పెద్ద కథలు రాయటం చిన్న విషయం కాదు

బుచ్చిబాబు, చలం, జెఫ్రీ ఆర్చర్, చెహోవ్, పుష్కిన్ వంటి రచయితలు పెద్ద కథలు ఎందుకు రాశారో నాకిప్పుడు అర్థమవుతోంది. 

కొన్ని భావాలను, ఆలోచనలను అలా రాస్తూపోవాల్సిందే. ఇంక చాలు అని ఆపలేం.  

ముఖ్యంగా స్త్రీని, సముద్రాన్ని గురించి రాసేటప్పుడు ఇన్ని పదాల్లోనే, ఇన్ని పేజీల్లోనే రాయాలి అని ముందే అనుకోలేం. అలా కుదించలేం. 

కుదించి రాసింది కథ కాదు. అందులో జీవం ఉండదు.  

కట్ చేస్తే - 

నేను రాయాలకున్న కథ ఒకటి మొన్ననే ప్రారంభించాను కాని, పూర్తిచెయ్యలేకపోయాను. 

మామూలుగా సింగిల్ సిట్టింగ్‌లో కథరాయటం పూర్తిచేసేవాణ్ణి. ఈ కథ విషయంలో అలా కుదరటం లేదు. కుదిరేలా కథను కుదించాలనుకోవటం లేదు. 

థాంక్స్ టు గుడిపాటి... నువ్వు చెప్పకపోతే మళ్ళీ నేను కథలు రాయటం మొదలెట్టేవాన్నే కాదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని   

Every Day, Choose Your Direction

Every day, you reinvent yourself. Whether you realize it or not, you’re always in motion. You’re either growing or declining, learning or repeating, moving forward or slipping backward.

Life never stops shaping you. Your thoughts, habits, decisions, and the people around you influence who you become.

You don’t have to make massive changes every day. Just make sure your daily choices are taking you in the right direction.

You’re always becoming someone.
Make sure you like the person you’re becoming.

- Manohar Chimmani 

The Rich Monk Philosophy

Build wealth. Live life to the fullest. Remain a monk at heart.

You don't have to choose between material success and inner peace. You can create wealth without becoming its slave, enjoy life's pleasures without losing yourself, and pursue your dreams without sacrificing your soul.

Build boldly. 

Experience deeply. 

Love freely. 

Live consciously.

Be rich in the world, but remain a monk within. 

That's the Rich Monk way.

- Manohar Chimmani 

సక్సెస్ అంటే డబ్బు సంపాదించటం ఒక్కటే కాదు...

మీకిష్టమైన పనిచేయటం.

మీకిష్టమైనప్పుడు పనిచేయటం.

ఒకరి మీద ఆధారపడకుండా బ్రతకడం.

మీ సమయం మీ చేతుల్లో ఉండటం.
మీకు నచ్చిన స్నేహితుల్ని కలుసుకోవటం.

మీ మనస్సుని తాకే ప్రేమను పొందటం.

రిలాక్స్ కోసం ఒక కొత్త హాబీని మొదలెట్టడం.

కొత్తగా పాటలు రాయటం, సంగీతం నేర్చుకోడం. 

60 దాటాక ఠాగూర్‌లా పెయింటింగ్స్ వెయ్యటం.

మీకు నచ్చిన ఒక కొత్త వ్యాపార భాగస్వామిని కలుసుకోవడం.

ఇప్పటివరకూ లేని ఒక కొత్త బిజినెస్ ప్రారంభించటం.

మీ వ్యక్తిగత జీవితాన్ని త్యాగం చెయ్యకుండా డబ్బు సంపాదించడం.

మీరు ఎప్పటినుంచో అనుకుంటున్న ఒక బుక్ రాయటం.

మీరు వాయిదా వేస్తున్న మీ పిహెచ్‌డి పూర్తిచెయ్యటం. 

మీరు తిరగాలనుకున్న మీ కలల ప్రదేశాలు తిరగటం.

మీ పిల్లల్ని బాగా పెంచటం.

మీరు ఆరోగ్యంగా ఉండటం. 

  

... ఇవన్నీ విజయాలే.  

మీకిష్టమైన ఇలాంటివి ఎన్నో సాధించే అసలైన సక్సెస్‌కు ఎడిక్ట్ కండి.  

మందు, సిగరెట్, డ్రగ్స్, గ్యాంబ్లింగ్, బెట్టింగుల్లాంటి ఎడిక్షన్స్ కంటే ఇది చాలా సులభం.

జీవితానికి మంచిది.

మీరు బాగుంటారు. మీ కుటుంబం బాగుంటుంది. 

పరోక్షంగా, మీ చుట్టూ ఉన్న సమాజం బాగుండటానికి కూడా మీరూ ఎంతో కొంత తోడ్పడినవారవుతారు.  

కట్ చేస్తే - 

నవంబర్‌లో రాబోతున్న నా కొత్త పుస్తకం లోని కొన్ని వాక్యాలివి. పూర్తి వివరాలు త్వరలోనే.

- మనోహర్ చిమ్మని  

Set a Deadline That Scares You

Comfortable deadlines create comfortable results.

Set a fucking deadline for yourself that really scares you. One that forces you to think bigger, act faster, and stop wasting time. 

Don't listen to anyone's instantly cooked-up excuses. And never depend on people who are addicted to making excuses. 

Pressure has a strange power. It pushes you beyond your excuses and makes you discover what you're truly capable of.

Don't wait until you're ready. 

Set the deadline. 

Commit to it. 

Get to work.

Sometimes, the pressure you fear is exactly what you need to become who you want to be. 

- Manohar Chimmani 

90 మినట్స్ రూల్

మన పని ఏదైనా కావచ్చు - మనం పనిచేస్తున్నపుడు మనలోని శక్తి 90 నిమిషాల సైకిల్స్‌లో పనిచేస్తుంది. 90 నిమిషాల తర్వాత మన మెదడు పనిచెయ్యటం నెమ్మదిస్తుంది. డల్‌గా ఫీలవుతుంటాం. మానసికంగా, భౌతికంగా కూడా. 

అలాంటప్పుడు, ప్రతి 90 నిమిషాల తర్వాత ఒక 10 నిమిషాల చిన్న బ్రేక్ తీసుకోగలిగితే చాలు. మళ్ళీ మనం పని ప్రారంభించినప్పటి శక్తి, యాక్టివ్‌నెస్ మనకు వస్తుంది. 

కట్ చేస్తే - 

ఈ 90 నిమిషాల రూల్ నేను పాటిస్తున్నాను. నాకు బాగుంది. మీరూ ట్రై చేసి చూడండి. 

- మనోహర్ చిమ్మని 

Have the Courage to Be Who You Are

The duties of human beings are distinguished according to the qualities born of their own nature. ~ Bhagavad Gita

Arjuna has the skills, strength, training, and courage of a great warrior. Yet, standing on the battlefield, overwhelmed by what lies ahead, he wants to put down his bow and walk away.

Krishna reminds him not to abandon his swadharma simply because the path is difficult, uncomfortable, or uncertain. Pick up your bow. Do what you are meant to do.

That is the deeper message of Vijaya Dashami, too. Victory begins when we overcome the doubts, fears, and inner conflicts that keep us from fulfilling our true nature. The greatest battle is often within us.

Be selfish enough to discover your swadharma and selfless enough to honor it.

Discover what is true to your nature. Honor your gifts. Develop your skills. And show up.

This Vijaya Dashami, may you find the courage to be who you are, the wisdom to know what is right, and the devotion to follow through. May the victory within you become the victory of your life.

Happy Vijaya Dashami to all!

— Manohar Chimmani

P.S. Thanks to Arun for inspiring this thought this morning. 

Your Inner Voice Reveals Your Growth

Anyone can feel confident when life is working. Your real growth begins when it isn't. 

When plans fail, people disappoint you, money gets tight, or success takes longer than expected, pay attention to how you speak to yourself.

Do you call yourself a failure? 

Question your abilities? 

Blame yourself for everything? 

Or do you remind yourself that setbacks are temporary, lessons are valuable, and you are still becoming the person you want to be?

Growth isn't about staying positive all the time. It's about learning to treat yourself with patience, honesty, and respect—even on your worst days.

Be a 'Sthitapragnudu'...

Celebrate your victories, of course. But don't measure your growth only by how high you rise.

Measure it by how you speak to yourself when you fall. 

- Manohar Chimmani 

Happy Bathukamma!

There was something special about Dasara in my childhood. Growing up in Warangal, I experienced a festive atmosphere that was truly one of a kind. Those days, those celebrations, that feeling... I don't think they'll ever come back.

Whatever I have achieved since moving to Hyderabad, nothing comes close to the happiness I experienced during those childhood festivals.

And whenever I think of Bathukamma and Dasara, one place instantly comes to mind.

Cut to -

On Saddula Bathukamma, hundreds of thousands of people would gather near Ursu Gutta, celebrate Bathukamma, immerse the floral arrangements in the water, eat saddulu (traditional festive food offerings), and head home. In the middle of all this, there were the vendors selling lai lappalu, colorful paper fans, squeaky whistles, and ice cream. The whole atmosphere had a charm of its own.

Dasara was no different. We would watch the burning of Ravana near Ursu Gutta with tremendous excitement.

Dasara meant new clothes, chicken curry, puris, relatives, bottles of liquor... Everyone you ran into seemed to be on a natural high. No festival, no occasion in Hyderabad has ever given me that same feeling.

I wonder what it is like there now.

Do people still celebrate as grandly as we did in our childhood?

Have all the changes modern life has brought to our people's lifestyles left the joy of those Dasara celebrations intact?

Or has the festival, too, slowly faded away there, confined to four walls, just as it has here?

I may not make it this time, but next Dasara, I definitely want to visit our Ursu Gutta.

Those days when we'd race from home to Ursu Gutta, rolling bicycle tires along with sticks... The lake surrounding the hill... The custard apples we'd pluck after climbing to the top... The Ranganayakula temple up there... The Damera Guttalu visible in the distance... And the modugu flowers we'd gather by climbing those hills to bring home to make the colors of Holi...

They're childhood memories, after all. How can we ever forget them?

Wishing everyone a happy Bathukamma!

— Manohar Chimmani

మనకు రావాల్సింది గన్‌షాట్‌గా అదే వస్తుంది!

సినీఫీల్డు ఒక మెకన్నాస్ గోల్డ్ సినిమాలాంటిది. 
ఒక పెద్ద గోల్డ్ మైన్ ఉందిక్కడ.

అన్ని ఫీల్డుల్లాగే ఇక్కడా మంచీచెడూ అన్నీ ఉంటాయి. ఎవ్వరికీ రెడ్ కార్పెట్ ఉండదు. ఖచ్చితంగా ఇది ఇలా జరుగుతుంది అన్న గ్యారంటీ అస్సలు ఉండదు.  

కష్టపడాలి, సాధించుకోవాలి.   

ఇలాంటి నేపథ్యంలో... ఎన్నో రిజెక్షన్స్, అవమానాలు, కష్టాలు ఎదుర్కొంటూ... పడుతూ లేస్తూ... ఆ గోల్డ్ మైన్ నుంచి ఎవరికి చేతనైనంత షేర్ వాళ్ళు తవ్వుకోవచ్చు.   

అలా టన్నులకొద్దీ తవ్వుకున్నవాళ్ళే కింగ్స్, క్వీన్స్.  

ఎంతో కొంత సాధించి, ఫీల్డుతో కాస్తంతయినా టచ్‌లో ఉన్నవాళ్ళు నిజంగా లక్కీ ఫెలోస్.

సినీఫీల్డులో పనిచేస్తున్నాను అని చెప్పుకొనే ఆ కిక్కే వేరు. 

సినిమా తీయడమే ఒక పెద్ద సక్సెస్. 

హిట్ ఇచ్చామా... అది బోనస్.  

కట్ చేస్తే - 

హాలీవుడ్ అయినా, టాలీవుడ్ అయినా ఇంతే... అదొక సిస్టమ్. 

మనం సాధించలేనిదానికి ఫీల్డుని అనాల్సిన పనిలేదు. అలా అనటం మనకి మనం చెప్పుకొనే సాకు తప్ప మరొకటి కాదు. 

నెగెటివ్ థింకింగ్.

విక్టిమ్ మెంటాలిటీ. 

ఈ రెండిటినీ ఒక్క తన్ను తన్నాలి. 

సిస్టమ్‌ను ఉన్నదున్నట్టుగా స్వీకరిస్తూ, ఒక్కటే ఒక్క గోల్‌తో స్ట్రాటెజిక్‌గా ముందుకుపోవటమే మనం నిరంతరం చేయాల్సింది. 

మనకు రావాల్సింది గన్‌షాట్‌గా అదే వస్తుంది. 

ఇంకోసారి చెప్తున్నాను... సినీఫీల్డులో పనిచేస్తున్నాను అని చెప్పుకొనే ఆ కిక్కే వేరు.    

- మనోహర్ చిమ్మని