నాన్న నేర్పిన రాత

పొస్టులో రాసుకునే లెటర్స్ అంటే ఇప్పటి తరానికి తెలియదు.

ఈ ఇంటర్నెట్లూ, ఈమెయిల్సూ రాకముందు... నా చిన్నతనం నుంచి, తను మమ్మల్ని వదిలివెళ్లిపోయేదాకా... మా నాన్న, నేను రాసుకున్న ఉత్తరాల సంఖ్య ఒక రికార్డ్. 

వందల్లో ఉంటాయి.
బహుశా వేయి అంకెను కూడా దాటి ఉండొచ్చు. 

ఆయన బొంబాయిలో, భీవండీలో పనిచేస్తున్నప్పుడు నాకు వరంగల్‌కు, హైద్రాబాద్‌కు రాసిన ఉత్తరాలు... నేను హైద్రాబాద్‌కు పూర్తిగా వచ్చేశాక, ఆయన వరంగల్ నుంచి నాకు రాసిన ఉత్తరాలు... ఇప్పుడు గుర్తుచేసుకుంటే నాకు తెలియకుండానే నా కళ్ళల్లోంచి నీళ్ళు వచ్చేస్తున్నాయి.  

బహుశా చిన్నప్పటినుంచీ మా నాన్న, నేను రాసుకున్న ఉత్తరాలే క్రమంగా నాలో రైటింగ్ పట్ల ఆసక్తి, ఇష్టం పుట్టడానికి కారణమయ్యాయనిపిస్తోంది. ఆ తర్వాత అదే అలవాటు నాలో కొనసాగిందనుకుంటాను.   

ఆకాలంలో మా నాన్న పెద్దగా చదువుకోలేదు. ఇంగ్లిష్ అర్థం చేసుకోడానికి ఆయన కొనుక్కొన్న శంకర్ నారాయణ డిక్షనరీ, దాచేపల్లి డిక్షనరీలను నేను వరంగల్లో ఉన్నంతకాలం నా అల్మారాలో భద్రంగా దాచిపెట్టాను. 

నేను నా చెక్క అల్మారాలో దాచిపెట్టుకున్న ప్రతి పుస్తకాన్నీ, ప్రతి కాగితాన్ని, ప్రతి పెన్నునూ తను బ్రతికున్నంత కాలం మా అమ్మ కూడా మరింత జాగ్రత్తగా కాపాడింది. 

ఇప్పుడా అల్మారా లేదు. ఎన్నెన్నో జ్ఞాపకాలను ఇచ్చిన ఆ ఇల్లూ లేదు. అమ్మా, నాన్నా ఇద్దరూ లేరు. 

కోల్పోయిన తర్వాతే కొన్నిటి గురించి మరింత లోతుగా అర్థం చేసుకోగలుగుతాము. 

వెనుకట బ్లాక్ అండ్ వైట్ సినిమాల్లో ఉత్తరం చదువుతున్నప్పుడు, ఆ ఉత్తరంలో ముఖం కనిపించినట్టే... నాకు మా నాన్న రాసిన వందలాది ఉత్తరాలూ, వాటిలోంచి నన్ను చూస్తున్న ఆయన ముఖం ఇప్పుడు నాకు కనిపిస్తున్నాయి. 

మా నాన్న లేకుండా నా ఈ రాతలు లేవు, ఈ బుక్స్, బ్లాగులూ లేవు.   

వెల కట్టలేని ఆ ప్రేమ ఇప్పుడు నా కళ్ళముందుంటే ఎంత బాగుండునో కదా అని ఇప్పుడు దుఃఖిస్తున్నాను.  

Happy Father's Day!  

- మనోహర్ చిమ్మని  

The Freedom to Write

Even in the middle of chaos, writing has always been my refuge.

It calms me.

It energizes me.

It reconnects me with myself.

Now I have only one mission:

To become free enough to give writing the place it truly deserves in my life.

And I will get there.

- Manohar Chimmani 

నాన్న ఒక జ్ఞాపకం

అమ్మ ప్రాముఖ్యం అమ్మదే. 

కాదనలేం.

కాని-

అమ్మతో పోల్చినపుడు- 

కనీస గుర్తింపుకు కూడా నోచుకోని,

అసలు దాని గురించి పట్టించుకోని-

పిచ్చివాడు,  

కష్టజీవి, 

త్యాగమూర్తి, 

మౌని, 

ప్రేమి...

నాన్న.

తన చివరి నిమిషం వరకూ 

పిల్లలూ కుటుంబం కోసమే 

నానా కష్టాలు పడుతూ,

ఎన్నో అవమానాలు భరిస్తూ,
ఎప్పుడూ పిల్లల కోసమే-

ఆలోచించే వ్యక్తి, 

శ్రమించే శక్తి... 

నాన్న.

తరతరాలుగా అమ్మకు వచ్చిన గుర్తింపు 

ఎందుకనో నాన్నకు రాలేదు.

మరో అత్యంత బాధాకరమైన విషయం ఏంటంటే-

చాలా మంది విషయంలో...

తండ్రి విలువ తెలుసుకునేటప్పటికి 

ఆ తండ్రి ఉండడు.

మగపిల్లలకు ఇది ఇంకో శాపం. 

"అసలు ఈ "ఫాదర్స్ డే"లు, "మదర్స్ డే"లు ఏంటి?... మన కల్చర్ కాదు... మనం తల్లిదండ్రుల్ని ప్రతిరోజూ గుర్తుంచుకోవాలి... గుర్తు చేసుకోవాలి... వారిపైన ప్రేమను వర్షించాలి... వారిని 365 రోజులూ పూజించాలి... అదీ మన సంస్కృతి" అని కొందరు అంటుంటారు.

వాస్తవంలో అలా జరుగుతున్నప్పుడు ఇంక సమస్యేముంది? అంతకంటే కావల్సిందేముంటుంది? 

అయినా సరే, నా ఉద్దేశ్యంలో మాత్రం ఇలాంటి 'డే' లు ఉండాలి. ఉండి తీరాలి.   

మన హిపోక్రసీ పక్కన పెట్టి, రెండు నిమిషాలు ఆలోచిస్తే చాలు. మొత్తం కళ్లముందు కనిపిస్తుంది.  

ఒకే ఇంట్లో కళ్ళముందున్న ముసలి తల్లిదండ్రుల వైపు కళ్ళెత్తి కూడా చూడలేని కొడుకులున్న కాలం ఇది... ఎక్కడో ఊళ్ళో ఉన్న తల్లిదండ్రులను చూడ్డానికి సంవత్సరానికి ఒక్కసారో, రెండుసార్లో చుట్టపుచూపుగా కొడుకులు వెళ్తున్న కాలం ఇది... విదేశాల్లో ఉండి, తండ్రి చనిపోయినా రాలేకపోతున్న రోజులు ఇవి... నిజంగా తల్లిదండ్రులపైన మనసులో ఎంతో ప్రేమ ఉన్నా, ఆవైపు అసలు ఆలోచించనీయని వత్తిళ్ల మధ్య పిల్లలు నలుగుతున్న కాలం ఇది. 

కేవలం అతి తక్కువ శాతం మంది మాత్రమే ఇలాంటి పరిస్థితులకు మినహాయింపుగా ఉండవచ్చు. వారికి మాత్రం నిజంగా హాట్సాఫ్.   

ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో, సంవత్సరానికి ఒక రోజు 'ఫాదర్స్ డే' అనో, 'మదర్స్ డే' అనో ఉంటే తప్పేంటి? 

కనీసం ఆ ఒక్క రోజైనా నిజమైన ప్రేమతో కొందరు, సమాజం కోసం కొందరు, ఫేస్‌బుక్ పోస్టుల కోసం కొందరు... వారి తల్లిదండ్రులను కొంతసేపైనా ఖచ్చితంగా గుర్తుచేసుకుంటారు. మంచిదే కదా?

ఒక ఫోన్ చేస్తారు. వెళ్ళి కలుస్తారు. సెల్ఫీలు తీసుకుంటారు. ఫేస్‌బుక్‌లో ఫోటోలు పెడతారు. జ్ఞాపకాలు నెమరేసుకుంటారు. పొద్దున్నే, అన్ని పనులూ పక్కనపెట్టి, ఇలా బ్లాగులు రాసుకొంటూ గతించిపోయిన నాన్నని గుర్తు తెచ్చుకుంటారు.  

అసలు పూర్తిగా మర్చిపోయేకంటే, ఇది మంచిదే కదా! 

To all the fathers, sons, and daughters celebrating the beautiful bond of family—Happy Father's Day! ❤️  

 - మనోహర్ చిమ్మని 

Cinema Was Never Meant to Be Watched Alone

There is a reason why cinema survived every technological revolution.

Television came.

Home video arrived.

DVDs happened.

Streaming platforms conquered the world.

Yet people still walk into theatres.

Why?

Because cinema was never just about watching a story.

It was about experiencing it together.

Legendary filmmaker Steven Spielberg understands this better than most. Throughout his extraordinary career, he has defended the sanctity of the big screen. He doesn't see himself as a streaming content creator. He proudly calls himself a moviemaker — someone who creates stories designed to be felt on giant screens, with thunderous sound, in the company of strangers sharing the same emotions.

Think about your most memorable movie experience.

Was it a film watched casually on a phone?

Or was it that magical moment in a dark theatre when hundreds of people laughed together, cried together, cheered together, and sat in complete silence during a powerful scene?

That collective energy cannot be downloaded.

It cannot be streamed.

It can only be experienced.

As filmmakers, creators, and movie lovers, we should never forget this simple truth:

Technology may change the way we consume content.

But cinema remains a communal art form.

A theatre is not just a building.

It is a temple of stories.

And as long as people continue to dream, imagine, and feel, the magic of the big screen will never die.

See you at the movies.

— Manohar Chimmani 

ఇద్దరు... మణిరత్నం, ఇమ్తియాజ్ అలీ

హిందీలో ఇమ్తియాజ్ అలీ సినిమాలు వేరే లెవెల్లో ఉంటాయి. కొన్ని సీన్లు మరీ బోర్ కొట్టిస్తాయి. కాని, ఎంతో డెప్త్ ఉంటుంది. ఒక పదేళ్ళ తర్వాత మనకు మళ్ళీ ఆ సినిమా గుర్తుకొస్తుంది. మళ్ళీ మళ్ళీ చూస్తాం. 

ఉదా: రణ్‌బీర్ కపూర్, దీపికా పడుకోన్ "తమాషా". 

ఇప్పుడు మళ్ళీ ఓ కొత్త సినిమాతో వచ్చాడు ఇమ్తియాజ్ అలీ... "మై వాపస్ ఆవూంగా". క్లయిమాక్స్‌లో ప్రేక్షకుల కళ్లవెంట ధారలుగా నీళ్ళు. 

కొందరైతే థియేటర్లో ఇమ్తియాజ్ అలీ కనిపించగానే కాళ్ళమీదపడిపోతున్నారు. ఏడుస్తూ హగ్ చేసుకుంటున్నారు.  

కట్ చేస్తే -

సినిమాలు హిట్ అవ్వనీ, ఫెయిల్ అవ్వనీ.

కమర్షియల్ డొమైన్‌లోనే సీరియస్ ఫిలిమ్మేకర్స్ కొందరే ఉంటారు. వాళ్ళు అనుకున్నదే చేస్తారు. 

అలాంటివాళ్ళల్లో నాకు నచ్చిన ఇద్దరు... మణిరత్నం, ఇమ్తియాజ్ అలీ. 

"Bhagavad Gita shaped my life."
- Imtiaz Ali

- మనోహర్ చిమ్మని    

This Is the "Choose Yourself" Era

For most of history, people waited for permission.

A publisher had to choose you.

A producer had to choose you.

A TV channel had to choose you.

A newspaper had to choose you.

Today, things are totally different.

Thanks to James Altucher -
We are living in the "Choose Yourself" era. 

With a smartphone, an internet connection, and a clear voice, anyone can become a One-Person Media Company.

Writers can publish. Filmmakers can distribute. Artists can showcase their work. Entrepreneurs can build audiences. All without waiting for someone's approval.

Social media is not just a place for entertainment.

It is a publishing platform.

A marketing platform.

A networking platform.

A personal branding platform.

The people who understand this are creating opportunities for themselves every single day.

The question is not whether social media works.

The question is... are you really using it to its fullest potential?

Tell your story.

Share your journey.

Build your audience.

Create your own platform.

Because in this era, the most important person who has to choose you is you.

— Manohar Chimmani 

The Power of a Dream: Obsession

A 26-year-old independent filmmaker.

No superstar cast.

No giant studio backing.

No massive budget.

Just a story, a vision, and the courage to make it happen.

The film is "Obsession."

Made for just $750,000, it went on to collect around $150 million worldwide, becoming one of the most profitable independent films in recent years. 

The story revolves around a young man whose desperate wish to win the love of his dream girl comes true—but at a dark and terrifying cost. What begins as romance slowly transforms into a psychological horror-thriller about desire, consequences, and obsession itself. 

The film stars relatively unknown actors, proving once again that audiences ultimately connect with stories, not budgets. The writer-director, Curry Barker, chose creativity over excuses and execution over endless planning. 

As filmmakers, we often complain about what we don't have.

More money.

More stars.

More equipment.

More support.

But every once in a while, a film like Obsession arrives and reminds us of a simple truth:

A great story doesn't ask for permission.

It finds a way.

Perhaps the next blockbuster is not waiting for a bigger budget.

Perhaps it is waiting for a filmmaker bold enough to begin.

— Manohar Chimmani 

The Next Level Requires a New You

Every next level of life demands a different version of you.

The person who got you here may not be the person who takes you there.

New dreams require new habits.

New responsibilities require new thinking.

New opportunities require new courage.

Many people want the next level, but they don't want to change. They want bigger results with the same mindset, the same routines, and the same comfort zones.

Life doesn't work that way.

Growth is not just about achieving more. It is about becoming more.

Sometimes you need to learn new skills.

Sometimes you need to let go of old beliefs.

And sometimes you simply need to trust yourself more than before.

The next level is not waiting for a better opportunity.

It is waiting for a better you.

— Manohar Chimmani

The Greatest Ecstasy

There is no greater ecstasy than knowing who you truly are.

Most of our lives are spent trying to become someone else. We seek approval, recognition, success, and identities given by society. We wear masks so long that we eventually forget the face beneath them.

Then one day, through silence, suffering, love, loss, or simple awareness, a realization dawns: you do not have to become anyone. You only have to discover who you already are.

That moment changes everything.

The need to impress fades. Comparison loses its grip. The endless race slows down. You begin to live from your own center instead of chasing someone else's idea of success.

And perhaps that is the ultimate freedom.

To know who you are.

To accept who you are.

To be who you are.

There is no greater ecstasy.

— Manohar Chimmani

"Sing Geetham" చూసిన తర్వాత...

95 ఏళ్ళ క్లింట్ ఈస్ట్‌వుడ్ ఈమధ్యే ఒక సినిమాకు దర్శకత్వం వహించారు. ఆ సినిమా పేరు జ్యూరర్ #2. మొన్నీమధ్యే రిలీజ్ అయింది. 

79 ఏళ్ల స్టీవెన్ స్పీల్‌బర్గ్ ఇంకా సైన్స్‌ఫిక్షన్/యు-ఎఫ్-ఓ సినిమాలు చేస్తున్నారు. 

71 ఏళ్ళ జేమ్స్ కెమెరాన్ అవతార్-4 ను 2029లో రిలీజ్ చెయ్యడానికి, అవతార్-5ను 2031లో రిలీజ్ చెయ్యడానికి డైరెక్షన్ వర్క్‌లో ఫుల్ బిజీగా ఉన్నారు. 

దేశంలోనే అత్యధికస్థాయి రెమ్యూనరేషన్ కోట్లల్లో తీసుకొంటున్న ప్రముఖ కథారచయిత విజయేంద్రప్రసాద్ గారి వయస్సు 82.    

చిన్న గ్యాప్ తర్వాత, ఇప్పుడు రెండు హిందీ సినిమాలు, ఒక హాలీవుడ్ ప్రాజెక్టు చేస్తున్న శేఖర్ కపూర్ వయస్సు 80. 

మణిరత్నం (69), ఆర్జీవీ (63) ఇంకా యాక్టివ్‌గా సినిమాలు తీస్తున్నారు. 

అమితాబ్ బచ్చన్‌కు 83, చిరంజీవికి 70, నాగార్జునకి 66, బాలయ్యకు 66, వెంకటెష్‌కు 65. అందరూ యమ యాక్టివ్‌గా సినిమాలు చేస్తున్నారు.

కట్ చేస్తే -

ఇప్పటికే 60 సినిమాలు చేసిన ప్రఖ్యాత దర్శకులు సింగీతం శ్రీనివాసరావు గారు ఇప్పుడు తాజాగా తన 61వ సినిమా "Sing Geetham" ను వైజయంతీ మూవీస్ బ్యానర్లో పూర్తిచేసి, రిలీజ్ చేశారు. సినిమా బాగా నడుస్తోంది. 

నాగ్ అశ్విన్‌ను, వైజయంతీ బ్యానర్‌ను ఎంత మెచ్చుకున్నా తక్కువే. జస్ట్ హాట్సాఫ్... ఒక ఇన్నోవేటివ్ ఫిలిమ్మేకర్‌కు, వారి జీవిత చరమాంకంలో మీరిచ్చిన గౌరవం అద్భుతం.    

సింగీతం గారి "పుష్పక విమానం"లో మాటలుండవు. "సింగ్ గీతం"లో పాటలే మాటలు. సినిమా చూడండి. రొటీన్ సినిమాలకు దూరంగా ఒక కొత్త అనుభవాన్ని ఎంజాయ్ చేయండి.      

కట్ చేస్తే -

సుమారు ఇరవై ఏళ్ల క్రితం, చెన్నైలో సింగీతం గారిని నేను ఇంటర్వ్యూ చేసినప్పుడు, వారి  "పుష్పకవిమానం" సినిమా స్టోరీబోర్డులోంచి ఒక సీన్ అడిగి తీసుకున్నాన్నేను.

అప్పట్లో నేను రాస్తున్న ఒక పుస్తకంలో దాన్ని అలాగే పబ్లిష్ చేయాలన్నది నా ప్లాను.  

సింగీతం గారు వారి సినిమాలకు వారే స్వయంగా స్టోరీబోర్డు వేసుకుంటారు. దర్శకులు బాపు గారిలాగే. 

సింగీతం గారు ఆరోజు నాకిచ్చిన స్టోరీబోర్డు, తన షూటింగ్ టైమ్‌లో తనకోసం స్పీడ్‌గా వేసుకున్నది కాబట్టి అంత క్లారిటీ లేదని వారి ఉద్దేశ్యం. దాన్ని స్కాన్ చేసి, ప్రింట్‌చేసినప్పుడు టెక్నికల్‌గా అదంత బాగా రాకపోవచ్చునని వారికి తెలుసు.

అందుకని, హైద్రాబాద్ వచ్చినప్పుడు, "పుష్పక విమానం" లోని అదే సీన్ స్టోరీబోర్డును నాకోసం మళ్ళీ కొత్తగా వేసి తీసుకొచ్చారు.

వారు హైద్రాబాద్‌లో రామానాయుడు గెస్ట్ హౌజ్‌లో ఉన్నప్పుడు, నాకు కాల్ చేసి పిల్చి మరీ ఆ కొత్త స్టోరీబోర్డుని నాకిచ్చారు.   

అప్పటికే సింగీతం గారి వయస్సు సుమారు 75 ఉండొచ్చు. 

దటీజ్ సింగీతం గారు. 

ఇప్పటికీ వారిచ్చిన ఆ స్టోరీబోర్డ్ నాదగ్గర భద్రంగా ఉంది. 

కట్ చేస్తే -   

"సెల్యులాయిడ్ సైంటిస్టు" సింగీతం గారి వయస్సు ఇప్పుడు 94. 

50, 60 కే "అంతా అయిపోయింది... ఇంకేముంది" అనుకొనేవాళ్ళంతా కొంచెం ఆలోచించాలి.  

అంతే కాదు, 30 ల్లోనే ఎప్పుడూ "నాకు అది లేదు... ఇదిలేదు" అనీ, "అదుంటే చేసేవాన్ని... ఇదుంటే పొడిచేవాన్ని" అనీ, నిరంతరం సాకులతోనే సమయం వెల్లదీస్తున్న అపర వృద్ధాగ్రేస యువకులు కూడా ఒకసారి వారి మైండ్‌సెట్ గురించి ఆలోచించుకోవాలి. 

వయస్సు కాదు, మనసు ముఖ్యం. 

పట్టుదల, తపన, కసి ముఖ్యం. 

పనిచేస్తూవుండటం ముఖ్యం. 
ఒక్కటే లక్ష్యం మీద ఫోకస్ ముఖ్యం.  

వయస్సనేది జస్ట్ ఒక అంకె మాత్రమే.   

కట్ చేస్తే -

అన్నిటికంటే ముఖ్యమైన పాయింట్... "50 దాటినవాళ్ళు ఫిలిం డైరెక్షన్‌కు పనికిరారు" అంటున్న టాలీవుడియన్స్ కొందరు వెంటనే మంచి సైకియాట్రిస్టును కలవటం మంచిది.  

In fact, some filmmakers create their most significant work after the age of sixty.

Look at Ridley Scott. He directed major films well into his seventies and eighties.

Martin Scorsese continues to make powerful cinema even after turning eighty.

Experience Has No Expiry Date. 

There’s No Deadline on Dreams.

Start Now. Any Age.

     

- మనోహర్ చిమ్మని