The Unwritten Rooms Inside Us

Some memories never become stories.

They remain quietly hidden somewhere deep within people — unwritten, unnamed, untouched.

Not because they are meaningless.

But because they are too personal for language.

Certain experiences change us silently.

A conversation.

A betrayal.

A night of loneliness.

A love that disappeared without closure.

A dream that never happened.

Life moves on.

People smile again.

Work continues.

New chapters begin.

Yet somewhere inside, those invisible memories remain preserved like old letters no one opens anymore.

Perhaps every human being carries a private museum within themselves.

And maybe maturity is learning that not everything needs explanation, exposure, or expression.

Some memories are meant only to be felt.

— Manohar Chimmani 

Beyond Reasons

“One is loved because one is loved. No reason is needed for loving.”

Some of the deepest things in life cannot be logically explained.

Why does one person become unforgettable?

Why does a certain voice calm us?

Why do some eyes feel like home?

Why does love sometimes arrive without permission, logic, or timing?

The modern world searches for reasons for everything.

Beauty. Status. Success. Convenience. Compatibility.

But real affection often moves beyond calculation.

The purest love is not a transaction.

It is recognition.

A silent connection between two souls that simply says:

“I see you.”

No conditions.

No negotiations.

No explanations.

Perhaps that is why true love feels both mysterious and spiritual at the same time.

It does not always make sense to the mind.

But the heart understands it immediately.

And maybe that is enough.

— Manohar Chimmani 

కొటేషన్స్ వేరు, జీవితం వేరు!

లాక్‌డౌన్‌ను మించిన బోధివృక్షం లేదు అనుకున్నాను. 

కాని అది నిజం కాదు. 

వాట్సాప్‌ను మించిన బోధివృక్షం లేదు. 

ఇక ఉండదు. 

కనీసం, నా విషయంలో. 

కట్ చేస్తే - 

తెల్లారి లేస్తే, మా స్నేహితుల వాట్సాప్ గ్రూపులో "స్నేహం" మీద డజన్ల కొద్ది మెసేజెస్ పెట్టే నా అత్యంత దగ్గరి మిత్రుడొకరు, ఒక 20 రోజులైనా నా వాట్సాప్ మెసేజ్ చూసుకోలేదు. రిప్లై ఇవ్వలేదు.

అదేం భయపడాల్సిన మెసేజ్ కూడా కాదు. 

ఇందుకు నేను వాడ్ని తప్పు పట్టను. 

ఎవరి ప్రయారిటీలు వారికుంటాయి. 

ఎవరి హిపోక్రసీలు వారివి. 

ఎవరి భయాలు వారివి. 

మనవాళ్ళు, మన గురించి మొత్తం అర్థం చేసుకున్నవాళ్ళు, అసలు మనం ఏంటో దాపరికం లేకుండా తెలిసినవాళ్ళనుంచే ఇలాంటి మర్యాద కూడా ఒకటి సాధ్యం అన్నది మనం అనుభవించినప్పుడే తెలుస్తుంది.    

అయితే, ఇలాంటివన్నీ పట్టించుకుని పెయిన్ ఫీలవ్వటం అంటే, మనం ఇంకా బచ్చాగాళ్లమని అర్థం. 

ఎక్కడ ఎవరితో ఎంతవరకు అన్నది తెలుసుకోవాలి.

మన పనిలో మనం ముందుకు వెళ్తూనేవుండాలి.

జీవితం చాలా చిన్నది.

వృధా చేసుకునేంత సమయం లేదు.    

ఈసారి మాత్రం ఏదో బూడిదలోంచి లేచి దులుపుకొన్నట్టు కాకుండా... నా మనసు నిజంగానే ఒక చిన్న కుదుపుకు లోనయింది. 

ఇది నాలో ఒక పెద్ద మార్పుకు దారితీయొచ్చు. 

ఒక మహాజ్ఞానోదయమే కావొచ్చు.

- మనోహర్ చిమ్మని   

The Freedom of Writing

Filmmaking is beautiful.

But filmmaking is also chaos.

It takes enormous time, endless coordination, financial pressure, approvals, negotiations, and the emotional energy of many people moving together toward one vision.

Cinema is never completely yours.

It belongs to producers, actors, technicians, distributors, markets, timing, and sometimes even luck.

Writing is different.

Writing is one human being sitting alone with thoughts, silence, and truth.

No permissions.

No production delays.

No market meetings.

No noise.

Just the writer and the page.

That is the hidden power of writing:

control and freedom.

A single idea born at midnight can become a poem, a story, a novel, or a philosophy before sunrise.

Perhaps that is why many creative people eventually return to writing.

Not because they hate the world — but because they miss themselves.

And sometimes, peace itself becomes creativity.

— Manohar Chimmani 

దీని కోసం అన్నీ వొదులుకోవాల్సిన పనిలేదు

ప్రేమలో కాని, స్నేహంలో కాని, ప్రొఫెషన్‌లో కాని... మన వెంటపడుతున్న వ్యక్తులను, అవకాశాలను వద్దనుకుంటాం. మనల్ని వద్దనుకున్న వ్యక్తుల కోసం, మనకు రాని అవకాశాల కోసం, ఇంకేదో మనకే స్పష్టత లేనివాటికోసం అదేపనిగా ప్రయత్నిస్తుంటాం.  

మనిషి జీవితంలో ఇది అతి పెద్ద గ్యాంబ్లింగ్.

కట్ చేస్తే -

మనిషి అంతరంగాన్ని కలగాపులగం చేసే ఇలాంటి ఆలోచనల నుంచి, ఇలాంటి ఒక ఖచ్చితమైన గమ్యం లేని జీవనశైలి నుంచి దూరంగా వెళ్ళటం కోసమే... స్పిరిచువాలిటీ.

స్పిరిచువాలిటీ కోసం అన్నీ వొదులుకోవాల్సిన పనిలేదు. అలా వొదులుకోవాలన్న నియమం కూడా ఏం లేదు. 

మనకోసం మనం.

మన లోపల మనం. 

మనం మనంగా మనం.

జీవితాన్ని జీవించటం.

జీవితానికి గౌరవమివ్వటం.

చాలా అవసరం. 

తప్పనిసరి కూడా. 

ఎందుకంటే - 

జీవితం ఒక్కటే.

సమయం కూడా చాలా తక్కువ.

- మనోహర్ చిమ్మని  

"ఉజ్వల" జ్ఞాపకాలు

ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ 'లా' హాస్టల్లో ఉన్నప్పుడే గుడిపాటి ఎడిటర్‌గా "ఉజ్వల" మంత్లీ మ్యాగజైన్ పబ్లిష్ చేస్తుండేవాడు.  

ఎమ్మే తర్వాత, అప్పుడు నేను ఓయూ ఆర్ట్స్ కాలేజీలోనే ఎమ్మెల్ఐయస్సీ చదువుతున్నాను. ఓయూలోనే మూడేళ్ళ పార్ట్-టైమ్ రష్యన్ డిప్లొమా కూడా చేస్తుండేవాణ్ణి. విద్యార్థిగా ఉన్నప్పుడే నేను నేరుగా రష్యన్ భాషలోంచి తెలుగులోకి అనువదించిన కథలు అప్పట్లో విపుల, ఆంధ్రజ్యోతి వీక్లీ వంటి పత్రికల్లో అచ్చయ్యాయి.  

గుడిపాటి "ఉజ్వల" కోసం కూడా అప్పుడు నేనొక రష్యన్ కథ అనువదించి ఇచ్చాను. 

అదే "మంచు".

రచయిత కాన్‌స్టంటీన్ పవుస్తోవ్‌స్కీ. చాలా మంచి కథ. 

కథా సంకలనాలు వెయ్యాలని మొట్టమొదటిసారిగా మొన్నొకసారి అనిపించింది. గుడిపాటితో చర్చించాను. ఒకేసారి రెండు సంకలనాలు వెయ్యాలని ప్లాన్ చేశాం. 

నిజానికి ఈ అలోచన నాలో రావటానికి ఒక కారణం మా ప్రదీప్. ఆ మధ్య నేను రాసిన ఒక కథ చదివి, "ఇదే పేరుతో మీరు ఒక కథా సంకలనం వేస్తారని నాకు ఎందుకో అనిపిస్తోంది సర్" అన్నాడు.

నా మనసులో నేనూ అదే అనుకుంటున్నాను. ప్రదీప్ నోట్లోంచి వచ్చింది.

ప్రదీప్ చదివిన ఆ కథ పేరు: "సముద్రం నాకిష్టం."

కట్ చేస్తే -

గతంలో అచ్చయిన నా కథలను వెతుకుతోంటే గుడిపాటి "ఉజ్వల" కనిపించింది. అప్పటి మా జ్ఞాపకాలేన్నో గుర్తుకొచ్చాయి.  

నిజం చెప్తున్నాను... రాయడంలో ఉన్న ఆనందం నేను ఇంక దేనిలోనూ ఫీలవ్వలేకపోయాను. సినిమాలు కూడా నాకంత ఆనందాన్ని ఇవ్వలేదు అంటే అతిశయోక్తి కాదు. 

దురదృష్టవశాత్తూ, నాకెంతో ఇష్టమైన రైటింగ్‌నే నేను చాలా అశ్రద్ధ చేశాను. విస్మరించాను.    

నిజానికి రాయాలనుకుంటే ఎన్ని పనులున్నా, ఎంత బిజీగా ఉన్నా రాయగలం. ఏదీ అడ్డం కాదు. అందుకే ఇప్పుడు ఎక్కువగా రాస్తున్నాను. 

రైటింగ్‌ను విస్మరించిన విషయంలో నన్ను చెడామడా వాయించేసిన ఇంకో ఆత్మీయ మిత్రురాలిని కూడా నేను రోజూ తల్చుకుంటుంటాను.  

కుటుంబ బాధ్యతల నుంచి కొంచెం ఫ్రీ అయ్యానిప్పుడు. కొత్తగా మళ్ళీ సినిమాలు చెయ్యాలనుకొంటున్నాను. ఆ ప్రి-ప్రొడక్షన్ పనులు ఒకవైపు జరుగుతున్నాయి. 

అయినా సరే, రచనే నా తొలిప్రేమ. 

Somewhere along the journey, I lost touch with my first love — writing. 

Now I am back.
And suddenly, my heart, my silence, my soul… everything within me has started dancing again.

- మనోహర్ చిమ్మని                

A Beautiful Antique Blessing from Our Russian Professor

1961 లో మా రష్యన్ ప్రొఫెసర్ మురుంకర్ సార్‌కు, మాస్కోలో వాళ్ళ ప్రొఫెసర్ గిఫ్ట్ ఇచ్చారట ఈ ప్రొజెక్టర్. 

 

రష్యన్ మేడ్. 

ఇదే ప్రొజెక్టర్‌తో మా మురుంకర్ సార్ 1987-89 వరకు ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ రష్యన్ డిపార్ట్‌మెంట్‌లో మాకు రష్యన్ బోధించారు.  

కట్ టూ 2026 - 

ఇవ్వాళ ఉదయం, నన్ను పిలిచి ఈ ప్రొజెక్టర్‌ను నాకు గిఫ్ట్ ఇచ్చారు మా సార్. 

"నువ్వే రైట్ పర్సన్, మనోహర్. దీన్ని నువ్వు మీ ఆఫీసులో ఒక డెకరేటివ్ పీస్‌గా పెట్టుకో" అన్నారు. 

మేడమ్‌తో కలిసి ఎల్లుండి అమెరికా వెళ్తున్న మా సార్‌కు పాదాభివందనం చేసి వచ్చాను. 

Love you, sir.

Wishing you a happy journey and a wonderful trip.

- మనోహర్ చిమ్మని   

The Unwritten Rooms Inside Us

Some memories never become stories.

They remain quietly hidden somewhere deep within people — unwritten, unnamed, untouched.

Not because they are meaningless.

But because they are too personal for language.

Certain experiences change us silently.

A conversation.

A betrayal.

A night of loneliness.

A love that disappeared without closure.

A dream that never happened.

Life moves on.

People smile again.

Work continues.

New chapters begin.

Yet somewhere inside, those invisible memories remain preserved like old letters no one opens anymore.

Perhaps every human being carries a private museum within themselves.

And maybe maturity is learning that not everything needs explanation, exposure, or expression.

Some memories are meant only to be felt.

— Manohar Chimmani 

నగ్నచిత్రం నుంచి రిచ్ మాంక్ దాకా...

13 సంవత్సరాల 9 నెలలు.

సుమారు 5000 రోజులు. 

సాంకేతికంగా ఆక్సిజన్ నన్ను బ్రతికిస్తోందికావచ్చు. కాని, మానసికంగా నన్ను నిజంగా బ్రతికిస్తున్నది మాత్రం వేరే. 

బ్లాగింగ్.

21 ఆగస్టు, 2012. 

తెలుగు ఎలా టైప్ చెయ్యాలా అని వెతుకుతుంటే లేఖిని కనిపించింది. 

అంతే. 

తెలుగు టైప్ చేస్తోంటే ఎంత ఆనందమేసిందో ఆరోజు.
వెంటనే ఈ బ్లాగ్ క్రియేట్ చేశాను. 

నగ్నచిత్రం. 

థాంక్స్ టూ బ్లాగర్ ప్లాట్‌ఫామ్... ఈ బ్లాగింగ్ నాకు చాలా ఇచ్చింది. 

ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఎందరితోనో పరిచయాలు కల్పించింది. ఎన్నో కథలు, కవితలు, ఆర్టికిల్స్, పుస్తకాలు, స్క్రిప్టులు, సినిమా ప్రాజెక్ట్ ప్రపోజల్స్ పుట్టుకకు స్పూర్తినిచ్చింది. అన్నిటినీ మించి, ఎన్నో క్లిష్ట పరిస్థితుల్లో నాకు ఓదార్పునిచ్చింది. 

వీటిలో ఏ ఒక్కటీ ప్లాన్ చేసింది కాదు. 

ఇవన్నీ నా బ్లాగులో ఏదో ఒకటి నేను రాస్తున్నప్పుడే నా మనసులో మెరిశాయి. 

బ్లాగ్ నాకు చాలా ఇచ్చింది.  

కట్ చేస్తే - 

ఇప్పుడు దీన్ని "The Rich Monk"గా మార్చాను. 

నా ఇంగ్లిష్ రైటింగ్‌ను రిఫ్రెష్ చేసుకొనే పనిలో భాగంగా, ఇప్పుడు ఇదే బ్లాగ్‌లో ఇంగ్లిష్ పోస్టులు కూడా రాస్తున్నాను. ఎప్పుడో మర్చిపోయిన అలవాటుని ఇప్పుడు యాక్టివ్ చేసుకొంటున్నాను. 

కథలూ, ఫిక్షన్ ఇంగ్లిష్‌లో రాస్తున్నాను. ఇంకొన్ని నాన్-సినిమా పనులకు సంబంధించిన ఆలోచనలు కూడా ఉన్నాయి.

అందుకే బ్లాగ్‌లో ఇప్పుడు కొత్తగా ఇంగ్లిష్‌లో రాయడం. 

"The Rich Monk" అని ఇంగ్లిష్‌లో కొత్తగా పేరు పెట్టడం.   

"Sometimes I think of blogging as finger exercises for a violinist; sometimes I think of it as mulching a garden. It is incredibly useful and helpful to my “real” writing." ~Kate Christensen

- మనోహర్ చిమ్మని 

Be Water. Move Forward.

One of the biggest reasons people suffer is this:

They become trapped inside fixed identities.

“I am this kind of person.”

“My life should go only this way.”

“My success must look exactly like this.”

And slowly, rigidity becomes pain.

Life keeps changing.

The world keeps moving.

But the mind resists.

True strength is not rigidity.

It is flexibility.

That is why Bruce Lee famously said:

“Be water, my friend.”

Water adapts.

Water flows.

Water survives.

The same applies to life, creativity, relationships, business, and personal transformation.

And one more thing:

Stop overthinking every step.

Perfect moments rarely exist.

Clarity often comes after movement — not before it.

Action creates opportunity.

Motion creates momentum.

Sometimes, the best thing you can do for your future is simply begin.

What is one thing you’ve been overthinking lately instead of acting on?

— Manohar Chimmani