బ్లాగింగ్ నిజంగా అదృశ్యమైపోతోందా?

సోషల్ మీడియా వచ్చాక ఒక్కొక్కటిగా కొన్ని ఫేడవుట్ అయిపోతున్నాయి. వాటిల్లో మొదటిది వెబ్‌సైట్. రెండోది బ్లాగింగ్. 

ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఇప్పటికీ 600 మిలియన్ల బ్లాగ్స్ ఉన్నాయి. కాని, అంతకుముందు ఉన్నంత క్రేజ్ ఇప్పుడు వీటికి లేదు. 

కేవలం కొంతమంది మాత్రం బ్లాగింగ్‌ను మరింత స్పెషలైజ్డ్‌గా తీర్చిదిద్దుతున్నారు. సోషల్‌మీడియా నుంచి బ్లాగ్‌లకు రప్పించుకుంటున్నారు. 

కట్ చేస్తే -

2012 ఆగస్టులో అనుకోకుండా ప్రారంభమైన నా ఈ బ్లాగింగ్ జర్నీ నాకెంతో ఇష్టం.  

నా స్ట్రెస్‌బస్టర్. నా థెరపీ. నా ధ్యానం. నా యోగా. 

"ఇది రాయటం అవసరమా" అని అనిపించిన విషయాలు కూడా ఎన్నో రాశాను నా బ్లాగులో.

అది వేరే విషయం. 

"ఇది పోస్ట్ చేస్తే అందరూ నన్ను ఏమనుకుంటారో అన్న సంఘర్షణ లేకుండా నా బ్లాగులో నేను ఒక్క పోస్ట్ కూడా పోస్టు చెయ్యలేదు" అంటాడు జేమ్స్ ఆల్టుచర్.

సో, ఈ విషయంలో నాకో సోపతి ఉన్నాడనుకున్నాను. 

బైదివే, ఆల్టుచర్ 'ఎక్స్‌'లో నా ఫాలోయర్ కూడా!

కట్ చేస్తే - 

బ్లాగింగ్ మానెయ్యాలని కనీసం ఒక డజన్ సార్లు అనుకున్నాను. కాని, మానుకోలేకపోయాను. తర్వాత నేనే అనుకున్నాను... ఎందుకు మానెయ్యాలి అని. 

అదేంటో గాని, నేను విచ్చలవిడిగా బ్లాగింగ్ చెయ్యటం తగ్గించాక కూడా ఈ మధ్య నా బ్లాగును చాలామంది చదువుతున్నారు! 

- మనోహర్ చిమ్మని  

చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలే రిస్క్-ఫ్రీ !!

మీరు గమనించారా... దాదాపు ప్రతి పెద్ద ఫిలిం ప్రొడక్షన్ కంపెనీ ఇప్పుడు చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు కూడా రెగ్యులర్‌గా చేస్తోందని? 

ఒకవైపు భారీ బడ్జెట్ సినిమాలు చేస్తూనే, ఇంకోవైపు చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు చేస్తున్నారు. లేదంటే, బయటి నుంచి ఇండిపెండెంట్ ఫిలిం మేకర్స్ చేసిన చిన్న బడ్జెట్ సినిమాల్ని, పెద్ద నిర్మాతలు తీసుకొని, వాళ్ళ బ్యానర్ ద్వారా రిలీజ్ చేస్తున్నారు. 

ఎందుకు?

రొటేషన్. 

భారీ సినిమాలు ఎప్పుడు పూర్తయ్యి, ఎప్పుడు రిలీజ్ అవుతాయో అస్పష్టం. ఈలోగా చిన్న రేంజ్‌లో అయినా మనీ రొటేషన్ కావాలంటే చిన్న సినిమాలే కాపాడతాయి. 

భారీ బడ్జెట్ సినిమాలు గ్యాంబ్లింగ్ అయితే, చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు రిస్క్-ఫ్రీ. 

భారీ బడ్జెట్ సినిమాల్లో పోతే పదులు-వందల కోట్లు పోతాయి. చిన్న సినిమాలు ఫ్లాప్ అయినా, ఓటీటీలు ఇతర రైట్స్ ద్వారా మినిమమ్ గ్యారంటీ ఉంటుంది. ఎందుకంటే, బడ్జెట్ తక్కువ కాబట్టి.   

- మనోహర్ చిమ్మని  

Ayn Rand: From Hollywood Scripts to the Philosophy of the Self

Ayn Rand is often remembered as the fierce philosopher of Objectivism, but before The Fountainhead shook the literary world in 1943, she was already shaping stories in a different arena—cinema and theatre. 

She worked as a screenwriter in Hollywood and even had a play produced on Broadway in 1935–36.

Storytelling was not a detour for Rand. It was her laboratory.

Objectivism—her philosophy of reason, individualism, and creative self-interest—fits cinema like a glove. Films are born from a singular vision fighting odds: producers, markets, trends, fear. Rand believed that the creator must not dilute their truth to please the crowd. In that sense, every filmmaker faces the same choice her heroes did… compromise or conviction.

For artists in films, Rand’s life sends a powerful message. Cinema is not just entertainment. It is a moral statement. A director, writer, or actor who owns their voice, takes responsibility for their choices, and refuses to apologize for ambition is already practicing Objectivism—whether they name it or not.

On her 121st birthday (2nd Feb), Ayn Rand reminds us of this simple, uncomfortable truth... Great films, like great lives, are made by individuals who dare to stand alone.

- Manohar Chimmani 

క్రియేటివిటీపై రాజకీయాల కబ్జా!

ఆ అవార్డు పేరే నాకు నచ్చ లేదు. అతను సినిమాలకు చేసిన సేవ కూడా ఏం లేదు. ఇంక చాలావుంది చెప్పాలంటే కాని, వద్దు.    

కట్ చేస్తే -  

నాకెలాగూ ఆల్రెడీ ఓ నంది అవార్డు ఉంది.

బై మిస్టేక్, మళ్ళీ ఏదైనా అవార్డు గివార్డు తీసుకోవాలనుకుంటే ఫిలింఫేర్, సైమా, ఐఫా లాంటి వాటికోసం పోటీపడతా. 

ఇప్పుడు కొంచెం ఫ్రీ అయిపోయాను. సినిమాలే నా పూర్తి ఫోకస్. కాబట్టి, బాజాప్త కర్చీఫ్ వేసినట్టే. తప్పకుండా వీటిలో కనీసం ఒక్కటైనా తీసుకుంటా. 

అంతే తప్ప, ఈ లోకల్ అవార్డ్స్ లొల్లి నాకు అవసరం లేదు. ఈ రాజకీయాలు కూడా అంత అవసరం లేదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని 

Why Playing Safe Kills Cinema

“I want to risk hitting my head on the ceiling of my talent. I want to really test it out and say, ‘Okay, you’re not that good. You just reached the level here.’ I don’t ever want to fail, but I want to risk failure every time out of the gate.”
— Quentin Tarantino

This quote cuts straight to the heart of cinema — and to the soul of every serious filmmaker.

Most people never discover the ceiling of their talent. Not because they lack ability, but because they never jump high enough to hit it. They stay in the safe zone, repeating what works, choosing comfort over curiosity. Cinema, however, doesn’t grow in safe spaces. It grows where ego is bruised, where experiments fail, and where courage is tested.

Tarantino’s mindset reminds us that real artists don’t fear limits — they chase them. They want to know how far they can go, even if the answer hurts. Especially if it hurts. Because that pain reveals truth. And truth is the raw material of powerful cinema.

For a film director, risking failure is not optional — it’s a professional requirement. Every ambitious script, every unconventional shot, every bold casting choice is a gamble. Some will fall flat. Some will confuse. Some will be rejected. But each attempt stretches the filmmaker’s capacity. That’s how voice is discovered. That’s how originality is born.

Cinema doesn’t reward perfection. It rewards those who dare to find their edges.

So aim high enough to hit your limits. Let failure teach you where your real strength lies. Each risk sharpens your instinct, deepens your craft, and brings you closer to your most authentic work.

In the long run, the only real failure is never testing your talent at all.

If you’re a writer or filmmaker, take one creative risk this week — something that scares you a little. Drop a comment saying “I’m risking it” and let’s move forward together.

- Manohar Chimmani 

The Best Way to Stay Poor is — Start Tomorrow.

Tomorrow is the most dangerous word in a filmmaker’s life.

It feels harmless, even responsible. But in reality, it quietly kills scripts, delays shoots, postpones learning, and turns dreams into excuses.

In the cine field, talent is everywhere. What’s rare is action today. 
Many writers keep “polishing” scripts forever. Many directors wait for the perfect producer, perfect budget, or perfect timing. Meanwhile, someone less talented but more decisive starts now — and moves ahead.

For a film director especially, tomorrow is expensive. 
Every delayed film, every postponed pitch, every unrealized experiment is lost experience.

Cinema doesn’t reward intention. It rewards execution.

The industry respects people who are already in motion, not those who are “planning to start.”

Starting today may mean a small film, a rough cut, a low-budget attempt, or even a failed project. But that failure pays dividends — skills sharpen, networks grow, confidence builds. That’s how directors move from survival to sustainability, and from sustainability to success.

So remember... 
You don’t stay poor because you lack money. 
You stay poor because you keep saying “I’ll start tomorrow.”

If you’re a writer or filmmaker, start something today — write one scene, shoot one frame, make one call. 

Comment “START NOW” if you’re done waiting for tomorrow.

- Manohar Chimmani 

గుమ్మడికాయ అందరూ కొట్టలేరు!

సినిమా షూటింగ్ ప్రారంభించిన రోజు పూజ చేసి కొబ్బరికాయలు కొడతారు. షూటింగ్ పూర్తయిన రోజు గుమ్మడికాయ కొడతారు. ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఇదొక సాంప్రదాయం. ఎప్పటినుంచో ఉంది. 

ప్రతి సంవత్సరం వందల సినిమాలు కొబ్బరికాయ కొట్టి ప్రారంభిస్తారు. కాని, వాటిలో ఒక 50 శాతం సినిమాలు మాత్రమే షూటింగ్ పూర్తిచేసుకొంటాయి. గుమ్మడికాయ కొడతారు. 

గుమ్మడికాయ కొట్టిన రోజు టీమ్‌లో చాలామందికి ఎమోషనల్‌గా ఉంటుంది. ముఖ్యంగా "ఈ సినిమా నాది" అని భావించినవారికి.

అప్పటివరకూ కలిసిపనిచేసి, "ఇంక రేపటి నుంచి షూటింగ్ ఉండదు, కలవము" అనుకున్నప్పుడు నిజంగానే ఎవరికైనా ఎమోషనల్‌గా ఉంటుంది. 

టీమ్‌లో ప్రతి ఒక్కరూ ప్రొడ్యూసర్, డైరెక్టర్‌ల దగ్గరికొచ్చి "కంగ్రాట్స్" చెప్తూ షేక్ హాండ్ ఇస్తారు. కొందరు హగ్ చేసుకుంటారు. మాటలు కరువైపోతాయి.  

భారీ బడ్జెట్ ప్రాజెక్టులైనా, చిన్న సినిమాలైనా గుమ్మడికాయ కొట్టినరోజు అక్కడ ఈ ఎమోషనల్ సీన్ తప్పదు.    

ఇలా నా మొదటి రెండు సినిమాలప్పుడు జరిగింది. కొందరు ఆర్టిస్టులు అయితే ఏడ్చేశారు.

"అలా" సినిమా గుమ్మడికాయ కొట్టినరోజున మా హీరోయిన్ విదిశ శ్రీవాస్తవ, వాళ్ళ నాన్న (ఆర్మీ ఆఫీసర్) కూడా దాదాపు ఏడ్చేశారు.  

కట్ చేస్తే -

మొన్నీమధ్య మేం షూటింగ్ పూర్తిచేసిన రోడ్ క్రైమ్ థ్రిల్లర్ సినిమా "ఎర్రగులాబి" గుమ్మడికాయ కొట్టిన రోజు మాత్రం ఏ ఒక్కరిలోనూ ఇలాంటి ఎమోషనల్ ఫీలింగ్ నేను చూళ్ళేదు. 

దాదాపు అందరూ ఎప్పుడెప్పుడు ఈ తతంగం అయిపోతుందా, వెళ్ళిపోదాం అన్నట్టుగా ఉన్నారు. ఈ ఈవెంట్ ప్రాముఖ్యం తెలిసిన కొంతమంది లైట్ మెన్, కెమెరా అసిస్టెంట్స్ లాంటి ఒకరిద్దరు టెక్నీషియన్స్ మాత్రం అదే మూడ్‌లో నాకు కనిపించారు. నాతో అదే ఫీలింగ్‌తో మాట్లాడారు.  

కట్ చేస్తే - 

ఆరోజు నా టీమ్‌లో ఒకే ఒక్కరి ప్రవర్తన మాత్రం నాకు చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది.

కనీసం డైరెక్టర్‌కు షేక్ హాండ్ ఇవ్వలేదు. కారెక్కి వెళ్ళిపోతున్న ఇంకొకరికి షేక్ హాండ్ ఇచ్చి, బాయ్ చెప్పడానికి మాత్రం చాలా తపన పడ్డారా వ్యక్తి. 

ఎవరా వ్యక్తి అన్నది నా టీమ్‌లో దాదాపు అందరికీ తెలుసు. ఎందుకంటే, వాళ్ళే ఇదంతా అబ్జర్వ్ చేస్తూ నాకు చెప్పారు. నేనూ చూశాను. 

మార్పు మానవ సహజం కదా? కాని, అది మార్పా... లేదంటే, "ఇంకేముంది పనయిపోయింది కదా" అనుకొని ఆరోజు బయటపడ్డ ఒరిజినాలిటీనా?   

- మనోహర్ చిమ్మని  

సినిమా ఇప్పుడొక కార్పొరేట్ బిజినెస్

వందల కోట్లు పెట్టి తీసే భారీ బడ్జెట్ సినిమాలను పక్కనపెడితే, సినిమాల్లో ఇన్వెస్ట్ చేయడాన్ని గ్యాంబ్లింగ్ అనే రోజులు ఎప్పుడో పోయాయి. 

సినిమా ఇప్పుడొక కార్పొరేట్ బిజినెస్. 

అంతకంటే ఎక్కువ.

ఒక బిగ్ బిజినెస్. 

కార్పొరేట్ బిజినెస్‌లో డబ్బులే వస్తాయి. సినిమాల్లో డబ్బులతో పాటు ఓవర్‌నైట్‌లో ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఫేమ్ వస్తుంది. 

అదే స్థాయిలో పర్సనల్ కాంటాక్ట్స్, బిజినెస్ కాంటాక్ట్స్ రాత్రికిరాత్రే మిమ్మల్ని వెతుక్కుంటూ వస్తాయి. 

మీరు సినిమాలు చేస్తూ, ఈ "షో బిజినెస్"లో ఉన్న నేపథ్యంలో - ఈ ప్లాట్‌ఫామ్ ఆధారంగా, మీ ఇతర ఎన్నో బిజినెస్‌లకు సంబంధించిన భారీ ఆర్థిక లావాదేవీలు, అడ్జస్ట్‌మెంట్లు, ఇతర పెద్దపెద్ద పనులెన్నో మీకు అత్యంత సులభంగా అవుతాయి.             

కట్ చేస్తే -

సినిమా ప్రొడక్షన్, సినిమా ఫీల్డు, సెలెబ్రిటీ స్టేటస్ పట్ల ఆసక్తి ఉండి - సినిమాల్లో ఇన్వెస్ట్ చెయ్యాలనుకునే కొత్త ఇన్వెస్టర్లు, ప్రొడ్యూసర్స్‌కు ఇది సరైన సమయం. ఇప్పుడు మీరు ధైర్యంగా మీ మొదటి స్టెప్ వెయ్యొచ్చు. 

చిన్న స్థాయి బడ్జెట్‌తోనే ఒక పైలట్ ప్రాజెక్టులా, కొత్త ఆర్టిస్టులు-టెక్నీషియన్స్‌తో ఒక సినిమా చెయ్యొచ్చు. అన్నీ ఫస్ట్ హ్యాండ్ ఎక్స్‌పీరియెన్స్‌తో స్టడీ చెయ్యచ్చు. మీరూహించని స్థాయిలో లాభాలు సాధించవచ్చు. 

ఓటీటీలు, మల్టిపుల్ లాంగ్వేజెస్ రైట్స్ వంటివి వచ్చాక, చిన్న బడ్జెట్ సినిమా ఇన్వెస్ట్‌మెంట్‌లో రిస్క్ ఫాక్టర్ అనేది దాదాపు పూర్తిగా అదృశ్యమైపోయింది.

 

మినిమమ్ టెన్-ఫోల్డ్ ప్రాఫిట్స్ ఒక్క చిన్న బడ్జెట్ సినిమాల్లోనే సాధ్యం.

- మనోహర్ చిమ్మని 

PS: మీకు సినిమాలు, సినీఫీల్డు ఇష్టమా? సినిమా బిజినెస్‌లోకి ప్రవేశించాలనుకుంటున్నారా? మీకు సినిమాల్లో ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ చేసే ఆసక్తి ఉందా? ఇన్వెస్ట్ చేయించగలరా? వెంటనే నాకు DM చెయ్యండి.  

మన కోసం కూడా మనం ఆలోచించుకోవాలి

నన్ను "మనూ" అని ప్రేమగా పిలిచే సాదిక్ ఇప్పుడు లేడు. 

సాదిక్ ఓయూలో నాకు సీనియర్. 

మేమిద్దరం కలిసినప్పుడల్లా కనీసం ఒక రెండుమూడు గంటలపాటు ఎన్నో విషయాల మీద చర్చించుకొనేవాళ్ళం. ఇలా మేం చర్చించుకున్నపుడల్లా నాకు కొన్ని విషయాలు కొత్తగా అర్థమయ్యేవి. జ్ఞానోదయం అయినట్టుగా ఫీలయ్యేవాణ్ణి.  

సాదిక్ చనిపోయినపుడు నేను అతన్ని చూడ్డానికి వెళ్ళలేకపోయాను. నాకెందుకో ఆ నిజం నచ్చలేదు. అబద్ధమయితే బాగుండుననిపించింది. 

అంతకుముందు కొన్నిరోజుల క్రితమే మేం దస్పల్లాలో కలిశాం. ఆ తర్వాత బహుశా ఒక వారంలోనే సాదిక్ మరణవార్త విన్నాను. 

కట్ చేస్తే -

ఇప్పుడు సాదిక్ గురించి ఈ బ్లాగ్ రాయడానికి ఒక కారణముంది.    

సాదిక్ రెండు విషయాల్లో నాకెప్పుడూ గుర్తుంటాడు. 

ఒకటి -

ఓ పదేళ్ళ క్రితం నేనొక రొమాంటిక్ హారర్ సినిమా చేస్తున్నప్పుడు, ఒక విషయంలో నేనే షాక్ అయ్యేంతగా అతని నిర్మొహమాటపు నిజాయితీ. అతని మాట తప్పని గుణం. ఇది నాజీవితంలో నేను ఎన్నటికీ మర్చిపోలేని విషయం.  

రెండోది -

ఆ తర్వాత కలిసినప్పుడు ఒకరోజు నాతో ఒక మాట అన్నాడు సాదిక్. 

"మనూ, నేనిప్పుడు ఒకరి మీద పెడుతున్న నా సమయంలో కేవలం ఒక పది శాతం సమయం నా మీద నేను పెట్టుకుంటే సీన్ వేరేలా ఉంటుంది" అన్నాడు సాదిక్. "నువ్వే చూస్తావుగా" అన్నాడు. 

అన్నట్టుగానే - కేవలం కొన్ని నెల్లల్లోనే సాదిక్ తను చెప్పింది చేసి చూపించాడు. 

ముందే నాకు చెప్పి, చేసి చూపించిన సాదిక్ నాకు ఈ విషయంలో పెద్ద ఇన్‌స్పిరేషన్.

ఈ విషయాన్ని నా అతిదగ్గరి మిత్రులు కొందరితో చాలాసార్లు షేర్ చేసుకున్నాను. ఇది కూడా నేను అసలు మర్చిపోలేని విషయం. 

ఇప్పుడు నేను సాదిక్ చెప్పిన ఆ సూత్రం పాటిస్తున్నాను.  

సమయం తిరిగిరాదు. మన కోసం కూడా మనం ఆలోచించుకోవాలి. అది తప్పేం కాదు. 

Love yourself like your life depends on it. 

- మనోహర్ చిమ్మని 

#SSR61 చూసిన తర్వాత...

95 ఏళ్ళ క్లింట్ ఈస్ట్‌వుడ్ ఈమధ్యే ఒక సినిమాకు దర్శకత్వం వహించారు. ఆ సినిమా పేరు జ్యూరర్ #2. మొన్న నవంబర్ 1 నాడు రిలీజ్ అయింది.

79 ఏళ్ల స్టీవెన్ స్పీల్‌బర్గ్ ఇంకా సైన్స్‌ఫిక్షన్/యు-ఎఫ్-ఓ సినిమాలు చేస్తున్నారు. 

71 ఏళ్ళ జేమ్స్ కెమెరాన్ అవతార్-4 ను 2029లో రిలీజ్ చెయ్యడానికి, అవతార్-5ను 2031లో రిలీజ్ చెయ్యడానికి డైరెక్షన్ వర్క్‌లో ఫుల్ బిజీగా ఉన్నారు. 

దేశంలోనే అత్యధికస్థాయి రెమ్యూనరేషన్ కోట్లల్లో తీసుకొంటున్న ప్రముఖ కథారచయిత విజయేంద్రప్రసాద్ గారి వయస్సు 82.    

చిన్న గ్యాప్ తర్వాత, ఇప్పుడు రెండు హిందీ సినిమాలు, ఒక హాలీవుడ్ ప్రాజెక్టు చేస్తున్న శేఖర్ కపూర్ వయస్సు 80. 

మణిరత్నం (69), ఆర్జీవీ (63) ఇంకా యాక్టివ్‌గా సినిమాలు తీస్తున్నారు. 

అమితాబ్ బచ్చన్‌కు 83, చిరంజీవికి 70, నాగార్జునకి 66, వెంకటెష్‌కు 65. అందరూ యమ యాక్టివ్‌గా సినిమాలు చేస్తున్నారు.

కట్ చేస్తే -

ఇప్పటికే 60 సినిమాలు చేసిన ప్రఖ్యాత దర్శకులు సింగీతం శ్రీనివాసరావు గారు ఇప్పుడు తాజాగా తన 61వ సినిమాను వైజయంతీ మూవీస్ బ్యానర్లో చేస్తున్నట్టు ఇవ్వాళే ప్రకటన వచ్చింది.

"సెల్యులాయిడ్ సైంటిస్టు" సింగీతం గారి వయస్సు ఇప్పుడు 94. 

కట్ చేస్తే -

50, 60 కే "అంతా అయిపోయింది... ఇంకేముంది" అనుకొనేవాళ్ళంతా కొంచెం ఆలోచించాలి.  

అంతే కాదు, 30 ల్లోనే ఎప్పుడూ "నాకు అది లేదు... ఇదిలేదు" అంటూ నిరంతరం సాకులతోనే సమయం వెల్లదీస్తున్న అపర వృద్ధాగ్రేస యువకులు కూడా ఒకసారి వారి మైండ్‌సెట్ గురించి ఆలోచించాలి.

వయస్సు కాదు, మనసు ముఖ్యం. 

పట్టుదల, తపన, కసి ముఖ్యం. 
పనిచేస్తూవుండటం ముఖ్యం. 
వయ్యస్సనేది జస్ట్ ఒక అంకె మాత్రమే.   

అన్నిటికంటే ముఖ్యమైన పాయింట్ - 

"50 దాటినవాళ్ళు ఫిలిం డైరెక్షన్‌కు పనికిరారు" అంటున్న టాలీవుడియన్స్ కొందరు వెంటనే మంచి సైకియాట్రిస్టును కలవటం మంచిది. 

Experience Has No Expiry Date. 

There’s No Deadline on Dreams.

Start Now. Any Age.
     

- మనోహర్ చిమ్మని