Guy On The Sidewalk

చాలా గ్యాప్ తర్వాత మొన్నామధ్య మా స్టుడెంట్ భరత్ కలిశాడు. ఇద్దరం ఒక రెండుమూడు గంటలు చాలా ఓపెన్‌గా మాట్లాడుకున్నాం. 

భరత్ యు యస్ వెళ్ళి, అక్కడ చదివి, కొన్నేళ్ళు ఉద్యోగాలు చేసి, "ఓస్ ఇంతేనా అమెరికా" అని ఫీలయ్యి తిరిగి భారత్ వచ్చేశాడు.  

వస్తూనే "గై ఆన్ ది సైడ్‌వాక్" పేరుతో ఒక ఇంగ్లిష్ బెస్ట్ సెల్లర్ ఫిక్షన్ రాశాడు. 

ఇక్కడ ఒక మల్టినేషనల్ కంపెనీలో కన్సల్టెంట్‌గా పనిచేస్తున్నాడు. 

కొంచెం గ్యాప్ తర్వాత, ఇప్పుడు మళ్ళీ సీరియస్‌గా రాయడం మొదలెట్టాడు భరత్. బహుశా మే నెలలో భరత్ కొత్త బుక్ లాంచ్ ఉంటుంది. ఈసారి ఆ బాధ్యత నేను తీసుకుంటా అని చెప్పాను.

కట్ చేస్తే -

నాకో సలహా ఇచ్చాడు మా భరత్...

"మీరు సినిమాలు చేసుకుంటారో, ఇంకేం చేస్తారో నాకు తెలీదు. మీరు బాగా రాస్తారు. రాయండి. కథలు రాయండి. నవల్స్ రాయండి. రాయటమే ప్రయారిటీగా పెట్టుకోండి" అని ఖరాఖండిగా చెప్పాడు. 

భరత్‌లో నాకు నచ్చేది అదే. నిర్మొహమాటంగా అనుకున్నది చెప్పేస్తాడు. నో షుగర్ కోటింగ్. 

- మనోహర్ చిమ్మని 

క్రియేటివిటీలో నిర్ణయాలు శాశ్వతం కాదు!

ఒకే ఖచ్చితమైన నిర్ణయానికి కట్టుబడివుండే రోజులు కావివి.

పరిస్థితులనుబట్టి, క్రియేటివ్ రంగాల్లో ఉన్నవారి నిర్ణయాలు ఎప్పటికప్పుడు మారుతుంటాయి. 

కట్ చేస్తే - 

నేను చాలా సార్లు అనుకున్నాను. నా అతి దగ్గరి ఫ్రెండ్స్‌కు చెప్పాను. మా టీమ్‌లో కూడా చాలామందితో చాలాసార్లు చెప్పాను కూడా.  

"నేనొక "అకేషనల్ ఫిలిం మేకర్"ని. ఎప్పుడూ రెగ్యులర్‌గా సినిమాలు చెయ్యాలనుకోలేదు. ఇప్పుడు కూడా అంతే. ఒకటో రెండో సినిమాలు హాయిగా ఆ ప్రాసెస్‌ను ఎంజాయ్ చేస్తూ చేస్తాను. ఇంక ఆ తర్వాత సినిమాలు చేయను" అని.    

మధ్యలో అప్పుడప్పుడూ కొంచెం టెంప్ట్ అయినా కూడా, కంట్రోల్ చేసుకున్నాను.  

ఇప్పుడు నాకెలాంటి బాదర బందీల్లేవు. ఉద్యోగాలు సద్యోగాల్లేవు. పూర్తిగా ఫ్రీ. చెయ్యాలనుకుంటే చిన్న సినిమాలు నేను రెగ్యులర్‌గా చెయ్యొచ్చు. కాని, నాకంత ప్యాషన్ లేదు. అంత సమయం వృధా చేసుకోలేను. 

ఇది ఒక్కరి నిర్ణయం మీద నడిచే ప్రొఫెషన్ కాదు. ఎన్నెన్నో ఈగోలు, నిర్ణయాలు, యాటిట్యూడ్‌లు అనుక్షణం ఇబ్బందిపెడుతుంటాయి. ఏదీ మనసుకి ఎక్కించుకోనట్టే అన్నీ నవ్వుతూ భరిస్తుండాలి.

అంతా బావున్నట్టే ఉంటుంది. ఒక్కసారిగా సీన్ మారిపోతుంది. ఇదంతా ఇప్పుడు నాకవసరమా? అనుకున్న హిట్ సాధిస్తే కోట్లు వస్తాయి నిజమే. కాని, దాని కోసం ఎన్ని భరించాలి? 

సో, జస్ట్ ఒకటో రెండో... మనకి నచ్చిన వాతావరణంలో, అలాంటి లైక్‌మైండెడ్‌ టీమ్‌తో కుదిరితేనే సినిమా. 

ముందే చెప్పినట్టు, జస్ట్ ఆ ప్రాసెస్ ఎంజాయ్ చెయ్యటం కోసమే. లేదంటే లేదు.   

Creativity is courage. Film is a battlefield.
Every idea you dare to express must fight fear, doubt, rejection, budgets, egos, and time itself — and only the bravest stories survive to see the light. 

- మనోహర్ చిమ్మని 

స్ట్రాటెజిక్‌గా ఇది ఎంత చెత్త నిర్ణయం అంటే...

ఎప్పటికప్పుడు "ఈ ఒక్క సినిమా తీసి వదిలేద్దాం" అనుకోవటం అంత వెర్రివెంగలప్ప డెసిషన్ ఇంకోటి ఉండదు. 

ఆఫ్‌కోర్స్, ఇలాంటి నిర్ణయం తీసుకోవడం వెనుక చాలామందికి వారి సినిమా కష్టాలు, అనుభవాలు, అవమానాలు చాలా ఉండొచ్చు.

అయినా సరే, అది నిజంగా ఒక అర్థం లేని నిర్ణయమే. 

కట్ చేస్తే - 

ఇలాంటి పసలేని చప్పటి నిర్ణయం ఇండస్ట్రీలో చాలామంది తీసుకుంటుంటారు. తర్వాత ఎప్పుడో ఒక పదేళ్ళ తర్వాత బాధపడుతుంటారు. 

స్ట్రాటెజిక్‌గా ఇది ఎంత చెత్త నిర్ణయం అంటే... ఈ నిర్ణయం బాక్‌డ్రాప్‌లో మనం తీసుకునే ఇతర నిర్ణయాలన్నీ మరింత చెత్తగా ఉంటాయి. 

కర్ర విరగదు, పాము చావదు.  

ఆ "ఒక్క సినిమా" అనుకున్నట్టు జరగదు.  

నిజంగా సినిమాల్ని వదిలేసేటప్పుడు ఆ క్షణం జస్ట్ అలా అనుకొని చిటికెలో వదిలేయవచ్చు కదా? 

దాని గురించి ఇప్పుడే ఎందుకు? 

ఈ క్రమంలో ఈగోలు, అడ్డంకులు, అవమానాలు, డబ్బు కష్టాలు చాలా ఉంటాయి. 

నిన్నొక మోసగానిలా చూస్తారు. నిర్మొహమాటంగా మొహం మీదే అంటారు. అన్నీ తట్టుకోవాలి.   

మణిరత్నం, శేఖర్ కపూర్ లాంటి లెజెండ్స్ కంటే ఎక్కువేం కాదుకదా నువ్వు? వాళ్ళు ఎదుర్కొన్న అవమానాల ముందు నువ్వెంత? 

ప్రాణాల్ని తీస్తాం అంటారు. అలాంటివారికి అప్పజెప్తాం అంటారు. ఇంకేమేమో చేస్తామంటారు.  

మీలో నిజంగా నిజాయితీ లేకపోతే అలాగే కానీయండి. ఏదో ఒకరోజు పోవాల్సిందేగా ఎవరైనా?   

అందరం పోతాం. పోయేలోపు మాత్రం...    

ఇలాంటి చెత్త సఫొకేషన్ నుంచి కాస్తంత ఊపిరి తెచ్చుకోవాలి. 

ఒక్కటే ఫోకస్.  

జస్ట్ వన్ థింగ్. 

ఫ్రీడమ్. 

ఇంకొకరికి జవాబు ఇవ్వాల్సిన పరిస్థితి నుండి పూర్తి ఫ్రీడమ్.

తర్వాత సంగతి తర్వాత.   

- మనోహర్ చిమ్మని        

అసలు మనుషులా, రాక్షసులా, నరమాంస భక్షకులా?

ఎవరు విలన్, ఎవరు హీరో అన్నది కాదు పాయింట్.
సబ్జెక్ట్ ఏంటి అన్నది కూడా కాదు పాయింట్. 
అసలు ఏం చూపిస్తున్నాం, ఎంత రాక్షసంగా మారిపోతున్నాం అన్నది పాయింట్.

ఆ మధ్య యానిమల్ సినిమా చివర్లో, యానిమల్ పార్క్ గురించిన ఒక సీన్ ఉంటుంది. అందులో రణబీర్ కపూర్ పెద్ద కత్తితో మనుషుల్ని కైమా కొడతాడు. అతని మొహం మీదకి రక్తం చిమ్ముతుంటే ఈ పని చేస్తాడు.

హీరో నాని హిట్-3 సినిమాలో కూడా అత్యంత దారుణమైన రక్తపాతం ఉంటుంది. ఒక నెలరోజుల చిన్న బేబీని పట్టుకొని కూడా ఇలాంటి రక్తపాతపు సీన్ ఉంటుంది. ఏం చెప్పాలి? ఎంత క్రూరమైన విజన్?

"అసలు వయొలెన్స్ అంటే ఎలావుంటుందో నేను చూపిస్తా" అని ఒకరి మీద ఇంకొకరు పోటీపడుతున్నారు. 

ధురంధర్, ధురంధర్ ది రివేంజ్‌లో కూడా రక్తపాతం మనుషులు చూసేలా లేదు. 

మనుషుల్ని అత్యంత దారుణంగా నరకటాలు, రక్తం చిమ్మే శబ్దాలు, పుచ్చెలు పేలిపోవటాలు అతి సాధారణమైపోయాయి. ఒక మనిషి తలను తెగనరికి, ఆ తలతో నడిబజార్లో ఫుట్‌బాల్ ఆడుకోవడం సీన్ ఏదైతే ఉందో... నిజంగా మెచ్చుకుందామా?

మనుషుల్లో క్రమంగా అసలు సున్నితత్వం అనే ఫీలింగే లేకుండా చేస్తున్న వీరి రాక్షస ఆలోచనలకు బాధపడదామా? 

కట్ చేస్తే -

ఇలాంటివాటన్నిటి రిఫ్లెక్షన్ సమాజంలో ఉండదా? 

తప్పకుండా ఉంటుంది. 

అది మనం చూస్తున్నాం కూడా.  

మీరొకటి గమనించారా?

ఓటీటీల్లో మనవాళ్ళు తెగబడి చూస్తున్న అత్యంత జుగుప్సాకరమైన రక్తసిక్త-బూతు వెబ్ సీరీస్‌లు, సినిమాలు ఎన్నెన్నో కదా? వీటికి దాదాపు పూర్తిగా ఎడిక్ట్ అయిపోయారు కదా? 

ఇలాంటి క్రైమ్ థ్రిల్లర్స్ తప్ప వేరేవి చూడ్డం ఇష్టంలేని స్థాయికి మగవాళ్ళే కాదు, మహిళలూ వచ్చారు. 

"ఆ లవ్ సినిమాలు, ఫ్యామిలీ సినిమాలు ఏం చూస్తాం సార్... ఏముంటది వాటిలో? క్రైమ్ థ్రిల్లర్లే మజా!" అని మహిళలు కూడా అంటున్నారు అంటే... మార్పు ఏ స్థాయిలో ఉందో అర్థంచేసుకోవచ్చు. 

ఒకసారి ఇలాంటి మానసికస్థితికి వచ్చిన సామాన్య ప్రేక్షకులను... నిజ జీవితంలో జరిగే హత్యలు, రక్తపాతం, రేపులు పెద్దగా ప్రభావితం చెయ్యలేవు. 

ఇదంతా ఆల్రెడీ ఇప్పటి సమాజంలో మనం చూస్తున్నాం కూడా. 

బ్లూ డ్రమ్ములు, సిమెంట్ బస్తాల కేసులు, మనిషిని చంపి కైమా కొట్టి కుక్కర్లలో పెట్టే కేసులు, ముక్కలు చేసి మూటకట్టి అవతలపడేసే కేసులు... ఇవ్వన్నీ ఇప్పుడు మామూలయిపోతున్నాయి. 

ఇలాంటి సినిమా ప్రభావం వల్ల కొంతమంది ఇంకా దారుణమైన రాక్షసోత్తములయ్యారు... 

ఎలాగంటే... 

మనలాంటి ఒక మనిషే మన కళ్ళముందే ఆత్మహత్య చేసుకుంటుంటే... మొబైల్‌తో వీడియో తీస్తూ తమాషా చూసేంతగా!

సినిమా ఒక ఎంటర్‌టైన్మెంట్ టూల్ నిజమే. కాని, మనుషుల్ని రాక్షసులుగా మార్చే స్థాయి వినోదసాధనం మాత్రం కాదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని   

పండగల మజా నెమ్మదిగా మర్చిపోతున్నాం అనిపిస్తుంది...

వేప పూవు, మామిడికాయ, మావిడాకులు, కొత్త కుండ, అందులో తీపి-చేదుల పచ్చడి, సేమ్యా పాయసం, బెల్లం-శనగపప్పుతో చేసిన భక్ష్యాలు, కొత్త కుండకు బొట్లుపెట్టి పూజ, అగరొత్తులు, హారతి, కొబ్బరికాయ, వరుసగా కూర్చుని విస్తర్లలో భోజనాలు... 
లేచినప్పటి నుంచి ఎంతో ఆసక్తితో హడావుడి పడుతూ, అమ్మాయిలు లేని మా ఇంట్లో ఒక్కతే ఇవన్నీ చేస్తుండే మా అమ్మ... 
ఆమె వెనుకే నేనూ, మా అన్నా-తమ్ముళ్ళు... 

ఉగాది పండుగ అంటే నాకిప్పటికీ కనిపించే ఒక దృశ్యమాలిక ఇది. 

వరంగల్లో ఇలాంటి నా చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాల్ని అసలెన్నటికీ మర్చిపోలేను. 

ఇప్పుడేదీ?

వాట్సాపుల్లో, సోషల్ మీడియాలో గ్రీటింగ్స్ హడావిడి తప్ప, వేరే ఇంకే రకమైన పండగ ప్రత్యేకత నాకయితే కనిపించ లేదు. 

కొంపదీసి, ఇలా నా ఒక్కడికే అనిపిస్తోందా... ?!  

- మనోహర్ చిమ్మని   

కనీసం 8 వారాల గ్యాప్ కావాలి!

నెట్‌ఫ్లిక్స్... ప్రపంచవ్యాప్తంగా వాళ్ళు అగ్రిమెంట్ చేసుకునే ఏ సినిమా అయినా 17 రోజుల్లో వాళ్ళ ఓటీటీలో వేసుకునేలా ప్లాన్ చేస్తున్నారు. 

మనవాళ్ళు కనీసం 8 వారాల గ్యాప్ కోసం చర్చలు జరుపుతున్నారు. 

అసలే థియేటర్స్‌కు జనాలు రావట్లేదు.
ఇలా ఓటీటీ రిలీజ్ గ్యాప్ పెంచితే అయినా వస్తారని ఒక స్ట్రాటెజీ. 

సినిమాను థియేటర్లోనే చూడాలనే ప్యాషన్ ఏ మూలో కొద్దిగా మిగిలి ఉన్నవాళ్లు కొందరు థియేటర్‌కు రావచ్చు అప్పుడు. వీళ్ళంతా ఒక 33% అనుకుందాం. 

మిగిలిన 67% మంది ప్రేక్షకులు మాత్రం మూవీరూల్జ్, ఐ-బొమ్మ లాంటివాటిల్లోనే చూస్తారు. 

మరోవైపు, సినిమా ఇండస్ట్రీలో కూడా చాలామంది మూవీరూల్జ్‌లోనే సినిమా చూస్తున్నామని బాహాటంగా చెప్తుండటం ఆశ్చర్యం.

కట్ చేస్తే -

నెట్‌ఫ్లిక్స్ సీఈవో Ted Sarandos మొన్నీ మధ్యే అన్నాడు:

"సినిమాను థియేటర్లో చూడ్డం అనేది ఇప్పుడొక అవుట్ డేటెడ్ కాన్సెప్ట్" అని. 

ఏదో అప్పటికప్పుడు నోటికొచ్చింది చెప్పడానికి అతనేం పాలిటిక్స్ మనిషి కాదు. వాళ్ళ ప్రతి చిన్న మాట వెనుక ఎంతో డేటా, అధ్యయనం ఉంటాయి. 

సో, సినిమా ఉంటుంది. ఎక్కడికీ పోదు. కాని, థియేటర్‌కు వెళ్ళి సినిమా చూసేవారి సంఖ్య మాత్రం ఇంకా ఇంకా తగ్గిపోతుంది. అందులో ఎలాంటి డౌట్ లేదు.   

దీనికి ఒక్కటే మినహాయింపు... ఫ్యాన్స్ ఎక్కువగా ఉండే భారీ హీరోల సినిమాలు, భారీ బడ్జెట్ విజువల్ వండర్ సినిమాలను మాత్రం ఎవ్వరూ ఓటీటీల్లో చూడాలనుకోరు. ఇక్కడైనా ఎక్కడైనా.  

- మనోహర్ చిమ్మని 

షోలే సినిమాలోకి అమితాబ్ ఎలా ఎంటరయ్యాడు?

ఇప్పుడే ఒక పాత వీడియో చూశాను... 

ఐఫా అవార్డ్స్ ఈవెంట్ అది. 

ఆడియెన్స్‌లో ఉన్న ధర్మేంద్రను స్టేజీ పైకి ఆహ్వానించే ముందు అమితాబ్ ఒక విషయం చెప్పాడు:

"షోలేలో జయ్ క్యారెక్టర్ కోసం డైరెక్టర్ రమేష్ సిప్పీకి నన్ను రికమెంట్ చేసింది ధర్మేంద్ర. రమేష్ సిప్పీని తను ఈ విషయంలో ఇన్‌సిస్ట్ చెయ్యకపోతే, నేను షోలేలో లేను. ఈ విషయంలో ధరమ్‌జీకి నేనెప్పుడూ రుణపడివుంటాను" అని. 

ఆడియెన్స్‌లో కూర్చున్న రమేష్ సిప్పీ, చాలామందికి తెలీని ఈ నిజాన్ని నవ్వుతూ వింటూ ఎంజాయ్ చేస్తున్నాడు. 

స్టేజీ మీదకొచ్చి, అమితాబ్ నుంచి ఐఫా వార్డు తీసుకొన్న ధర్మేంద్ర, "అసలు నేను అమితాబ్‌కు రికమండ్ చెయ్యటమేంటి? నాకసలు గుర్తు లేదు" అని ఎంతో హంబుల్‌గా చెప్పటం చాలా గొప్ప విషయం.

ధర్మేంద్ర అమితాబ్‌ను జయ్ క్యారెక్టర్ కోసం రికమండ్ చెయ్యకపోతే, ఆ క్యారెక్టర్ ఇంకొకరితో అంత బాగా వచ్చేదో లేదో ఒకసారి ఊహించండి.

కొన్ని అద్భుతాలు అలా జరుగుతాయ్. అంతే. 

- మనోహర్ చిమ్మని     

కొన్ని గమ్మత్తుగా జరుగుతుంటాయ్!

5 ఫిబ్రవరి, 2023. 
సుమారు మూడేళ్ళ క్రితం... నేను, మా మిత్రుడు పరమేశ్వర్ రెడ్డి, కొలీగ్స్ కలిసి మా సదాశివపేట్ ఫామ్‌లాండ్స్‌ వెంచర్‌కు వెళ్ళివస్తూ, దారిలో ఒక దాబా దగ్గర కారు ఆపి, చాయ్ కోసం దిగాం.  

నాలుగు చాయ్‌లు ఆర్డర్ ఇచ్చాం. చాయ్ వచ్చేలోపు నలుగురం ఏదో క్యాజువల్‌గా చర్చించుకుంటున్నాం. టాపిక్ ఏంటన్నది కూడా గుర్తులేదు. 

ఆ టైంలో తీసిన ఫోటో ఇది. 

అయితే, అలా మమ్మల్ని ఎవరో ఫోటో తీస్తున్న విషయం మాలో ఎవ్వరికీ తెలీదు. 

కట్ చేస్తే -

చాయ్ తాగి వెళ్ళాం. 

మర్నాడు ఫేస్‌బుక్‌లో ఒకరు ఈ ఫోటో పోస్ట్ చేశారు. అతను ఫేస్‌బుక్‌లో నాకు ఫ్రెండ్ కూడా కాదు.  

నేను తెలుసట. అక్కడ సడెన్‌గా కనిపించేసరికి అలా ఫోటో తీశాట్ట. కలిసి మాట్లాడ్డానికి ఎందుకో సంకోచించాడు. అప్పటినుంచీ నాకు ఫేస్‌బుక్‌లో ఫ్రెండ్ అయ్యాడు. 

మాకు తెలీకుండా ఆరోజు రాత్రి మా ఫోటో తీసిన ఈ "పాపరాజీ" మిత్రుని పేరు శాలిగంజి మహేశ్. 

- మనోహర్ చిమ్మని

సిండికేట్ అంటేనే సక్సెస్!

ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఒంటరిపోరాటాలకంటే, ఒక నలుగురైదుగురు లైక్‌మైండెడ్ కలిసి చేసే సినిమాలే బాగా సక్సెస్ అవుతాయని వందలసార్లు ప్రూవ్ అయింది. 

ఒక్క సినిమాలోనే కాదు, ఏ ఫీల్డులో అయినా సరే, "సిండికేట్" అంటేనే సక్సెస్. 

ఒంటరి పోరాటంలో రిస్క్ ఫాక్టర్ ఎక్కువగా ఉంటుంది.   

ఒకటే బుర్ర కంటే, నాలుగు బుర్రలు యాక్టివ్‌గా పనిచేస్తూ, పవర్‌ఫుల్ నిర్ణయాలు తీసుకోగలుగుతాయి. డబ్బు భారం కూడా ఒక్కరి మీద కాకుండా, నలుగురిమీద ఉన్నప్పుడు పెద్ద బరువనిపించదు.    

ఇప్పుడు హేమాహేమీలుగా టాప్ పొజిషన్లలో ఉన్న ప్రొడ్యూసర్లలో ఎక్కువ మంది ప్రొడ్యూసర్లు ప్రారంభంలో ఇలా ఒక సిండికేట్‌గా ఏర్పడి సినిమాలు చేసినవాళ్ళే.

అప్పుడయినా సరే, ఇప్పుడైనా సరే, వీరికి ఒంటరిగా చేసే సత్తా లేక కాదు. అదంతే. ఒక పెద్ద పనిని ఒక్కరే చేయటం కంటే, నలుగురు కలిసిచేయడం అన్నివిధాలా సులభంగా ఉంటుంది. 

ఇప్పటికీ మీరు చూడండి... దాదాపు ప్రతిసినిమాలో మెయిన్‌గా ఒక ప్రొడ్యూసర్ ఉన్నా కూడా, దాని సమర్పణ ఒకరు చేస్తారు. నిర్వహణ ఇంకొకరుంటారు. సహనిర్మాత ఇంకొకరుంటారు. వీళ్లంతా ఆ సినిమా నిర్మాణంలో భాగస్వాములే అన్నమాట. 

కట్ చేస్తే -

మంచి కంటెంట్‌తో ఒక చిన్న బడ్జెట్ సినిమా చెయ్యాలంటే ఒక రెండు కోట్లు అవుతుందనుకుంటే, దాన్ని ఒక్కరే చేయనవసరం లేదు. ఒక నలుగురు లైక్‌మైండెడ్ ఇన్వెస్టర్లు కలిసిచెయ్యొచ్చు. రిస్క్-ఫ్రీ ప్రాజెక్టుతో అత్యధికస్థాయిలో లాభాలు పొందొచ్చు.   

నిజంగా ఈ ఫీల్డువైపు ప్యాషన్ ఒక్కటే కాకుండా, ఒక బిజినెస్‌గా కూడా ఆసక్తి ఉన్న ఇన్వెస్టర్లు ఆలోచించవచ్చు. "సిండికేట్" అవొచ్చు. ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ మీడియేటర్స్ కూడా వారికి మంచి బెనిఫిట్స్ ఉండే ఈ "సిండికేట్" ఇన్వెస్ట్‌మెంట్స్ గురించి ఆలోచించవచ్చు. 

Want to know more? DM me.

- మనోహర్ చిమ్మని   

The Danger of Dependency

Dependency often feels comfortable. When someone promises support, guidance, or partnership, we tend to relax. We believe things will move forward because someone else is there with us. But the truth is harsh: dependency is always fragile.

No matter how strong the relationship or how sincere the promise, you can never know what the last word from the other side will be. People change. Priorities shift. Circumstances interfere. The support you counted on yesterday may disappear tomorrow.

When that happens, the shock is not just about losing help—it’s about realizing that your progress was tied to someone else’s decision.

That’s why the wiser path is self-reliance.

It may be ten times tougher, slower, and lonelier. But when you depend on your own effort, discipline, and persistence, your path becomes far more stable.

A lone wolf walks a harder road, but it walks with certainty and control. And in the long run, that independence becomes your greatest strength.

Build your own path. Do the hard work. Make things happen—even if you must walk like a lone wolf. 

-            Manohar Chimmani