అసలు మనుషులా, రాక్షసులా, నరమాంస భక్షకులా?

ఎవరు విలన్, ఎవరు హీరో అన్నది కాదు పాయింట్.
సబ్జెక్ట్ ఏంటి అన్నది కూడా కాదు పాయింట్. 
అసలు ఏం చూపిస్తున్నాం, ఎంత రాక్షసంగా మారిపోతున్నాం అన్నది పాయింట్.

ఆ మధ్య యానిమల్ సినిమా చివర్లో, యానిమల్ పార్క్ గురించిన ఒక సీన్ ఉంటుంది. అందులో రణబీర్ కపూర్ పెద్ద కత్తితో మనుషుల్ని కైమా కొడతాడు. అతని మొహం మీదకి రక్తం చిమ్ముతుంటే ఈ పని చేస్తాడు.

హీరో నాని హిట్-3 సినిమాలో కూడా అత్యంత దారుణమైన రక్తపాతం ఉంటుంది. ఒక నెలరోజుల చిన్న బేబీని పట్టుకొని కూడా ఇలాంటి రక్తపాతపు సీన్ ఉంటుంది. ఏం చెప్పాలి? ఎంత క్రూరమైన విజన్?

"అసలు వయొలెన్స్ అంటే ఎలావుంటుందో నేను చూపిస్తా" అని ఒకరి మీద ఇంకొకరు పోటీపడుతున్నారు. 

ధురంధర్, ధురంధర్ ది రివేంజ్‌లో కూడా రక్తపాతం మనుషులు చూసేలా లేదు. 

మనుషుల్ని అత్యంత దారుణంగా నరకటాలు, రక్తం చిమ్మే శబ్దాలు, పుచ్చెలు పేలిపోవటాలు అతి సాధారణమైపోయాయి. ఒక మనిషి తలను తెగనరికి, ఆ తలతో నడిబజార్లో ఫుట్‌బాల్ ఆడుకోవడం సీన్ ఏదైతే ఉందో... నిజంగా మెచ్చుకుందామా?

మనుషుల్లో క్రమంగా అసలు సున్నితత్వం అనే ఫీలింగే లేకుండా చేస్తున్న వీరి రాక్షస ఆలోచనలకు బాధపడదామా? 

కట్ చేస్తే -

ఇలాంటివాటన్నిటి రిఫ్లెక్షన్ సమాజంలో ఉండదా? 

తప్పకుండా ఉంటుంది. 

అది మనం చూస్తున్నాం కూడా.  

మీరొకటి గమనించారా?

ఓటీటీల్లో మనవాళ్ళు తెగబడి చూస్తున్న అత్యంత జుగుప్సాకరమైన రక్తసిక్త-బూతు వెబ్ సీరీస్‌లు, సినిమాలు ఎన్నెన్నో కదా? వీటికి దాదాపు పూర్తిగా ఎడిక్ట్ అయిపోయారు కదా? 

ఇలాంటి క్రైమ్ థ్రిల్లర్స్ తప్ప వేరేవి చూడ్డం ఇష్టంలేని స్థాయికి మగవాళ్ళే కాదు, మహిళలూ వచ్చారు. 

"ఆ లవ్ సినిమాలు, ఫ్యామిలీ సినిమాలు ఏం చూస్తాం సార్... ఏముంటది వాటిలో? క్రైమ్ థ్రిల్లర్లే మజా!" అని మహిళలు కూడా అంటున్నారు అంటే... మార్పు ఏ స్థాయిలో ఉందో అర్థంచేసుకోవచ్చు. 

ఒకసారి ఇలాంటి మానసికస్థితికి వచ్చిన సామాన్య ప్రేక్షకులను... నిజ జీవితంలో జరిగే హత్యలు, రక్తపాతం, రేపులు పెద్దగా ప్రభావితం చెయ్యలేవు. 

ఇదంతా ఆల్రెడీ ఇప్పటి సమాజంలో మనం చూస్తున్నాం కూడా. 

బ్లూ డ్రమ్ములు, సిమెంట్ బస్తాల కేసులు, మనిషిని చంపి కైమా కొట్టి కుక్కర్లలో పెట్టే కేసులు, ముక్కలు చేసి మూటకట్టి అవతలపడేసే కేసులు... ఇవ్వన్నీ ఇప్పుడు మామూలయిపోతున్నాయి. 

ఇలాంటి సినిమా ప్రభావం వల్ల కొంతమంది ఇంకా దారుణమైన రాక్షసోత్తములయ్యారు... 

ఎలాగంటే... 

మనలాంటి ఒక మనిషే మన కళ్ళముందే ఆత్మహత్య చేసుకుంటుంటే... మొబైల్‌తో వీడియో తీస్తూ తమాషా చూసేంతగా!

సినిమా ఒక ఎంటర్‌టైన్మెంట్ టూల్ నిజమే. కాని, మనుషుల్ని రాక్షసులుగా మార్చే స్థాయి వినోదసాధనం మాత్రం కాదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని   

పండగల మజా నెమ్మదిగా మర్చిపోతున్నాం అనిపిస్తుంది...

వేప పూవు, మామిడికాయ, మావిడాకులు, కొత్త కుండ, అందులో తీపి-చేదుల పచ్చడి, సేమ్యా పాయసం, బెల్లం-శనగపప్పుతో చేసిన భక్ష్యాలు, కొత్త కుండకు బొట్లుపెట్టి పూజ, అగరొత్తులు, హారతి, కొబ్బరికాయ, వరుసగా కూర్చుని విస్తర్లలో భోజనాలు... 
లేచినప్పటి నుంచి ఎంతో ఆసక్తితో హడావుడి పడుతూ, అమ్మాయిలు లేని మా ఇంట్లో ఒక్కతే ఇవన్నీ చేస్తుండే మా అమ్మ... 
ఆమె వెనుకే నేనూ, మా అన్నా-తమ్ముళ్ళు... 

ఉగాది పండుగ అంటే నాకిప్పటికీ కనిపించే ఒక దృశ్యమాలిక ఇది. 

వరంగల్లో ఇలాంటి నా చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాల్ని అసలెన్నటికీ మర్చిపోలేను. 

ఇప్పుడేదీ?

వాట్సాపుల్లో, సోషల్ మీడియాలో గ్రీటింగ్స్ హడావిడి తప్ప, వేరే ఇంకే రకమైన పండగ ప్రత్యేకత నాకయితే కనిపించ లేదు. 

కొంపదీసి, ఇలా నా ఒక్కడికే అనిపిస్తోందా... ?!  

- మనోహర్ చిమ్మని   

కనీసం 8 వారాల గ్యాప్ కావాలి!

నెట్‌ఫ్లిక్స్... ప్రపంచవ్యాప్తంగా వాళ్ళు అగ్రిమెంట్ చేసుకునే ఏ సినిమా అయినా 17 రోజుల్లో వాళ్ళ ఓటీటీలో వేసుకునేలా ప్లాన్ చేస్తున్నారు. 

మనవాళ్ళు కనీసం 8 వారాల గ్యాప్ కోసం చర్చలు జరుపుతున్నారు. 

అసలే థియేటర్స్‌కు జనాలు రావట్లేదు.
ఇలా ఓటీటీ రిలీజ్ గ్యాప్ పెంచితే అయినా వస్తారని ఒక స్ట్రాటెజీ. 

సినిమాను థియేటర్లోనే చూడాలనే ప్యాషన్ ఏ మూలో కొద్దిగా మిగిలి ఉన్నవాళ్లు కొందరు థియేటర్‌కు రావచ్చు అప్పుడు. వీళ్ళంతా ఒక 33% అనుకుందాం. 

మిగిలిన 67% మంది ప్రేక్షకులు మాత్రం మూవీరూల్జ్, ఐ-బొమ్మ లాంటివాటిల్లోనే చూస్తారు. 

మరోవైపు, సినిమా ఇండస్ట్రీలో కూడా చాలామంది మూవీరూల్జ్‌లోనే సినిమా చూస్తున్నామని బాహాటంగా చెప్తుండటం ఆశ్చర్యం.

కట్ చేస్తే -

నెట్‌ఫ్లిక్స్ సీఈవో Ted Sarandos మొన్నీ మధ్యే అన్నాడు:

"సినిమాను థియేటర్లో చూడ్డం అనేది ఇప్పుడొక అవుట్ డేటెడ్ కాన్సెప్ట్" అని. 

ఏదో అప్పటికప్పుడు నోటికొచ్చింది చెప్పడానికి అతనేం పాలిటిక్స్ మనిషి కాదు. వాళ్ళ ప్రతి చిన్న మాట వెనుక ఎంతో డేటా, అధ్యయనం ఉంటాయి. 

సో, సినిమా ఉంటుంది. ఎక్కడికీ పోదు. కాని, థియేటర్‌కు వెళ్ళి సినిమా చూసేవారి సంఖ్య మాత్రం ఇంకా ఇంకా తగ్గిపోతుంది. అందులో ఎలాంటి డౌట్ లేదు.   

దీనికి ఒక్కటే మినహాయింపు... ఫ్యాన్స్ ఎక్కువగా ఉండే భారీ హీరోల సినిమాలు, భారీ బడ్జెట్ విజువల్ వండర్ సినిమాలను మాత్రం ఎవ్వరూ ఓటీటీల్లో చూడాలనుకోరు. ఇక్కడైనా ఎక్కడైనా.  

- మనోహర్ చిమ్మని 

షోలే సినిమాలోకి అమితాబ్ ఎలా ఎంటరయ్యాడు?

ఇప్పుడే ఒక పాత వీడియో చూశాను... 

ఐఫా అవార్డ్స్ ఈవెంట్ అది. 

ఆడియెన్స్‌లో ఉన్న ధర్మేంద్రను స్టేజీ పైకి ఆహ్వానించే ముందు అమితాబ్ ఒక విషయం చెప్పాడు:

"షోలేలో జయ్ క్యారెక్టర్ కోసం డైరెక్టర్ రమేష్ సిప్పీకి నన్ను రికమెంట్ చేసింది ధర్మేంద్ర. రమేష్ సిప్పీని తను ఈ విషయంలో ఇన్‌సిస్ట్ చెయ్యకపోతే, నేను షోలేలో లేను. ఈ విషయంలో ధరమ్‌జీకి నేనెప్పుడూ రుణపడివుంటాను" అని. 

ఆడియెన్స్‌లో కూర్చున్న రమేష్ సిప్పీ, చాలామందికి తెలీని ఈ నిజాన్ని నవ్వుతూ వింటూ ఎంజాయ్ చేస్తున్నాడు. 

స్టేజీ మీదకొచ్చి, అమితాబ్ నుంచి ఐఫా వార్డు తీసుకొన్న ధర్మేంద్ర, "అసలు నేను అమితాబ్‌కు రికమండ్ చెయ్యటమేంటి? నాకసలు గుర్తు లేదు" అని ఎంతో హంబుల్‌గా చెప్పటం చాలా గొప్ప విషయం.

ధర్మేంద్ర అమితాబ్‌ను జయ్ క్యారెక్టర్ కోసం రికమండ్ చెయ్యకపోతే, ఆ క్యారెక్టర్ ఇంకొకరితో అంత బాగా వచ్చేదో లేదో ఒకసారి ఊహించండి.

కొన్ని అద్భుతాలు అలా జరుగుతాయ్. అంతే. 

- మనోహర్ చిమ్మని     

కొన్ని గమ్మత్తుగా జరుగుతుంటాయ్!

5 ఫిబ్రవరి, 2023. 
సుమారు మూడేళ్ళ క్రితం... నేను, మా మిత్రుడు పరమేశ్వర్ రెడ్డి, కొలీగ్స్ కలిసి మా సదాశివపేట్ ఫామ్‌లాండ్స్‌ వెంచర్‌కు వెళ్ళివస్తూ, దారిలో ఒక దాబా దగ్గర కారు ఆపి, చాయ్ కోసం దిగాం.  

నాలుగు చాయ్‌లు ఆర్డర్ ఇచ్చాం. చాయ్ వచ్చేలోపు నలుగురం ఏదో క్యాజువల్‌గా చర్చించుకుంటున్నాం. టాపిక్ ఏంటన్నది కూడా గుర్తులేదు. 

ఆ టైంలో తీసిన ఫోటో ఇది. 

అయితే, అలా మమ్మల్ని ఎవరో ఫోటో తీస్తున్న విషయం మాలో ఎవ్వరికీ తెలీదు. 

కట్ చేస్తే -

చాయ్ తాగి వెళ్ళాం. 

మర్నాడు ఫేస్‌బుక్‌లో ఒకరు ఈ ఫోటో పోస్ట్ చేశారు. అతను ఫేస్‌బుక్‌లో నాకు ఫ్రెండ్ కూడా కాదు.  

నేను తెలుసట. అక్కడ సడెన్‌గా కనిపించేసరికి అలా ఫోటో తీశాట్ట. కలిసి మాట్లాడ్డానికి ఎందుకో సంకోచించాడు. అప్పటినుంచీ నాకు ఫేస్‌బుక్‌లో ఫ్రెండ్ అయ్యాడు. 

మాకు తెలీకుండా ఆరోజు రాత్రి మా ఫోటో తీసిన ఈ "పాపరాజీ" మిత్రుని పేరు శాలిగంజి మహేశ్. 

- మనోహర్ చిమ్మని

సిండికేట్ అంటేనే సక్సెస్!

ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఒంటరిపోరాటాలకంటే, ఒక నలుగురైదుగురు లైక్‌మైండెడ్ కలిసి చేసే సినిమాలే బాగా సక్సెస్ అవుతాయని వందలసార్లు ప్రూవ్ అయింది. 

ఒక్క సినిమాలోనే కాదు, ఏ ఫీల్డులో అయినా సరే, "సిండికేట్" అంటేనే సక్సెస్. 

ఒంటరి పోరాటంలో రిస్క్ ఫాక్టర్ ఎక్కువగా ఉంటుంది.   

ఒకటే బుర్ర కంటే, నాలుగు బుర్రలు యాక్టివ్‌గా పనిచేస్తూ, పవర్‌ఫుల్ నిర్ణయాలు తీసుకోగలుగుతాయి. డబ్బు భారం కూడా ఒక్కరి మీద కాకుండా, నలుగురిమీద ఉన్నప్పుడు పెద్ద బరువనిపించదు.    

ఇప్పుడు హేమాహేమీలుగా టాప్ పొజిషన్లలో ఉన్న ప్రొడ్యూసర్లలో ఎక్కువ మంది ప్రొడ్యూసర్లు ప్రారంభంలో ఇలా ఒక సిండికేట్‌గా ఏర్పడి సినిమాలు చేసినవాళ్ళే.

అప్పుడయినా సరే, ఇప్పుడైనా సరే, వీరికి ఒంటరిగా చేసే సత్తా లేక కాదు. అదంతే. ఒక పెద్ద పనిని ఒక్కరే చేయటం కంటే, నలుగురు కలిసిచేయడం అన్నివిధాలా సులభంగా ఉంటుంది. 

ఇప్పటికీ మీరు చూడండి... దాదాపు ప్రతిసినిమాలో మెయిన్‌గా ఒక ప్రొడ్యూసర్ ఉన్నా కూడా, దాని సమర్పణ ఒకరు చేస్తారు. నిర్వహణ ఇంకొకరుంటారు. సహనిర్మాత ఇంకొకరుంటారు. వీళ్లంతా ఆ సినిమా నిర్మాణంలో భాగస్వాములే అన్నమాట. 

కట్ చేస్తే -

మంచి కంటెంట్‌తో ఒక చిన్న బడ్జెట్ సినిమా చెయ్యాలంటే ఒక రెండు కోట్లు అవుతుందనుకుంటే, దాన్ని ఒక్కరే చేయనవసరం లేదు. ఒక నలుగురు లైక్‌మైండెడ్ ఇన్వెస్టర్లు కలిసిచెయ్యొచ్చు. రిస్క్-ఫ్రీ ప్రాజెక్టుతో అత్యధికస్థాయిలో లాభాలు పొందొచ్చు.   

నిజంగా ఈ ఫీల్డువైపు ప్యాషన్ ఒక్కటే కాకుండా, ఒక బిజినెస్‌గా కూడా ఆసక్తి ఉన్న ఇన్వెస్టర్లు ఆలోచించవచ్చు. "సిండికేట్" అవొచ్చు. ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ మీడియేటర్స్ కూడా వారికి మంచి బెనిఫిట్స్ ఉండే ఈ "సిండికేట్" ఇన్వెస్ట్‌మెంట్స్ గురించి ఆలోచించవచ్చు. 

Want to know more? DM me.

- మనోహర్ చిమ్మని   

The Danger of Dependency

Dependency often feels comfortable. When someone promises support, guidance, or partnership, we tend to relax. We believe things will move forward because someone else is there with us. But the truth is harsh: dependency is always fragile.

No matter how strong the relationship or how sincere the promise, you can never know what the last word from the other side will be. People change. Priorities shift. Circumstances interfere. The support you counted on yesterday may disappear tomorrow.

When that happens, the shock is not just about losing help—it’s about realizing that your progress was tied to someone else’s decision.

That’s why the wiser path is self-reliance.

It may be ten times tougher, slower, and lonelier. But when you depend on your own effort, discipline, and persistence, your path becomes far more stable.

A lone wolf walks a harder road, but it walks with certainty and control. And in the long run, that independence becomes your greatest strength.

Build your own path. Do the hard work. Make things happen—even if you must walk like a lone wolf. 

-            Manohar Chimmani

"బియాండ్ కాఫీ" లాంటి కాఫీ బార్ ఇంకెక్కడైనా ఉందా?

జూబ్లీ హిల్స్, రోడ్ నంబర్ 36 లో "బియాండ్ కాఫీ"ని నాకు పరిచయం చేసింది మా ప్రదీప్. 

ముందు "ఏంట్రా ఇది" అనుకున్నాను. ఒక గంట తర్వాత "ఇదే కదా మనకు కావల్సింది" అనిపించింది. 

ఆ తర్వాత డజన్లసార్లు వెళ్ళాను ఈ క్రియేటివ్ పీపుల్స్ అడ్డాకు. ఆఫీసులో జరిగే కొన్ని మీటింగ్స్‌ను కూడా అక్కడ పెట్టుకొనేవాళ్ళం. 

కాఫీలు, టీలు, సాఫ్ట్ డ్రింక్స్, స్నాక్స్ అన్నీ బయట దొరికేవే. ఇటాలియన్, అమెరికన్, కాంటినెంటల్, బెవెరేజెస్, డెజెర్ట్స్... అన్నీ చాలా బాగుండేవి. ప్రజెంటేషన్, యాంబియెన్స్ ఇంకా బాగుంటాయి. ఫిలిం ఫ్రీక్స్, క్రియేటివ్ పీపుల్ కదా... బయటి ఓపెన్ సిట్టింగ్స్‌లో ఎక్కడైనా సిగరెట్స్ తాగొచ్చు. 

కట్ చేస్తే - 

ఎందుకో తెలీదు గాని, రోడ్ నంబర్ 36లో బియాండ్ కాఫీ మూసేసి చాలారోజులైంది. అలాంటి యాంబియెన్స్ ఉన్న కాఫీబార్-కమ్-క్రియేటివ్ స్పాట్ ఇంకెక్కడైనా ఉందా? 

మా కొంపల్లి, సికింద్రాబాద్ వైపు కూడా ఇలాంటివి తప్పక ఉండి ఉండాలని నా గట్టి నమ్మకం. తెలిస్తే ఎవరైనా చెప్పండి. థాంక్స్ ఇన్ అడ్వాన్స్!

- మనోహర్ చిమ్మని 

ఈ డిసిప్లిన్ పాటించడం అంత ఈజీ కాదు!

కపిల్ శర్మ షోలో షారుక్ ఖాన్ ఒకసారి ఒక మంచి మాట చెప్పాడు:

"నా ఇన్నేళ్ళ కెరీర్‌లో నేను మొదటి నుంచీ ఒక రూల్ చాలా ఖచ్చితంగా పాటిస్తున్నాను. ఏంటంటే... నేను ఎవ్వరి పర్సనల్ వ్యవహారాల్లో, ప్రేమ వ్యవహారాల్లో, డబ్బుల వ్యవహారాల్లో, బిజినెస్ వ్యవహారాల్లో, ప్రొఫెషనల్ వ్యవహారాల్లో అస్సలు వేలు పెట్టను. కల్పించుకోను. 

ఇది నేను అనుభవం మీద నాకు నేను నేర్చుకుని పాటిస్తున్న డిసిప్లిన్. ఈ ఒక్క డిసిప్లినే నన్ను ఇండస్ట్రీలో ఈరోజు నేను ఈ స్థాయికి రావటంలో నాకు బాగా ఉపయోగపడింది.

ఈ డిసిప్లిన్ వల్ల నాకు జరిగిన ఇంకో మంచి ఏంటంటే... నేనెలా ఉంటానో ఎదుటివాళ్ళంతా నాతో అలాగే ఉంటారు!" 

దటీజ్ షారూక్ ఖాన్! 

వినటానికి చాలా సింపుల్‌గా ఉంది. కాని, ఈ డిసిప్లిన్ పాటించడం అంత ఈజీ కాదు. అందరివల్ల కాదు.  

వడపావ్, పావ్ బాజీలతో ఆకలి తీర్చుకొంటూ, షెల్టర్ లేనప్పుడు ముంబై రైల్వే స్టేషన్లలోని బెంచీల మీద పడుకొంటూ సినిమా అవకాశాల కోసం తిరిగిన నేపథ్యం ఉన్న షారుక్ ఖాన్ అంత ఈజీగా, జస్ట్ అలా ఊరికే, బాలీవుడ్ కింగ్ కాలేదు. 

షారుక్ ఖాన్ ఫస్ట్ నాన్-సినిమా పేమెంట్ 50 రూపాయలు. ఫస్ట్ సినిమా అడ్వాన్స్ 11,000 రూపాయలు. ఇప్పుడు బాలీవుడ్ టాప్ హీరోగా షారుక్ నెట్‌వర్త్ 11,000 కోట్లు! 

The film industry is a strange place where dreams are sold, talent is tested, and only persistence survives.

కట్ చేస్తే - 

కన్సిస్టెన్సీ కోసం అప్పటికప్పుడు అనుకొని ఏదో ఓ కొత్త హాబీ మొదలెడుతుంటాను. అలా మొదలెట్టిన ఎన్నో హాబీల్లో ఈ "మనోహరమ్" డిజిటల్ బులెటిన్ కూడా ఒకటి. కాని, ఇప్పుడు నేను పూర్తిస్థాయిలో సినిమాలు చేసే పనిలో బిజీ అయిపోతున్నాను కాబట్టి ఈ బులెటిన్ కోసం సమయం కెటాయించటం ఇంక కుదిరేలా లేదు. సో, రేపటి నుంచి బులెటిన్ రాదు.   

బులెటిన్ లేకపోయినా, నా ఆర్టికిల్స్ రెగ్యులర్‌గా నా బ్లాగ్‌లో చదవొచ్చు. అవే ఆర్టికిల్స్ నా సోషల్ మీడియాలో కూడా పోస్ట్ చేస్తుంటాను. మీరు అక్కడ కూడా చదవొచ్చు. 

థాంక్యూ.   

- మనోహర్ చిమ్మని   

ఇండిపెండెంట్ సినిమాలకు ఆఫీస్ అవసరమా?

ప్రతిరోజూ, ప్రతి క్షణం ఇక్కడ ఏదో ఒక టెంప్టేషన్ ఉంటుంది. ఈ టెంప్టేషన్‌ను గెలవటం అంత ఈజీ కాదు. అది గెల్చినవాడు నిజంగా తోపు. 

"ఇక అయిపోయిందిరా పని" అనుకుంటాం. కాని, కాదు. అయ్యేదాకా చెప్పలేం. ఎప్పుడవుతుందో ఎవరికీ తెలీదు.      

అందుకే, "మనం ఎప్పుడూ ఒక దట్టమైన అడవిలో ఉన్నట్టు ఫీలవుతూ, ప్రతి నిమిషం అలర్ట్‌గా ఉండాలి. ఏ మూల నుంచి ఏ జంతువు వచ్చి మనల్ని ఎలా ఎటాక్ చేస్తుందో తెలీదు" అంటాడు పూరి జగన్నాధ్.    

కట్ చేస్తే - 

సినిమా టీమ్ అంతా ఎక్కడ కలిస్తే అదే ఆఫీస్ అని చెప్తూ ఆ మధ్య నేనొక బ్లాగ్ పోస్టు రాశాను. 

కేఫే మిలాంజ్. బియాండ్ కాఫీ.  

ఇరానీ హోటల్. కాఫీడే. 

కేబీఆర్ పార్క్. నెక్లెస్ రోడ్డు. 

ఐమాక్స్ లాబీలు. ట్యాంక్ బండ్. 

యాత్రి నివాస్. సినీ ప్లానెట్... 

ఈ డిజిటల్ సోషల్ మీడియా యుగంలో... ఇండిపెండెంట్ మైక్రో బడ్జెట్ సినిమాలకు ఇప్పుడు ఇవే నిజమైన ఆఫీసులు. 

ఒకప్పట్లా నాలుగ్గోడల మధ్యనే కూర్చొని పనిచేసే రోజులు పోయాయి. క్రియేటివిటీకి రొటీన్ అంటే అస్సలు నచ్చదు. 

అదలా పక్కనపెడితే - సినిమా ప్రొడక్షన్‌కు సంబంధించిన పనంతా ఒక్క ఫిలిమ్‌నగర్‌లోనే జరగాలన్న రూల్ ఏం లేదు. అలాగే, సినిమావాళ్లంతా కూడా జూబ్లీ హిల్స్, శ్రీనగర్ కాలనీ, మణికొండ చుట్టుపక్కలే ఉండాల్సిన అవసరం కూడా నిజానికి లేదు. 

హాలీవుడ్ సినిమాల్లో పనిచేసేవాళ్ళంతా కాలిఫోర్నియాలోనే ఉండరు. బాలీవుడ్‌లో పనిచేసేవారంతా ఒక్క ముంబైలోనే ఉండరు. అలాగే, మన తెలుగు సినిమాల్లో పనిచేసేవాళ్ళంతా కూడా ఒక్క హైద్రాబాద్‌లోనే ఉండరు. ఒక్క ఫిలిమ్‌నగర్‌లోనో, మణికొండలోనో ఉండరు.     

ప్లానింగ్, ఎగ్జిక్యూషన్ సరిగ్గా చేసుకోగలిగితే చాలు, ఎవరు ఎక్కడి నుంచైనా సినిమాలు తీయొచ్చు. సినిమాల్లో పనిచేయొచ్చు. 

ఫిలిం నెగెటివ్ నుంచి డిజిటల్‌కు మారిపోయాక, ఫిలిమేకింగ్‌లో పోస్ట్ ప్రొడక్షన్ కోసం ఇప్పుడు ల్యాబ్స్ కూడా అవసరం లేదు. ఆఫీసులో రెండు మంచి ఐమాక్ సిస్టమ్స్ చాలు. 

ఇక ఫిలిం చాంబర్లో, ఎఫ్‌డిసిలో, యూనియన్ ఆఫీసుల్లో ఉండే కొద్దిపాటి పేపర్ వర్క్ కోసం - ఒక సినిమా మొత్తానికి పట్టే సమయం కేవలం కొన్ని నిమిషాలే! ఆ కొన్ని నిమిషాల కోసం, ఆ చుట్టుపక్కలే ఆఫీసు తీసుకొని ఉండాల్సిన అవసరమైతే అస్సలు లేదు. 

కలవాలనుకున్నప్పుడు ఎవరు, ఎప్పుడు, ఎక్కడ, ఎవరినైనా, ఎలాగైనా కలుసుకోవచ్చు. 

చిన్న సినిమాలకు బడ్జెటే పెద్ద సమస్య.

ఈ చర్చంతా అందుకే. 

వీటికి ఫిలిం ఆఫీస్ అనేది ఎక్కడైనా ఉండొచ్చు.

"వర్చువల్ ఆఫీస్" అయితే ఇంకా బెటర్.  

- మనోహర్ చిమ్మని