Returning to the Page

Cinema and writing — both are acts of creativity.

Both demand imagination, emotion, discipline, and the courage to begin with nothing.

But they are also very different worlds.

Cinema is collective energy.

It moves through producers, actors, technicians, markets, budgets, schedules, approvals, expectations, and countless creative negotiations. Every frame is a collaboration. Every decision passes through many hands.

That is the beauty of cinema.

And also its chaos.

Writing, on the other hand, is intimate freedom.

Just one person.

One mind.

One silence.

One page.

No permissions.

No waiting.

No noise around the core emotion.

Both cinema and writing carry risk. Success is uncertain in both. But writing has one rare advantage: inner control. The freedom to move at the speed of thought and soul.

Perhaps that is why I now feel slowly drawn back toward writing again.

Not as an escape from cinema.

But as a return to something quieter, deeper, and more personal.

Maybe this next phase of my life is not about creating bigger noise…

but about creating deeper resonance.

And for me, that journey begins with words.

— Manohar Chimmani 

We Mature with Damage, Not Time

No regrets.

No hard feelings.

No complaints.

No blame game.

Just a record.

A silent record of storms survived,

people lost,

dreams broken,

expectations dissolved,

and versions of ourselves quietly buried with time.

Life does not mature us through calendars.

It matures us through impact.

Through heartbreak.

Through loneliness.

Through betrayal.

Through the long nights nobody knows about.

And yet, somewhere in that damage,

wisdom enters softly.

We begin to speak less.

Judge less.

Expect less.

And understand more.

Perhaps that is growth.

Not becoming harder —

but becoming deeper.

So, reinvent yourself.

Again and again.

And despite everything,

celebrate life.

Every single day.

— Manohar Chimmani 

This Profile Is Private

Some people leave.

But they never really leave.

They remain somewhere deep within us — like unfinished waves returning to the same shore again and again.

We were once impossibly close.

A rare kind of friendship.

Almost like two tides understanding each other without language.

Then came silence.

Misunderstanding.

Distance.

And life moved like a reluctant ship into darker waters.

But the strange thing about the sea is this:

No matter how far you walk away from it, the sound remains inside you.

Sometimes I think she became the sea itself.

Untouchable.

Mysterious.

Restless.

Infinite.

And perhaps that is why I still feel we will meet again someday — not as who we were, but as who we have become after storms, solitude, and time.

Closer.

Quieter.

Deeper.

Because the sea is never just water.

The sea is love.

The sea is creativity.

The sea is spirituality.

And some connections are simply too oceanic to end.

- Manohar Chimmani 

Reconnecting with the Soul

There comes a stage in life when creativity stops being ambition and starts becoming meditation.

Writing.

Art.

Cinema.

For years, they were my tools of expression. Now, they are slowly becoming my path inward.

Every meaningful creative act reconnects us with something deeper within ourselves — silence, awareness, presence… soul.

And perhaps that is why many creative people eventually move toward spirituality. Not because they are escaping life, but because they are trying to understand it more honestly.

My focus too is gradually shifting toward spirituality. But spirituality, to me, does not mean abandoning the world, wearing a robe, or walking away from creativity.

There is no rule that we must leave everything behind to become spiritual.

We can write spiritually.

Create spiritually.

Live spiritually.

A book can be spiritual.

A conversation can be spiritual.

Even silence can be spiritual.

The goal is not withdrawal from life.

The goal is deeper connection with it.

And sometimes, creativity itself becomes the bridge back to the soul.

— Manohar Chimmani 

The Little Mentor

There comes a point in life when age stops deciding who teaches whom.

Sometimes wisdom comes from experience.

Sometimes it comes from clarity.

I had a long call with my younger son today—my little mentor. And somewhere between conversations about life, work, time, and technology, one truth became clearer:

We all have too much to do and too little time to do it.

Previous generations accepted this imbalance as normal.

This generation is trying to redesign it.

That’s where AI becomes interesting.

Not as a replacement for human intelligence, but as a support system for human life. A tool that can reduce noise, save time, organize chaos, and perhaps give us back what we are slowly losing: mental space.

But only if used wisely.

Technology alone never changes life.

Awareness does.

And sometimes, that awareness arrives through a conversation with someone younger than you.

That’s the beautiful part.

- Manohar Chimmani 

సినిమాను థియేటర్లో చూడ్డం అనేది ఇప్పుడు...

సినిమాల్లో పనిచేస్తూ, సినిమాల్లో కోట్లు ఖర్చుపెట్టేవాళ్ళకు, కోట్లు పోగొట్టుకొని రోడ్డునపడేవాళ్ళకు తెలుస్తాయి నిజానిజాలు. నాలుగు గోడల మధ్య కూర్చుని, ఇలా చెయ్యాలి అలా చెయ్యాలి అని జడ్‌మెంట్లు ఇచ్చేవాళ్లకు ఏం తెలుస్తుంది? 

ప్రపంచవ్యాప్తంగా వస్తున్న ఎన్నెన్నో మార్పులను అధ్యయనం చెయ్యాలి. అప్‌డేట్ అవ్వాలి.

సినిమా ప్రమోషన్ గురించి నిన్న నేను రాసిన ఒక పోస్టుకు ఇండస్ట్రీ మిత్రుల నుంచి కూడా మంచి స్పందన వచ్చింది. ఎవరో ఒకరిద్దరు సినిమా బిజినెస్‌తో సంబంధం లేని మిత్రులకు మాత్రం నా పోస్ట్ చాలా కష్టం కలిగించినట్టుంది.  

అటూఇటూ తిప్పి ఏదేదో రాసి ఆనందపడుతూ, చివరికి నేను చెప్పిన పాయింట్సే వాళ్ళూ చెప్పారన్నది గమనించి నవ్వుకోవడం తప్ప ఏం చేయగలం? 

ఈ అనవసరమైన ఖర్చంతా కూడా చివరికి ప్రేక్షకుని మీదనే మీదనే పడుతుందన్నది కామన్ సెన్స్. 

కట్ చేస్తే -

సినిమా ప్రమోషన్ అంటూ రకరకాల ఇంటర్వ్యూలు, చాట్స్, ప్రొగ్రాములు చేస్తూ ప్రేక్షకులకు ఇస్తున్న ఎంటర్‌టైన్మెంటుని వాళ్ళు నిజంగా బాగా ఎంజాయ్ చేస్తున్నారు. 

కాని, ప్రమాదం అక్కడే ఉంది. 

ఇదంతా సినిమా మీద ఆసక్తిని డైల్యూట్ చేస్తుంది.
టీజర్, ట్రయలర్లు ఇచ్చిన ఎఫెక్టు ఏ మూలకో పోతోంది. 

ప్రొడ్యూసర్లు, డైరెక్టర్స్, హీరోహీరోయిన్స్... వీళ్లందరి వ్యక్తిగత విషయాలు, ఆసక్తులు, వాళ్ళ డ్రెస్సులు, వాళ్ళ మధ్య సంబంధాలు... ఇలా ఏవేవో ఆసక్తికరంగా మారుతున్నాయి. ఈ షిఫ్ట్‌లో అసలు 'సినిమా మీద ఆసక్తి' అనేది ప్రయారిటీలో ఎక్కడో అడుక్కుపోతోంది.  

  

నిజంగా ఇలాంటి ప్రమోషన్‌ను ఎంజాయ్ చేస్తున్నవారందరిలో కనీసం 5% మంది అయినా సినిమాకు వెళ్తున్నారా అన్నది బిగ్ కొశ్చన్. 

నిజంగా అలా వెళ్తే గనుక, ప్రతి సినిమా హిట్టే. 

కాని అలా జరగదు.

ఎందుకంటే, "మనిషి జీవనశైలే మారిపోయింది. థియేటర్‌కు వెళ్ళి సినిమా చూడటం అనేది ఇప్పుడు ఒక అవుట్‌డేటెడ్ కాన్సెప్ట్ అన్న నిజాన్ని హాలీవుడ్ తెలుసుకోవాలి" అని నెట్‌ఫ్లిక్స్ సీఈవో Ted Sarandos ఈమధ్యనే అన్న విషయం చాలామందికి తెలియకపోవచ్చు. 

- మనోహర్ చిమ్మని  

The First Home We Ever Had

Before the world knew our name, she did.

Before we learned confidence, she gave us comfort.

Before we learned language, we learned love—from her.

Mothers rarely ask for attention.

They simply keep giving.

Time.

Patience.

Sleep.

Dreams.

Quietly.

We grow up thinking strength is loud.

Then one day, we realize the strongest people are often the gentlest ones.

A mother’s love is not performance.

It’s presence.

And perhaps the saddest thing is this:

we keep waiting for the “right moment” to express our love. We postpone the call, the hug, the conversation… and time quietly moves on.

One day, when the heart finally realizes how deeply it loves her, she may no longer be there to hear it.

So do it now.

Sit with her.

Call her.

Hold her hand a little longer.

Say, “I love you, Amma.”

Because no success in the world feels complete if the person who first believed in you feels forgotten.

Happy Mothers Day.

- Manohar Chimmani 

(10th May'2026... Mother's Day.)

సినిమాకు ప్రమోషన్ అవసరమే కానీ...

ఈమధ్య నటుడు, దర్శకుడు రవిబాబు ఇంటర్వ్యూ ఒకటి అక్కడక్కడా బైట్స్ చూశాను. కుండ బద్దలు కొట్టినట్టు బాగా చెప్పాడు రవిబాబు. 

ఒక్క ముక్కలో రవిబాబు మాటల్లో చెప్పాలంటే:

"మొత్తం పెంట పెంట చేసేశారు వీళ్ళంతా!"

కట్ చేస్తే - 

ఇప్పుడు సినిమా ప్రమోషన్ కోసం ఎన్ని కథలు పడుతున్నారంటే:

ఫస్ట్ లుక్

మోషన్ పోస్టర్

ఫస్ట్ గ్లింప్స్

ఫస్ట్ లిరికల్

సెకండ్ లిరికల్ (ఇలా ఎన్ని పాటలుంటే అన్ని)

హీరో బర్త్‌డే గ్లింప్స్

హీరోయిన్ బర్త్‌డే గ్లింప్స్

ఫస్ట్ టీజర్

సెకండ్ టీజర్ (అనుకుంటే మూడో టీజర్)

ప్రి-ప్రిరిలీజ్

ప్రిరిలీజ్ గ్లింప్స్

ప్రిరిలీజ్ ఈవెంట్ 

ట్రయలర్ 

100 ఇంటర్వ్యూలు, చాట్స్, బైట్స్

సక్సెస్ మీట్ (ఇది రిలీజ్ కంటే ముందే ప్లాన్ చేస్తారు)

మళ్ళీ ఇంకో 100 ఇంటర్వ్యూలు, చాట్స్, బైట్స్

ఇంక బయట పోస్టర్లు, ఫ్లెక్సీల పబ్లిసిటీ మామూలే.

... ... ... 

నేను రాసింది అన్నీ కాదు. ఇంకొన్ని కూడా ఉంటాయి. 

ఐడియా వచ్చిందే ఆలస్యం... దానికో పేరు పెట్టి చేసెయ్యడమే. 

ఇవన్ని చేసినా 95% సినిమాలు ఫెయిల్ అవుతాయి. 5% లోపు సినిమాలు మాత్రమే సక్సెస్ అవుతాయి.

నిజంగా ఈ "పెంట ప్రమోషన్" ఎఫెక్ట్ అంటూ ఏదైనా ఉంటే, అన్ని సినిమాలూ సక్సెస్ అవ్వాలి కదా? 

సినిమాకు ప్రమోషన్ అవసరమే కానీ... 

ఇంత నాన్సెన్స్ అనవసరం.

ప్రేక్షకులకు నచ్చితేనే ఏ సినిమా అయినా హిట్ అయ్యేది. 

వాళ్లకు నచ్చేలా, నచ్చి థియేటర్‌కు వచ్చేలా చెయ్యగలిగే ఒక్క ట్రయలర్ చాలు. ఆ ట్రయలర్‌ను ఆన్‌లైనంతా స్ప్రెడ్ చెయ్యగలిగే సోషల్ మీడియా & యూట్యూబ్ స్ట్రాటెజీ చాలు. 

మిగిలిందంతా వృధా. 

అంత వృధా ఖర్చుతో, 

ఏకంగా ఒకటో రెండో చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు 

చాలా ఈజీగా చెయ్యొచ్చు.     

- మనోహర్ చిమ్మని  

అనుకోకుండా ఒక ఉదయం

అప్పట్లో నేను మద్రాసు (ఇప్పుడు చెన్నై) ఎక్కువగా వెళ్తుండేవాణ్ణి. ఇది దాదాపు పాతికేళ్ళ క్రితం మాట. నా ఘోస్ట్ రైటింగ్, ఇతరత్రా పనులు అయిపోయిన తర్వాత, సినీఫీల్డులోని ఎవరో ఒకరిని తప్పకుండా కలిసి, మాట్లాడి వచ్చేవాణ్ణి.  

కర్నూలు-టు-మద్రాసు, మద్రాసు-టు-కర్నూలు. 

ఇదంతా నేను కర్నూలు ఆలిండియా రేడియో (ఎఫ్ ఎమ్) లో పనిచేస్తున్నప్పటి నేపథ్యం. 

ఇలాంటి ఒక సందర్భంలోనే, నేను చెన్నై వెళ్ళినప్పుడు దర్శకులు బాపు గారిని, సింగీతం శ్రీనివాసరావు గారిని కూడా కలిసి మాట్లాడాను. వారితో మాట్లాడినదంతా, ఒక ఇంటర్వ్యూలా నా వాక్‌మన్‌లో రికార్డ్ చేశాను. ఆ టేప్స్ ఇంకా నా దగ్గరున్నాయి. వాటిని త్వరలో డిజిటలైజ్ చెయ్యాలి.  

అప్పుడే, ఎన్నో వందరోజుల చిత్రాలకు కథలు అందించిన సినీరచయిత సత్యమూర్తి గారిని కూడా వాళ్ళింట్లో రెండురోజులు వరుసగా కలిశాను. వాళ్ళింట్లో భోజనం చేస్తూ, నా తొలిసినిమా స్క్రిప్టు గురించి కూడా చర్చించాము. అప్పటికి నేనింకా డైరెక్టర్ అవలేదు.  

సత్యమూర్తి గారి అబ్బాయే మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ దేవీశ్రీప్రసాద్. 

దేవిశ్రీప్రసాద్‌ను కూడా మొదటిసారిగా మద్రాసులోని వాళ్ళింట్లోనే కలిశాను, అది వేరే ఎపిసోడ్.        

ఇలాంటి ఇంకో సందర్భంలో చెన్నైలో వి ఏ కే రంగారావు గారిని కూడా కలిశాను. వారి దగ్గరున్న వేలాది గ్రామఫోన్ రికార్డుల కలెక్షన్‌ చూసి నాకు మతిపోయింది. పుస్తకాలైతే లెక్కే లేదు. డజన్ల కొద్దీ రాక్స్.

బ్రిటిష్ ఫిలిం ఈన్‌స్టిట్యూట్ బుక్స్, "వెరైటీ" మ్యాగజైన్ స్పెషల్ ఇష్యూస్ మొట్టమొదటిసారిగా నేను వీ ఏ కే గారి దగ్గరే చూశాను. 

వీ ఏ కే గారిని రెండోసారి వాళ్ళింట్లో కలిసినప్పుడు... అక్కడే లాయర్, కాలమిస్టు, వీ ఏ కే గారి లాగే సినిమా చరిత్రను మునివేళ్ల మీద చెప్పగలిగే "రాండార్ గై" గారిని కూడా కలిశాను.    

అసలు వీ ఏ కే గారి లోకం వేరే. 

ఆయన దగ్గరికి కలవడానికి వచ్చే మనుషులు వేరే. 

అక్కడ నేనున్నప్పుడే ఒకసారి ఒక క్లాసికల్ డాన్సర్ అమెరికా నుంచి వచ్చారు. మద్రాసులో ఆమె డాన్స్ ప్రోగ్రాం కోసం వీ ఏ కే గారి సలహాలు తీసుకున్నారు. 

అన్నట్టు వీ ఏ కే గారు క్లాసికల్ డాన్సర్ కూడా.  

"మనోహర్, నన్ను తాతగారూ అని పిలవ్వోయ్!" అన్నారొకసారి... ఇద్దరం కలిసి వాళ్ళింట్లో భోజనం చేస్తుండగా. 

మా మధ్య ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు కూడా బాగానే నడిచాయి అప్పట్లో. 

చెన్నైలో, మాజీ కేంద్రమంత్రి చిదంబరం ఇంటికి సరిగ్గా ఎదురుగా విశాలంగా ఉండే వీ ఏ కే గారి ఇంటి పేరు... "రామ్ మహల్" అని నాకింకా గుర్తుంది.

బహుశా ఇప్పుడక్కడ ఆ ఇల్లు ఉండకపోవచ్చు. 
వీ ఏ కే గారు ఇప్పుడు చెన్నైలోనే ఇంకోచోట ఉంటున్నట్టు తెలిసింది.    

కట్ చేస్తే -                

"ఒక సినీ విజ్ఞాన సర్వస్వం జీవనశైలి" అన్న శీర్షికతో దాదాపు 15 ఏళ్ల క్రితం వి ఏ కే రంగారావు గారి మీద ఒక పెద్ద వ్యాసం నేను రాశాను. నా చేతి వ్రాతలో సుమారు 20 పేజీలుంటుంది.  

"ఇండియా టుడే" స్పెషల్ ఇష్యూలో గాని, "వార్త" సండే ఎడిషన్లో గాని పబ్లిష్ చేయించాలని నా ఆలోచన. కాని, ఎప్పటికప్పుడు "నెక్స్‌ట్ వీక్ చూద్దాం" అనుకొంటూ, అదలా పక్కన పడిపోయింది. క్షమించరానంత ఆలస్యం జరిగింది.

ఈ మధ్యే వీ ఏ కే గారిని సంప్రదించి, ఇటీవలి విషయాలు కూడా కనుక్కొని, నా వ్యాసాన్ని మళ్ళీ కొత్తగా, తాజాగా పూర్తిచేశాను.

మొన్నీమధ్యే, వీ ఏ కే గారి మీద నా వ్యాసాన్ని నా మిత్రుడు, "పాలపిట్ట" ఎడిటర్ గుడిపాటికి పంపించాను. త్వరలో పాలపిట్టలో ఈ వ్యాసం వస్తుంది. 

దీని కోసం, నేను వీ ఏ కే గారితో తీసుకొన్న ఒకే ఒక్క ఫోటో కోసం ఇవ్వాళ ఉదయం వెతుకుతుండగా, నా కళ్ళముందు కనిపించిన ఎన్నెన్నో ఫోటోలు నన్ను చాలా బాధపెట్టాయి. ప్రశ్నించాయి. 

అప్పటి నేను వేరే. 

ఇప్పుడు నేను ఏంటి అనేది నాకే తెలీదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని  

బార్ వన్ రూల్

చాలా నెలల నుంచి పెండింగ్‌లో పెడుతూవస్తున్న ఒక పని కోసం ఇవ్వాళ మొదటి అడుగు వేశాను. 

కట్ చేస్తే -

మా ప్రదీప్, నేనూ అప్పట్లో అవసరమైనప్పుడు ఎలాంటి తొణుకూ బెణుకూ లేకుండా ఒక రూల్ పాటించేవాళ్ళం. 

బార్ వన్ రూల్.

ఒక రిస్కీ స్ట్రాటెజీకి మేము అప్పట్లో సరదాగా పెట్టుకున్న పేరు ఇది. ఇప్పుడూ అదే రూల్ పాటిస్తూ ఈ ఫస్ట్ స్టెప్ వేశాను. 

ఫినిషంగ్ టచ్ ఏంటంటే, 

బార్ వన్ రూల్ పాటించిన ప్రతిసారీ నేను గెలిచాను. 

మేము గెలిచాం. 

ఇప్పుడు కూడా ఇది పూర్తిచేస్తాను.

మేము గెలుస్తాం.  

బై ది వే, అసలీ "బార్ వన్ రూల్" ఏంటో మీకు తెలుసా? Guess...

- మనోహర్ చిమ్మని