సినిమా తీయడానికి డబ్బొక్కటేకాదు... గట్స్ కావాలి!

"ఇల్లు కట్టి చూడు, పెళ్లి చేసి చూడు" అన్నారు. కానీ, "సినిమా తీసి చూడు" అని మాత్రం ఎవరూ అనలేకపోయారు. ఎందుకంటే, ఇది ఆ రెండింటి కంటే చాలా కష్టం.    

ఇక్కడ విషయం డబ్బు ఒక్కటే కాదు. చాలా ఉంది. అన్ని వ్యాపారాల్లానే సినిమా కూడా ఇప్పుడు ఒక వ్యాపారమే. కాకపోతే ఇదొక కళాత్మక వ్యాపారం. బిగ్ బిజినెస్. అంతిమంగా దీని గోల్ కూడా సేమ్ టూ సేమ్... రూపాయి పెడితే నాలుగు రూపాయలు లాభం రావాలన్నదే. ఇందులో ఎలాంటి డౌట్ లేదు.

మొన్నటివరకూ మన చుట్టూ సమాజంలో ఒక గుడ్డి వాదన ఉండేది. ఏ వ్యాపారంలో అయినా పెట్టుబడి పెట్టొచ్చు కానీ, సినిమాల్లో పెట్టొద్దు అని. ఇదొక "హెవీ గ్యాంబ్లింగ్" అని వాళ్ల ఉద్దేశ్యం. ఆ మాటకొస్తే, అసలు వ్యాపారమే ఒక గ్యాంబ్లింగ్. మన జీవితమే ఓ పెద్ద గ్యాంబ్లింగ్. ఈ నిజాన్ని ఇప్పటి తరం బిజినెస్‌మెన్ గుర్తించారు కాబట్టే "అబ్బో సినిమాల్లోనా!" అని ఇంతకుముందులా భయపడటంలేదెవ్వరూ. 

ఒక అధ్యయనం ప్రకారం... హిట్టూ ఫ్లాపులతో సంబంధం లేకుండా, సినిమా ప్రొడ్యూసర్లలో 41 శాతం మంది ఎప్పుడూ లాభాల్లో ఉంటారు. ప్రపంచంలోని ఏ ఇతర బిజినెస్‌లతో పోల్చుకున్నా, సినిమా బిజినెస్‌లోని ఈ సక్సెస్ రేటు ఇంకే బిజినెస్‌లో లేదు.   

సినిమా తీయడానికి డబ్బొక్కటేకాదు, గట్స్ కావాలి. అవసరం లేనివాటికి అనవసరంగా టెంప్ట్ కాకుండా, ఫీల్డుమీద కొంచెం అవగాహనతో, మార్కెట్ స్టడీ చేస్తూ సినిమాలు చేస్తే మాత్రం ఎలాంటి భయాలు ఉండవు, నష్టాలుండవు. 

కాని, అడుగడుగునా టెంప్ట్ అవుతాం. ఏమీ కాదు అనుకుంటాం. తర్వాత లబోదిబో అంటాం. అది వేరే విషయం.  

కట్ చేస్తే - 

ఇతర అన్ని వ్యాపారాల్లో బాగా డబ్బు సంపాదించొచ్చు. కానీ, రాత్రికి రాత్రే ఫేమ్‌నూ, ఒక సెలబ్రిటీ హోదానూ, ప్రపంచవ్యాప్త గుర్తింపునూ తెచ్చుకోవడం మాత్రం ఒక్క సినిమాల్లోనే సాధ్యం.  

ఫిలిం బిజినెస్‌లో అయితే... ఒక వంద టీవీ చానెళ్ళూ, రెండొందల వెబ్‌సైట్స్, ఫిల్మ్ మేగజైన్స్, న్యూస్ పేపర్లు, యూట్యూబ్ చానెళ్ళు, సోషల్ మీడియా ప్లాట్‌ఫార్మ్స్... ఇవన్నీ ఓవర్‌నైట్‌లో ఎవ్వరూ ఊహించని రేంజ్‌లో ఫేమ్ క్రియేట్ చేస్తాయి. పాపులర్ ఫిగర్‌ను చేస్తాయి. సెలబ్రిటీ హోదాను అందిస్తాయి.   

ఈ అడ్వాంటేజ్ ప్రపంచంలోని మరే ఇతర బిజినెస్‌లో లేదు.   

దటీజ్ సినిమా.  

Emotion builds connection. Strategy builds collections.

-మనోహర్ చిమ్మని

Live Young, Not Backward

Emotional scars are real.

Grudges feel justified.

Memories can be heavy.

But when you live inside old wounds, 

you slowly become old — 

no matter your age.

The past is a closed set. 

The shoot is over.

Yet many people keep replaying 

the same scene in their head, 

carrying yesterday’s hurt 

into today’s opportunity.

Youth is not about numbers.

It’s about direction.

Young minds look forward.

Old minds look backward.

When you drop the grudge, 

you drop the weight.

When you forgive, 

you move faster.

When you stop rehearsing pain, 

you start performing life.

Live young.

Be young.

Be unapologetically you.

- Manohar Chimmani 

డైరెక్టర్స్ అప్పుల్లో ఎందుకుంటారు?

ఒక్కొక్క డైరెక్టర్ నుంచి జస్ట్ ఒక్కో అనుభవం తీసుకొని రాయాలనుకొన్నా... ఇది కనీసం ఒక వంద ఎపిసోడ్ల సీరీస్ అవుతుంది. 

సో, చాలా చాలా క్లుప్తంగా సింగిల్ లైన్ ఆర్డర్‌లా, సమ్మరీ మాత్రమే రాస్తున్నా. 

కట్ చేస్తే -  

ఇండస్ట్రీలో యాక్టివ్‌గా ఉన్న పదిమంది ప్రొడ్యూసర్స్ ఒక్కొక్కరి దగ్గర కనీసం ఒక నలుగురు డైరెక్టర్స్ చొప్పున కథ ఓకే చేయించుకొని లైన్లో ఉంటారు. 

అలాగని వీళ్లంతా కొత్త డైరెక్టర్సేం కాదు. అప్పటికే మంచి హిట్స్ ఇచ్చినవారై ఉంటారు. 

ఇలాంటి సిచువేషన్లో ఒక కొత్త డైరెక్టర్ వెళ్ళి ప్రొడ్యూసర్‌కు కథ చెప్పి ఒప్పించుకోవడం, మంచి బడ్జెట్‌తో సినిమా తీయడం అనేది ఒక భ్రమ. 

మరెలా? 

డైరెక్టర్ కొంత డబ్బు పెట్టుకొని, సినిమా ఆఫీస్ ఓపెన్ చేసి పని ప్రారంభిస్తే... 50/50 చాన్సెస్‌తో కొత్త ఇన్వెస్టర్స్ గాని, కో-ప్రొడ్యూసర్స్ గాని దొరకొచ్చు. 

"దొరకొచ్చు" అంటే వాళ్లేం అలా వెళ్తుంటే కనిపించరు. అలాంటివాళ్లను డైరెక్టర్సే తయారుచేసుకోవాలి.  

అలా ఒక ఇద్దరో ముగ్గురో, నలుగురో అయిదుగురో లైక్‌మైండెడ్ కలిసినప్పుడు ఒక చిన్న సినిమా తయారవుతుంది.  

అది హిట్ అయిందా నో ప్రాబ్లం. పోయిందా, అత్యుత్సాహంతో మనవాళ్ళు ఇచ్చే కమిట్‌మెంట్స్ అన్నీ మీదపడిపోతాయి. ఉన్నట్టుండి ఆ డైరెక్టర్ అప్పుల్లో పడిపోతాడు. ఈ అప్పులు లక్షల్లో ఉంటాయి. కోట్లల్లో కూడా ఉండొచ్చు.   

ఇలాంటి ఒక్క చిన్న దెబ్బ నుంచి కోలుకోడానికి కొందరు డైరెక్టర్స్‌కు జీవితకాలం కూడా సరిపోదంటే అతిశయోక్తి కాదు.   

ఇక "5 కోట్ల ఇన్వెస్టర్‌ను ఇప్పిస్తాం", "10 కోట్ల ప్రొడ్యూసర్‌ను ఇప్పిస్తాం" అని నానా కోతలు కోసి, కథలు చెప్పి మోసం చేసే బ్యాచ్‌లు ఇండస్ట్రీ నిండా కోకొల్లలుగా ఉంటాయి. వీళ్ల పుణ్యమా అని అత్యుత్సాహంతోనో, అమాయకంగానో లక్షలు లక్షలు పోగొట్టుకొనే డైరెక్టర్లు బోలెడంతమంది ఉంటారు.   

సమాజంలో అత్యంత గౌరవనీయమైన స్థానంలోనో, అతి పెద్ద హోదాలోనో ఉన్న ఎంతోమంది సోకాల్డ్ ఇన్వెస్టర్లు "వచ్చే బుధవారం 5 కోట్లు పంపిస్తా, మీరు స్టార్ట్ చేయండి" అని చాలా నమ్మకంగా ప్రామిస్‌లు చేస్తారు. 

99.9 శాతం ఆ మాటలన్నీ నీటిమూటలే.

రాజకీయరంగం నుంచి అయితే ఇలాంటి ప్రామిస్‌లను వందకి వంద శాతం నమ్మొద్దు.      

"మరి ఈ డైరెక్టర్స్ అంత అమాయకులా, చదువుకోలేదా"... అని అనిపించొచ్చు. కానే కాదు. పీజీలు, పిహెచ్‌డీల్ చేసినవాళ్ళు కూడా ఎందరో ఉన్నారు. అయినా బోల్తా పడతారు.  

అవతలివారి స్థాయి, "పని అయిపోతుంది కదా" అన్న ఆశ... వారిని అలా టెంప్ట్ చేస్తుంది. 

అంతే.

తిరిగి లేవలేని ఊబిలో కూరుకుపోతారు.    

కట్ చేస్తే - 

ఎలాంటి సిచువేషన్లో అయినా టెంప్ట్ కాని ఒక 20 శాతం మంది జ్ఞానులైన డైరెక్టర్స్ మాత్రం బాగుంటారు. ఎక్కడా ఎలాంటి తప్పటడుగు వేయరు. 

ఇలాంటి స్థితప్రజ్ఞులను చూసైనా నేర్చుకోవాలి అనుకునే లోపే, చాలామంది డైరెక్టర్స్ చేతులు కాలిపోయుంటాయి. ఆకుల కోసం వారి అన్వేషణ ఒక మొగిలిరేకులు సీరియల్‌లా సాగుతూవుంటుంది.

సో, ఇదింతే.

ఈ సిస్టమ్ ఇలాగే ఉంటుంది. 

ఈ వ్యవస్థ ఇలాగే ఉంటుంది. 

ఇదొక బిజినెస్.

బిజినెస్‌ను బిజినెస్ లాగే ఆలోచిస్తే సమస్యలుండవు. 
ఫ్లాప్ సినిమాలు తీసినా అప్పుల్లో ఉండరు. 

అయితే ఈ టెక్నిక్ నేర్చుకోవడం అందరికీ సాధ్యం కాదు. 

కట్ చేస్తే -

ఇదంతా - డైరెక్టర్స్ అప్పుల్లో ఉండటానికి కారణమైన జస్ట్ ఒక్క టెంప్లేట్ మాత్రమే. ఇంకో 99 రకాల కారణాలతో, ఇంకో 99 టెంప్లేట్స్ ఉంటాయన్నది చాలా బాధాకరమైన, నమ్మశక్యం కాని రియాలిటీ.   

ఇలాంటి నేపథ్యం పట్ల కనీసం 1% అయినా అవగాహన లేని బయటి వ్యక్తులు డైరెక్టర్స్‌కు నానా ఉచిత సలహాలిస్తుంటారు. అది వేరే విషయం.  

Cinema is not for the comfortable.
It tests your patience, your money, your sanity.
In the end, it doesn’t reward the most talented —
It rewards the last one still standing. 

- మనోహర్ చిమ్మని   

జస్ట్ నా హంబుల్ డౌట్...

పొద్దున్నే నన్నొక ఫిలిం డైరెక్టర్స్ గ్రూపులో పడేశారు. జస్ట్ ఇందాకే ఆ గ్రూపులో ఒక పోస్ట్ చూశాను. సారాంశం కొంచెం అటూఇటూగా ఇది... 

డైరెక్టర్స్ అసోసియేషనే - అసోసియేషన్ మెంబర్స్ కథలు విని - వాటిల్లో మంచి కథల్ని ప్రొడ్యూసర్స్‌కు కనెక్ట్ చెయ్యాలని!

నాకున్న నాలెడ్జ్ ప్రకారం అయితే - ఇది "ప్రాక్టికల్లీ ఇంపాజిబుల్" అని నేను అనుకుంటున్నా.

ఏ అసోసియేషన్ అయినా మెంబర్స్‌ని ఎడ్యుకేట్ చెయ్యగలదు. సమస్య వచ్చినప్పుడు సపోర్ట్ ఇవ్వగలదు. కాని, డైరెక్టర్ స్వయంగా చేసుకోవాల్సిన పనిని అసోసియేషన్ చెయ్యలేదు.

అసోసియేషన్ మెంబర్స్ కథల్ని విని, రికమెండ్ చేస్తే ప్రొడ్యూసర్స్ వినాలన్న రూలేం లేదు. వింటారని నేననుకోను.  

అదే కాని నిజంగా జరిగితే - ఆ కథలు విని రికమండ్ చేసేవాళ్ళు ఖాళీగా ఎందుకుంటారు? జస్ట్ నా హంబుల్ డౌట్...    

- మనోహర్ చిమ్మని

సినిమాల్లోకి ఎంట్రీనే ఉంటుంది... ఎక్జిట్ మన చేతుల్లో ఉండదు!

నాకు తెలిసి 'సినిమా కష్టాలు' పడకుండా ఇండస్ట్రీలో పైకివచ్చినవారు లేరు!

ఎంత సినిమా బ్యాగ్రౌండ్ ఉన్నా సరే, ఎంత డబ్బున్నా సరే, ఎంతో టాలెంట్ ఉండి మరెంతో టాప్ రేంజ్‌లోకి వచ్చినా సరే... ఏదో ఒక టైమ్‌లో, ఏదో ఒక రూపంలో ఈ సినిమా కష్టాలనేవి ఈ రంగంలో ఉండేవాళ్లను తప్పక ఎటాక్ చేస్తాయి.

ఈ స్టేట్‌మెంట్‌కు ఎలాంటి రిలాక్సేషన్ లేదు. ఉండదు.

సినిమా కష్టాలకు సక్సెస్, ఫెయిల్యూర్స్ అనేవాటితో అస్సలు సంబంధం ఉండదు అని చెప్పడమే ఇక్కడ నా పాయింట్. 

మరో ముఖ్యమైన పాయింట్ ఏంటంటే -

సినిమాల్లోకి ఎంట్రీనే ఉంటుంది. 

ఎక్జిట్ మన చేతుల్లో ఉండదు!
"వన్ వే" అన్నమాట. 

సినిమా ఎవ్వర్నీ వదలదు, దీన్లోకి ఎంటరయినవాడు సినిమానీ వదల్లేడు!!

దటీజ్ సినిమా.

ఆర్టిస్టులు, టెక్నీషియన్స్ ఇద్దరికీ వర్తిస్తుంది ఇది.  

అయితే, సినిమాను ఒక పక్కా క్రియేటివ్ బిజినెస్‌గా, ఒక ప్రొఫెషన్‌గా మాత్రమే తీసుకొని, ఆ పరిధిలోనే కొన్ని ప్రాథమిక జాగ్రత్తలు, నియమాలు పాటిస్తే మాత్రం ఏ కష్టాలూ ఉండవు. 

బాగా సంపాదించొచ్చు కూడా!  

స్పిరిచువల్‌గా చెప్పాలంటే... ఒక రకమైన 'డిటాచ్‌డ్ అటాచ్‌మెంట్' అన్నమాట.

అయితే ఇది చెప్పినంత సులభం కాదు. అందరివల్ల కూడా కాదు.

ఒక సరైన గైడ్, లేదా మెంటర్ ఉంటే తప్ప. 

- మనోహర్ చిమ్మని      

From Practice to Power — The Hidden Strength of Blogging

“Sometimes I think of blogging as finger exercises for a violinist. Sometimes I think of it as mulching a garden. It is incredibly useful and helpful to my ‘real’ writing.”

— Kate Christensen

Blogging is often where writers sharpen their swords.

For many male bloggers, it becomes a training ground — a space to test arguments, refine ideas, build clarity, and strengthen intellectual muscle.

Post by post, they build authority. Paragraph by paragraph, they build discipline. It is practice — yes — but powerful practice.

And then there are women who blog.

For female bloggers, blogging is not just practice. It is expression. It is reclamation.

It is carving space in a noisy world and saying, My voice matters too.

Where men may use blogging to sharpen thought, women often use it to shape identity — navigating career, relationships, creativity, healing, ambition, and reinvention.

A blog becomes both mirror and window... reflecting who they are, and revealing who they are becoming.

And for women who read blogs, something even more beautiful happens...

They find resonance.

One honest post about self-doubt can feel like companionship. One vulnerable story can dissolve isolation. One courageous opinion can ignite confidence.

Blogging, then, is not “small writing.”
It is soil work.
It is mulching experience into wisdom.
It is practicing scales before playing life’s symphony out loud.

What begins as a simple post can grow into presence.
What begins as rehearsal can become revolution.

- Manohar Chimmani 

సినిమా అంటే జస్ట్ షూటింగ్ మాత్రమేనా?!

Angels dance with those who are already on the dance floor.

ట్రాక్ మీదున్నప్పుడే ఎవరైనా మనల్ని పట్టించుకునేది. ఏ ఫీల్డు అయినా అంతే. 

   

సో, చిన్న సినిమానా పెద్ద సినిమానా అన్నది కాదు పాయింట్. అసలు సినిమా అంటూ ఒకటి చేస్తుండటం చాలా అవసరం. 

ఎవరికోసమో కాదు. మనకోసం.  

కట్ చేస్తే -

మొన్నొక రోడ్ క్రైమ్ సినిమా చేశాను. పోస్ట్ ప్రొడక్షన్ ఇంకా జరుగుతోంది. 

ఇండిపెండెంట్ సినిమా కదా... నానా కష్టాలుంటాయి. ప్రొడ్యూసర్, డైరెక్టర్లకు తప్ప మిగిలినవాళ్ళకు వీటిగురించి అవసరం ఉండదు. అసలు తెలుసుకోరు, పట్టించుకోరు. నిజానికి వాళ్ళకా అవసరం లేదు. కాని, "మన సినిమా" అన్న మమకారం ఎంతో కొంత ఉండాలి.   

విషయం ఏంటంటే - ఈ సినిమా జరిగినన్నాళ్ళూ దాదాపు ప్రతి ఒక్కళ్ళూ నాకు రోజూ గుడ్మార్నింగులూ, పండగలకు-అకేషన్స్‌కు గ్రీటింగ్స్, "ఇంక మిమ్మల్ని వదిలేది లేదు" అన్న రేంజ్‌లో మాటలు, సోషల్ మీడియాలో లైకులు గట్రా... ఓ భలే ఓవర్ యాక్టింగ్ ఉండేది. 

మరి ఇప్పుడు? 
ఒక వాట్సాప్ హాయ్ ఉండదు.
ఒక కాల్ ఉండదు. 

మళ్ళీ ఏదైనా ప్రి-రిలీజ్ ఈవెంట్ అన్నామా... మొత్తం వాలిపోతారు. 

సీన్ రిపీట్. 

గుడ్మార్నింగ్స్, గుడీవెనింగ్స్, గుడ్ నైట్స్. హాప్పీ సంక్రాంతులు, ఉగాదులు, దసరాలు, ఇండిపెండెంట్ డేస్... గట్రా. 

నిజానికి, ఈ డ్రామా అంతా నా మొదటి సినిమా నుంచీ చూస్తూనే ఉన్నాను కాబట్టే ఒక్కొక్కళ్ళ ఓవర్ యాక్షన్ అంతా బాగా ఎంజాయ్ చేశాను.            

ఆర్టిస్టులైనా, టెక్నీషియన్స్ అయినా, 95 శాతం కొత్తవాళ్లకు సినిమా అంటే జస్ట్ షూటింగ్ మాత్రమే.

"ఓస్ ఇంతేనా?!" అనుకుంటారు. 

ఇలాంటి మిడిమిడి జ్ఞానపు అల్ప సంతోషులకు తర్వాత కనిపిస్తుంది అసలు బొమ్మ. 

మిగిలిన ఏ 5 శాతం మంది అయితే సినిమాల్ని సీరియస్‌గా పట్టించుకుంటారో... వాళ్ళ ప్రవర్తన, వాళ్ళ యాటిట్యూడ్ ఇలా ఉండదు. నిరంతరం నేర్చుకుంటూనే ఉంటారు. అది వారి పదవ సినిమా అయినా, మొదటి సినిమాలాగే ఉంటారు.   

ఈ 5 శాతం మందే ఏ కొంచెమైనా సాధించగలుగుతారు... సినిమాల్లో అయినా, జీవితంలో అయినా.  

ఏ డైరెక్టర్ అయినా తన టీమ్ కోసం, సినిమాను సీరియస్‌గా తీసుకొనే ఆ 5%  కోసమే ప్రయత్నిస్తాడు. కాని అదంత ఈజీ కాదు. 

కట్ చేస్తే -

ఇప్పుడు మళ్ళీ ఓ కొత్త ప్రాజెక్టు ప్రారంభం కాబోతోంది. 

కాని, ఈసారి సీన్ రిపీట్ కావడం నాకిష్టం లేదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని      

Even a Long Life is a Short Ride

We plan as if we have endless tomorrows.

We postpone as if time is waiting patiently for us. But life moves quietly — and faster than we realize.

That script you want to write.
That call you want to make.
That apology. 
That risk.
That new beginning.

Small or big... Creative or personal.
Don’t postpone it.

In cinema, the difference between a dreamer and a director is action. The same applies to life.

Ideas are common. Intentions are common. Execution is rare.

You don’t need perfect timing.
You need decision. 

Because one day, “later” becomes “too late.”

Start messy. Start unsure. But start. Just start. 

What is one thing you’ve been postponing? Do it today — and tell me what it is.

- Manohar Chimmani 

సినిమానే పని, ప్యాషన్, ఆక్సిజన్... అన్నీ...

కొన్నాళ్ళు పూర్తిగా సినిమాలకు అంకితం అవుతున్నాను. ఆ జర్నీ ఆల్రెడీ మొదలైంది. 

నిజంగా నాకిప్పుడేం పనిలేదు. సినిమానే పని, ప్యాషన్, ఆక్సిజన్... అన్నీ.

పక్కా కమర్షియల్.  

ఈ జర్నీలో జెర్క్‌లూ, ఎదురు దెబ్బలూ, ఊహించని స్టకప్‌లూ సర్వసాధారణం. భారీ భారీ నిర్మాతలకు, దర్శకులకే ఇలాంటివి తప్పలేదు, తప్పవు. 

దటీజ్ సినిమా. 

పెద్ద ఫరక్ పడదు. 

 

కట్ చేస్తే -

నా సోషల్ మీడియాలో గాని, నా బ్లాగ్‌లో గాని... దాదాపు పూర్తిగా సినిమా కంటెంటే ఉంటుంది. 

 

క్లాస్, మాస్, క్లాసికల్లీ మాస్.

పోస్టులకు, ఫోటోలకు కూడా సంబంధం ఉండకపోవచ్చు. 

నాకు నచ్చిన కంటెంట్. నాకు నచ్చకపోయినా ప్రొఫెషనల్లీ నేను పోస్ట్ చెయ్యాలనుకున్న కంటెంట్. ఔత్సాహికులకు పనికొచ్చే కంటెంట్. పనికిరాని కంటెంట్ అనిపించే పరోక్షంగా పనికొచ్చే కంటెంట్... అన్నీ ఉంటాయి.

నా అశేష మేధావి మిత్రబృందంలో చాలామందికి ఈ కంటెంట్ నచ్చకపోవచ్చు. నా పోస్టుల మీద, నా బ్లాగ్-పోస్టుల మీద, నిర్మాణాత్మక విమర్శలు ఓకే. హిపోక్రసీ రాతలు మాత్రం వద్దని మనవి. దానికంటే నన్ను అన్‌ఫ్రెండో, బ్లాకో చెయ్యటం బెటర్.

పైన నిర్భయంగా పోస్ట్ చేసేవాడు కింద కామెంట్స్ పట్టించుకోవద్దు" అన్న సూత్రం అక్షరాలా పాటిస్తున్నాను. 

Peace.

ఓం నమశ్శివాయ. 

- మనోహర్ చిమ్మని   

హైద్రాబాద్‌లో "తెలుగు బ్లాగర్స్ మీట్" మళ్ళీ ఎప్పుడో?

"లేఖిని" వీవెన్ గారు అనుకుంటాను... ఆ మధ్య నన్ను బ్లాగర్స్ మీట్‌కు పిలిచారు. వెళ్ళాలని అనుకున్నాను. చివరి నిమిషంలో అనుకోని పని తగలటం వల్ల మీట్‌కి వెళ్ళలేకపోయాను. 

బహుశా మొన్న డిసెంబర్ రెండో ఆదివారం, "తెలుగు బ్లాగుల దినోత్సవం" నాడు మళ్ళీ కలిసే వుంటారు. 

కొత్త పరిచయాలు, కొత్త విషయాలు, కొత్త వాతావరణం... అప్పుడప్పుడూ ఇలాంటి మార్పు కొంత అవసరం. 

ఇలాంటి మీట్‌లు సంవత్సరానికి ఒక రెండో మూడో జరుగుతుండాలి. బ్లాగర్ మిత్రులు ఈసారి ఏదైనా ప్లాన్ చేస్తున్నట్లైతే నన్ను తప్పక పిలుస్తారని ఆశిస్తున్నాను. 

Blogging is the art of turning your silent thoughts into timeless footprints.

- మనోహర్ చిమ్మని