బ్యాక్ టు మై ఫేవరేట్ ...

ఒక్కరు కాదు... కనీసం 22 మంది నాకు మెసేజ్ పెట్టారు. నగ్నచిత్రం టైటిలే నా బ్లాగ్ కు బాగుందని. మళ్లీ వెంటనే ఈ టైటిల్ కు షిఫ్ట్ అయిపొమ్మని!

మొహమాటం లేకుండా, సూటిగా, ఉన్నది ఉన్నట్లుగా, తమ అభిప్రాయం చెప్పగలిగే నా స్నేహితులు, శ్రేయోభిలాషులు కొందరిని ఈ విషయమై అడిగాను. "నిజంగా మీకు ఏది బాగుంది" అని వోటింగ్ పెట్టాను. అందరూ నా ఫేవరేట్ కే వోటేశారు.  

నగ్నచిత్రం నుంచి మనోహర్ చిమ్మని కి మారేముందు నేనేమీ కాంప్రమైజ్ అయి ఆ పని చేయలేదు. కొంతమంది అభిప్రాయాలను, కొన్ని అంకెలను బాగా స్టడీ చేశాకే ఆ పని చేశాను. కాని, నా ఫైనల్ స్టడీలో, ఇప్పుడు లేటెస్టుగా ఆ అంకెలు కూడా నగ్నచిత్రం వైపే ఉన్నాయి.

సో, హియర్ అయామ్ .. బ్యాక్ టు నగ్నచిత్రం. మై ఫేవరేట్ బ్లాగ్ టైటిల్!

మీలో కొందరి ఇబ్బంది నేను అర్థం చేసుకోగలను. కాని, అదంత అర్థవంతమైన ఇబ్బంది కాదని నేననుకుంటున్నాను. మీరూ అర్థం చేసుకుంటారనే నా నమ్మకం.

ఏది ఫెయిల్యూర్?

తెలుగు సినిమా ఇండస్త్రీ కి సంబంధించి నా లక్ష్యం చాలా చిన్నది. ఎన్నో చోట్ల, ఎన్నో విషయాల్లో ఎదురులేకుండా ముందుకు సాగిన నేను ఇక్కడ మాత్రం ఒక అతి చిన్న లక్ష్యాన్ని సాధించలేకపోయాను. ఇట్ ఫీల్స్ రియల్లీ రియల్లీ బ్యాడ్. చాలా సార్లు.

కాని, ఇది ఫెయిల్యూర్ అని నేను అనుకోను. నిజానికి, మన ఫెయిల్యూర్ని నిర్ధారించేది బయటివారు కూడా కాదు. మనమే. మనం స్వయంగా అనుకున్నపుడే అది ఫెయిల్యూర్. 

ఇండస్ట్రీ చాలా విచిత్రమైంది. ఇక్కడ అనుకునేది ఒకటి. జరిగేది మరొకటి. ఇందుకు కారణాలు ఏవైనా కావొచ్చు. ఎవరైనా కావొచ్చు. కానీ, ఫిల్మ్ ఇండస్ట్రీలో ఉండే ఈ అన్ సర్టేనిటీ అనే ఒక్క కారణం వల్ల - ఇక్కడ చాలా మంది చెప్పేది ఒకటి, చేసేది ఒకటిలా కనపడుతుంది.   

నిన్న అనుకోకుండా ఒక యువ దర్శకుడి ఆఫీస్ కి వెళ్లాల్సివచ్చింది. ఆ యువ దర్శకుడి ఖాతాలో ఆల్రెడీ ఒక మంచి హిట్ ఉంది. రెండో సినిమా ఒక పెద్ద హీరోతోనే చేశాడు. ప్రస్తుతం ఒక రేంజ్ లో ఉన్న యువ దర్శకుడతను. ఇప్పుడు ఇది తన నాలుగో సినిమా అనుకుంటాను .. 

విషయం ఏంటంటే - ఆ యువ దర్శకునికి బుధవారం నుంచి షూటింగ్  షెడ్యూల్ ఉంది. అంటే మధ్యలో కేవలం రెండే రోజులుంది. స్క్రిప్ట్ ఇప్పుడు రాసుకుంటున్నాడా దర్శకుడు! బహుశా అది ఫైనల్ వెర్షన్ అయిఉండొచ్చు. పరిస్థితులు అలా ఉంటాయి ఇండస్ట్రీలో. చివరి నిమిషంలోకూడా ఏదో ఒకటి ఊహించనిది జరుగుతుంటుంది ఇక్కడ. అలాంటి వాటిని ఎన్నింటినో తట్టుకుంటూ, ముందుకు సాగే కమిట్మెంట్ ఇండస్ట్రీ లో చాలా అవసరం. అలాంటి కమిట్మెంట్ ఉన్నవాళ్లలో కూడా కొందరినే అదృష్టం వరిస్తుంది. ఆ అదృష్టవంతులే "హిట్' ఇవ్వగలుగుతారు. 

ఆ యువ దర్శకుడు కమిట్మెంట్ తో తన పని తాను చేసుకుంటోంటే, అనవసరంగా మేం  వెళ్లి డిస్టర్బ్ చేసినట్టుగా ఫీలయ్యాను నేను. 

ఆ సమయంలో నే నాకో విషయం గుర్తుకొచ్చింది. ప్రధానంగా నేను ముందు రచయితని. రచయిత నుంచే దర్శకుడినయ్యాను. ఒక దర్శకుడిగా ఇప్పటివరకు నేను పనిచేసిన మూడు చిత్రాలకు కూడా, నా పూర్తి స్థాయి సామర్ధ్యాన్ని ఉపయోగించి స్క్రిప్టు రాసుకొనే అవకాశం నాకు దొరకలేదు! ఇందులో ఆశ్చర్యం లేదు. పరిస్థితులు అలాంటివి. ఇంకా, నిజం చెప్పాలంటే, నా మూడో చిత్రానికి అసలు నేను పేపర్ మీద పెన్ను పెట్టే అవకాశమే  దొరకలేదు. అలాగే, షూటింగ్ కి కొద్దిరోజుల ముందే నాకు యాక్సిడెంట్ కావటం తో - ప్రాజెక్టుకు నష్టం రాకుండా ఉండటం కోసం, ఇంకెవరితోనో సినిమా షూటింగ్ పూర్తిచేయాల్సి వచ్చింది. అయితే - టెక్నికల్ గా దర్శకుడిగా, రచయితగా పేరు మాత్రం నాదే ఉంటుంది! కొన్ని అంతే  - మన ఇష్టాయిష్టాలతో పనిలేకుండా అలా జరిగిపోతుంటాయి.

మనం ఒక లక్ష్యం అనుకొంటాం. ఆ లక్ష్యాన్ని చేరుకొనే దిశలో ఎన్నో ఢక్కా మొక్కీలు తినాల్సివస్తుంది. వాటివల్ల మనం అనుకున్న లక్ష్యాన్ని సాధించడం ఇంకా ఆలస్యం అవుతుండవచ్చు. అంత మాత్రాన మనం ఓడిపోయాం అనే ఎందుకు అనుకోవాలి? లక్ష్యాని సాధించే క్రమంలో ఒక్కో స్టేజిలో ఒక్కో ఛాలెంజ్ ను ఎదుర్కొంటూ ముందుకే వెళ్తున్నాం అని ఎందుకు అనుకోకూడదు? 

"ఓవర్ నైట్ సక్సెస్" అనే మాట మనం తరచూ వింటుంటాం. అంటే రాత్రికి రాత్రే సక్సెస్ సాధించటం అన్న మాట. అసలు అలాంటిది లేదు. నిన్న నేను వెళ్లిన యువ దర్శకుడి ఆఫీస్ లో - పూరి జగన్నాథ్ ఫోటోతో పాటు ఆయన కొటేషన్ ఒకటి గోడకి అతికించి ఉంది.  “It took 15 years to get overnight success!”  అని. ఇదే కొటేషన్ను సుమారు పదేళ్ల క్రితం ఓ స్పిరిచువల్ మార్కెటింగ్ గురు (జో వైటలి) పుస్తకం లో చదివాను.

ఓవర్ నైట్ సక్సెస్ వెనక ఎన్నో కష్టాలు, ఎంతో కృషి ఉంటుంది. అది బయటి వారికి కనిపించదు. వారికి కనిపించేవి రెండే రెండు విషయాలు. సక్సెస్, ఫెయిల్యూర్.

సింగిల్ బెడ్ రూమ్ సినీ స్టూడియో

ఇవాళ ఒక డైలీ న్యూస్ పేపర్లో నాగార్జున ఇంటర్వ్యూ చూశాను. ఎలాంటి మాస్కులు, హిపోక్రసీ లేకుండా తన మనసులో ఉన్నది సూటిగా చెప్పే హీరో ఆయన. నాగ్ తీసుకొనే రిస్కీ ప్రొఫెషనల్ డెసిషన్లను నాకు తెల్సినంతలో మరే హీరోలూ తీసుకోలేరు. ఫిలిం హిట్టా, ఫట్టా అని కాకుండా, నా ఇమేజ్ .. నా ఫాన్స్ అని కాకుండా  - తనకు ఇష్టమయింది చేసుకుంటూ, స్టయిలిష్ గా  ముందుకు నడిచే మన్మథుడు నాగార్జున.

ఈ ఇంటర్వ్యూలోనే  ఒక ప్రశ్నకి సమాధానంగా - "ఇంకో నాలుగయిదేళ్లలో ఫిలిం మేకింగ్ అంతా డిజిటల్ మయమైపోతుంది" అన్నారు నాగార్జున. నూటికి నూరుపాళ్లూ నిజం అది. గుడ్డిగా దేన్నీ ఫాలో అవని నాగ్ కి ఆ నిజం తెలుసు కనుకనే అంత ఈజీగా చెప్పగలిగారు.

"ఫిలిం నెగెటివ్ మీద తీస్తేనే సినిమా" అని ఇండస్ట్రీలో అత్యధిక శాతం మంది భావన. 'రెడ్' కెమెరా తోనో, 'కేనన్' తోనో తీసిన సినిమాలు వాళ్ల దృష్టిలో అసలు సినిమాలే కావు! 'డిజిటల్ సినిమా' అని చిన్న చూపు చూస్తారు వీరంతా. ప్రపంచంలో సాంకేతికంగా వస్తున్న డెవెలప్ మెంట్స్ ఏంటి అన్న సాధారణ పరిజ్ఞానం ఉన్నవాళ్లు .. హాలీవుడ్ లోనూ, వరల్డ్ సినిమా లోనూ సాంకేతికంగా ఎన్నెన్ని మార్పులు ఎంత వేగంగా వస్తునాయో తెల్సినవాళ్లు, డిజిటల్ సినిమాను ఇంత చిన్న చూపు చూడలేరు. ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఫిలిం మేకింగ్ లో వస్తున్న ఎన్నో డెవెలప్ మెంట్స్ ను గురించి ఇలాంటి వారంతా చాలా తెల్సుకోవాల్సి ఉంది.

ఈ సందర్భంలోనే అర్ధంలేని మరొక విషయం గురించి చెప్పుకోవాలి. నెగెటివ్ ఫిలిం తో తీసిన సినిమాతో పోలిస్తే, లేటెస్ట్ టెక్నాలజీతో డిజిటల్ లో తీసిన సినిమాకు టీవీ చానెల్స్ వాళ్లు కొనుక్కొనే "శాటిలైట్ రైట్స్" రేటు చాలా తక్కువగా ఉంటుంది. లేటెస్ట్ టెక్నాలజీకి మనవాళ్లు ఇచ్చే విలువ అది! అలాగే, మన సెన్సార్ బోర్డ్ వాళ్లు కూడా "డిజిటల్ సినిమా" అని ప్రత్యేకంగా సర్టిఫికేట్ మీద రాస్తారు!

డిజిటల్ సినిమాని ఇలా డిస్కరేజ్ చేయటం వెనక అసలు కారణం వేరే ఉంది. కోట్లు పెట్టి ఎస్టాబ్లిష్ చేసిన ఎన్నో ల్యాబ్ లు, స్టూడియోలు ఈ డిజిటల్ ఫిలిం మేకింగ్ వల్ల మూతబడిపోతాయి. అసలు ఫిలిం నెగెటివ్ అనేదే లేకపోతే ఇంత పెద్ద ల్యాబ్ లూ, స్టూడియోలు అవసరం లేదు. ఇంకా చెప్పాలంటే, కేవలం సెట్స్ వేసుకోడానికి తప్ప ఈ స్టూడియోల అవసరం ఉండదు. ఆమాటకొస్తే - సెట్ లు ఎక్కడయినా వేసుకోవచ్చు. అసలు సెట్స్ అనేవే లేకుండా, నేచురల్ లొకేషన్లలో కూడా షూట్ చేయవచ్చు.

ఇక మిగిలింది - ఎడిటింగ్, డబ్బింగ్, సౌండ్ ఎఫెక్ట్స్ పోస్టింగ్, రికార్డింగ్/రీరికార్డింగ్ వంటి ప్రి/పోస్ట్ ప్రొడక్షన్ పనులు. వీటి కొసం - కేవలం ఒక చిన్న సింగిల్ బెడ్ రూమ్ ఫ్లాట్ లో రెండు లేటెస్ట్ కంప్యూటర్లు చాలు.

అంతదాకా ఎందుకు.. ఇటీవలే మన RGV కూడా కేవలం నాలుగున్నర రోజుల్లో తన "దొంగలముఠా" గురించి ఇక్కడ ముందే చెప్పి, చేసి మరీ చూపించాడు!  ఆ తర్వాత మన తెలుగులోనే వరసపెట్టి బోలెడు సినిమాలొచ్చాయి.వాటిల్లో కొన్ని రికార్డు కలెక్షన్లు సాధించాయి. ఉదాహరణలు మీకు నేను చెప్పనక్కర్లేదు.

సో .. ఇది నేనేదో ఊహించి రాస్తున్న విషయం కాదు. మైక్రో బడ్జెట్ లో, ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఇలా తీసిన ఎన్నో సినిమాలు కమర్షియల్ గా భారీ కలెక్షన్లు సాధించాయి. మరెన్నో సినిమాలు కేన్స్, సన్ డాన్స్ వంటి ఇంటర్నేషనల్ ఫిలిం ఫెస్టివల్స్ లో అవార్డులూ, రివార్డులూ సాధించాయి. హాట్ కేక్స్ లాగా అక్కడ కూడా మార్కెట్ అయ్యాయి.

అసలు సినిమా తీసింది ఫిలిం నెగెటివ్ లోనా, డిజిటల్ లోనా అన్నది కాదు విషయం. సినిమాలో ఏ మాత్రం 'విషయం' ఉంది అన్నది ముఖ్యం. పైగా, ఫిలిం మేకింగ్ లో దూసుకొస్తున్న లేటెస్ట్ టెక్నాలజీని హాలీవుడ్డే ఆపలేక, డిగ్నిఫైడ్ గా డిజిటల్ కు స్వాగతం పలికింది.  మనమెంత?

ఇవన్నీ నిజాలు. మనవాళ్లు కూడా ఎంత తొందరగా మేల్కొని లేటెస్ట్ టెక్నాలజీని ఆహ్వానిస్తే అంత మంచిది.

పైరసీ లైఫ్

ఇంటర్నెట్ టెక్నాలజీ ఇంత బాగా అభివృద్ధి చెందాక - నాకు తెలిసిబహుశా ఇదే మొదటిసారి అనుకుంటాను .. ఒక తెలుగు సినిమారిలీజ్ అయి రెండు వారాలయినా, ఇంకా నెట్ లో ఫ్రీ డౌన్ లోడ్ కోసం టారెంట్స్ లోకి ఎక్కలేదు!

ఏవో చిన్న సినిమాలు, పేరులేని దర్శక నిర్మాతల సినిమాలు,బ్రాండ్ ఇమేజ్ లేని హీరోల సినిమాలు అయితే బహుశా ఎవరూపట్టించుకోరు అనుకుంటాను. ఈ సినిమాలేవీ టారెంట్స్ లోకనిపించవు. గొడవే లేదు.

 కానీ, ఇటీవలి కాలంలో ఒక సెల్ఫ్ ఇమేజ్ ఉన్న ప్రతి పాప్యులర్ సినిమా కూడా రిలీజ్ అయిన 24 గంటల లోపే నెట్లోకి ఎక్కుతోంది. అలాంటిది .. యూత్ లో మంచి పాజిటివ్ పాప్యులారిటీ ఉన్న శేఖర్ కమ్ముల సినిమా 'లైఫ్ ఈజ్బ్యూటిఫుల్’ రెండువారాలపాటు నెట్ లోకి ఎక్కలేదు అంటే నిజంగా గొప్ప విషయమే! అయితే దీనర్ధం - పైరసీప్రియులు (అప్ లోడర్స్) తమ పని మానుకున్నారని కాదు. వాళ్ల పని వాళ్లు చేయాలనుకున్నా - ఆ పప్పులుఉడక్కుండా అడ్డుకోడానికి ఒక యంత్రాంగాన్ని విజయవంతంగా నడిపించిన ఘనత శేఖర్ దేనని నిన్న ఒక పేపర్లోచదివాను.
'ఎంటర్ సాఫ్ట్' అనుకుంటాను ఆ కంపనీ పేరు ..  పైరసీ ప్రియుల ద్వారా తన సినిమా టారెంట్స్ లో ఫ్రీ డౌన్ లోడ్ కిరాకుండా చూసే బాధ్యతను ఈ కంపనీ కి అప్పగించారు శేఖర్. ఆ బాధ్యతని విజయవంతంగా రెండు వారాలపాటునిర్వర్తించగలిగింది ఆ కంపనీ. ఫేక్ టారెంట్స్ ని సృష్టించి, తద్వారా 'టెక్నికల్లీ సౌండ్' అయిన అప్ లోడర్స్ నిపట్టుకున్నారని తెలిసింది. ఆ కంపనీని  నిజంగా మెచ్చుకోక తప్పదు. సుమారు 250 వరకు కేసులుబుక్కయ్యాయట. ఇదంత చిన్న విషయమేంకాదు.
పైరసీని ఆన్ లైన్ లో అడ్డుకోవటంలో సక్సెస్ సాధించినట్టే, ప్రయత్నిస్తే బయట ఆఫ్ లైన్ లోనూ సులభంగా సక్సెస్చేయవచ్చు. దీనికోసం కావల్సింది ప్రెస్ లో ఉట్టుట్టి ప్రచారం, ఫోటోలు కాదు. రియాలిటీలో ఎలాగయినాసరే దీన్ని అరికట్టాలన్న చిత్తశుద్ధి. ఈ విషయంలో మొదటిసారిగా విజయవంతంగా ఒక అడుగు ముందుకు వేసి చూపించిన శేఖర్ కమ్ములను అభినందించక తప్పదు.

(8th October 2012)

గుడ్ బై, నగ్నచిత్రం!

నా సినిమా ప్రొఫెషన్ కి సంబంధించి నేనుక్రియేట్ చేసుకోదల్చిన నెట్ వర్క్ కోసమనేప్రత్యేకంగా నగ్నచిత్రం బ్లాగ్ ని ముందుప్రారంభించాను. బ్లాగ్ టైటిల్ ని కావాలనేఅలా పెట్టాను. నా టార్గెట్ సినిమావాళ్లేకాబట్టి ఈ టైటిల్ ఓకే అనుకున్నాను. ఒకరకంగా ఇదో మార్కెటింగ్ జిమ్మిక్. తర్వాత అదే బ్లాగ్ ని నా మెయిన్ బ్లాగ్ గాచేసుకుని అన్నీ అందులోనే రాయటంప్రారంభించాను.

"చాలా మంది విజిట్ చేస్తున్నారు .. అంతా బానే ఉంది" అని సైట్ మీటర్ చూస్తూ అనుకుంటుండగా ఓ కాల్వచ్చింది. ఆది నాకు అత్యంత ప్రియమైన నా విద్యార్థి నుంచి. మా మాటల్లో బ్లాగ్ టాపిక్ కూడా వచ్చింది. సారాంశంఏంటంటే - అమ్మాయిలు, స్త్రీలు, మగవాళ్లలో కూడా కొందరు అసలు ఈ బ్లాగ్ లింక్ మీద క్లిక్ చేయటానికి కూడాఇష్టపడటం లేదని!   కారణం - బ్లాగ్ టైటిల్ ‘నగ్నచిత్రం’ కావటం!! 

నిజానికి ఆ బ్లాగ్ లో అసభ్యకరమైనది ఏదీ లేదు. అందులో నేను రాస్తున్న నగ్నత్వం శరీరానికి సంబంధించింది కాదు. హిపోక్రసీ లేని నిజాలు. ఇది కూడా అందరికీ తెలిసిందే. అయినా సరే, కొందరు ఇబ్బంది ఫీల్ అవుతున్నారు. అలాగని వాళ్లని తప్పు పట్టాల్సిన పని లేదు. మన కండిషనింగ్ అలాంటిది. 

నన్ను నేను ఎనలైజ్ చేసుకున్నాను. ఇప్పుడు ఎలాగూ నా ప్రధాన లక్ష్యం తెలుగు సినిమాలు కాదు కాబట్టి, ఆటైటిల్ కోసం అనవసరంగా 50 శాతం మంది విజిటర్స్ ని ఎందుకు పోగొట్టుకోవాలి? సో, కొంచెం శ్రమే అయినా తప్పదు.ఆ బ్లాగ్ లో ఇప్పటిదాకా రాసిన పోస్టులను అన్నింటినీ దీన్లోకి ట్రాన్స్ ఫర్ చేస్తున్నాను.

ఒక రచయిత బ్లాగ్ కి తన పేరుని మించిన మంచి  టైటిల్ ఇంకేముంటుంది?

(8th October 2002)

ఆత్మీయ నవోదయమ్ - 2

ఫేస్ బుక్ లో నా వాల్ ఫోటో కి చాలా ప్రాధాన్యమిస్తాను నేను.

సాధారణంగా ఎప్పుడూ సముద్రమే ఉంటుంది అక్కడ. నాకు సముద్రమంటే చాలా ఇష్టం. ప్రస్తుతం ఆ స్థానాన్ని నవోదయలో నా సన్మానం ఫోటొ ఆక్రమించింది.

ఇది సన్మానం మీద మోజుతో చేసిన పని కాదు. నాకు అత్యంత ప్రియమైన నా నవోదయ విద్యార్థుల ఆనందం, ప్రేమ ఆ సన్మానంలో ఉంది. ఆ అనుభూతిని కనీసం కొన్ని రోజులయినా నెమరువేసుకోవాలన్నది నా తాపత్రయం.

ఒక భారీ యాక్సిడెంట్ కారణంగా, సుమారు 8 నెలల బెడ్ రెస్ట్ తర్వాత - సర్జరీ అయిన కాలుతో, మొట్టమొదటిసారిగా ఈ ఫంక్షన్లోనే నేను బాగా నడిచాను.

నవోదయ సిల్వర్ జుబ్లీ కాకుండా, మరేదయినా, వెళ్లటం ఇట్టే ఎగ్గొట్టేసేవాణ్ణి. ఇప్పుడు అనిపిస్తోంది .. మరే కారణంతోనో నేను ఈ ఫంక్షన్ కు వెళ్లకపోయి ఉన్నట్లయితే నిజంగా చాలా మిస్ అయ్యేవాణ్ణని.

ఫంక్షన్లో అపర్ణ అనే ఒక జూనియర్ బ్యాచ్ విద్యార్థిని నా దగ్గరకు వచ్చి పలకరించడం నన్ను ఆశ్చర్యానికి గురి చేసింది. అలా ఇంకెందరో జూనియర్ బ్యాచ్ ల  స్టూడెంట్స్ నన్ను ప్రత్యేకంగా కలిసి విష్ చేయటం ఒక మంచి అనుభూతి.

ఖచ్చితంగా ఇదంతా ఫేస్ బుక్ పవర్. కాని, దానికి 'బేస్' మాత్రం నా నవోదయ బ్యాక్ గ్రౌండేనని నేను ఒప్పుకోక తప్పదు. 

అలాగే - నేను నవోదయలో పనిచేసినపుడు - అప్పటి తొలి నాలుగు బ్యాచ్ ల స్టూడెంట్స్ అందరూ నాకు తెలుసు. వాళ్లళ్లో చాలా మంది ఇప్పుడు గుర్తుపట్టలేనంతగా మారిపోయారు. కొందరయితే మరీ పెద్దవాళ్లయిపోయినట్లుగా కనిపించారు. అదొక్కటే కొద్దిగా ఫీలయ్యాను నేను.

వాళ్లందరితో పోలిస్తే, ఇంకెంత పెద్దవాణ్ణయిపోయుంటాను నేను? :)

ఇదిలా ఉంటే - చాలా మంది జూనియర్ బ్యాచ్ ల విద్యార్థులు నా దగ్గరకు వచ్చి, నన్నూ అప్పటి పాత స్టూడెంటే అనుకొని, "అన్నా! నీది ఏ బ్యాచ్?" అని అడిగారు!

నా పక్కన ఫస్ట్, సెకండ్ బ్యాచ్ ల స్టూడెంట్స్ ఉండగా ఈ ప్రశ్న నన్ను ఎందరో అడిగారు. ఒకసారి రాజా కూడా నా పక్కనే ఉన్నాడు!

నాతో వచ్చిన మా పెద్దబ్బాయి ప్రణయ్ ఈ సీన్లని బాగా ఎంజాయ్ చేసాడు.

అంతేనా - ఫస్ట్ బ్యాచ్ లోని మరొక "ఆల్ రౌండర్" లక్ష్మీ కవిత కూడా అమెరికా నుంచి ఫేస్ బుక్ లో ఒక కామెంట్ పెట్టింది - "మీరేంటి ఇంకా అలానే ఉన్నారు! వాటీజ్ ద సీక్రెట్?" అంటూ.

నిజానికి అలాంటిదేమీ లేదు. నేనూ చాలా మారిపోయాను.

ఇకమీదట ప్రతి సంవత్సరం - డిసెంబర్ ఫస్ట్ సండే ని పాత విద్యార్థులందరూ నవోదయలో కలుసుకొనే  రోజుగా పాటించనున్నారని రాజా చెప్పాడు.

చాలా మంచి ఆలోచన.

పాత జ్ఞాపకాలు, స్నేహమే కాదు .. ఈ రోజుల్లో నెట్ వర్కింగ్ కి కూడా చాలా ప్రాధాన్యముంది. అదే విధంగా,  హైదరాబాద్ లో కూడా ఎక్కువమంది పాత విద్యార్థులున్నారు కాబట్టి - వీరంతా కూడా అప్పుడప్పుడూ "మినీ మీట్" లా యేదయినా ప్లాన్ చేసుకుని కలిస్తే బావుంటుంది. ఇదే విషయం నేను సి హెచ్ వి కె ఎన్ ఎస్ ఎన్ మూర్తి, బేబీ  మొదలైన వారికి చెప్పాను.

ఇక విదేశాల్లో ఉన్న నవోదయన్స్ వచ్చినపుడు కూడా - హైదరాబాద్ లో ఉన్నవాళ్లతో ఒక చిన్న "గెట్ టుగెదర్" ప్లాన్ చేసుకోవచ్చు. ఇలాంటి గెట్ టుగెదర్లలో ఇక్కడే ఉన్న నాలాంటి వాళ్లను కలుపుకొంటే మరింత ఆనందం. :)

ఇవన్నీ ఇలా ఉంటే - హైదరాబాద్ లోనూ, గుంటూరులోనూ ఏర్పాటుచేయదల్చిన హాస్పిటల్స్ కు సంబంధించిన ఆలోచన నిజంగా ఒక గొప్ప ఆలోచన. లక్ష్మినారయణ (PET)గారితో పాటు మరికొందరిని గౌరవ సలహాదారులుగా పెట్టుకొని, ఈ విషయంలో కూడా ఎంత త్వరగా ముందుకు నడిస్తే అంత బావుంటుంది. దేశంలోనే ఇంకెందరికో మార్గదర్శులయిన ఘనత గుంటూరు నవోదయన్స్ కే దక్కుతుంది.

అలా దక్కాలన్నదే నా కోరిక.

ఏ దేశమేగినా ..

భరత్ లాంటి ఉత్తమ స్థాయి ఆలోచనలున్న ఎందరో విద్యార్థుల మధ్య రెండేళ్లు పనిచేయటం నిజంగా నాకు గర్వంగా ఉంది. వీరందరి ఆలోచనలు, జ్ఞాపకాలతో నా స్మృతులను కూడా కలిపి, ఇప్పటివరకూ రాని ఒక పుస్తకాన్ని ప్లాన్ చేస్తున్నాను. దీనికి సంబంధించి, త్వరలోనే పాత విద్యార్థులందరికీ ఒక కొశ్చనేర్ పంపిస్తాను. ఈ విషయం ఇప్పటికే డాక్టర్ సురేష్ బాబుకు, రాజా కు చెప్పాను. నా సినిమాలు, ఇతర పనుల హడావిడి మధ్య ఇది కూడా చేయగలననే నమ్మకం నాకుంది.

My tribute to my 'alma mater' 
ఇదీ తన వీడియో మెసేజ్ కి భరత్ పెట్టుకున్న పేరు! ఎలా ఉంది? ...

ఆత్మీయ నవోదయమ్

అనుకున్నట్టుగానే సరిగ్గా 23 ఏళ్ల తర్వాత - అదే రోజు - సెప్టెంబర్ 28 నాడు, నేను ఉద్యోగంలో జాయిన్ అయి, రెండేళ్లపాటు పనిచేసిన జవహర్ నవోదయ విద్యాలయకి మా పెద్దబ్బాయి ప్రణయ్ తో కలిసి వెళ్లాను.

ఇదేమంత గొప్ప విషయం కాకపోవచ్చు.

కానీ, జీవితంలో నిజమైన ఆనందం అనేది ఇలాంటి చిన్ని చిన్ని అనుభూతుల్లోనే ఉంటుందన్నది ఈ రోజుల్లో అందరూ మర్చిపోతున్న వాస్తవం.

29, 30 తేదీల్లో జరిగిన సిల్వర్ జుబ్లీ వేడుకలు నిజంగా ఒక అద్భుతం. విద్యాలయలో ప్రస్తుతం చదువుకొంటున్న విద్యార్థులు, ఉంటున్న స్టాఫ్ కాకుండా - సుమారు 18 బ్యాచ్ ల పాత విద్యార్థులు, స్టాఫ్ ఒకే చోట కలవటం నిజంగా ఒక వేడుకే. ఇలా వచ్చిన వందలాదిమందికి వసతి, భోజనం యేర్పాటు చేయటం అంత చిన్న విషయమేం కాదు.

ఇదంతా ఒక వైపు ..

కాగా, మరోవైపు సన్మానాలు, సాంస్కృతిక కార్యక్రమాల కోసం స్టేజీ అలంకరణ, లైట్స్, సౌండింగు, శాలువాలు, మెమెంటోలు, పూలు, దండలు .. ఇలా యెన్నో పనులు.

ఈ బృహత్ కార్యక్రమాన్నంతా అత్యంత విజయవంతంగా జరపగలగటం అనేది - అక్కడ మద్దిరాలకు దగ్గరలో రాజా (డాక్టర్ రాజశేఖర్ బాబు) ఉండటం వల్లే సాధ్యమయిందన్నది ఎవరూ కాదనలేని నిజం. నాగరాజు, సురేష్ (డాక్టర్ సురేశ్ బాబు), రమా దేవి మొదలైనవాళ్లంతా ఎప్పటికప్పుడు రాజాతో కో-ఆర్డినేట్ చేసుకుంటూ బాగా కష్టపడ్డారు. కార్యక్రమాన్ని గ్రాండ్ సక్సెస్ చేశారు.

అలాగే - విద్యాలయలో ఇప్పుడు చదువుతున్న విద్యార్థులందరూ కూడా ఈ కార్యక్రమం ఏర్పాట్లలో బాగా సహకరించారు. సహకరించని వారు కూడా కొందరున్నారు. అయితే, అలాంటి నెగెటివిటీని అస్సలు పట్టించుకోలేదు మనవాళ్లు!

‘అంతా మనమే, అంతా మనదే' అన్నట్టుగా ముందుకే నడిచి పని కానిచ్చేశారు. ఇది నిజంగా గొప్ప విషయం.  

ఇక, వెనకే ఉండి, ఎప్పటికప్పుడు ఫోన్లోనే తన సలహాలతో వీరందరినీ ముందుకు నడిపించిన నా కలీగ్, మిత్రుడు లక్ష్మినారాయణ (PET) ను అభినందించకుండా ఎలా ఉండగలను?

భరత్, కవిత, సజ్జా, బోడా, సత్యం బాబు, చంద్రశేఖర్, దుర్గారామ్, మమత, సౌజన్య, వీణ, విద్య, చైతన్య, సూరం మాధవి, లీల, వాక్దేవి వంటి కొందరు వెరీ పాప్యులర్ విద్యార్థులను ఈ ఈవెంట్ లో కలుసుకోలేకపోవటమొక్కటే నేను బాగా ఫీలయిన లోటు. త్వరలోనే మరేదైనా ప్రత్యేక సందర్భంలో వీరందర్ని కూడా చూస్తానని నా నమ్మకం.   

నేను కలిసి పని చేసిన టీచర్లలో - హైమవతి, జ్యోతి, రుక్మిణి మేడమ్‌లు; విజయసారథి, బాలసుబ్రహ్మణ్యం, సత్యనారాయణ, స్టీఫెన్ పాల్ మొదలైన కొందరిని మిస్సయ్యాను.     

ఈ విద్యాలయ నేపథ్యం అనే పునాదిమీదే ఎదిగి,  IAS ఆఫీసర్ అయిన రాఘవ, డాక్టర్ రాజశేఖర్ బాబు .. వీరిద్దరి స్పీచ్ లు ఈ ప్రోగ్రాం మొత్తానికే హైలైట్. అప్పటి 'ఆల్ రౌండర్' ఉషా రాణి (ఇప్పుడు, డాక్టర్ ఉష) యాంకరింగ్ కూడా ప్రోగ్రామ్ మొత్తానికి ఒక అందమైన నిండుదనాన్ని ఇచ్చింది.

నా ఇతర హాబీలూ వ్యాపకాలూ ఎలా ఉన్నా - మరిన్ని విశేషాలతో, కొన్ని సర్ ప్రైజ్ లతో, ‘ఆత్మీయ నవోదయమ్ – 2’ బ్లాగ్ పోస్ట్ తో మరో రెండు రోజుల్లో మీ ముందుకి వస్తాను.