ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఎదగాలంటే ఏం చెయ్యాలి?

"శివ" ప్రాజెక్టు ఓకే అవ్వడం కోసం ఆర్జీవీ ఎందరినో మేనిప్యులేట్ చేశాట్ట. తనకు అనుకూలంగా రిజల్ట్ రావడం కోసం ఒకరిదగ్గర ఒకలాగా, ఇంకొకరి దగ్గర ఇంకోలాగా మాట్లాడి, చివరికి శివ ప్రాజెక్ట్ ఓకే చేసుకున్నాట్ట. ఈ విషయం ఆర్జీవీనే స్వయంగా ఎన్నో ఇంటర్వ్యూల్లో చెప్పాడు. 

ఆమధ్య ఒక కాలేజి ఫంక్షన్లో స్పీచ్ ఇస్తూ, యస్ యస్ రాజమౌళి కూడా దాదాపు ఇలాంటిదే ఒక "సక్సెస్ మంత్ర" చెప్పాడు: "ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఎదగాలంటే ఎన్నో అబద్ధాలాడాల్సి ఉంటుంది. ఎన్నో మేనిప్యులేషన్స్ చెయ్యాల్సి ఉంటుంది. నీ ప్రొఫెషన్ కోసం అవన్నీ చెయ్యి. కాని, నీకు నువ్వు అబద్ధాలు చెప్పుకోకు... నిన్ను నువ్వు మభ్యపెట్టుకోకు" అని.   

ఇంకొక ఇంటర్వ్యూలో - ఇప్పుడు దేశంలోనే అత్యధిక పారితోషికం తీసుకుంటున్న కథారచయిత విజయేంద్రప్రసాద్ గారు ఒక ప్రశ్నకు సమాధానంగా, "ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో సక్సెస్ సాధించాలంటే మీరు అబద్ధాలు బాగా చెప్పగలగాలి" అన్నారు.  

కట్ చేస్తే - 

ప్రతి ఇండస్ట్రీకి, ప్రతి బిజినెస్‌కు, ప్రతి ప్రొఫెషన్‌కు ఆయా చోట్ల సక్సెస్ సాధించడానికి, నిలదొక్కుకోడానికి కొన్ని ప్రాథమిక సూత్రాలుంటాయి. ఒక వ్యవహారశైలి ఉంటుంది. వ్యక్తిగతంగా ఎవరికి ఎలాంటి ప్రిన్సిపుల్స్ ఉన్నా, ఇండస్ట్రీ బేసిక్ సూత్రాలకు ఎవరి శైలిలో వారు ఎడాప్ట్ అవక తప్పదు. అలా కాగలిగినవారే ఇండస్ట్రీలోని ఏ క్రాఫ్ట్‌లో అయినా సక్సెస్ సాధిస్తారు.    

సింపుల్‌గా చెప్పాలంటే - తాడిచెట్టుకిందకి వెళ్ళినప్పుడు మనం కల్లే త్రాగాలి. కల్లు మండువాలో కూర్చొని నేను కాఫీ త్రాగుతాను అంటే కుదరదు. 

ప్రిన్సిపుల్స్, తొక్క అనే ఈ అంతస్సంఘర్షణలోనే చాలామందికి జీవితం అయిపోతుంది. కొంతమంది మాత్రం నిమిషాల్లో మౌల్డ్ అయిపోతారు.   

కట్ చేస్తే - 

పైన చెప్పిన ఉదాహరణల్లో ఆర్జీవీ, రాజమౌళి, విజయేంద్రప్రసాద్ గారు చెప్పింది కూడా ఇదే. వారు చెప్పిన అబద్ధాలు, మేనిప్యులేషన్స్ అంటే తప్పుచెయ్యమని కాదు. నెగెటివ్ అర్థంలో కాదు. 

ఇండస్ట్రీలో పనులు ముందుకు కదిలేలా ఎదుటివారిని కన్విన్స్ చెయ్యగలగటం. 

మనలో ఏ మూలో ఉన్న కాస్తంత ఈగోని కాసేపు పక్కనపెట్టగలగటం. 

ఒక హాయ్. 

రెండు షేక్ హాండ్స్. 

నాలుగు థాంక్యూలు. 

దట్సిట్. 

యు ఆర్ ఆన్ ద ట్రాక్.

తర్వాతంతా నీ సత్తా. 

Cinema is a powerful creative playground, but to play in it, you must first learn its rules—even the ones that challenge your principles.

- మనోహర్ చిమ్మని   

చార్లీ చాప్లిన్ మంచి బిజినెస్‌మేన్ కూడా!

తలరాత, విధిరాత, ఎలా రాసిపెట్టుంటే అలా జరుగుతుంది... వంటి శాస్త్రాలను నేను నమ్మలేను. నమ్మను. ఎవరైనా ఇలా చెప్తుంటే సరదాగా వింటాను. వారి నమ్మకాల్ని గౌరవిస్తాను. అది వేరే విషయం. 

"మన కృషినిబట్టే ఫలితం ఉంటుంది. మన నిర్ణయాలనుబట్టే కొన్ని కలిసిరావడమో, లేదా కలిసిరాకపోవడమో జరుగుతుంది." ఇది నా వ్యక్తిగత నమ్మకం. ఎన్నెన్నో సందర్భాల్లో నా అనుభవం కూడా. 

    

కట్ టూ చార్లీ చాప్లిన్ - 

తన జీవితకాలంలో సుమారు 80 సినిమాల్లో నటించి, 3 అకాడమీ అవార్డుల్ని అందుకున్న చార్లీ చాప్లిన్ అంటే కేవలం ఒక్క నటుడుగానే అందరికి తెలుసు. కానీ - అతనొక మంచి రైటర్, డైరెక్టర్, ప్రొడ్యూసర్, బిజినెస్‌మేన్ అన్న విషయం చాలామందికి తెలియదు. 

మేరీ పిక్‌ఫోర్డ్, డగ్లస్ ఫెయిర్‌బాంక్స్, డి డబ్ల్యూ గ్రిఫిత్ లనే మరో ముగ్గురు ఆర్టిస్టులతో కలిసి చాప్లిన్ పూనుకోకపోతే, 1919 లో "యునైటెడ్ ఆర్టిస్ట్స్" అనే ప్రొడక్షన్ కంపెనీ అసలు హాలీవుడ్‌లో ఏర్పడేదే కాదు. 

హాలీవుడ్ చరిత్రలో కేవలం ఆర్టిస్టులు మాత్రమే స్థాపించిన మొట్టమొదటి స్టూడియో అదే!  

    

ఇది నా పాత పోస్టే. అయినా, చార్లీ చాప్లిన్ చెప్పిన ఒక మూడు కొటేషన్లను మళ్ళీ ఒకసారి చడవడం కోసం, మరో కోణంలో స్వీయ విమర్శ కోసం మాత్రమే నేనీ బ్లాగ్ పోస్ట్ మళ్ళీ రాస్తున్నాను:

“Nothing is permanent in this world, not even our troubles.”

“I like walking in the rain, because nobody can see my tears.”

“The most wasted day in life is the day in which we had not laughed.”

చాప్లిన్ మార్కు ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ మొత్తాన్ని, ఆయన జీవితాదర్శాన్నీ ఈ మూడు కొటేషన్లలో మనం చూడొచ్చు. అలాంటి చార్లీ చాప్లిన్ తన ఆటోబయోగ్రఫీలో చెప్పుకున్నట్టు... చాప్లిన్ విజయరహస్యం ఏ విధిరాతో కానే కాదు. 

క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్! 

ఈ క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్‌కు అడ్డుపడే చిక్కుల్ని ప్రారంభంలోనే గుర్తించకపోవడం, లేదా అలాంటి చిక్కుల్ని కొనితెచ్చుకోవడం ఎంత తెలివితక్కువతనమో - వాటిల్లోంచి వెంటనే బయటపడకపోవడం అంతకంటే పెద్ద మూర్ఖత్వం.

 

ఈ చిక్కులు వ్యక్తిగతమైనవి కావొచ్చు, సాంఘికమైనవి కావొచ్చు, ఆర్ధికమైనవి కావొచ్చు. అడుగడుగునా మాత్రం అడ్డుపడతాయి. జీవితాన్ని అనుకున్నట్టుగా ముందుకు సాగనీయవు. జీవితంలో అసలు ఎన్నడూ ఊహించని అల్లకల్లోలం సృష్టిస్తాయి.  

    

ఈ లాజిక్ ఒక్క క్రియేటివ్ రంగాల్లో ఉన్నవారికే కాదు, అందరికీ వర్తిస్తుంది. 

ఈ నిజాన్ని ముందే గ్రహించగలిగాడు కాబట్టే - చాప్లిన్ తన క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్‌కు అడ్డుపడే చిక్కులకు ముందే చెక్ పెట్టుకున్నాడు. 1919 లోనే హాలీవుడ్‌లో యునైటెడ్ ఆర్టిస్ట్స్ స్థాపించాడు. తను కోరుకున్న క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్‌ను సాధించుకొన్నాడు. 

"చార్లీ చాప్లిన్" అనగానే పెదాలపైన నవ్వు వికసించేలా ప్రపంచ చలనచిత్ర చరిత్రలో నిల్చిపోయాడు. 

Money is a result. Wealth is a result. Health is a result. Illness is a result. Your weight is a result. We live in a world of cause and effect.

- మనోహర్ చిమ్మని 

రిస్క్ లేకపోతే (ఎపిక్) డైరెక్షన్ లేదు!

సీన్ 1:

ఆదిత్యధర్ మొదటి సినిమా "యూరీ: ది సర్జికల్ స్ట్రైక్". హిట్ సినిమా. దాని ప్రొడ్యూసర్ రోనీ స్క్రూవాలా. 

ఆదిత్యధర్ రెండోసినిమా కోసం బయటి ప్రొడ్యూసర్స్ నుంచి చాలా ఆఫర్స్ వచ్చాయి. అయినాసరే, అత్నే ప్రొడ్యూసర్‌గా తనే రెండో సినిమా తీశాడు. బాలీవుడ్ రికార్డుల్ని తిరగరాసే బ్లాక్‌బస్టర్ హిట్ ఇచ్చాడు. అదే "ధురంధర్". 

సీన్ 2:

సందీప్‌రెడ్డి వంగా తన తన మొదటి సినిమా కథతో చాలామంది హీరోల చుట్టు తిరిగాడు, చాలామంది ప్రొడ్యూసర్స్‌ను కలిశాడు. ఎక్కడా సెట్ అవలేదు. ఓ రెండేళ్ళు ఇలా అగడిచిందనుకుంటాను. 

ఇక లాభం లేదనుకొని సందీప్ వంగా వాళ్ళ అన్నయ్య, పేరెంట్స్ ధైర్యం చేశారు. ఒక మూడు కోట్లు రిస్క్ చేసి తను అనుకున్న స్క్రిప్టుతో సినిమా తీశాడు. బ్లాక్ బస్టర్ హిట్ సాధించాడు. అదే "అర్జున్ రెడ్డి". 

ఇదే సినిమాను బాలీవుడ్‌లో కూడా "కబీర్ సింగ్" పేరుతో రీమేక్ చేశాడు సందీప్ వంగా. అక్కడ కూడా బ్లాక్‌బస్టర్ హిట్టే. 

కట్ చేస్తే -

పై రెండు ఉదాహరణల్లో డైరెక్టర్స్ ఇద్దరూ చాలా పెద్ద రిస్క్ చేశారు. సినిమాలు హిట్ అయ్యాయి కాబట్టి బ్రతికిపోయారు. అదే ఫట్ అయితే?!

అలాగని, ఈ డైరెక్టర్స్ ఇద్దరూ డబ్బు బాగా వస్తుందని ప్రొడ్యూస్ చేశారా? కాదు.

ఆదిత్యధర్ క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్ కావాలనుకున్నాడు. ప్రొడ్యూసర్లు ధురంధర్‌లో కొన్ని సీన్లు ఒప్పుకోకపోవచ్చు. ఏదో ఒక దశలో ఏదో ఒక దగ్గర కాంప్రమైజ్ కావాల్సిరావచ్చు. అందుకే రిస్క్ తనే తీసుకున్నాడు ఆదిత్యధర్. 

వంగా విషయం వేరు. ఆల్రెడీ హీరోలు, ప్రొడ్యూసర్స్ కోసం చాలా తిరిగాడు. ఇంకొన్నాళ్లయితే కాంప్రమైజ్ అయిపోయి, ఇంకోటేదో ప్రొడ్యూసర్స్ వినగానే ఒప్పుకొనే కథతో సినిమా తీసేవాడేమో. ఆ రిస్క్ ఇష్టం లేక, అర్జున్ రెడ్డి కోసం ప్రొడ్యూసింగ్ రిస్క్ తీసుకున్నాడు. 

ఇద్దరూ అనుకున్నది సాధించారు. కాని, ఇలాంటి రిస్క్ తీసుకునే అవకాశం ఎంతమందికి ఉంటుంది? ఒకవేళ అలాంటి అవకాశం ఉన్నా, ఎంతమంది అలాంటి రిస్క్ తీసుకుంటారు? 

సో, అప్పుడప్పుడూ డైరెక్టర్స్ కెరీర్‌లో ఇలాంటి రిస్కీ స్టెప్స్ కూడా తప్పవు. 

మణిరత్నం, పూరి జగన్నాధ్ లాంటి డైరెక్టర్స్ వాళ్ళ సినిమాలను వాళ్ళే ప్రొడ్యూస్ చేసుకుంటున్నారంటే మొదటి కారణం డబ్బు మీద పిచ్చి కాదు. 

క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్. 

వాళ్ళు అనుకున్నట్టుగా సినిమా తీయడం కోసం.

- మనోహర్ చిమ్మని 

Be Water, My Friend!

టీనేజ్‌లో నేను కూడా నాన్‌చాక్ తిప్పాను. కరాటే నేర్చుకున్నాను. అప్పట్లో మా ఇంటిచుట్టూ అందరూ కరాటే మాస్టర్‌లే. కొత్తగా అప్పట్లో అదొక వేవ్ అనుకోవచ్చు. 

ఫోటోలు తీసుకోవాలన్న ఆలోచన అప్పుడు లేదు. మొబైల్స్ కూడా లేని కాలం అది. ఏమాత్రం ఐడియా ఉన్నా ఏదోలా ఒక ఫోటో లాగించేవాణ్ణి. 

ఈ బచ్చాలాట జోక్స్ పక్కనపెడితే... ఇక్కడ పాయింట్ కరాటే, నాన్‌చాక్ కాదు.

బ్రూస్‌లీ!

జస్ట్ 32 ఏళ్లకే తను అనుకొన్న ప్రతి ఒక్కటీ సాధించిన ఒక పెద్ద 'సక్సెస్ స్టోరీ' బ్రూస్లీ. 

కేవలం 32 ఏళ్లకే తన లక్ష్యాలన్నీ సాధించేసి, చెప్పాల్సినవన్నీ చెప్పేసి, ఆర్జీవీ లాంటి డైరెక్టర్స్‌కు కూడా ఇన్‌స్పిరేషన్ అవుతూ, ఏదో కొంపలు మునిగిపోతున్నట్టు ఆదరా బాదరా వెళ్లిపోయాడు. 

కట్ చేస్తే -

ప్రపంచం అంతా 'పర్సనల్ డెవలప్‌మెంట్' అనే ఒక ఫీల్ గుడ్ మాయలో పడికొట్టుకొంటోంది. బుక్స్, క్లాసులు, వర్క్‌షాపులు, రిట్రీట్స్ పేరుతో బిలియన్లకొద్దీ డాలర్ల బిజినెస్‌గా రోజురోజుకీ కొత్తపుంతలుతొక్కుతోంది.

ఇప్పుడు మనదేశంలో కూడా.  

వేళ్లూనుకుపోయిన కొన్ని సోకాల్డ్ శాస్త్రాల్లాగే, సైన్స్‌కు నిలబడని 'సీక్రెట్' ఇది. క్విక్ ఫిక్స్ కోసం నిరంతరం తపించే మనిషి బలహీనతమీద డబ్బు సంపాదించుకొనే పెద్ద మాయ ఈ "పర్సనల డెవలప్‌మెంట్". 

పాయింట్ ఏ నుంచి పాయింట్ బి కి వెళ్ళడానికి ఒక దారి ఉంటుంది. లేకపోతే చేసుకొంటూవెళ్లాలి, నీటి ప్రవాహంలా.

ఎదురయ్యే పరిస్థితులను బట్టి, ఏ పాత్రలోకి చేరితే ఆ పాత్ర ఆకారంలోకి మారిపోయే నీటిగా మారాలి.

మన కోరికలు, మన కృషి సింక్ అయినప్పుడు మాత్రమే ఇది సాధ్యం. సింక్ కాకుండా చెడగొట్టడానికి 101 విధాల రాక్షసులో, పరిస్థితులో నిరంతరం అడ్డుపడుతుంటాయి. అది అత్యంత సహజం.

అయితే, ఫోకస్ చెడకుండా వాటిని ఎదుర్కొంటూ ముందుకెళ్లేవాడే చివరికి విజేత అవుతాడు.

తన అసామాన్యమైన విజయాలతో, 32 ఏళ్లకే, బ్రూస్‌లీ సాధించి చూపించింది అదే.   

"Empty your mind. Be formless, shapeless, like water. You put water into a cup, it becomes the cup. You put water into a bottle, it becomes the bottle. You put it in a teapot, it becomes the teapot. Now water can flow or it can crash. Be water, my friend!" - Bruce Lee 

- మనోహర్ చిమ్మని             

ఆలోచించు! అవసరమైతే నీ స్ట్రాటెజీ మార్చు!!

మంగళవారం, శుక్రవారం, దసరా, సంక్రాంతి, శివరాత్రి, ఆగస్టు 15, జనవరి 26, సెకండ్ సాటర్‌డే, అమావాస్య, పౌర్ణమి, అష్టమి, నవమి, చంద్రగ్రహణం, సూర్యగ్రహణం, ఫీవరొచ్చింది, మోషన్స్... ఆ సమయానికి ఇంకేది గుర్తొస్తే అది. తప్పించుకోవాలి అనుకునేవారికి ఇలాంటి సాకులు వంద రెడీగా ఉంటాయి. 

మన సాంప్రదాయాలకు, అర్థవంతమైన నమ్మకాలకు నేను వ్యతిరేకం కాదు. ఎదుటివారి నమ్మకాలను నేనెప్పుడూ గౌరవిస్తాను. కాని, అతి చిల్లరస్థాయిలో వీటిని సాకులుగా వాడుకునేవారంటేనే నాకు అసహ్యం.   

రియల్ ఎస్టేట్ పడుకుంది, మార్కెట్లో మనీ రొటేషన్ లేదు, గవర్నమెంట్ మారకపోతే బాగుండు, అమెరికాలో జాబ్ మార్కెట్ బాగా లేదు, ఎన్నారైలు స్లో అయ్యారు, రష్యా-యూక్రేన్ యుద్ధం ఎఫెక్టు చాలా ఉంది, ఇరాన్ బాంబింగ్స్ పెద్ద దెబ్బ, ట్రంప్ సావదొబ్బుతున్నాడు... ఇవి కూడా అలాంటివే ఇంకో వంద సాకులు. 

ఇలాంటి కథలు చెప్తూ, ఎదుటివాని చెవిలో పువ్వుపెడుతున్నా అనుకుంటాడు కాని, వాడికి వాడే... వాడేంటో చెప్పుకుంటున్నాడన్న విషయం వాడికి తెలీదు.   

కట్ చేస్తే -

వేల కోట్ల పెట్టుబడితో సంవత్సరానికి 200+ సినిమాలు ఇక్కడ టాలీవుడ్‌లో రిలీజ్ అవుతున్నాయి. నెలకి 30 లక్షల రెంట్లు-జీతాలు ఇస్తున్న రియల్ ఎస్టేట్ కంపెనీలు నాకు వ్యక్తిగతంగా తెలుసు. హోటళ్ళు, హాస్పిటళ్ళు, కాలేజీలు, మాల్స్, పబ్బులు, బార్లు... అన్నీ లక్షణంగా నడుస్తున్నాయి. మనం కూడా ఉపవాసాల్లేకుండా బ్రతుకుతున్నాం.  

మనీ రొటేషన్ లేకుండా ఇవన్నీ ఎలా నడుస్తున్నాయి? మార్కెట్ నిజంగా డల్‌గా ఉంటే ఇవ్వన్నీ కూడా మూతపడాలి కదా?  

వినేవాడు, నమ్మేవాడు ఉంటే ఎన్నయినా చెప్తారు.     

అది నిజమా, అబద్ధమా, పేకుతున్నరా అన్నది ఫిల్టర్ చేసుకోవాల్సింది మనమే. అలా తేల్చుకోకుండా, ఇలాంటి ఫేక్స్‌ను నమ్ముతూ భ్రమల్లో బ్రతుకుతున్నంత కాలం పరిస్థితిలో ఇంచ్ కూడా మార్పు ఉండదు. పని జరగదు. నువ్వు సినిమా తీయలేవు. 

ఆలోచించు.

అవసరమైతే నీ స్ట్రాటెజీ మార్చు. 

అంతే గాని - ఇలాంటి పేకుడు మాటల్ని, అవి చెప్పే ఫేక్స్‌ను మాత్రం అస్సలు నమ్మకు.  

Life is either a Yes or a No. Everything in between is just a well-packaged excuse. 

- మనోహర్ చిమ్మని    

ఇక్కడ సక్సెస్ అనేది ఎప్పుడూ 5 శాతం లోపే!

హాలీవుడ్‌ను 'Land of Dreams' అని ముద్దుగా పిల్చుకుంటారు.

అక్కడికి ఏటా కనీసం 100,000 మందికి తక్కువకాకుండా ఆర్టిస్టులు, టెక్నీషియన్లు వస్తారు. వాళ్లల్లో కేవలం 2 శాతం మందికి మాత్రమే ఏదో ఒక అవకాశం దొరుకుతుంది. మిగిలినవాళ్లంతా కనీసం ఒక సంవత్సరం నుంచి, కొన్ని దశాబ్దాలపాటు నానా కష్టాలు పడి వెనక్కివెళ్ళిపోతారు.

ఇలా వెళ్ళిపోయినవాళ్లంతా అదే హాలీవుడ్‌ను 'Land of Broken Dreams' అని తిట్టుకుంటారు. 

పైన చెప్పిన లెక్కంతా ప్రపంచంలోని అన్ని సినిమా ఇండస్ట్రీలకు వర్తిస్తుంది. మన బాలీవుడ్, టాలీవుడ్‌లు కూడా అందుకు మినహాయింపు కాదు. 

సినిమా పుట్టినప్పటినుంచి ఇప్పటిదాకా అంతే.

ఇకముందు కూడా అంతే.

ఇక్కడ సక్సెస్ అనేది ఎప్పుడూ జస్ట్ ఒక 5 శాతం లోపే.    

ప్రపంచంలోని ఏ సినీ ఇండస్ట్రీలోనయినా, ఏ పీరియడ్‌లోనయినా, ప్రతి క్రాఫ్ట్‌లో కేవలం వేళ్లమీద లెక్కించగలిగిన ఒక డజన్ మంది మాత్రమే లైమ్‌లైట్‌లో ఉంటారు.      

మిగిలినవాళ్లంతా పనికోసం నిరంతర అన్వేషణలో ఉండాల్సిందే. ఏదో విధంగా ఫేడ్ అవుట్ అవ్వాల్సిందే.    

ఈ వాస్తవాన్ని గ్రహించినవాళ్లు కొంచెం జాగ్రత్తపడతారు. భ్రమలో బతికేవాళ్లు మాత్రం అలాగే సినిమాకష్టాలుపడుతూ కొనసాగుతుంటారు. 

కట్ చేస్తే -

అంత నిరాశపడనవసరం లేదు.

సినిమాను ఒక సీరియస్ కెరీర్‌గా, ఒక బిగ్ బిజినెస్‌గా తీసుకున్నవాళ్ళెవ్వరినీ ఫిలిం ఇండస్ట్రీ నిరాశపర్చదు. ప్రత్యక్షంగా, పరోక్షంగా ఏదో విధంగా సినీఫీల్డు వారికి మంచే చేస్తుంది. డబ్బునిస్తుంది. పేరునిస్తుంది. సెలెబ్రిటీ హోదానిస్తుంది.   

సినిమా ప్లాట్‌ఫామ్ అనేది మనం ఇంకెన్నో ఇతర రంగాల్లో ఈజీగా కనెక్ట్ అవడానికి బాగా ఉపయోగపడుతుంది. ఇలాంటి కాంటాక్ట్స్ ద్వారానే కొత్త లీడ్స్, ప్రపోజల్స్, డీల్స్ పూర్తవుతుంటాయి.

సో, ఇక్కడ సిస్టమ్ ఎప్పుడూ మంచిదే. కాని, ఆ సిస్టమ్‌ను మనం ఎలా ఉపయోగించుకొంటామన్నదే మన సక్సెస్ ఫెయిల్యూర్స్‌ను డిసైడ్ చేస్తుంది.       

5% లో ఉండటం అంత కష్టం కాదు... నిజంగా ఫోకస్ పెడితే.              

- మనోహర్ చిమ్మని

సత్యజిత్ రే "పథేర్ పాంచాలి" ఎలా తీశారు?

"సినిమా తీయాలన్న కమిట్‌మెంట్ ఉంటే చాలు. 

డబ్బులు ఎప్పుడూ సమస్య కాదు." 

- సత్యజిత్ రే! 

ఎలా కాదనగలం? 

సత్యజిత్ రే "పథేర్ పాంచాలి" అలాగే తీశాడు. ఉద్యోగం చేస్తూ, జీతం వచ్చినపుడల్లా ఆ డబ్బుతో షూటింగ్ ప్లాన్ చేస్తూ, మరికొంతమంది మిత్రుల ద్వారా కూడా అవసరమయిన డబ్బు ఎప్పటికప్పుడు సమకూర్చుకుంటూ, అంచెలంచెలుగా తీశారు. అలాంటి అనుభవంతో చెప్పిన మాట అది. 

సత్యజిత్ రే అలా తీసిన "పథేర్ పాంచాలి" సినిమానే ఆయనకు అంత పేరు తెచ్చిపెట్టింది. ఆ తర్వాత సత్యజిత్ రే ఇంకెన్నో పిక్చర్లు తీశారు. ఆయన అనుకున్న సినిమాలే తీశారు. 

విషయం ఇక్కడ ఆర్ట్ సినిమాలా, కమర్షియల్ సినిమాలా అన్నది కాదు. అనుకున్న సినిమాని ఒక కమిట్‌మెంట్ తో చేయగలగటం. 

అసలు సినిమాలా ఇంకొకటా అన్నది కూడా సమస్య కాదు. చేయాలనుకున్న పని మీద ఒక క్లారిటీ, ఒక కమిట్‌మెంట్ ఉండటం. ఏది ఎలా ఉన్నా, ఆ ఒక్క లక్ష్యం మీదే దృష్టిపెట్టి ఆ దాన్ని పూర్తి చేసెయ్యటం.

అలాంటి ఫోకస్‌తో కష్టపడ్డ ప్రతి ఒక్కరూ ఫిలిం ఇండస్ట్రీలోకి ప్రవేశించగలిగారు. వాళ్లు అనుకున్న మొదటి స్టెప్ వెయ్యగలిగారు. అదే ఫోకస్ కొనసాగించినవాళ్ళు ఇండస్ట్రీలో కంటిన్యూ అయ్యారు. ఇంకా ఇంకా సాధించారు. 

కట్ చేస్తే -

ఇప్పుడు నిజంగా అంత ఫోకస్, అంత ఏకాగ్రత, అంత కమిట్మెంట్, అంత ఓపిక ఎవరికుంది? 

అన్నీ ఇన్‌స్టంట్‌గా అయిపోవాలి! తెల్లారేసరికల్లా సినిమా ఎనౌన్స్ చెయ్యాలి, సెలబ్రిటీ అయిపోవాలి!! 

ఇలాంటి మిరాకిల్ వెయ్యిలో ఏ ఒక్కరికో కావచ్చు. కాని, అందరికీ అది సాధ్యం కాదు. 

ఒక డైరెక్టర్‌గా సినిమా చేయాలంటే ప్రొడ్యూసర్ కావాలి నిజమే. కాని, ఎంతమంది కాబోయే డైరెక్టర్స్ ఆ స్థాయి స్క్రిప్టులు రాసుకొని రెడీగా ఉన్నారు? 

"నా దగ్గర బ్లాక్ బస్టర్ కథ ఉంది" అని మాటల్లో చెప్పడం వేరు. నిజంగా ఆ స్థాయి కథని స్క్రిప్ట్ ఫార్మాట్‌లో ఒక మంచి స్క్రిప్టుగా రాసుకొని సిద్ధంగా ఉండటం వేరు. 

నిజంగా ఇది చేయగలిగే వాళ్ళు ఆతర్వాత ఏం చెయ్యాలో అది కూడా చెయ్యగలుగుతారు. సినిమా తప్పకుండా డైరెక్ట్ చేస్తారు.    

-మనోహర్ చిమ్మని

The Death of the Gatekeeper

In the old cinema world, a director’s fate depended on one word: Greenlight.

Studio money.
Distributor backing.
Critical approval. 
You needed permission.

That world is fading.

As Naval Ravikant explains in The Almanack of Naval Ravikant, the most powerful leverage today is permissionless — code and media. You don’t need approval to write a script, shoot a short, or publish your vision online.

For a director, this is freedom.

Every film you upload works for you 24/7. It costs nothing for a million people to watch it. It builds your brand without you asking for a meeting.

The old way was waiting three years for someone to say yes. 

The new way is building your audience now — so capital eventually comes looking for you.

In modern cinema, leverage beats lobbying. If you’re still waiting to be discovered, you’re playing small. If you’re building media assets consistently, you’re compounding power.

You’re not just a director for hire.

You’re a creator who owns his leverage.

- Manohar Chimmani 

ప్రపంచంలో నంబర్ వన్ దమ్మున్న పెట్టుబడిదారుడు ఎవరు?

సినీఫీల్డులో నిర్మాతలు 5 రకాలు:

1. డబ్బులు పెట్టి పోగొట్టుకున్నవాళ్లు

2. పోగొట్టుకోడానికి డబ్బులు పెడుతున్నవాళ్లు

3. పోగొట్టుకున్న చోటనే రాబట్టుకోవచ్చని మళ్ళీ పెట్టేవాళ్ళు 

4. హిట్టూ ఫట్టులతో సంబంధం లేకుండా లెక్కప్రకారం బాగా సంపాదించుకునేవాళ్ళు 

5. సినిమా ప్రొడ్యూసింగ్ అడ్డం పెట్టుకొని ఇతర వ్యాపారాల్లో భారీగా ఎదిగేవాళ్ళు 

ఈ లిస్టుని నేను చాలా పాజిటివ్ దృక్పథంతో రాశాను. 

అవగాహన, ఆత్మవిశ్వాసం, విజన్... ఈ మూడూ కలిస్తే ప్రొడ్యూసర్. ఆత్మవిశ్వాసం మితిమీరితేనే కష్టం. పై లిస్టులోని 1,2,3 ల్లో కొట్టుమిట్టాడాల్సి వస్తుంది. ఆ పై మూడిట్లోనే ఎక్కడో అక్కడ అదృశ్యం కూడా అయిపోవవచ్చు.   

ఫిలిం ప్రొడ్యూసింగ్ అనేది గాంబ్లింగ్ కాదు. ఒక విజన్ మీద పెట్టే పెట్టుబడి. దీనికి చాలా గట్స్ ఉండాలి. ఉల్టాపుల్టా అయితే తట్టుకొనే దమ్ముండాలి. ఈ రెండిటినీ హాండిల్ చేయగల కిల్లర్-ఇన్‌స్టిన్‌క్ట్ మైండ్‌సెట్ ఉండాలి. 

అంతకుముందు "ప్రొడ్యూసింగ్ మనకెందుకులే" అనుకునేవాళ్ళు డైరెక్టర్స్. కాని - మణిరత్నం, పూరి జగన్నాథ్ వంటి గట్సీ ఫిలిం మేకర్స్ కొందరి ఆలోచనా విధానం, ప్రొఫెషనల్ వర్కింగ్‌స్టయిల్ చూశాక ఈ విషయంలో చాలా మంది డైరెక్టర్స్ ఆలోచన ఈ విషయంలో పూర్తిగా మారింది.

ఇప్పుడు చాలామంది డైరెక్టర్స్ ప్రొడ్యూసర్‌గా కూడా సినిమాలు చేస్తున్నారు. అయితే, ఇది డబ్బుకోసం అనే కాదు, వాళ్ళకు అవసరమైన ఫ్రీడమ్ కోసం.      

గత రెండున్నరేళ్ళుగా ఒక రియల్ ఎస్టేట్ కంపెనీకి ఎం డి గా కూడా పని చేస్తున్న నేపథ్యంలో... రియల్ ఎస్టేట్‌నూ, దాంతో పాటు మరెన్నో వ్యాపారాలనూ చాలా దగ్గరనుంచి అధ్యయనం చేసే అవకాశం నాకు దొరికింది. ఈ అధ్యయనంలో నేను తెలుసుకున్న నిజం ఏంటంటే, రియల్ ఎస్టేట్ సహా చాలా వ్యాపారాల నేపథ్యంలో ఉన్న తలనొప్పులు, గందరగోళం కంటే ఫిలిం ప్రొడ్యూసింగ్‌లో ఉన్న గందరగోళం చాలా చాలా తక్కువ.  

ఈ నేపథ్యంలో - 

ఒక్క సినిమా నిర్మాతే "ప్రపంచంలో నంబర్ వన్ దమ్మున్న పెట్టుబడిదారుడు" అని ఇప్పుడు నేను చాలా కాన్‌ఫిడెంట్‌గా చెప్పగలను.

- మనోహర్ చిమ్మని        

ఓవర్‌నైట్ సక్సెస్ అనేది అసలుందా?

"ఓవర్ నైట్ సక్సెస్" అనే మాట మనం తరచూ వింటుంటాం. అంటే రాత్రికి రాత్రే సక్సెస్ సాధించటం అన్న మాట.

ఇదొక పచ్చి అబద్ధం. 

అసలు అలాంటిది లేదు.  

ఉండదు.  

ఇప్పుడు లీడ్‌లో ఉన్న స్టార్స్, స్టార్ డైరెక్టర్ల సక్సెస్ వెనుక మినిమమ్ ఒక పదేళ్ల తపస్సులాంటి కృషి ఉంటుంది. ఆకలి రాత్రులు, అవమానాలకు లెక్కే ఉండదు. 

సినిమా రంగంలో పనిచేసే ఆర్టిస్టులు, టెక్నీషియన్లు, ఇతర సినీ అనుబంధరంగాలవాళ్ళు అందరికీ ఇది వర్తిస్తుంది.   

ఆమధ్య నేను వెళ్లిన ఒక యువ దర్శకుడి ఆఫీస్‌లో ఒక కొటేషన్ ఒకటి గోడకి అతికించి ఉంది:

“It took 15 years to get overnight success!”  అని.

ఇదే కొటేషన్‌ను సుమారు ఓ 20 ఏళ్ళ క్రితం స్పిరిచువల్ మార్కెటింగ్ గురు జో వైటలి రాసిన ఒక పుస్తకంలో చదివాను.

సినిమా ఇండస్ట్రీలో ఈ సోకాల్డ్ "ఓవర్‌నైట్ సక్సెస్‌"లు ఎక్కువగా కనిపిస్తాయి. కాని, ఆ ఓవర్ నైట్ సక్సెస్‌ల వెనుక ఎన్నో ఏళ్ల కష్టాలు, ఎంతో కృషి ఉంటుంది. అది బయటి వారికి కనిపించదు. ఇన్‌స్టంట్‌గా వారికి కనిపించేది రెండే రెండు విషయాలు.   

సక్సెస్, ఫెయిల్యూర్.  

There’s no such thing as overnight success. There are years of silent hunger, unseen grind, and behind-the-curtain battles — But the world doesn’t watch the struggle. It only applauds the spotlight. 

-మనోహర్ చిమ్మని