అంతులేని హిపోక్రసీ

ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఆర్టిస్టులైనా, టెక్నీషియన్స్ అయినా, హీరోలైనా, డైరెక్టర్స్ అయినా, గాయకులయినా, రచయితలైనా... వారి వారి రంగాల్లో వాళ్ళ ప్యాషన్ కోసం పనిచేస్తారు. డబ్బు కోసం పనిచేస్తారు. పేరు కోసం పనిచేస్తారు.  

అంతే తప్ప - ప్రజల కోసమో, ప్రజాసేవకోసమో ఉచితంగా ఎవ్వరూ పనిచేయరు. 

ఇది నిజం. 

అలాగని, ఇది తప్పు కాదు. 

మన అభిరుచిని బట్టి వీళ్ళల్లో కొందరు మనకు బాగా నచ్చుతారు.       

కట్ చేస్తే -

ఇలాంటి వ్యక్తిగత కళాత్మక జర్నీకి అంతులేని హిపోక్రసీతో మనలో కొందరు ఇంకేదో భారీ రేంజ్ కవరింగ్ ఇస్తారు. 

అదంతా ఒక పెద్ద మాస్ హిస్టీరియా. 
అదొక తృప్తి.
అదొక ఆనందం. 

అంతకంటే ఏం లేదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని  

2026 కి... 26 రోజులు!

2025లో అసలు ఏం చేశాం? ఏం సాధించాం?

అసలేమన్నా చేశామా?

పనికొచ్చే పనులేం చేశాం? 

పనికిరాని పనులేం చేశాం? 

శేఖర్ కపూర్, మణిరత్నం చెప్పినట్టు - ఈ ఫీల్డులో పనిచేస్తున్నందుకు - ప్రత్యక్షంగా, పరోక్షంగా - ఎవరెవరితో ఎన్ని మాటలు పడ్డాం, ఎన్ని అవమానాలు ఎదుర్కొన్నాం? 

ఎంతమంది నానా కథలు చెప్పి మనకు హ్యాండిచ్చారు? మనం ఎన్నిసార్లు మాట తప్పాం? 

చేసిన తప్పులే చేస్తున్నామా? కొత్త తప్పులు కూడా చేశామా? ఏం నేర్చుకున్నాం?      

తీసుకున్న నిర్ణయాలేంటి? ఎన్నిటికి నిలబడ్డాం? ఎన్ని మార్చుకున్నాం?  

... ఒక అరగంటో, గంటో అంతర్విశ్లేషణ చాలా అవసరం. 

ఆర్థికం.

సాంఘికం.

వ్యక్తిగతం. 

అంతర్విశ్లేషణ చాలా అవసరం. 

కనీసం ఇలాంటి ఒక సందర్భం వచ్చినప్పుడైనా, మన కోసం మనం ఇలా కొన్ని నిమిషాలైనా కెటాయించుకోవాలి. మనతో మనం "మన సమయం" గడపాలి. 

ఇది అవసరం. 

ఇదే అవసరం.

ఈ విషయంలో క్లారిటీ లేకుండా ఇంకేం చెయ్యలేం. 

- మనోహర్ చిమ్మని 

Is Writing About Spirituality a Crime?

Sometimes people ask, “Why do you write so much about spirituality? Isn’t it too personal? Too serious? Too much?”

But here’s the truth...

Writing about spirituality is not a crime.

For many of us, it is survival. 

We write about it because the world is noisy.

Because life pulls us in a hundred directions.

Because the mind gets tired, the heart gets confused, and the soul needs a reminder that it still exists.

Spirituality is not preaching.

It is remembering.

Remembering who we are behind the stress, behind the ambition, behind the daily chaos.

Sometimes we write for entertainment.

Sometimes we write for fame.

Sometimes we write for money.

And some of us write to stay awake — to breathe deeper, live slower, and touch that quiet place inside that still feels alive.

Writing about spirituality is not a crime.

It is an offering. 

A mirror.

A hand reaching out in the dark, saying...
“You’re not alone. There is still light in you.” 

And if a few lines can bring peace to even one person — then it’s not just writing.

It’s service.

It’s healing.

It’s truth in words. 

- Manohar Chimmani 

విగ్రహాలు పెట్టడం ఒక అవుట్‌డేటెడ్ కాన్సెప్ట్

ఈ పోస్టుకి, రవీంద్రభారతిలో విగ్రహం గొడవకి సంబంధం లేదు.

కట్ చేస్తే -

అసలు విగ్రహాలు పెట్టడం అన్నది పూర్తిగా ఒక అవుట్‌డేటెడ్ కాన్సెప్ట్ అని నా అభిప్రాయం. 

పెట్టిన విగ్రహాలన్నీ రోడ్లమీద దుమ్ముకొట్టుకొనిపోయుంటాయి. ఎవ్వడూ అటువైపు చూడడు. పుట్టినరోజో, పోయినరోజో వచ్చినప్పుడు తప్ప. 

అప్పుడు కూడా, విగ్రహం పక్కనే ఫిక్స్‌డ్‌గా పాతేసిన ఇనుప నిచ్చెనల మీదకెక్కి దండలేసి, పూలు గుమ్మరించే పొలిటీషియన్స్ ఫోటోల కోసమే తప్ప, ఇంకెప్పుడూ ఎవ్వరూ అటువైపు చూడరు. 

మనవాళ్ళ ఇంకో పెద్ద మతిలేని పని ఏంటంటే - విగ్రహాల ప్రాముఖ్యతను, అందాన్ని మింగేసే సైజులో ఒక నల్లటి ఇనుప నిచ్చెనను అక్కడ పక్కనే పాతెయ్యడం! 

ఇలాంటి గొప్ప అద్భుతం ఒక్క మన దేశంలోనే అనుకుంటాను మనం చూసేది. 

కట్ చేస్తే -      

విగ్రహం చూస్తే తప్ప గుర్తుకురారు అని ఎలా అనుకుంటాం? విగ్రహం పెట్టుకుంటే తప్ప స్మరించుకున్నట్టు కాదు అని ఎలా అనుకుంటాం?  

ఆయా వ్యక్తులు చేసిన పనులు, సాధించిన గొప్ప లక్ష్యాలే వారిని ప్రజల మనస్సుల్లో చిరస్మరణీయంగా నిలబెడతాయి.       

ప్రజా శ్రేయస్సు కోసం, రాష్ట్రాల అభివృద్ధి కోసం, దేశాన్ని ఒక అగ్ర రాజ్యం చేయడం కోసం అందరి ఆలోచన, అందరి తపన, అందరి కృషి టాప్ ప్రయారిటీలో ఉండాలి. ఒక జపాన్ లాగా, ఒక చైనా లాగా, ఒక రష్యా లాగా. మిగిలినవన్నీ ఉట్టుట్టి రాజకీయాలే. ఇప్పుడైనా ఎప్పుడైనా.   

ప్రాక్టికల్‌గా పనికొచ్చే పనులు తప్ప, 99% మంది మనవాళ్ళు మిగిలిన అన్ని పనులు చెయ్యడానికి పోటీపడుతుంటారు. 

ఏదీ సాఫీగా ఉండొద్దు. ఏదో ఒకటి గెలకాలి. దారి మళ్ళించాలి. నేపథ్యంలో సొంత ప్రయోజనాలు కూల్‌గా నెరవేర్చుకొంటూవుండాలి. 

మన ఆలోచనావిధానంలో, మన సమాజంలో, మన రాజకీయాల్లో ఒక లేయర్ లేయరే కొట్టుకుపోతే తప్ప... ఇంకో వందేళ్ళయినా... మనం ఇలా ఒక "అభివృద్ధిచెందుతున్న దేశం" చందంగానే వుంటాం.   

- మనోహర్ చిమ్మని        

The Renegade Wave Begins

This month, I’m starting something wild, raw, and absolutely uncompromised — a series of no-budget / micro-budget cooperative renegade feature films.

Not theory. Not discussion. Actual films. Back-to-back. 

No call sheets.

No timings.

No outdated rules.

Just pure passion, grit, and the magic of filmmaking.

I’m building this with likeminded, film-passionate people in my team — the kind who don’t wait for permission, funding, or validation. The kind who want to create and keep creating.

The cast and crew will be total newcomers.

Fresh energy. Fresh faces. Fresh madness.

Music will matter.

Beauty will matter.

The vibe, the tone, the raw aesthetic — everything will be crafted to make the screen feel alive.

And let me be honest — 

I make movies to make money…
so I can make more movies. 

That’s the cycle. That’s the mission.

This is renegade.

This is cooperative cinema.

This is a movement.

Updates will follow next week. 

Stay tuned — because this wave is about to hit hard. 

- Manohar Chimmani 

Creating… and Living

I make films. I write. I build ideas.

My days move between scripts, shots, characters, and dreams. It’s a wild, creative life — and I love every second of it.

But here’s what most people don’t see:

I’m spiritual too.

Not in the “sit on a mountain” way.

In the simple, everyday way.

In the way I breathe before I create, 

pause before I decide,

listen before I speak,

and trust before I act.

There are two ways to exist... 

One is to breathe.

One is to live.

Creativity helps me breathe.

Spirituality helps me live.

One gives me expression.

The other gives me direction.

One fills my mind with ideas.

The other fills my heart with peace.

Together, they create a life that feels whole — a life where I can chase cinema with fire in my eyes and still return to myself with silence in my soul.

This balance… this beautiful mix of creation and consciousness… is the real joy.

And this is the journey I’m on — making films, telling stories, and staying deeply connected to the inner world that keeps me alive from the inside out.

- Manohar Chimmani 

ఎవరి ఎజెండా వారిది...

"గుజరాతీలో ఫలానా సినిమా 50 లక్షల్లో చేస్తే, 70 కోట్లు వచ్చింది!"

ఈ న్యూస్‌ని ఎంతమంది నాకు ఫార్వార్డ్ చేశారో చెప్పలేను. 

వాళ్ళ ఉద్దేశ్యం ఏంటంటే, తీస్తే సినిమా అలా తీయాలి అని. 

ఇంకొందరు ఓటీటీలో కొన్ని మలయాళం సినిమాలు చూసి లింక్ పంపిస్తుంటారు. వాళ్ళ ఉద్దేశ్యం కూడా అదే... సినిమా తీస్తే అలా మలయాళం సినిమాల్లా తీయాలి అని.  

కట్ చేస్తే -

పైన చెప్పిన లాంటి సినిమాలు తెలుగులో ఎందరో ఎన్నెన్నో తీశారు. ఒక్కడు థియేటర్‌కు వెళ్ళి సినిమా చూళ్ళేదు. అట్టర్ ఫ్లాప్ అయ్యాయి. ఒక్క పైసా రాలేదు. 

అతికొద్దిమంది రివ్యూయర్స్, మేధావులు మాత్రం సూపర్ అంటూ కితాబులిచ్చారు.  

నీతి ఏంటంటే... ఇలా నీతులు చెప్పేవాళ్ళెవ్వరూ సినిమాలు చేయలేరు. సినిమాలు చేసేవాళ్ళెవ్వరూ ఈ నీతుల్ని పట్టించుకోరు.  

- మనోహర్ చిమ్మని  

Every Journey, No Matter How Wild, Ends in Spirituality

Creativity and spirituality —
two themes I love more than anything else.

On the surface, they look like opposites.
But their soul… is the same.

Joy.

Why can’t a pulp-fiction writer have a deep spiritual vision?
Why can’t a commercial film director carry silence in his heart?
Why can’t an artist who meditates put up a wild, vibrant exhibition?
Why can’t a big businessman, busy in million-dollar deals, produce a spiritual film?

Anyone can do anything.
They can build, create, hustle, rise to any height they dream of.
But in the end, everyone arrives at the same destination:

Spirituality.

That shift is inevitable.

Alexander reached it.
Ashoka reached it.
Chalam reached it.
Mahesh Bhatt reached it.

History has proven this again and again.

And here’s the deeper truth:
When creativity and spirituality finally meet inside a person, that’s when real freedom and real joy become possible.

History has proven this too.

Spirituality doesn’t mean abandoning everything.
It shouldn’t.
It simply means remembering who you are while doing what you do.

And here’s the finishing touch…

Most people don’t even look toward spirituality until after 50 —
after life shakes them, or breaks them, or exhausts them.

But if a person can bring even a little spiritual awareness into their life while they’re still active, building, creating, chasing dreams…

That joy hits different.
That peace sits deeper.
And life becomes richer, long before the final chapter begins.

- Manohar Chimmani 

You Are Made of the Same Stuff as Galaxies

Here’s a truth most people forget in the rush of daily life...

The same stuff galaxies are made of… you are made of too. The same cosmic energy that spins planets around distant stars is the energy that makes electrons dance inside your heart.

You are not a small, random existence in a giant universe.

You are the universe expressing itself in human form.

It is in you.

It is around you.

It is you.

And when you trust this — when you understand that life is not happening to you but through you —  everything shifts.

Confidence becomes natural.

Decisions become clearer.

Fear loses its weight.

Life begins to feel grand, not because of what you achieve,

but because of what you finally remember:

You are made of stars.

You are powered by cosmic intelligence.

You are the miracle you’ve been waiting for.

Trust in this truth.

And your life will rise to meet it.

- Manohar Chimmani 

Men Don’t Cry? The Biggest Lie Ever Told

“Men don’t cry” is one of the oldest lies society still whispers into our ears.

The truth?

We cry. 

We just do it differently. 

Men cry in silence.

In the quiet of late nights.

In the space between one deep breath and the next.

We cry where no one can see,
because that’s the only place we were ever allowed to.

Our tears don’t always fall from the eyes — sometimes they fall inside the heart.

And that inner crying…

that’s where the soul steps in.

The soul becomes the friend, the healer, the shoulder we never had outside.

It gives us solace when the world expects strength.

It gives us space when the world expects answers.

It listens when no one else does.

Crying isn’t weakness.

It’s release.

It’s how the soul washes pain, so we can walk again with steady steps and a quiet courage.

Men cry.

Not for the world to see —

but for their own soul to hear.

And that is strength.

- Manohar Chimmani