Be Joy

Life becomes heavy when we try too hard to control everything.

Every outcome.

Every person.

Every moment.

But existence was never meant to be lived like a burden.

Life is beautiful when we participate in it fully — with awareness, gratitude, creativity, love, and courage. 

Play your role wholeheartedly.

Dream deeply.

Create freely.

Love honestly.

And then… surrender.

Surrender to the divine flow of life.

To timing.

To mystery.

To the silent intelligence beyond human understanding.

Not as weakness.

But as trust.

Because peace begins where unnecessary control ends.

And perhaps the ultimate spirituality is very simple:

To live lightly.

To stay conscious.

And to become joy itself.

— Manohar Chimmani 

ఇంకొన్ని డిగ్రీలు పెరిగితే చావే!

ఇవ్వాళ 25 మే నుంచి 2 జూన్ వరకు, మన దేశంలో ఎండలు 55 డిగ్రీలను తాకనున్నాయని ప్రపంచం అంతా ఇమేజెస్, గ్రాఫ్‌లతో మొత్తుకుంటోంది. సోషల్ మీడియా అంతా కూడా ఇవే పోస్టులు. 

55 డిగ్రీలు అంటే మామూలు విషయం కాదు. చిన్నపిల్లలు, వృద్ధులు, అనారోగ్యంతో ఉన్నవారికి చాలా ప్రమాదకరం. నేరుగా ఇంత వేడికి ఎక్స్‌పోజ్ అయ్యేవారు ఆరోగ్యవంతులైనా సరే, కొందరు రెండే రెండు గంటల్లో చనిపోతారట. 

వచ్చే కొన్నేళ్ళలో ఇది ఇంకో 3 డిగ్రీలకు పెరుగుతుందని చదివాను. 

అది డైరెక్ట్ చావే. 

ఈ ఒక్క కారణంగా, భవిష్యత్తులో మిలియన్లలో భారతీయులు వేరే దేశాలకు వలసపోతారని ఒక అంచనా. 

కట్ చేస్తే -

అసలు దీని గురించి ప్రభుత్వాలూ, మంత్రిత్వశాఖలు... పి యమ్‌లు, సీయమ్‌లు... ఎవరైనా పట్టించుకుంటున్నారా? ఏవైనా చర్యలు చేపడుతున్నారా?

అసలు ఎవరికైనా ఏ కొంచెమైనా అవగాహన ఉందా? ప్రజలకు చెప్తున్నారా?

పనికిరాని నానా చెత్త ప్రసారం చేసే టీవీ చానెల్స్, యూట్యూబులు దీని గురించి బ్రేకింగ్ న్యూస్‌లు ఎందుకివ్వరు?

ఎంతసేపూ రాజకీయాలు, కుర్చీలు, అధికారం, అవినీతి కోసం కొట్లాటలేనా?  

నిజంగా ఇది కరోనా కంటే ప్రమాదకరం కాదా? 

అసలెవ్వరూ ఎందుకని పట్టించుకోవడం లేదు?  

- మనోహర్ చిమ్మని     

Map source: @zoom_earth 
More information: 
https://x.com/TrashCaffeine/status/2058891647732322592
https://x.com/BladeoftheS/status/2058868053404791102  

My World

Not everyone will understand my world.
And honestly, they don’t have to.

My world is built with silence, thoughts, sea waves, unfinished scripts, midnight writing, cinema memories, old songs, deep conversations, spiritual questions, and the constant desire to reinvent myself.

Some days, it is loud with ambition.
Some days, it is quiet like meditation.

I enjoy meaningful people, creative energy, emotional honesty, and peaceful solitude more than unnecessary noise.

The older I grow, the smaller and more meaningful my world becomes.

And perhaps that itself is growth.

— Manohar Chimmani 

Your Circle Shapes Your Future

You slowly become the energy you stay around most.

That is why the people around you matter — especially the five people you spend most of your time with.

Pessimistic minds weaken ambition.

Disorganized lives disturb focus.

Small thinking limits possibility.

Habitual liars drain your peace and waste your time.

Choose people who inspire growth, discipline, courage, clarity, and inner balance.

Because if someone is not making you stronger, they are quietly making you weaker.

— Manohar Chimmani 

The Unwritten Rooms Inside Us

Some memories never become stories.

They remain quietly hidden somewhere deep within people — unwritten, unnamed, untouched.

Not because they are meaningless.

But because they are too personal for language.

Certain experiences change us silently.

A conversation.

A betrayal.

A night of loneliness.

A love that disappeared without closure.

A dream that never happened.

Life moves on.

People smile again.

Work continues.

New chapters begin.

Yet somewhere inside, those invisible memories remain preserved like old letters no one opens anymore.

Perhaps every human being carries a private museum within themselves.

And maybe maturity is learning that not everything needs explanation, exposure, or expression.

Some memories are meant only to be felt.

— Manohar Chimmani 

Beyond Reasons

“One is loved because one is loved. No reason is needed for loving.”

Some of the deepest things in life cannot be logically explained.

Why does one person become unforgettable?

Why does a certain voice calm us?

Why do some eyes feel like home?

Why does love sometimes arrive without permission, logic, or timing?

The modern world searches for reasons for everything.

Beauty. Status. Success. Convenience. Compatibility.

But real affection often moves beyond calculation.

The purest love is not a transaction.

It is recognition.

A silent connection between two souls that simply says:

“I see you.”

No conditions.

No negotiations.

No explanations.

Perhaps that is why true love feels both mysterious and spiritual at the same time.

It does not always make sense to the mind.

But the heart understands it immediately.

And maybe that is enough.

— Manohar Chimmani 

కొటేషన్స్ వేరు, జీవితం వేరు!

లాక్‌డౌన్‌ను మించిన బోధివృక్షం లేదు అనుకున్నాను. 

కాని అది నిజం కాదు. 

వాట్సాప్‌ను మించిన బోధివృక్షం లేదు. 

ఇక ఉండదు. 

కనీసం, నా విషయంలో. 

కట్ చేస్తే - 

తెల్లారి లేస్తే, మా స్నేహితుల వాట్సాప్ గ్రూపులో "స్నేహం" మీద డజన్ల కొద్ది మెసేజెస్ పెట్టే నా అత్యంత దగ్గరి మిత్రుడొకరు, ఒక 20 రోజులైనా నా వాట్సాప్ మెసేజ్ చూసుకోలేదు. రిప్లై ఇవ్వలేదు.

అదేం భయపడాల్సిన మెసేజ్ కూడా కాదు. 

ఇందుకు నేను వాడ్ని తప్పు పట్టను. 

ఎవరి ప్రయారిటీలు వారికుంటాయి. 

ఎవరి హిపోక్రసీలు వారివి. 

ఎవరి భయాలు వారివి. 

మనవాళ్ళు, మన గురించి మొత్తం అర్థం చేసుకున్నవాళ్ళు, అసలు మనం ఏంటో దాపరికం లేకుండా తెలిసినవాళ్ళనుంచే ఇలాంటి మర్యాద కూడా ఒకటి సాధ్యం అన్నది మనం అనుభవించినప్పుడే తెలుస్తుంది.    

అయితే, ఇలాంటివన్నీ పట్టించుకుని పెయిన్ ఫీలవ్వటం అంటే, మనం ఇంకా బచ్చాగాళ్లమని అర్థం. 

ఎక్కడ ఎవరితో ఎంతవరకు అన్నది తెలుసుకోవాలి.

మన పనిలో మనం ముందుకు వెళ్తూనేవుండాలి.

జీవితం చాలా చిన్నది.

వృధా చేసుకునేంత సమయం లేదు.    

ఈసారి మాత్రం ఏదో బూడిదలోంచి లేచి దులుపుకొన్నట్టు కాకుండా... నా మనసు నిజంగానే ఒక చిన్న కుదుపుకు లోనయింది. 

ఇది నాలో ఒక పెద్ద మార్పుకు దారితీయొచ్చు. 

ఒక మహాజ్ఞానోదయమే కావొచ్చు.

- మనోహర్ చిమ్మని   

The Freedom of Writing

Filmmaking is beautiful.

But filmmaking is also chaos.

It takes enormous time, endless coordination, financial pressure, approvals, negotiations, and the emotional energy of many people moving together toward one vision.

Cinema is never completely yours.

It belongs to producers, actors, technicians, distributors, markets, timing, and sometimes even luck.

Writing is different.

Writing is one human being sitting alone with thoughts, silence, and truth.

No permissions.

No production delays.

No market meetings.

No noise.

Just the writer and the page.

A solo game. 

A one man's world.

That is the hidden power of writing:

control and freedom.

A single idea born at midnight can become a poem, a story, a novel, or a philosophy before sunrise.

Perhaps that is why many creative people eventually return to writing.

Not because they hate the world — but because they miss themselves.

And sometimes, peace itself becomes creativity.

— Manohar Chimmani 

దీని కోసం అన్నీ వొదులుకోవాల్సిన పనిలేదు

ప్రేమలో కాని, స్నేహంలో కాని, ప్రొఫెషన్‌లో కాని... మన వెంటపడుతున్న వ్యక్తులను, అవకాశాలను వద్దనుకుంటాం. మనల్ని వద్దనుకున్న వ్యక్తుల కోసం, మనకు రాని అవకాశాల కోసం, ఇంకేదో మనకే స్పష్టత లేనివాటికోసం అదేపనిగా ప్రయత్నిస్తుంటాం.  

మనిషి జీవితంలో ఇది అతి పెద్ద గ్యాంబ్లింగ్.

కట్ చేస్తే -

మనిషి అంతరంగాన్ని కలగాపులగం చేసే ఇలాంటి ఆలోచనల నుంచి, ఇలాంటి ఒక ఖచ్చితమైన గమ్యం లేని జీవనశైలి నుంచి దూరంగా వెళ్ళటం కోసమే... స్పిరిచువాలిటీ.

స్పిరిచువాలిటీ కోసం అన్నీ వొదులుకోవాల్సిన పనిలేదు. అలా వొదులుకోవాలన్న నియమం కూడా ఏం లేదు. 

మనకోసం మనం.

మన లోపల మనం. 

మనం మనంగా మనం.

జీవితాన్ని జీవించటం.

జీవితానికి గౌరవమివ్వటం.

చాలా అవసరం. 

తప్పనిసరి కూడా. 

ఎందుకంటే - 

జీవితం ఒక్కటే.

సమయం కూడా చాలా తక్కువ.

- మనోహర్ చిమ్మని  

"ఉజ్వల" జ్ఞాపకాలు

ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ 'లా' హాస్టల్లో ఉన్నప్పుడే గుడిపాటి ఎడిటర్‌గా "ఉజ్వల" మంత్లీ మ్యాగజైన్ పబ్లిష్ చేస్తుండేవాడు.  

ఎమ్మే తర్వాత, అప్పుడు నేను ఓయూ ఆర్ట్స్ కాలేజీలోనే ఎమ్మెల్ఐయస్సీ చదువుతున్నాను. ఓయూలోనే మూడేళ్ళ పార్ట్-టైమ్ రష్యన్ డిప్లొమా కూడా చేస్తుండేవాణ్ణి. విద్యార్థిగా ఉన్నప్పుడే నేను నేరుగా రష్యన్ భాషలోంచి తెలుగులోకి అనువదించిన కథలు అప్పట్లో విపుల, ఆంధ్రజ్యోతి వీక్లీ వంటి పత్రికల్లో అచ్చయ్యాయి.  

గుడిపాటి "ఉజ్వల" కోసం కూడా అప్పుడు నేనొక రష్యన్ కథ అనువదించి ఇచ్చాను. 

అదే "మంచు".

రచయిత కాన్‌స్టంటీన్ పవుస్తోవ్‌స్కీ. చాలా మంచి కథ. 

కథా సంకలనాలు వెయ్యాలని మొట్టమొదటిసారిగా మొన్నొకసారి అనిపించింది. గుడిపాటితో చర్చించాను. ఒకేసారి రెండు సంకలనాలు వెయ్యాలని ప్లాన్ చేశాం. 

నిజానికి ఈ అలోచన నాలో రావటానికి ఒక కారణం మా ప్రదీప్. ఆ మధ్య నేను రాసిన ఒక కథ చదివి, "ఇదే పేరుతో మీరు ఒక కథా సంకలనం వేస్తారని నాకు ఎందుకో అనిపిస్తోంది సర్" అన్నాడు.

నా మనసులో నేనూ అదే అనుకుంటున్నాను. ప్రదీప్ నోట్లోంచి వచ్చింది.

ప్రదీప్ చదివిన ఆ కథ పేరు: "సముద్రం నాకిష్టం."

కట్ చేస్తే -

గతంలో అచ్చయిన నా కథలను వెతుకుతోంటే గుడిపాటి "ఉజ్వల" కనిపించింది. అప్పటి మా జ్ఞాపకాలేన్నో గుర్తుకొచ్చాయి.  

నిజం చెప్తున్నాను... రాయడంలో ఉన్న ఆనందం నేను ఇంక దేనిలోనూ ఫీలవ్వలేకపోయాను. సినిమాలు కూడా నాకంత ఆనందాన్ని ఇవ్వలేదు అంటే అతిశయోక్తి కాదు. 

దురదృష్టవశాత్తూ, నాకెంతో ఇష్టమైన రైటింగ్‌నే నేను చాలా అశ్రద్ధ చేశాను. విస్మరించాను.    

నిజానికి రాయాలనుకుంటే ఎన్ని పనులున్నా, ఎంత బిజీగా ఉన్నా రాయగలం. ఏదీ అడ్డం కాదు. అందుకే ఇప్పుడు ఎక్కువగా రాస్తున్నాను. 

రైటింగ్‌ను విస్మరించిన విషయంలో నన్ను చెడామడా వాయించేసిన ఇంకో ఆత్మీయ మిత్రురాలిని కూడా నేను రోజూ తల్చుకుంటుంటాను.  

కుటుంబ బాధ్యతల నుంచి కొంచెం ఫ్రీ అయ్యానిప్పుడు. కొత్తగా మళ్ళీ సినిమాలు చెయ్యాలనుకొంటున్నాను. ఆ ప్రి-ప్రొడక్షన్ పనులు ఒకవైపు జరుగుతున్నాయి. 

అయినా సరే, రచనే నా తొలిప్రేమ. 

Somewhere along the journey, I lost touch with my first love — writing. 

Now I am back.
And suddenly, my heart, my silence, my soul… everything within me has started dancing again.

- మనోహర్ చిమ్మని