Comfort Is Killing You

According to a widely cited Pew research insight, a large majority of people live very close to where they grew up. Familiar streets, known faces, predictable routines—comfort quietly becomes a lifetime default.

But growth rarely happens in familiar places.

The most defining moves of life often begin the moment we step away from what feels safe. New cities challenge our identity, stretch our skills, and strip away excuses.

Comfort soothes—but it also limits. Obsession, ambition, and reinvention demand friction.

This truth isn’t limited to the U.S. It applies everywhere. Across cultures, countries, and careers, staying too close to comfort keeps potential dormant.

If you want to become dangerous—in thought, creativity, or courage—change your geography.

Sometimes, the fastest way to find yourself is to leave home.

Where did you grow up—and where is life calling you next? 

- Manohar Chimmani 

"సిండికేట్" సినిమా !!

ఇది ఆర్జీవీ ప్లాన్ చేస్తున్న "సిండికేట్" కాదు...  

ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఒంటరిపోరాటాలకంటే, ఒక నలుగురైదుగురు లైక్‌మైండెడ్ కలిసి చేసే సినిమాలే బాగా సక్సెస్ అవుతాయని చెప్పే పోస్టు.   

ఒక్క సినిమాలోనే కాదు, ఏ ఫీల్డులో అయినా సరే, "సిండికేట్" అంటేనే సక్సెస్.  

ఒకటే బుర్ర కంటే, నాలుగు బుర్రలు యాక్టివ్‌గా పనిచేస్తూ, పవర్‌ఫుల్ నిర్ణయాలు తీసుకోగలుగుతాయి.  

ఇప్పుడు హేమాహేమీలుగా టాప్ పొజిషన్లలో ఉన్న ప్రొడ్యూసర్లలో ఎక్కువ మంది ప్రొడ్యూసర్లు ప్రారంభంలో ఇలా ఒక సిండికేట్‌గా ఏర్పడి సినిమాలు చేసినవాళ్ళే.

వీరికి ఒంటరిగా చేసే సత్తా లేక కాదు. అదంతే. ఒక పెద్ద పనిని ఒక్కరే చేయటం కంటే, నలుగురు కలిసిచేయడం అన్నివిధాలా సులభంగా ఉంటుంది. 

ఇప్పటికీ మీరు చూడండి... దాదాపు ప్రతిసినిమాలో మెయిన్‌గా ఒక ప్రొడ్యూసర్ ఉన్నా కూడా, దాని సమర్పణ ఒకరు చేస్తారు. నిర్వహణ ఇంకొకరుంటారు. సహనిర్మాత ఇంకొకరుంటారు. వీళ్లంతా ఆ సినిమా నిర్మాణంలో భాగస్వాములే అన్నమాట. 

కట్ చేస్తే -

మంచి కంటెంట్‌తో ఒక చిన్న బడ్జెట్ సినిమా చెయ్యాలంటే ఒక 2 కోట్లు అవుతుందనుకుంటే, దాన్ని ఒక్కరే చేయనవసరం లేదు. ముగ్గురో నలుగురో లైక్‌మైండెడ్ ఇన్వెస్టర్లు కలిసిచెయ్యొచ్చు. రిస్క్-ఫ్రీ ప్రాజెక్టుతో అత్యధికస్థాయిలో లాభాలు పొందొచ్చు.  

నిజంగా ఈ ఫీల్డువైపు ప్యాషన్ ఒక్కటే కాకుండా, ఒక బిజినెస్‌గా కూడా ఆసక్తి ఉన్న ఇన్వెస్టర్లు ఆలోచించవచ్చు. "సిండికేట్" కావచ్చు. ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ మీడియేటర్స్ కూడా ఈ "సిండికేట్" ఇన్వెస్ట్‌మెంట్స్ గురించి ఆలోచించవచ్చు. 

Want to know more? DM me.

- మనోహర్ చిమ్మని   

కొన్ని విషయాల్లో లాజిక్కుల జోలికి పోవడం వృధా!

"Religion is a man made thing" అన్న మాటను నేను బాగా నమ్ముతాను. దేవుడు అన్న కాన్‌సెప్ట్ అందులో భాగమే.

పై వాక్యాన్ని ఎంత బాగా నమ్ముతానో, అంత కంటే బాగా నేను నమ్మే నిజం ఇంకోటి కూడా ఉంది.

అది... మనకు తెలియని ఏదో ఒక "శక్తి".

ఆ శక్తి లేకుండా మనమంతా లేము. మన చుట్టూ ఉన్న ఈ అద్భుతమైన ప్రకృతీ లేదు.

ఆ శక్తి రూపం మనకు తెలియదు. ఆ శక్తి ఉద్దేశ్యం ఏంటో కూడా మనకు తెలియదు.

ఎవరికి వారు ఏదో ఒక పేరు పెట్టుకొని ఆ శక్తిని నమ్మడంలో తప్పేమీ లేదు. ఇంకొకరిని ఇబ్బంది పెట్టనంతవరకూ నిజంగా అదొక మంచి డిసిప్లిన్.

నేను కన్వీనియెంట్‌గా ఫీలయ్యి, నాకు నచ్చిన ఒక పేరుతో, ఆ శక్తిని నేనూ నమ్ముతున్నాను. అయితే, ఈ పేరు విషయంలో అప్పుడప్పుడూ నేను కూడా పార్టీలు మారుతుంటాను. అది వేరే విషయం. అది నా కంఫర్ట్.  

ఒక్క దేవుడనే కాదు... ఏ విషయంలో ఐనా అంతే. 

మనం కన్వీనియెంట్‌గా ఫీలైన విషయాలతోనే మనం కనెక్ట్ అవుతాం. మనుషుల విషయంలో కూడా అంతే. మనం కంఫర్ట్‌గా ఫీలైన వ్యక్తులే ఎక్కువగా మన జీవితంలో ఉంటారు. 

ఇదంతా ఎలా ఉన్నా... శతాబ్దాలుగా చాలా మంది మహామహులైన చక్రవర్తులు, రాజులు, రచయితలు, తత్వవేత్తలు, శాస్త్రజ్ఞులు, మేధావులమనుకున్నవారి విషయంలో నేను చదివి తెలుసుకొన్నదీ, ఇటీవలికాలంలో వ్యక్తిగతంగా నేను గమనించినదీ అయిన గొప్ప నిజం కూడా ఇంకోటుంది...   

అసలు దేవుడు అన్న కాన్‌సెప్ట్‌నే నమ్మకుండా, జీవిత పర్యంతం విశృంఖలంగా గడిపిన వీరంతా చివరికి ఏదో ఒక ఆధ్యాత్మిక తత్వానికి లొంగిపోయారు. ఆశ్రమాల్లో చేరిపోయారు.   

అంటే - అందులో ఏదో ఆనందమో, ఓదార్పో, ఇంకేదో మనకు అవసరమైన పాజిటివ్ ఫీలింగో ఉంది. 

 

తప్పకుండా ఉంది. 

సో, మళ్లీ మనం కొత్తగా ఒక చక్రాన్ని కనిపెట్టాల్సిన అవసరం లేదు. అనుభవం మీద అన్నీ మనకే తెలుస్తాయి. 

"నాకే అన్నీ తెలుసు" అని ఎగిరెగిరిపడేవాళ్లకి ఇంకొంచెం ఎక్కువగా తెలుస్తాయి. మరింత లోతైన ఆధ్యాత్మికస్థాయికి వెళతారు.    

అందుకే ఈ విషయంలో అనవసరంగా లాజిక్కుల జోలికి పోవడం వృధా. ఆ సమయాన్ని మరోవిధంగా సద్వినియోగం చేసుకోవడం బెటర్... అని నేననుకుంటున్నాను... 

Logic doesn’t always belong to spirituality.
Nor to cinema.
Some things are meant to be felt.
Accept. Enjoy. Live—
because life is one.

- మనోహర్ చిమ్మని   

బ్లాగింగ్ నిజంగా అదృశ్యమైపోతోందా?

సోషల్ మీడియా వచ్చాక ఒక్కొక్కటిగా కొన్ని ఫేడవుట్ అయిపోతున్నాయి. వాటిల్లో మొదటిది వెబ్‌సైట్. రెండోది బ్లాగింగ్. 

ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఇప్పటికీ 600 మిలియన్ల బ్లాగ్స్ ఉన్నాయి. కాని, అంతకుముందు ఉన్నంత క్రేజ్ ఇప్పుడు వీటికి లేదు. 

కేవలం కొంతమంది మాత్రం బ్లాగింగ్‌ను మరింత స్పెషలైజ్డ్‌గా తీర్చిదిద్దుతున్నారు. సోషల్‌మీడియా నుంచి బ్లాగ్‌లకు రప్పించుకుంటున్నారు. 

కట్ చేస్తే -

2012 ఆగస్టులో అనుకోకుండా ప్రారంభమైన నా ఈ బ్లాగింగ్ జర్నీ నాకెంతో ఇష్టం.  

నా స్ట్రెస్‌బస్టర్. నా థెరపీ. నా ధ్యానం. నా యోగా. 

"ఇది రాయటం అవసరమా" అని అనిపించిన విషయాలు కూడా ఎన్నో రాశాను నా బ్లాగులో.

అది వేరే విషయం. 

"ఇది పోస్ట్ చేస్తే అందరూ నన్ను ఏమనుకుంటారో అన్న సంఘర్షణ లేకుండా నా బ్లాగులో నేను ఒక్క పోస్ట్ కూడా పోస్టు చెయ్యలేదు" అంటాడు జేమ్స్ ఆల్టుచర్.

సో, ఈ విషయంలో నాకో సోపతి ఉన్నాడనుకున్నాను. 

బైదివే, ఆల్టుచర్ 'ఎక్స్‌'లో నా ఫాలోయర్ కూడా!

కట్ చేస్తే - 

బ్లాగింగ్ మానెయ్యాలని కనీసం ఒక డజన్ సార్లు అనుకున్నాను. కాని, మానుకోలేకపోయాను. తర్వాత నేనే అనుకున్నాను... ఎందుకు మానెయ్యాలి అని. 

అదేంటో గాని, నేను విచ్చలవిడిగా బ్లాగింగ్ చెయ్యటం తగ్గించాక కూడా ఈ మధ్య నా బ్లాగును చాలామంది చదువుతున్నారు! 

- మనోహర్ చిమ్మని  

చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలే రిస్క్-ఫ్రీ !!

మీరు గమనించారా... దాదాపు ప్రతి పెద్ద ఫిలిం ప్రొడక్షన్ కంపెనీ ఇప్పుడు చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు కూడా రెగ్యులర్‌గా చేస్తోందని? 

ఒకవైపు భారీ బడ్జెట్ సినిమాలు చేస్తూనే, ఇంకోవైపు చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు చేస్తున్నారు. లేదంటే, బయటి నుంచి ఇండిపెండెంట్ ఫిలిం మేకర్స్ చేసిన చిన్న బడ్జెట్ సినిమాల్ని, పెద్ద నిర్మాతలు తీసుకొని, వాళ్ళ బ్యానర్ ద్వారా రిలీజ్ చేస్తున్నారు. 

ఎందుకు?

రొటేషన్. 

భారీ సినిమాలు ఎప్పుడు పూర్తయ్యి, ఎప్పుడు రిలీజ్ అవుతాయో అస్పష్టం. ఈలోగా చిన్న రేంజ్‌లో అయినా మనీ రొటేషన్ కావాలంటే చిన్న సినిమాలే కాపాడతాయి. 

భారీ బడ్జెట్ సినిమాలు గ్యాంబ్లింగ్ అయితే, చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు రిస్క్-ఫ్రీ. 

భారీ బడ్జెట్ సినిమాల్లో పోతే పదులు-వందల కోట్లు పోతాయి. చిన్న సినిమాలు ఫ్లాప్ అయినా, ఓటీటీలు ఇతర రైట్స్ ద్వారా మినిమమ్ గ్యారంటీ ఉంటుంది. ఎందుకంటే, బడ్జెట్ తక్కువ కాబట్టి.   

- మనోహర్ చిమ్మని  

Ayn Rand: From Hollywood Scripts to the Philosophy of the Self

Ayn Rand is often remembered as the fierce philosopher of Objectivism, but before The Fountainhead shook the literary world in 1943, she was already shaping stories in a different arena—cinema and theatre. 

She worked as a screenwriter in Hollywood and even had a play produced on Broadway in 1935–36.

Storytelling was not a detour for Rand. It was her laboratory.

Objectivism—her philosophy of reason, individualism, and creative self-interest—fits cinema like a glove. Films are born from a singular vision fighting odds: producers, markets, trends, fear. Rand believed that the creator must not dilute their truth to please the crowd. In that sense, every filmmaker faces the same choice her heroes did… compromise or conviction.

For artists in films, Rand’s life sends a powerful message. Cinema is not just entertainment. It is a moral statement. A director, writer, or actor who owns their voice, takes responsibility for their choices, and refuses to apologize for ambition is already practicing Objectivism—whether they name it or not.

On her 121st birthday (2nd Feb), Ayn Rand reminds us of this simple, uncomfortable truth... Great films, like great lives, are made by individuals who dare to stand alone.

- Manohar Chimmani 

క్రియేటివిటీపై రాజకీయాల కబ్జా!

ఆ అవార్డు పేరే నాకు నచ్చ లేదు. అతను సినిమాలకు చేసిన సేవ కూడా ఏం లేదు. ఇంక చాలావుంది చెప్పాలంటే కాని, వద్దు.    

కట్ చేస్తే -  

నాకెలాగూ ఆల్రెడీ ఓ నంది అవార్డు ఉంది.

బై మిస్టేక్, మళ్ళీ ఏదైనా అవార్డు గివార్డు తీసుకోవాలనుకుంటే ఫిలింఫేర్, సైమా, ఐఫా లాంటి వాటికోసం పోటీపడతా. 

ఇప్పుడు కొంచెం ఫ్రీ అయిపోయాను. సినిమాలే నా పూర్తి ఫోకస్. కాబట్టి, బాజాప్త కర్చీఫ్ వేసినట్టే. తప్పకుండా వీటిలో కనీసం ఒక్కటైనా తీసుకుంటా. 

అంతే తప్ప, ఈ లోకల్ అవార్డ్స్ లొల్లి నాకు అవసరం లేదు. ఈ రాజకీయాలు కూడా అంత అవసరం లేదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని 

Why Playing Safe Kills Cinema

“I want to risk hitting my head on the ceiling of my talent. I want to really test it out and say, ‘Okay, you’re not that good. You just reached the level here.’ I don’t ever want to fail, but I want to risk failure every time out of the gate.”
— Quentin Tarantino

This quote cuts straight to the heart of cinema — and to the soul of every serious filmmaker.

Most people never discover the ceiling of their talent. Not because they lack ability, but because they never jump high enough to hit it. They stay in the safe zone, repeating what works, choosing comfort over curiosity. Cinema, however, doesn’t grow in safe spaces. It grows where ego is bruised, where experiments fail, and where courage is tested.

Tarantino’s mindset reminds us that real artists don’t fear limits — they chase them. They want to know how far they can go, even if the answer hurts. Especially if it hurts. Because that pain reveals truth. And truth is the raw material of powerful cinema.

For a film director, risking failure is not optional — it’s a professional requirement. Every ambitious script, every unconventional shot, every bold casting choice is a gamble. Some will fall flat. Some will confuse. Some will be rejected. But each attempt stretches the filmmaker’s capacity. That’s how voice is discovered. That’s how originality is born.

Cinema doesn’t reward perfection. It rewards those who dare to find their edges.

So aim high enough to hit your limits. Let failure teach you where your real strength lies. Each risk sharpens your instinct, deepens your craft, and brings you closer to your most authentic work.

In the long run, the only real failure is never testing your talent at all.

If you’re a writer or filmmaker, take one creative risk this week — something that scares you a little. Drop a comment saying “I’m risking it” and let’s move forward together.

- Manohar Chimmani 

The Best Way to Stay Poor is — Start Tomorrow.

Tomorrow is the most dangerous word in a filmmaker’s life.

It feels harmless, even responsible. But in reality, it quietly kills scripts, delays shoots, postpones learning, and turns dreams into excuses.

In the cine field, talent is everywhere. What’s rare is action today. 
Many writers keep “polishing” scripts forever. Many directors wait for the perfect producer, perfect budget, or perfect timing. Meanwhile, someone less talented but more decisive starts now — and moves ahead.

For a film director especially, tomorrow is expensive. 
Every delayed film, every postponed pitch, every unrealized experiment is lost experience.

Cinema doesn’t reward intention. It rewards execution.

The industry respects people who are already in motion, not those who are “planning to start.”

Starting today may mean a small film, a rough cut, a low-budget attempt, or even a failed project. But that failure pays dividends — skills sharpen, networks grow, confidence builds. That’s how directors move from survival to sustainability, and from sustainability to success.

So remember... 
You don’t stay poor because you lack money. 
You stay poor because you keep saying “I’ll start tomorrow.”

If you’re a writer or filmmaker, start something today — write one scene, shoot one frame, make one call. 

Comment “START NOW” if you’re done waiting for tomorrow.

- Manohar Chimmani 

గుమ్మడికాయ అందరూ కొట్టలేరు!

సినిమా షూటింగ్ ప్రారంభించిన రోజు పూజ చేసి కొబ్బరికాయలు కొడతారు. షూటింగ్ పూర్తయిన రోజు గుమ్మడికాయ కొడతారు. ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఇదొక సాంప్రదాయం. ఎప్పటినుంచో ఉంది. 

ప్రతి సంవత్సరం వందల సినిమాలు కొబ్బరికాయ కొట్టి ప్రారంభిస్తారు. కాని, వాటిలో ఒక 50 శాతం సినిమాలు మాత్రమే షూటింగ్ పూర్తిచేసుకొంటాయి. గుమ్మడికాయ కొడతారు. 

గుమ్మడికాయ కొట్టిన రోజు టీమ్‌లో చాలామందికి ఎమోషనల్‌గా ఉంటుంది. ముఖ్యంగా "ఈ సినిమా నాది" అని భావించినవారికి.

అప్పటివరకూ కలిసిపనిచేసి, "ఇంక రేపటి నుంచి షూటింగ్ ఉండదు, కలవము" అనుకున్నప్పుడు నిజంగానే ఎవరికైనా ఎమోషనల్‌గా ఉంటుంది. 

టీమ్‌లో ప్రతి ఒక్కరూ ప్రొడ్యూసర్, డైరెక్టర్‌ల దగ్గరికొచ్చి "కంగ్రాట్స్" చెప్తూ షేక్ హాండ్ ఇస్తారు. కొందరు హగ్ చేసుకుంటారు. మాటలు కరువైపోతాయి.  

భారీ బడ్జెట్ ప్రాజెక్టులైనా, చిన్న సినిమాలైనా గుమ్మడికాయ కొట్టినరోజు అక్కడ ఈ ఎమోషనల్ సీన్ తప్పదు.    

ఇలా నా మొదటి రెండు సినిమాలప్పుడు జరిగింది. కొందరు ఆర్టిస్టులు అయితే ఏడ్చేశారు.

"అలా" సినిమా గుమ్మడికాయ కొట్టినరోజున మా హీరోయిన్ విదిశ శ్రీవాస్తవ, వాళ్ళ నాన్న (ఆర్మీ ఆఫీసర్) కూడా దాదాపు ఏడ్చేశారు.  

కట్ చేస్తే -

మొన్నీమధ్య మేం షూటింగ్ పూర్తిచేసిన రోడ్ క్రైమ్ థ్రిల్లర్ సినిమా "ఎర్రగులాబి" గుమ్మడికాయ కొట్టిన రోజు మాత్రం ఏ ఒక్కరిలోనూ ఇలాంటి ఎమోషనల్ ఫీలింగ్ నేను చూళ్ళేదు. 

దాదాపు అందరూ ఎప్పుడెప్పుడు ఈ తతంగం అయిపోతుందా, వెళ్ళిపోదాం అన్నట్టుగా ఉన్నారు. ఈ ఈవెంట్ ప్రాముఖ్యం తెలిసిన కొంతమంది లైట్ మెన్, కెమెరా అసిస్టెంట్స్ లాంటి ఒకరిద్దరు టెక్నీషియన్స్ మాత్రం అదే మూడ్‌లో నాకు కనిపించారు. నాతో అదే ఫీలింగ్‌తో మాట్లాడారు.  

కట్ చేస్తే - 

ఆరోజు నా టీమ్‌లో ఒకే ఒక్కరి ప్రవర్తన మాత్రం నాకు చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది.

కనీసం డైరెక్టర్‌కు షేక్ హాండ్ ఇవ్వలేదు. కారెక్కి వెళ్ళిపోతున్న ఇంకొకరికి షేక్ హాండ్ ఇచ్చి, బాయ్ చెప్పడానికి మాత్రం చాలా తపన పడ్డారా వ్యక్తి. 

ఎవరా వ్యక్తి అన్నది నా టీమ్‌లో దాదాపు అందరికీ తెలుసు. ఎందుకంటే, వాళ్ళే ఇదంతా అబ్జర్వ్ చేస్తూ నాకు చెప్పారు. నేనూ చూశాను. 

మార్పు మానవ సహజం కదా? కాని, అది మార్పా... లేదంటే, "ఇంకేముంది పనయిపోయింది కదా" అనుకొని ఆరోజు బయటపడ్డ ఒరిజినాలిటీనా?   

- మనోహర్ చిమ్మని