సినిమాల్లోకి ఎంట్రీనే ఉంటుంది... ఎక్జిట్ మన చేతుల్లో ఉండదు!

నాకు తెలిసి 'సినిమా కష్టాలు' పడకుండా ఇండస్ట్రీలో పైకివచ్చినవారు లేరు!

ఎంత సినిమా బ్యాగ్రౌండ్ ఉన్నా సరే, ఎంత డబ్బున్నా సరే, ఎంతో టాలెంట్ ఉండి మరెంతో టాప్ రేంజ్‌లోకి వచ్చినా సరే... ఏదో ఒక టైమ్‌లో, ఏదో ఒక రూపంలో ఈ సినిమా కష్టాలనేవి ఈ రంగంలో ఉండేవాళ్లను తప్పక ఎటాక్ చేస్తాయి.

ఈ స్టేట్‌మెంట్‌కు ఎలాంటి రిలాక్సేషన్ లేదు. ఉండదు.

సినిమా కష్టాలకు సక్సెస్, ఫెయిల్యూర్స్ అనేవాటితో అస్సలు సంబంధం ఉండదు అని చెప్పడమే ఇక్కడ నా పాయింట్. 

మరో ముఖ్యమైన పాయింట్ ఏంటంటే -

సినిమాల్లోకి ఎంట్రీనే ఉంటుంది. 

ఎక్జిట్ మన చేతుల్లో ఉండదు!
"వన్ వే" అన్నమాట. 

సినిమా ఎవ్వర్నీ వదలదు, దీన్లోకి ఎంటరయినవాడు సినిమానీ వదల్లేడు!!

దటీజ్ సినిమా.

ఆర్టిస్టులు, టెక్నీషియన్స్ ఇద్దరికీ వర్తిస్తుంది ఇది.  

అయితే, సినిమాను ఒక పక్కా క్రియేటివ్ బిజినెస్‌గా, ఒక ప్రొఫెషన్‌గా మాత్రమే తీసుకొని, ఆ పరిధిలోనే కొన్ని ప్రాథమిక జాగ్రత్తలు, నియమాలు పాటిస్తే మాత్రం ఏ కష్టాలూ ఉండవు. 

బాగా సంపాదించొచ్చు కూడా!  

స్పిరిచువల్‌గా చెప్పాలంటే... ఒక రకమైన 'డిటాచ్‌డ్ అటాచ్‌మెంట్' అన్నమాట.

అయితే ఇది చెప్పినంత సులభం కాదు. అందరివల్ల కూడా కాదు.

ఒక సరైన గైడ్, లేదా మెంటర్ ఉంటే తప్ప. 

- మనోహర్ చిమ్మని      

From Practice to Power — The Hidden Strength of Blogging

“Sometimes I think of blogging as finger exercises for a violinist. Sometimes I think of it as mulching a garden. It is incredibly useful and helpful to my ‘real’ writing.”

— Kate Christensen

Blogging is often where writers sharpen their swords.

For many male bloggers, it becomes a training ground — a space to test arguments, refine ideas, build clarity, and strengthen intellectual muscle.

Post by post, they build authority. Paragraph by paragraph, they build discipline. It is practice — yes — but powerful practice.

And then there are women who blog.

For female bloggers, blogging is not just practice. It is expression. It is reclamation.

It is carving space in a noisy world and saying, My voice matters too.

Where men may use blogging to sharpen thought, women often use it to shape identity — navigating career, relationships, creativity, healing, ambition, and reinvention.

A blog becomes both mirror and window... reflecting who they are, and revealing who they are becoming.

And for women who read blogs, something even more beautiful happens...

They find resonance.

One honest post about self-doubt can feel like companionship. One vulnerable story can dissolve isolation. One courageous opinion can ignite confidence.

Blogging, then, is not “small writing.”
It is soil work.
It is mulching experience into wisdom.
It is practicing scales before playing life’s symphony out loud.

What begins as a simple post can grow into presence.
What begins as rehearsal can become revolution.

- Manohar Chimmani 

సినిమా అంటే జస్ట్ షూటింగ్ మాత్రమేనా?!

Angels dance with those who are already on the dance floor.

ట్రాక్ మీదున్నప్పుడే ఎవరైనా మనల్ని పట్టించుకునేది. ఏ ఫీల్డు అయినా అంతే. 

   

సో, చిన్న సినిమానా పెద్ద సినిమానా అన్నది కాదు పాయింట్. అసలు సినిమా అంటూ ఒకటి చేస్తుండటం చాలా అవసరం. 

ఎవరికోసమో కాదు. మనకోసం.  

కట్ చేస్తే -

మొన్నొక రోడ్ క్రైమ్ సినిమా చేశాను. పోస్ట్ ప్రొడక్షన్ ఇంకా జరుగుతోంది. 

ఇండిపెండెంట్ సినిమా కదా... నానా కష్టాలుంటాయి. ప్రొడ్యూసర్, డైరెక్టర్లకు తప్ప మిగిలినవాళ్ళకు వీటిగురించి అవసరం ఉండదు. అసలు తెలుసుకోరు, పట్టించుకోరు. నిజానికి వాళ్ళకా అవసరం లేదు. కాని, "మన సినిమా" అన్న మమకారం ఎంతో కొంత ఉండాలి.   

విషయం ఏంటంటే - ఈ సినిమా జరిగినన్నాళ్ళూ దాదాపు ప్రతి ఒక్కళ్ళూ నాకు రోజూ గుడ్మార్నింగులూ, పండగలకు-అకేషన్స్‌కు గ్రీటింగ్స్, "ఇంక మిమ్మల్ని వదిలేది లేదు" అన్న రేంజ్‌లో మాటలు, సోషల్ మీడియాలో లైకులు గట్రా... ఓ భలే ఓవర్ యాక్టింగ్ ఉండేది. 

మరి ఇప్పుడు? 
ఒక వాట్సాప్ హాయ్ ఉండదు.
ఒక కాల్ ఉండదు. 

మళ్ళీ ఏదైనా ప్రి-రిలీజ్ ఈవెంట్ అన్నామా... మొత్తం వాలిపోతారు. 

సీన్ రిపీట్. 

గుడ్మార్నింగ్స్, గుడీవెనింగ్స్, గుడ్ నైట్స్. హాప్పీ సంక్రాంతులు, ఉగాదులు, దసరాలు, ఇండిపెండెంట్ డేస్... గట్రా. 

నిజానికి, ఈ డ్రామా అంతా నా మొదటి సినిమా నుంచీ చూస్తూనే ఉన్నాను కాబట్టే ఒక్కొక్కళ్ళ ఓవర్ యాక్షన్ అంతా బాగా ఎంజాయ్ చేశాను.            

ఆర్టిస్టులైనా, టెక్నీషియన్స్ అయినా, 95 శాతం కొత్తవాళ్లకు సినిమా అంటే జస్ట్ షూటింగ్ మాత్రమే.

"ఓస్ ఇంతేనా?!" అనుకుంటారు. 

ఇలాంటి మిడిమిడి జ్ఞానపు అల్ప సంతోషులకు తర్వాత కనిపిస్తుంది అసలు బొమ్మ. 

మిగిలిన ఏ 5 శాతం మంది అయితే సినిమాల్ని సీరియస్‌గా పట్టించుకుంటారో... వాళ్ళ ప్రవర్తన, వాళ్ళ యాటిట్యూడ్ ఇలా ఉండదు. నిరంతరం నేర్చుకుంటూనే ఉంటారు. అది వారి పదవ సినిమా అయినా, మొదటి సినిమాలాగే ఉంటారు.   

ఈ 5 శాతం మందే ఏ కొంచెమైనా సాధించగలుగుతారు... సినిమాల్లో అయినా, జీవితంలో అయినా.  

ఏ డైరెక్టర్ అయినా తన టీమ్ కోసం, సినిమాను సీరియస్‌గా తీసుకొనే ఆ 5%  కోసమే ప్రయత్నిస్తాడు. కాని అదంత ఈజీ కాదు. 

కట్ చేస్తే -

ఇప్పుడు మళ్ళీ ఓ కొత్త ప్రాజెక్టు ప్రారంభం కాబోతోంది. 

కాని, ఈసారి సీన్ రిపీట్ కావడం నాకిష్టం లేదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని      

Even a Long Life is a Short Ride

We plan as if we have endless tomorrows.

We postpone as if time is waiting patiently for us. But life moves quietly — and faster than we realize.

That script you want to write.
That call you want to make.
That apology. 
That risk.
That new beginning.

Small or big... Creative or personal.
Don’t postpone it.

In cinema, the difference between a dreamer and a director is action. The same applies to life.

Ideas are common. Intentions are common. Execution is rare.

You don’t need perfect timing.
You need decision. 

Because one day, “later” becomes “too late.”

Start messy. Start unsure. But start. Just start. 

What is one thing you’ve been postponing? Do it today — and tell me what it is.

- Manohar Chimmani 

సినిమానే పని, ప్యాషన్, ఆక్సిజన్... అన్నీ...

కొన్నాళ్ళు పూర్తిగా సినిమాలకు అంకితం అవుతున్నాను. ఆ జర్నీ ఆల్రెడీ మొదలైంది. 

నిజంగా నాకిప్పుడేం పనిలేదు. సినిమానే పని, ప్యాషన్, ఆక్సిజన్... అన్నీ.

పక్కా కమర్షియల్.  

ఈ జర్నీలో జెర్క్‌లూ, ఎదురు దెబ్బలూ, ఊహించని స్టకప్‌లూ సర్వసాధారణం. భారీ భారీ నిర్మాతలకు, దర్శకులకే ఇలాంటివి తప్పలేదు, తప్పవు. 

దటీజ్ సినిమా. 

పెద్ద ఫరక్ పడదు. 

 

కట్ చేస్తే -

నా సోషల్ మీడియాలో గాని, నా బ్లాగ్‌లో గాని... దాదాపు పూర్తిగా సినిమా కంటెంటే ఉంటుంది. 

 

క్లాస్, మాస్, క్లాసికల్లీ మాస్.

పోస్టులకు, ఫోటోలకు కూడా సంబంధం ఉండకపోవచ్చు. 

నాకు నచ్చిన కంటెంట్. నాకు నచ్చకపోయినా ప్రొఫెషనల్లీ నేను పోస్ట్ చెయ్యాలనుకున్న కంటెంట్. ఔత్సాహికులకు పనికొచ్చే కంటెంట్. పనికిరాని కంటెంట్ అనిపించే పరోక్షంగా పనికొచ్చే కంటెంట్... అన్నీ ఉంటాయి.

నా అశేష మేధావి మిత్రబృందంలో చాలామందికి ఈ కంటెంట్ నచ్చకపోవచ్చు. నా పోస్టుల మీద, నా బ్లాగ్-పోస్టుల మీద, నిర్మాణాత్మక విమర్శలు ఓకే. హిపోక్రసీ రాతలు మాత్రం వద్దని మనవి. దానికంటే నన్ను అన్‌ఫ్రెండో, బ్లాకో చెయ్యటం బెటర్.

పైన నిర్భయంగా పోస్ట్ చేసేవాడు కింద కామెంట్స్ పట్టించుకోవద్దు" అన్న సూత్రం అక్షరాలా పాటిస్తున్నాను. 

Peace.

ఓం నమశ్శివాయ. 

- మనోహర్ చిమ్మని   

హైద్రాబాద్‌లో "తెలుగు బ్లాగర్స్ మీట్" మళ్ళీ ఎప్పుడో?

"లేఖిని" వీవెన్ గారు అనుకుంటాను... ఆ మధ్య నన్ను బ్లాగర్స్ మీట్‌కు పిలిచారు. వెళ్ళాలని అనుకున్నాను. చివరి నిమిషంలో అనుకోని పని తగలటం వల్ల మీట్‌కి వెళ్ళలేకపోయాను. 

బహుశా మొన్న డిసెంబర్ రెండో ఆదివారం, "తెలుగు బ్లాగుల దినోత్సవం" నాడు మళ్ళీ కలిసే వుంటారు. 

కొత్త పరిచయాలు, కొత్త విషయాలు, కొత్త వాతావరణం... అప్పుడప్పుడూ ఇలాంటి మార్పు కొంత అవసరం. 

ఇలాంటి మీట్‌లు సంవత్సరానికి ఒక రెండో మూడో జరుగుతుండాలి. బ్లాగర్ మిత్రులు ఈసారి ఏదైనా ప్లాన్ చేస్తున్నట్లైతే నన్ను తప్పక పిలుస్తారని ఆశిస్తున్నాను. 

Blogging is the art of turning your silent thoughts into timeless footprints.

- మనోహర్ చిమ్మని 

ఆకాశవాణి, కర్నూలు ఎఫ్ ఎం...

చిన్నప్పటినుంచే నాకు బాగా చదివే అలవాటుండేది. అదొక్కటే అప్పట్లో నాకున్న ఇష్టం, ఎడిక్షన్. 

తర్వాత ఇంకో రెండు మూడు ఇలాంటి ఇష్టాలు, ఎడిక్షన్లు యాడ్ అయ్యాయి...  

చందమామ, బాలమిత్ర, సోవియట్ ల్యాండ్, స్పుత్నిక్, సాక్షి వ్యాసాలు, విశ్వనాథ, బుచ్చిబాబు, చలం, లత సాహిత్యం, యధ్ధనపూడి సులోచనారాణి, మాదిరెడ్డి సులోచన, కొమ్మూరి వేణుగోపాలరావు, ఆర్కే నారాయణ్, వట్టికోట ఆళ్వారుస్వామి, దాశరథి రంగాచార్య వంటివారి రచనలు ఎంత బాగా చదివేవాన్నో... విశ్వప్రసాద్, మధుబాబుల డిటెక్టివ్‌లు కూడా అంతే బాగా చదివేవాన్ని. 

రమణి, రసికప్రియ, కాగడా, విజయచిత్ర, ఇల్లస్ట్రేటెడ్ వీక్లీ, స్క్రీన్ పత్రికలు కూడా వదల్లేదు.

    

దాదాపు వీటన్నిటికి పూర్తి వ్యతిరేక ధృవం అయిన కమ్యూనిస్ట్ సాహిత్యం, రష్యన్ సాహిత్యం, అరుణతార, సృజన పత్రికలు కూడా రెగ్యులర్‌గా చదివేవాణ్ణి. దీని ప్రభావమే నా మీద ఎక్కువగా ఉండి తర్వాత ఉస్మానియా యూనివర్సిటీలో పీజీలో చేరినప్పుడు నేను ఆర్ యస్ యు (రాడికల్ స్టుడెంట్స్ యూనియన్) వైపు ఉండటానికి కారణమైంది. 

ఓయూలో పీజీలో చేరడానికి ముందు నేను ఒక మూడేళ్ళపాటు హెచ్ ఎం టి లో మెషినిస్ట్‌గా పని చేశాను. అప్పుడు - సీతాఫల్ మండి నుంచి హెచ్ ఎం టి దాకా కంపెనీ బస్‌లో వెళ్లే ఆ 45 నిమిషాల సమయంలో, బస్ ఎక్కగానే నిద్రపోకుండా, ఇంగ్లిష్ నవలలు చదవడం నాకు బాగా అలవాటయ్యింది.

  

అప్పట్లో సీతాఫల్ మండి, తార్నాకాల్లో ఇంగ్లిష్ నవలలు అద్దెకిచ్చే షాపులుండేవి. రోజూ ఒకే సమయానికి వెళ్ళి, అద్దెకు నవల్స్ తెచ్చుకొని చదవటం అప్పట్లో అదొక క్రేజ్.  

  

సిడ్నీ షెల్డాన్, హెరాల్డ్ రాబిన్స్, ఫ్రెడ్రిక్ ఫోర్సైత్, జెఫ్రీ ఆర్చర్‌ల ఫిక్షన్ బుక్స్ దాదాపు అన్నీ నేను చదివాను అన్న విషయం ఇప్పుడు గుర్తు చేసుకుంటేనే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.

 

తర్వాత ఒక రెండేళ్ళు... నా ఇంకో సెంట్రల్ గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం... నవోదయ విద్యాలయ (గుంటూరు) లో పనిచేశాను. కాని, అది రెసిడెన్షియల్ సెటప్ కాబట్టి ఎక్కువగా చదివే అవకాశం అక్కడ నాకు ఉండేది కాదు. 

అక్కడి కొలీగ్స్, స్టుడెంట్స్, పరిచయాలు, ఏదో ఓ పని, లైబ్రరీ క్లాసులు, సాయంత్రం మద్దిరాల వాగులో ఫిషింగ్... అదంతా వేరే ఇంకో అద్భుత జ్ఞాపకం. 

  

కట్ చేస్తే - 

వీటన్నిటికి దూరంగా... అప్పటివరకు నాకు తెలియని-లేదా- నేను పట్టించుకోని ప్రపంచ సాహిత్యంతో, ప్రపంచస్థాయి నో-హిపోక్రసీ సీరియస్ సాహిత్యంతో నాకు బాగా పరిచయమైంది ఆలిండియారేడియో లైబ్రరీలో!

నా మూడో సెంట్రల్ గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం ఆలిండియా రేడియో, కర్నూలు ఎఫ్ ఎం లో నేను దాదాపు ఒక పదేళ్ళు పనిచేశాను. ఆ టెన్-టూ-ఫైవ్ ఉద్యోగంలో, నాకు జస్ట్ ఒక రెండు మూడు గంటలకంటే అసలు పని ఉండేది కాదు. మిగిలిన టైమంతా లైబ్రరీలోని పుస్తకాలతో గడిపేవాణ్ణి. 

షేక్స్‌పియర్, విక్టర్ హ్యూగో, దస్తయేవ్‌స్కీ, మిల్టన్, జేన్ ఆస్టిన్, జేమ్స్ జాయ్స్, జార్జ్ ఆర్వేల్, నీషే, మిలన్ కుందేరా, కుశ్వంత్ సింగ్, సాల్మన్ రష్దీ, అగాథా క్రిస్టీ, అరుంధతీ రాయ్, నాన్సీ ఫ్రైడే, శోభా డే, డానియెల్ స్టీల్, మారియో పుజో, పావ్‌లో కోయిల్యూ, గోర్కీ, పవుస్తోవ్‌స్కీ, మార్క్ ట్వేన్, బెర్నార్డ్ షా, ఆల్బర్ట్ కామస్, ఐన్ రాండ్, రారా, కొకు, కృష్ణశాస్త్రి, శ్రీశ్రీ, తిలక్, పాలగుమ్మి పద్మరాజు, ఆరుద్ర, డాక్టర్ సినారె, తాపీ ధర్మారావు వంటి ఎంతో మంది రచనల్ని నేను కర్నూల్లోనే చదివాను.

నా జీవితం మొత్తంలో నేను ఎక్కువగా పుస్తకాలను చదివింది కూడా కర్నూలు ఆలిండియా రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే. 

థాంక్స్ టూ ఎస్ పి గోవర్ధన్ గారు... అప్పటి మా స్టేషన్ డైరెక్టర్... ఆయనకు కూడా బాగా చదివే అలవాటుండేది. వొరేషియస్ రీడర్! దాదాపు ప్రతి రెండు నెలలకొకసారి మా లైబ్రరీకి కొత్త బుక్స్ ఆర్డర్ పెడుతుండేవారు.

గోవర్ధన్ గారు నాకు ఎప్పుడూ "ఇది చదువు, అది చదువు" అని అసలేం సజెస్ట్ చేసేవాడు కాదు. కాని, ఆయన పెట్టే పుస్తకాల ఆర్డర్‌లో మాత్రం నా టేస్టును బట్టి కూడా బుక్స్ బాగానే కనిపించేవి. 

అప్పట్లో సికింద్రాబాద్ "బుక్ సెలక్షన్ సెంటర్" నుంచి మాకు రెగ్యులర్‌గా "న్యూ అరైవల్స్" క్యాటలాగ్స్ వచ్చేవి. మా సర్ నన్ను కూడా సెలక్ట్ చెయ్యమనేవారు. ఇంకేముంది... పండగే!  

స్వయంగా నేనే ఎన్ని బుక్స్ సెలక్టు చేశానో, ఎన్ని చదివానో చెప్పలేను.   

అప్పటి మా ఫార్మ్ రేడియో ఆఫీసర్ లక్ష్మి రెడ్డి గారు, మా ఎనౌన్సర్ శ్యామసుందర శాస్త్రి, స్టెనోగ్రాఫర్ లక్ష్మి కూడా... అప్పుడప్పుడూ, వారి ఫ్రీ టైమ్‌లో, ఏదో ఒక పుస్తకం చదువుతుండేవారు. 

గాడ్‌ఫాదర్ నవల్లోని క్యారెక్తర్స్ గురించి శాస్త్రి బాగా చర్చించేవాడు నాతో. 

 

ఇంజినీరింగ్ అసిస్టెంట్ మిత్రుడు అపోలిన్ డిసౌజా మాతృభాష కొంకణి. మంగళూరు నేటివ్ కాబట్టి సహజంగానే అతనికి కన్నడ కూడా తెలుసు. కన్నడ లిపి, తెలుగు లిపి చాలా దగ్గరగా ఉంటాయి. తెలుగు లిపికి సంబంధించి డిసౌజాకు కొన్ని చిన్న చిన్న విషయాలు చెప్పాను. అంతే. తన మాతృభాష తెలుగు కాకపోయినా, తెలుగు నేర్చుకొని, దాదాపు లైబ్రరీలో ఉన్న పాపులర్ తెలుగు నవల్స్ అన్నీ చదివేశాడు! 

ఇక రాయడం విషయానికొస్తే - 

యూనివర్సిటీలో స్టుడెంట్‌గా ఉన్నప్పుడే నేను రాయడం ప్రారంభించాను. బాగా అలవాటయ్యింది కూడా క్యాంపస్‌లోనే. నేను రాసినవి న్యూస్‌పేపర్లు, మ్యాగజైన్స్‌లో అచ్చయ్యేవి. 150, 200, 250... పారితోషికం మనీయార్డర్స్ రూపంలో వచ్చేది.

అయితే - కథలు రాయడం సీరియస్‌గా ప్రారంభించిందీ, ఎక్కువగా రాసిందీ కూడా నేను కర్నూలు ఆలిండియా రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే!

   

ఆ సమయంలోనే నేను రాసిన ఒక కథ పబ్లిష్ అయినప్పుడు, అది అన్నలకు కోపం తెప్పించి, ఒక విరసం రచయిత ద్వారా నాకు మైల్డ్‌గా వార్నింగ్ పంపించేదాకా వచ్చింది. 

ఆంధ్రభూమిలో పబ్లిష్ అయిన నా ఇంకో కథ... నాకు మద్రాస్ నుంచి కాల్ చేయించి, సినిమారంగానికి కనెక్ట్ చేసింది. 

కర్నూల్ ఆలిండియా రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే నేను "సినిమా స్క్రిప్టు రచనాశిల్పం" పుస్తం రాశాను. దానికి ప్రభుత్వం నంది అవార్డు ప్రకటించింది కూడా నేను అక్కడ ఉన్నప్పుడే.  

     

కర్నూలు ఎఫ్ ఎం లో పనిచేస్తున్నప్పుడు నేను కొన్ని ఫీచర్స్, నాటికలు కూడా రాశాను. ప్రసారం అయ్యాయి.  బహుశా ఆ స్పూల్ టేప్స్ ఇంకా అక్కడి టేప్స్ లైబ్రరీలో ఉండే ఉంటాయి. 

ఆమధ్య రెండుమూడుసార్లు నేను బెంగుళూరు నుంచి హైద్రాబాద్‌కు కార్లో వస్తున్నప్పుడు కొన్ని గంటలు కర్నూల్లో ఆగాను. అప్పుడు నేనున్న క్రిష్ణారెడ్డి నగర్‌కు వెళ్ళి, దాదాపు రెండు దశాబ్దాల తర్వాత అప్పటి మా నైబర్స్‌ను కలిశాను. చలపతి దాబాకు వెళ్ళాను. అదొక గొప్ప అనుభూతి.   

మా కర్నూలు ఎఫ్ ఎం రేడియో స్టేషన్‌కు కూడా వెళ్లాలనుకున్నాను కాని, కుదర్లేదు. 

నేను పనిచేసిన కర్నూలు ఆలిండియా రేడియో స్టేషన్‌ను మళ్ళీ ఒకసారి తనివితీరా చూడ్డం కోసమే, ఈసారి స్పెషల్‌గా, ఒక ట్రిప్ ప్లాన్ చేసుకోవాలని చాలా ఏళ్ళుగా అనుకొంటున్నాను. నా అప్పటి కొలీగ్ మిత్రులు... మా  మోహన్ రెడ్డి, కామేశ్‌తో కలిసి అదెప్పుడో ఒకసారి త్వరలోనే జరుగుతుంది.  

మర్చిపోయాను... నేను కర్నూలు రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే మా ఎనౌన్సర్ శ్యామసుందర శాస్త్రితో కలిసి, ఒకసారి యండమూరి వీరేంద్రనాథ్‌ను మా స్టుడియోలో ఇంటర్వ్యూ చేశాను. బహుశా ఆ స్పూల్ టేప్ కూడా ఇప్పటికీ ఉండే ఉంటుందక్కడ. 

ఇలాంటి ఎన్నో మంచి జ్ఞాపకాలనిచ్చిన కర్నూలు ఆలిండియా రేడియో ఎఫ్ ఎం లో నేను పనిచేసిన రోజులను మళ్ళీ గుర్తుచేసుకోడానికి కారణమైన ఇవాళ్టి "వరల్డ్ రేడియో డే" కి థాంక్స్ చెప్పకుండా ఎలా ఉండగలను? 

అప్పటి నా రేడియో కొలీగ్స్‌కు, ఇప్పుడు రేడియోలో పనిచేస్తున్నవారందరికీ... వరల్డ్ రేడియో డే సందర్భంగా నా హార్దిక శుభాకాంక్షలు!

- మనోహర్ చిమ్మని 

        

(#WorldRadioDay సందర్భంగా 2022లో నేను రాసిన బ్లాగ్ పోస్ట్, స్వల్ప మార్పులతో!)   

Be Love, Not Just In Love

“It’s not a question of being in love with someone. It’s a question of being love.”
— Osho

Valentine’s Day is not just about finding the right person. It is about becoming the right presence.

Being in love is beautiful.
But being love is powerful.

When you are love — in your thoughts, in your words, in your silence — every relationship becomes sacred. Not because of who stands beside you, but because of what flows from within you.

This Valentine’s Day, don’t just celebrate a person. Celebrate the love you are capable of being.

Tell me — are you looking for love, or are you becoming it? 

- Manohar Chimmani 

మనకు తెలియకుండా మన చుట్టూనే ఎన్నెన్నో...

ఇవ్వాళ సాయంత్రం ఒక మిత్రున్ని కలిశాను.

చాలా రోజుల తర్వాత ఇంకా చాలా ముఖ్యమైన మీటింగ్. 

కష్టాలు, కన్నీళ్ళు, టెన్షన్లు కాసేపు ఒకరికొకరం చెప్పుకొన్నాం. చెరొక కపచీనో ముందు పెట్టుకొని ఒక రెండు గంటలపాటు మాట్లాడుకున్నాం.

కట్ చేస్తే -

కొన్ని విషయాలు వింటుంటే అసలు మనం ఎక్కడున్నాం అని వొళ్ళు గగుర్పొడుస్తుంది భయంతో. మనకు తెలియకుండా మన చుట్టూనే ఎన్నెన్నో జరుగుతున్నాయి.  

సినిమాల్లో మనం చూస్తున్నది, చూపిస్తున్నది చాలా చాలా తక్కువ.  

We live in society with open eyes, yet move through it blind — seeing everything, understanding nothing.

- మనోహర్ చిమ్మని      

"డబ్బుదేముంది?" అని నీతో ఎవరైనా అన్నారా...

సక్సెస్, మనీ ఉన్నచోటే గుర్తింపు ఉంటుంది, విలువ ఉంటుంది.  

మనీ మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఏ గ్రామర్ తప్పు కనిపించదు. 

నాకు వాళ్ళు తెలుసు, వీళ్ళు తెలుసు కాదు. 

నాకు ఇన్ని తెలుసు, అన్ని తెలుసు కాదు. 

నేను ఇంత చదివాను, అంత చదివాను కూడా కాదు.

నీకు మనీ ఉందా? 

సక్సెస్ ఉందా? 

ఉందా... ఓకే. 

లేదా... చల్ హట్! 

కట్ చేస్తే -  

డబ్బు చాలా ముఖ్యం. అది ఉంటేనే మనకు మర్యాద ఉంటుంది. 

దీనికి వ్యతిరేకంగా, "డబ్బుదేముంది?" అని నీతో ఎవరైనా అన్నారా... వెంటనే అక్కన్నించి పారిపో. 

పచ్చి అబద్ధం.  

ఎందుకంటే, డబ్బు సంపాదించినవాడెప్పుడూ ఆ మాట మాట్లాడడు. సంపాదించలేనివాడే ఈ మాట మాట్లాడుతాడు. లేదా, బాగా సంపాదించి, మనుషుల మనసులతో ఆడుకొంటూ టైమ్ పాస్ చేసేవాడే అలా మాట్లాడతాడు.

దురదృష్టవశాత్తూ, ఇలాంటి మాటలు, ఇలాంటి సాంగత్యం నువ్వు వెళ్ళాల్సిన గమ్యం వైపు నిన్ను తీసుకెళ్ళలేవు. 

సక్సెస్, మనీ ఉన్నచోటే గుర్తింపు ఉంటుంది, విలువ ఉంటుంది.   

99% శాతం మందికి ఇది నచ్చదు. హిపోక్రసీ మాస్కు వేసుకొని ఇది తప్పు అంటారు. నిజం కాదు అంటారు. కాని, ఇదే నిజం.

Money is a major area you absolutely must dominate — especially if you’re in cinema or any creative field.

- మనోహర్ చిమ్మని