ఈ డిసిప్లిన్ పాటించడం అంత ఈజీ కాదు!

కపిల్ శర్మ షోలో షారుక్ ఖాన్ ఒకసారి ఒక మంచి మాట చెప్పాడు:

"నా ఇన్నేళ్ళ కెరీర్‌లో నేను మొదటి నుంచీ ఒక రూల్ చాలా ఖచ్చితంగా పాటిస్తున్నాను. ఏంటంటే... నేను ఎవ్వరి పర్సనల్ వ్యవహారాల్లో, ప్రేమ వ్యవహారాల్లో, డబ్బుల వ్యవహారాల్లో, బిజినెస్ వ్యవహారాల్లో, ప్రొఫెషనల్ వ్యవహారాల్లో అస్సలు వేలు పెట్టను. కల్పించుకోను. 

ఇది నేను అనుభవం మీద నాకు నేను నేర్చుకుని పాటిస్తున్న డిసిప్లిన్. ఈ ఒక్క డిసిప్లినే నన్ను ఇండస్ట్రీలో ఈరోజు నేను ఈ స్థాయికి రావటంలో నాకు బాగా ఉపయోగపడింది.

ఈ డిసిప్లిన్ వల్ల నాకు జరిగిన ఇంకో మంచి ఏంటంటే... నేనెలా ఉంటానో ఎదుటివాళ్ళంతా నాతో అలాగే ఉంటారు!" 

దటీజ్ షారూక్ ఖాన్! 

వినటానికి చాలా సింపుల్‌గా ఉంది. కాని, ఈ డిసిప్లిన్ పాటించడం అంత ఈజీ కాదు. అందరివల్ల కాదు.  

వడపావ్, పావ్ బాజీలతో ఆకలి తీర్చుకొంటూ, షెల్టర్ లేనప్పుడు ముంబై రైల్వే స్టేషన్లలోని బెంచీల మీద పడుకొంటూ సినిమా అవకాశాల కోసం తిరిగిన నేపథ్యం ఉన్న షారుక్ ఖాన్ అంత ఈజీగా, జస్ట్ అలా ఊరికే, బాలీవుడ్ కింగ్ కాలేదు. 

షారుక్ ఖాన్ ఫస్ట్ నాన్-సినిమా పేమెంట్ 50 రూపాయలు. ఫస్ట్ సినిమా అడ్వాన్స్ 11,000 రూపాయలు. ఇప్పుడు బాలీవుడ్ టాప్ హీరోగా షారుక్ నెట్‌వర్త్ 11,000 కోట్లు! 

The film industry is a strange place where dreams are sold, talent is tested, and only persistence survives.

కట్ చేస్తే - 

కన్సిస్టెన్సీ కోసం అప్పటికప్పుడు అనుకొని ఏదో ఓ కొత్త హాబీ మొదలెడుతుంటాను. అలా మొదలెట్టిన ఎన్నో హాబీల్లో ఈ "మనోహరమ్" డిజిటల్ బులెటిన్ కూడా ఒకటి. కాని, ఇప్పుడు నేను పూర్తిస్థాయిలో సినిమాలు చేసే పనిలో బిజీ అయిపోతున్నాను కాబట్టి ఈ బులెటిన్ కోసం సమయం కెటాయించటం ఇంక కుదిరేలా లేదు. సో, రేపటి నుంచి బులెటిన్ రాదు.   

బులెటిన్ లేకపోయినా, నా ఆర్టికిల్స్ రెగ్యులర్‌గా నా బ్లాగ్‌లో చదవొచ్చు. అవే ఆర్టికిల్స్ నా సోషల్ మీడియాలో కూడా పోస్ట్ చేస్తుంటాను. మీరు అక్కడ కూడా చదవొచ్చు. 

థాంక్యూ.   

- మనోహర్ చిమ్మని   

ఇండిపెండెంట్ సినిమాలకు ఆఫీస్ అవసరమా?

ప్రతిరోజూ, ప్రతి క్షణం ఇక్కడ ఏదో ఒక టెంప్టేషన్ ఉంటుంది. ఈ టెంప్టేషన్‌ను గెలవటం అంత ఈజీ కాదు. అది గెల్చినవాడు నిజంగా తోపు. 

"ఇక అయిపోయిందిరా పని" అనుకుంటాం. కాని, కాదు. అయ్యేదాకా చెప్పలేం. ఎప్పుడవుతుందో ఎవరికీ తెలీదు.      

అందుకే, "మనం ఎప్పుడూ ఒక దట్టమైన అడవిలో ఉన్నట్టు ఫీలవుతూ, ప్రతి నిమిషం అలర్ట్‌గా ఉండాలి. ఏ మూల నుంచి ఏ జంతువు వచ్చి మనల్ని ఎలా ఎటాక్ చేస్తుందో తెలీదు" అంటాడు పూరి జగన్నాధ్.    

కట్ చేస్తే - 

సినిమా టీమ్ అంతా ఎక్కడ కలిస్తే అదే ఆఫీస్ అని చెప్తూ ఆ మధ్య నేనొక బ్లాగ్ పోస్టు రాశాను. 

కేఫే మిలాంజ్. బియాండ్ కాఫీ.  

ఇరానీ హోటల్. కాఫీడే. 

కేబీఆర్ పార్క్. నెక్లెస్ రోడ్డు. 

ఐమాక్స్ లాబీలు. ట్యాంక్ బండ్. 

యాత్రి నివాస్. సినీ ప్లానెట్... 

ఈ డిజిటల్ సోషల్ మీడియా యుగంలో... ఇండిపెండెంట్ మైక్రో బడ్జెట్ సినిమాలకు ఇప్పుడు ఇవే నిజమైన ఆఫీసులు. 

ఒకప్పట్లా నాలుగ్గోడల మధ్యనే కూర్చొని పనిచేసే రోజులు పోయాయి. క్రియేటివిటీకి రొటీన్ అంటే అస్సలు నచ్చదు. 

అదలా పక్కనపెడితే - సినిమా ప్రొడక్షన్‌కు సంబంధించిన పనంతా ఒక్క ఫిలిమ్‌నగర్‌లోనే జరగాలన్న రూల్ ఏం లేదు. అలాగే, సినిమావాళ్లంతా కూడా జూబ్లీ హిల్స్, శ్రీనగర్ కాలనీ, మణికొండ చుట్టుపక్కలే ఉండాల్సిన అవసరం కూడా నిజానికి లేదు. 

హాలీవుడ్ సినిమాల్లో పనిచేసేవాళ్ళంతా కాలిఫోర్నియాలోనే ఉండరు. బాలీవుడ్‌లో పనిచేసేవారంతా ఒక్క ముంబైలోనే ఉండరు. అలాగే, మన తెలుగు సినిమాల్లో పనిచేసేవాళ్ళంతా కూడా ఒక్క హైద్రాబాద్‌లోనే ఉండరు. ఒక్క ఫిలిమ్‌నగర్‌లోనో, మణికొండలోనో ఉండరు.     

ప్లానింగ్, ఎగ్జిక్యూషన్ సరిగ్గా చేసుకోగలిగితే చాలు, ఎవరు ఎక్కడి నుంచైనా సినిమాలు తీయొచ్చు. సినిమాల్లో పనిచేయొచ్చు. 

ఫిలిం నెగెటివ్ నుంచి డిజిటల్‌కు మారిపోయాక, ఫిలిమేకింగ్‌లో పోస్ట్ ప్రొడక్షన్ కోసం ఇప్పుడు ల్యాబ్స్ కూడా అవసరం లేదు. ఆఫీసులో రెండు మంచి ఐమాక్ సిస్టమ్స్ చాలు. 

ఇక ఫిలిం చాంబర్లో, ఎఫ్‌డిసిలో, యూనియన్ ఆఫీసుల్లో ఉండే కొద్దిపాటి పేపర్ వర్క్ కోసం - ఒక సినిమా మొత్తానికి పట్టే సమయం కేవలం కొన్ని నిమిషాలే! ఆ కొన్ని నిమిషాల కోసం, ఆ చుట్టుపక్కలే ఆఫీసు తీసుకొని ఉండాల్సిన అవసరమైతే అస్సలు లేదు. 

కలవాలనుకున్నప్పుడు ఎవరు, ఎప్పుడు, ఎక్కడ, ఎవరినైనా, ఎలాగైనా కలుసుకోవచ్చు. 

చిన్న సినిమాలకు బడ్జెటే పెద్ద సమస్య.

ఈ చర్చంతా అందుకే. 

వీటికి ఫిలిం ఆఫీస్ అనేది ఎక్కడైనా ఉండొచ్చు.

"వర్చువల్ ఆఫీస్" అయితే ఇంకా బెటర్.  

- మనోహర్ చిమ్మని  

ఇప్పుడు నిజంగా సీన్ మారింది!

"మా వాడు చదువుకోవట్లేదు. ఉద్యోగం చేయడు. బిజినెస్ చేయలేడు. ఏ పనీ చేతకాదు. ఎందుకూ పనికిరాడు. కొంచెం నీ దగ్గర డైరెక్షన్ డిపార్ట్‌మెంట్‌లో పెట్టుకో!"

ఒకరోజు పొద్దున్నే గురువుగారు "దర్శకరత్న" దాసరి గారికి కాల్ చేసి అలా అడిగాట్ట ఆయన స్నేహితుడు. బయటివాళ్ల దృష్టిలో డైరెక్షన్ డిపార్ట్‌మెంట్ అంటే మరీ అంత పనికిరానిదన్నమాట! 

ఈ జోక్‌ని స్వయంగా గురువుగారు, దర్శకరత్న దాసరి నారాయణరావుగారు అప్పటి తన బంజారాహిల్స్ ఆఫీసులో స్వయంగా నాతో చెప్పారు. ఒక్క డైరెక్షన్ డిపార్ట్‌మెంటే కాదు. టోటల్‌గా సినీఫీల్డులో పనిచేసేవారంతా ఎందుకూ పనికిరానివాళ్లని ఇతర ఫీల్డులవాళ్ల అభిప్రాయం. 

"చదువుకోవడం చేతకానివాళ్లంతా సినీఫీల్డంటారు!" అని కూడా అంటారు కొంతమంది. వాళ్లకి తెలీదు... ఫీల్డులో హైస్కూల్ డ్రాపవుట్స్ నుంచి, ఎమ్ బి ఏ లు, యూనివర్సిటీ డబుల్ గోల్డ్ మెడలిస్టులు, న్యూక్లియర్ ఫిజిక్స్ పీజీలు, పీహెచ్‌డీలు, ఐ ఐ ఎమ్ నేపథ్యాన్ని అలవోగ్గా అలా వదిలేసినవాళ్ల దాకా ఎందరో ఉన్నారని! 

"అబ్బో సినిమావాళ్లా!" అంటారు కొందరు. మిగిలినవాళ్లంతా ఏదో సొక్కమైనట్టు. వీళ్లేదో చేయరాని పని చేస్తున్నట్టు! దేన్నయినా సరే జనరలైజ్ చేసి మాట్లాడే ఇలాంటివాళ్లంతా తెలుసుకోవాల్సిన ఒక నిజం ఎన్నటికీ తెల్సుకోలేరు.

"మ్యాటర్ ఎప్పుడూ ఫీల్డు కాదు. మన మైండ్‌సెట్" అనేది కామన్‌సెన్స్. అన్ని ఫీల్డుల్లో మంచీ చెడు ఉంటుంది. అన్ని ఫీల్డుల్లో కొందరికి వర్కవుట్ అవుతుంది, కొందరికి కాదు. వేరే ఫీల్డులను పట్టించుకోరు, ఈ ఫీల్డుని బాగా పట్టించుకుంటారు. 

ఎందుకంటే... ఇది గ్లామర్ ఫీల్డు కాబట్టి, ఇక్కడ దగ్గినా తుమ్మినా బ్రేకింగ్ న్యూసే కాబట్టి. తెలిసినోడూ, తెలీనోడూ ఈ ఫీల్డు మీద, ఫీల్డులోని మనుషుల మీద ఏ కామెంట్ అయినా చెయ్యగలడు కాబట్టి, ఏ ఉచిత సలహా అయినా ఇవ్వగలడు కాబట్టి.    

సినిమా న్యూస్‌లు, సినిమావాళ్ళమీద టిడ్‌బిట్స్, సినిమా బేస్‌డ్ ప్రోగ్రామ్స్, సినిమావాళ్ల ఫోటోలు, బైట్స్ లేకుండా ఏ పత్రికా, ఏ చానెల్, ఏ సోషల్ మీడియా బ్రతకలేదు. సగటు మనిషి జీవితంలో కూడా సినిమా ఒక అంతర్భాగం. ప్రత్యక్షంగానో, పరోక్షంగానో సినిమావాళ్ళ కొలాబొరేషన్ లేకుండా దాదాపు ప్రపంచంలోని ఏ బిజినెస్, ఏ ప్రొఫెషన్ కూడా ఉండే అవకాశం లేదు.    

ఇప్పుడు నిజంగా సీన్ మారింది. సినిమా ఒక పాష్ అండ్ ప్రీమియమ్ స్థాయి ప్రొఫెషన్ అని, ఇందులో ఎంట్రీ అనేదే చాలా గొప్ప విషయమని రియలైజ్ అవుతున్నారు. అవక తప్పదు.

ఒకప్పడు లక్షల్లో ఉండే అంకెలు... ఇప్పుడు పదుల కోట్లు, వందల కోట్ల దాకా ఎలా వెళ్తున్నది కూడా షాకవుతూ, అంతరాంతరాల్లో అసూయ పడుతూ గమనిస్తున్నారు. మనీకి మనీ, ఫేమ్‌కి ఫేమ్, సొసైటీలో స్టేచర్. ఇంకేం కావాలి?   

- మనోహర్ చిమ్మని  

ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఎదగాలంటే ఏం చెయ్యాలి?

"శివ" ప్రాజెక్టు ఓకే అవ్వడం కోసం ఆర్జీవీ ఎందరినో మేనిప్యులేట్ చేశాట్ట. తనకు అనుకూలంగా రిజల్ట్ రావడం కోసం ఒకరిదగ్గర ఒకలాగా, ఇంకొకరి దగ్గర ఇంకోలాగా మాట్లాడి, చివరికి శివ ప్రాజెక్ట్ ఓకే చేసుకున్నాట్ట. ఈ విషయం ఆర్జీవీనే స్వయంగా ఎన్నో ఇంటర్వ్యూల్లో చెప్పాడు. 

ఆమధ్య ఒక కాలేజి ఫంక్షన్లో స్పీచ్ ఇస్తూ, యస్ యస్ రాజమౌళి కూడా దాదాపు ఇలాంటిదే ఒక "సక్సెస్ మంత్ర" చెప్పాడు: "ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఎదగాలంటే ఎన్నో అబద్ధాలాడాల్సి ఉంటుంది. ఎన్నో మేనిప్యులేషన్స్ చెయ్యాల్సి ఉంటుంది. నీ ప్రొఫెషన్ కోసం అవన్నీ చెయ్యి. కాని, నీకు నువ్వు అబద్ధాలు చెప్పుకోకు... నిన్ను నువ్వు మభ్యపెట్టుకోకు" అని.   

ఇంకొక ఇంటర్వ్యూలో - ఇప్పుడు దేశంలోనే అత్యధిక పారితోషికం తీసుకుంటున్న కథారచయిత విజయేంద్రప్రసాద్ గారు ఒక ప్రశ్నకు సమాధానంగా, "ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో సక్సెస్ సాధించాలంటే మీరు అబద్ధాలు బాగా చెప్పగలగాలి" అన్నారు.  

కట్ చేస్తే - 

ప్రతి ఇండస్ట్రీకి, ప్రతి బిజినెస్‌కు, ప్రతి ప్రొఫెషన్‌కు ఆయా చోట్ల సక్సెస్ సాధించడానికి, నిలదొక్కుకోడానికి కొన్ని ప్రాథమిక సూత్రాలుంటాయి. ఒక వ్యవహారశైలి ఉంటుంది. వ్యక్తిగతంగా ఎవరికి ఎలాంటి ప్రిన్సిపుల్స్ ఉన్నా, ఇండస్ట్రీ బేసిక్ సూత్రాలకు ఎవరి శైలిలో వారు ఎడాప్ట్ అవక తప్పదు. అలా కాగలిగినవారే ఇండస్ట్రీలోని ఏ క్రాఫ్ట్‌లో అయినా సక్సెస్ సాధిస్తారు.    

సింపుల్‌గా చెప్పాలంటే - తాడిచెట్టుకిందకి వెళ్ళినప్పుడు మనం కల్లే త్రాగాలి. కల్లు మండువాలో కూర్చొని నేను కాఫీ త్రాగుతాను అంటే కుదరదు. 

ప్రిన్సిపుల్స్, తొక్క అనే ఈ అంతస్సంఘర్షణలోనే చాలామందికి జీవితం అయిపోతుంది. కొంతమంది మాత్రం నిమిషాల్లో మౌల్డ్ అయిపోతారు.   

కట్ చేస్తే - 

పైన చెప్పిన ఉదాహరణల్లో ఆర్జీవీ, రాజమౌళి, విజయేంద్రప్రసాద్ గారు చెప్పింది కూడా ఇదే. వారు చెప్పిన అబద్ధాలు, మేనిప్యులేషన్స్ అంటే తప్పుచెయ్యమని కాదు. నెగెటివ్ అర్థంలో కాదు. 

ఇండస్ట్రీలో పనులు ముందుకు కదిలేలా ఎదుటివారిని కన్విన్స్ చెయ్యగలగటం. 

మనలో ఏ మూలో ఉన్న కాస్తంత ఈగోని కాసేపు పక్కనపెట్టగలగటం. 

ఒక హాయ్. 

రెండు షేక్ హాండ్స్. 

నాలుగు థాంక్యూలు. 

దట్సిట్. 

యు ఆర్ ఆన్ ద ట్రాక్.

తర్వాతంతా నీ సత్తా. 

Cinema is a powerful creative playground, but to play in it, you must first learn its rules—even the ones that challenge your principles.

- మనోహర్ చిమ్మని   

చార్లీ చాప్లిన్ మంచి బిజినెస్‌మేన్ కూడా!

తలరాత, విధిరాత, ఎలా రాసిపెట్టుంటే అలా జరుగుతుంది... వంటి శాస్త్రాలను నేను నమ్మలేను. నమ్మను. ఎవరైనా ఇలా చెప్తుంటే సరదాగా వింటాను. వారి నమ్మకాల్ని గౌరవిస్తాను. అది వేరే విషయం. 

"మన కృషినిబట్టే ఫలితం ఉంటుంది. మన నిర్ణయాలనుబట్టే కొన్ని కలిసిరావడమో, లేదా కలిసిరాకపోవడమో జరుగుతుంది." ఇది నా వ్యక్తిగత నమ్మకం. ఎన్నెన్నో సందర్భాల్లో నా అనుభవం కూడా. 

    

కట్ టూ చార్లీ చాప్లిన్ - 

తన జీవితకాలంలో సుమారు 80 సినిమాల్లో నటించి, 3 అకాడమీ అవార్డుల్ని అందుకున్న చార్లీ చాప్లిన్ అంటే కేవలం ఒక్క నటుడుగానే అందరికి తెలుసు. కానీ - అతనొక మంచి రైటర్, డైరెక్టర్, ప్రొడ్యూసర్, బిజినెస్‌మేన్ అన్న విషయం చాలామందికి తెలియదు. 

మేరీ పిక్‌ఫోర్డ్, డగ్లస్ ఫెయిర్‌బాంక్స్, డి డబ్ల్యూ గ్రిఫిత్ లనే మరో ముగ్గురు ఆర్టిస్టులతో కలిసి చాప్లిన్ పూనుకోకపోతే, 1919 లో "యునైటెడ్ ఆర్టిస్ట్స్" అనే ప్రొడక్షన్ కంపెనీ అసలు హాలీవుడ్‌లో ఏర్పడేదే కాదు. 

హాలీవుడ్ చరిత్రలో కేవలం ఆర్టిస్టులు మాత్రమే స్థాపించిన మొట్టమొదటి స్టూడియో అదే!  

    

ఇది నా పాత పోస్టే. అయినా, చార్లీ చాప్లిన్ చెప్పిన ఒక మూడు కొటేషన్లను మళ్ళీ ఒకసారి చడవడం కోసం, మరో కోణంలో స్వీయ విమర్శ కోసం మాత్రమే నేనీ బ్లాగ్ పోస్ట్ మళ్ళీ రాస్తున్నాను:

“Nothing is permanent in this world, not even our troubles.”

“I like walking in the rain, because nobody can see my tears.”

“The most wasted day in life is the day in which we had not laughed.”

చాప్లిన్ మార్కు ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ మొత్తాన్ని, ఆయన జీవితాదర్శాన్నీ ఈ మూడు కొటేషన్లలో మనం చూడొచ్చు. అలాంటి చార్లీ చాప్లిన్ తన ఆటోబయోగ్రఫీలో చెప్పుకున్నట్టు... చాప్లిన్ విజయరహస్యం ఏ విధిరాతో కానే కాదు. 

క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్! 

ఈ క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్‌కు అడ్డుపడే చిక్కుల్ని ప్రారంభంలోనే గుర్తించకపోవడం, లేదా అలాంటి చిక్కుల్ని కొనితెచ్చుకోవడం ఎంత తెలివితక్కువతనమో - వాటిల్లోంచి వెంటనే బయటపడకపోవడం అంతకంటే పెద్ద మూర్ఖత్వం.

 

ఈ చిక్కులు వ్యక్తిగతమైనవి కావొచ్చు, సాంఘికమైనవి కావొచ్చు, ఆర్ధికమైనవి కావొచ్చు. అడుగడుగునా మాత్రం అడ్డుపడతాయి. జీవితాన్ని అనుకున్నట్టుగా ముందుకు సాగనీయవు. జీవితంలో అసలు ఎన్నడూ ఊహించని అల్లకల్లోలం సృష్టిస్తాయి.  

    

ఈ లాజిక్ ఒక్క క్రియేటివ్ రంగాల్లో ఉన్నవారికే కాదు, అందరికీ వర్తిస్తుంది. 

ఈ నిజాన్ని ముందే గ్రహించగలిగాడు కాబట్టే - చాప్లిన్ తన క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్‌కు అడ్డుపడే చిక్కులకు ముందే చెక్ పెట్టుకున్నాడు. 1919 లోనే హాలీవుడ్‌లో యునైటెడ్ ఆర్టిస్ట్స్ స్థాపించాడు. తను కోరుకున్న క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్‌ను సాధించుకొన్నాడు. 

"చార్లీ చాప్లిన్" అనగానే పెదాలపైన నవ్వు వికసించేలా ప్రపంచ చలనచిత్ర చరిత్రలో నిల్చిపోయాడు. 

Money is a result. Wealth is a result. Health is a result. Illness is a result. Your weight is a result. We live in a world of cause and effect.

- మనోహర్ చిమ్మని 

రిస్క్ లేకపోతే (ఎపిక్) డైరెక్షన్ లేదు!

సీన్ 1:

ఆదిత్యధర్ మొదటి సినిమా "యూరీ: ది సర్జికల్ స్ట్రైక్". హిట్ సినిమా. దాని ప్రొడ్యూసర్ రోనీ స్క్రూవాలా. 

ఆదిత్యధర్ రెండోసినిమా కోసం బయటి ప్రొడ్యూసర్స్ నుంచి చాలా ఆఫర్స్ వచ్చాయి. అయినాసరే, అత్నే ప్రొడ్యూసర్‌గా తనే రెండో సినిమా తీశాడు. బాలీవుడ్ రికార్డుల్ని తిరగరాసే బ్లాక్‌బస్టర్ హిట్ ఇచ్చాడు. అదే "ధురంధర్". 

సీన్ 2:

సందీప్‌రెడ్డి వంగా తన తన మొదటి సినిమా కథతో చాలామంది హీరోల చుట్టు తిరిగాడు, చాలామంది ప్రొడ్యూసర్స్‌ను కలిశాడు. ఎక్కడా సెట్ అవలేదు. ఓ రెండేళ్ళు ఇలా అగడిచిందనుకుంటాను. 

ఇక లాభం లేదనుకొని సందీప్ వంగా వాళ్ళ అన్నయ్య, పేరెంట్స్ ధైర్యం చేశారు. ఒక మూడు కోట్లు రిస్క్ చేసి తను అనుకున్న స్క్రిప్టుతో సినిమా తీశాడు. బ్లాక్ బస్టర్ హిట్ సాధించాడు. అదే "అర్జున్ రెడ్డి". 

ఇదే సినిమాను బాలీవుడ్‌లో కూడా "కబీర్ సింగ్" పేరుతో రీమేక్ చేశాడు సందీప్ వంగా. అక్కడ కూడా బ్లాక్‌బస్టర్ హిట్టే. 

కట్ చేస్తే -

పై రెండు ఉదాహరణల్లో డైరెక్టర్స్ ఇద్దరూ చాలా పెద్ద రిస్క్ చేశారు. సినిమాలు హిట్ అయ్యాయి కాబట్టి బ్రతికిపోయారు. అదే ఫట్ అయితే?!

అలాగని, ఈ డైరెక్టర్స్ ఇద్దరూ డబ్బు బాగా వస్తుందని ప్రొడ్యూస్ చేశారా? కాదు.

ఆదిత్యధర్ క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్ కావాలనుకున్నాడు. ప్రొడ్యూసర్లు ధురంధర్‌లో కొన్ని సీన్లు ఒప్పుకోకపోవచ్చు. ఏదో ఒక దశలో ఏదో ఒక దగ్గర కాంప్రమైజ్ కావాల్సిరావచ్చు. అందుకే రిస్క్ తనే తీసుకున్నాడు ఆదిత్యధర్. 

వంగా విషయం వేరు. ఆల్రెడీ హీరోలు, ప్రొడ్యూసర్స్ కోసం చాలా తిరిగాడు. ఇంకొన్నాళ్లయితే కాంప్రమైజ్ అయిపోయి, ఇంకోటేదో ప్రొడ్యూసర్స్ వినగానే ఒప్పుకొనే కథతో సినిమా తీసేవాడేమో. ఆ రిస్క్ ఇష్టం లేక, అర్జున్ రెడ్డి కోసం ప్రొడ్యూసింగ్ రిస్క్ తీసుకున్నాడు. 

ఇద్దరూ అనుకున్నది సాధించారు. కాని, ఇలాంటి రిస్క్ తీసుకునే అవకాశం ఎంతమందికి ఉంటుంది? ఒకవేళ అలాంటి అవకాశం ఉన్నా, ఎంతమంది అలాంటి రిస్క్ తీసుకుంటారు? 

సో, అప్పుడప్పుడూ డైరెక్టర్స్ కెరీర్‌లో ఇలాంటి రిస్కీ స్టెప్స్ కూడా తప్పవు. 

మణిరత్నం, పూరి జగన్నాధ్ లాంటి డైరెక్టర్స్ వాళ్ళ సినిమాలను వాళ్ళే ప్రొడ్యూస్ చేసుకుంటున్నారంటే మొదటి కారణం డబ్బు మీద పిచ్చి కాదు. 

క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్. 

వాళ్ళు అనుకున్నట్టుగా సినిమా తీయడం కోసం.

- మనోహర్ చిమ్మని 

Be Water, My Friend!

టీనేజ్‌లో నేను కూడా నాన్‌చాక్ తిప్పాను. కరాటే నేర్చుకున్నాను. అప్పట్లో మా ఇంటిచుట్టూ అందరూ కరాటే మాస్టర్‌లే. కొత్తగా అప్పట్లో అదొక వేవ్ అనుకోవచ్చు. 

ఫోటోలు తీసుకోవాలన్న ఆలోచన అప్పుడు లేదు. మొబైల్స్ కూడా లేని కాలం అది. ఏమాత్రం ఐడియా ఉన్నా ఏదోలా ఒక ఫోటో లాగించేవాణ్ణి. 

ఈ బచ్చాలాట జోక్స్ పక్కనపెడితే... ఇక్కడ పాయింట్ కరాటే, నాన్‌చాక్ కాదు.

బ్రూస్‌లీ!

జస్ట్ 32 ఏళ్లకే తను అనుకొన్న ప్రతి ఒక్కటీ సాధించిన ఒక పెద్ద 'సక్సెస్ స్టోరీ' బ్రూస్లీ. 

కేవలం 32 ఏళ్లకే తన లక్ష్యాలన్నీ సాధించేసి, చెప్పాల్సినవన్నీ చెప్పేసి, ఆర్జీవీ లాంటి డైరెక్టర్స్‌కు కూడా ఇన్‌స్పిరేషన్ అవుతూ, ఏదో కొంపలు మునిగిపోతున్నట్టు ఆదరా బాదరా వెళ్లిపోయాడు. 

కట్ చేస్తే -

ప్రపంచం అంతా 'పర్సనల్ డెవలప్‌మెంట్' అనే ఒక ఫీల్ గుడ్ మాయలో పడికొట్టుకొంటోంది. బుక్స్, క్లాసులు, వర్క్‌షాపులు, రిట్రీట్స్ పేరుతో బిలియన్లకొద్దీ డాలర్ల బిజినెస్‌గా రోజురోజుకీ కొత్తపుంతలుతొక్కుతోంది.

ఇప్పుడు మనదేశంలో కూడా.  

వేళ్లూనుకుపోయిన కొన్ని సోకాల్డ్ శాస్త్రాల్లాగే, సైన్స్‌కు నిలబడని 'సీక్రెట్' ఇది. క్విక్ ఫిక్స్ కోసం నిరంతరం తపించే మనిషి బలహీనతమీద డబ్బు సంపాదించుకొనే పెద్ద మాయ ఈ "పర్సనల డెవలప్‌మెంట్". 

పాయింట్ ఏ నుంచి పాయింట్ బి కి వెళ్ళడానికి ఒక దారి ఉంటుంది. లేకపోతే చేసుకొంటూవెళ్లాలి, నీటి ప్రవాహంలా.

ఎదురయ్యే పరిస్థితులను బట్టి, ఏ పాత్రలోకి చేరితే ఆ పాత్ర ఆకారంలోకి మారిపోయే నీటిగా మారాలి.

మన కోరికలు, మన కృషి సింక్ అయినప్పుడు మాత్రమే ఇది సాధ్యం. సింక్ కాకుండా చెడగొట్టడానికి 101 విధాల రాక్షసులో, పరిస్థితులో నిరంతరం అడ్డుపడుతుంటాయి. అది అత్యంత సహజం.

అయితే, ఫోకస్ చెడకుండా వాటిని ఎదుర్కొంటూ ముందుకెళ్లేవాడే చివరికి విజేత అవుతాడు.

తన అసామాన్యమైన విజయాలతో, 32 ఏళ్లకే, బ్రూస్‌లీ సాధించి చూపించింది అదే.   

"Empty your mind. Be formless, shapeless, like water. You put water into a cup, it becomes the cup. You put water into a bottle, it becomes the bottle. You put it in a teapot, it becomes the teapot. Now water can flow or it can crash. Be water, my friend!" - Bruce Lee 

- మనోహర్ చిమ్మని             

ఆలోచించు! అవసరమైతే నీ స్ట్రాటెజీ మార్చు!!

మంగళవారం, శుక్రవారం, దసరా, సంక్రాంతి, శివరాత్రి, ఆగస్టు 15, జనవరి 26, సెకండ్ సాటర్‌డే, అమావాస్య, పౌర్ణమి, అష్టమి, నవమి, చంద్రగ్రహణం, సూర్యగ్రహణం, ఫీవరొచ్చింది, మోషన్స్... ఆ సమయానికి ఇంకేది గుర్తొస్తే అది. తప్పించుకోవాలి అనుకునేవారికి ఇలాంటి సాకులు వంద రెడీగా ఉంటాయి. 

మన సాంప్రదాయాలకు, అర్థవంతమైన నమ్మకాలకు నేను వ్యతిరేకం కాదు. ఎదుటివారి నమ్మకాలను నేనెప్పుడూ గౌరవిస్తాను. కాని, అతి చిల్లరస్థాయిలో వీటిని సాకులుగా వాడుకునేవారంటేనే నాకు అసహ్యం.   

రియల్ ఎస్టేట్ పడుకుంది, మార్కెట్లో మనీ రొటేషన్ లేదు, గవర్నమెంట్ మారకపోతే బాగుండు, అమెరికాలో జాబ్ మార్కెట్ బాగా లేదు, ఎన్నారైలు స్లో అయ్యారు, రష్యా-యూక్రేన్ యుద్ధం ఎఫెక్టు చాలా ఉంది, ఇరాన్ బాంబింగ్స్ పెద్ద దెబ్బ, ట్రంప్ సావదొబ్బుతున్నాడు... ఇవి కూడా అలాంటివే ఇంకో వంద సాకులు. 

ఇలాంటి కథలు చెప్తూ, ఎదుటివాని చెవిలో పువ్వుపెడుతున్నా అనుకుంటాడు కాని, వాడికి వాడే... వాడేంటో చెప్పుకుంటున్నాడన్న విషయం వాడికి తెలీదు.   

కట్ చేస్తే -

వేల కోట్ల పెట్టుబడితో సంవత్సరానికి 200+ సినిమాలు ఇక్కడ టాలీవుడ్‌లో రిలీజ్ అవుతున్నాయి. నెలకి 30 లక్షల రెంట్లు-జీతాలు ఇస్తున్న రియల్ ఎస్టేట్ కంపెనీలు నాకు వ్యక్తిగతంగా తెలుసు. హోటళ్ళు, హాస్పిటళ్ళు, కాలేజీలు, మాల్స్, పబ్బులు, బార్లు... అన్నీ లక్షణంగా నడుస్తున్నాయి. మనం కూడా ఉపవాసాల్లేకుండా బ్రతుకుతున్నాం.  

మనీ రొటేషన్ లేకుండా ఇవన్నీ ఎలా నడుస్తున్నాయి? మార్కెట్ నిజంగా డల్‌గా ఉంటే ఇవ్వన్నీ కూడా మూతపడాలి కదా?  

వినేవాడు, నమ్మేవాడు ఉంటే ఎన్నయినా చెప్తారు.     

అది నిజమా, అబద్ధమా, పేకుతున్నరా అన్నది ఫిల్టర్ చేసుకోవాల్సింది మనమే. అలా తేల్చుకోకుండా, ఇలాంటి ఫేక్స్‌ను నమ్ముతూ భ్రమల్లో బ్రతుకుతున్నంత కాలం పరిస్థితిలో ఇంచ్ కూడా మార్పు ఉండదు. పని జరగదు. నువ్వు సినిమా తీయలేవు. 

ఆలోచించు.

అవసరమైతే నీ స్ట్రాటెజీ మార్చు. 

అంతే గాని - ఇలాంటి పేకుడు మాటల్ని, అవి చెప్పే ఫేక్స్‌ను మాత్రం అస్సలు నమ్మకు.  

Life is either a Yes or a No. Everything in between is just a well-packaged excuse. 

- మనోహర్ చిమ్మని    

ఇక్కడ సక్సెస్ అనేది ఎప్పుడూ 5 శాతం లోపే!

హాలీవుడ్‌ను 'Land of Dreams' అని ముద్దుగా పిల్చుకుంటారు.

అక్కడికి ఏటా కనీసం 100,000 మందికి తక్కువకాకుండా ఆర్టిస్టులు, టెక్నీషియన్లు వస్తారు. వాళ్లల్లో కేవలం 2 శాతం మందికి మాత్రమే ఏదో ఒక అవకాశం దొరుకుతుంది. మిగిలినవాళ్లంతా కనీసం ఒక సంవత్సరం నుంచి, కొన్ని దశాబ్దాలపాటు నానా కష్టాలు పడి వెనక్కివెళ్ళిపోతారు.

ఇలా వెళ్ళిపోయినవాళ్లంతా అదే హాలీవుడ్‌ను 'Land of Broken Dreams' అని తిట్టుకుంటారు. 

పైన చెప్పిన లెక్కంతా ప్రపంచంలోని అన్ని సినిమా ఇండస్ట్రీలకు వర్తిస్తుంది. మన బాలీవుడ్, టాలీవుడ్‌లు కూడా అందుకు మినహాయింపు కాదు. 

సినిమా పుట్టినప్పటినుంచి ఇప్పటిదాకా అంతే.

ఇకముందు కూడా అంతే.

ఇక్కడ సక్సెస్ అనేది ఎప్పుడూ జస్ట్ ఒక 5 శాతం లోపే.    

ప్రపంచంలోని ఏ సినీ ఇండస్ట్రీలోనయినా, ఏ పీరియడ్‌లోనయినా, ప్రతి క్రాఫ్ట్‌లో కేవలం వేళ్లమీద లెక్కించగలిగిన ఒక డజన్ మంది మాత్రమే లైమ్‌లైట్‌లో ఉంటారు.      

మిగిలినవాళ్లంతా పనికోసం నిరంతర అన్వేషణలో ఉండాల్సిందే. ఏదో విధంగా ఫేడ్ అవుట్ అవ్వాల్సిందే.    

ఈ వాస్తవాన్ని గ్రహించినవాళ్లు కొంచెం జాగ్రత్తపడతారు. భ్రమలో బతికేవాళ్లు మాత్రం అలాగే సినిమాకష్టాలుపడుతూ కొనసాగుతుంటారు. 

కట్ చేస్తే -

అంత నిరాశపడనవసరం లేదు.

సినిమాను ఒక సీరియస్ కెరీర్‌గా, ఒక బిగ్ బిజినెస్‌గా తీసుకున్నవాళ్ళెవ్వరినీ ఫిలిం ఇండస్ట్రీ నిరాశపర్చదు. ప్రత్యక్షంగా, పరోక్షంగా ఏదో విధంగా సినీఫీల్డు వారికి మంచే చేస్తుంది. డబ్బునిస్తుంది. పేరునిస్తుంది. సెలెబ్రిటీ హోదానిస్తుంది.   

సినిమా ప్లాట్‌ఫామ్ అనేది మనం ఇంకెన్నో ఇతర రంగాల్లో ఈజీగా కనెక్ట్ అవడానికి బాగా ఉపయోగపడుతుంది. ఇలాంటి కాంటాక్ట్స్ ద్వారానే కొత్త లీడ్స్, ప్రపోజల్స్, డీల్స్ పూర్తవుతుంటాయి.

సో, ఇక్కడ సిస్టమ్ ఎప్పుడూ మంచిదే. కాని, ఆ సిస్టమ్‌ను మనం ఎలా ఉపయోగించుకొంటామన్నదే మన సక్సెస్ ఫెయిల్యూర్స్‌ను డిసైడ్ చేస్తుంది.       

5% లో ఉండటం అంత కష్టం కాదు... నిజంగా ఫోకస్ పెడితే.              

- మనోహర్ చిమ్మని

సత్యజిత్ రే "పథేర్ పాంచాలి" ఎలా తీశారు?

"సినిమా తీయాలన్న కమిట్‌మెంట్ ఉంటే చాలు. 

డబ్బులు ఎప్పుడూ సమస్య కాదు." 

- సత్యజిత్ రే! 

ఎలా కాదనగలం? 

సత్యజిత్ రే "పథేర్ పాంచాలి" అలాగే తీశాడు. ఉద్యోగం చేస్తూ, జీతం వచ్చినపుడల్లా ఆ డబ్బుతో షూటింగ్ ప్లాన్ చేస్తూ, మరికొంతమంది మిత్రుల ద్వారా కూడా అవసరమయిన డబ్బు ఎప్పటికప్పుడు సమకూర్చుకుంటూ, అంచెలంచెలుగా తీశారు. అలాంటి అనుభవంతో చెప్పిన మాట అది. 

సత్యజిత్ రే అలా తీసిన "పథేర్ పాంచాలి" సినిమానే ఆయనకు అంత పేరు తెచ్చిపెట్టింది. ఆ తర్వాత సత్యజిత్ రే ఇంకెన్నో పిక్చర్లు తీశారు. ఆయన అనుకున్న సినిమాలే తీశారు. 

విషయం ఇక్కడ ఆర్ట్ సినిమాలా, కమర్షియల్ సినిమాలా అన్నది కాదు. అనుకున్న సినిమాని ఒక కమిట్‌మెంట్ తో చేయగలగటం. 

అసలు సినిమాలా ఇంకొకటా అన్నది కూడా సమస్య కాదు. చేయాలనుకున్న పని మీద ఒక క్లారిటీ, ఒక కమిట్‌మెంట్ ఉండటం. ఏది ఎలా ఉన్నా, ఆ ఒక్క లక్ష్యం మీదే దృష్టిపెట్టి ఆ దాన్ని పూర్తి చేసెయ్యటం.

అలాంటి ఫోకస్‌తో కష్టపడ్డ ప్రతి ఒక్కరూ ఫిలిం ఇండస్ట్రీలోకి ప్రవేశించగలిగారు. వాళ్లు అనుకున్న మొదటి స్టెప్ వెయ్యగలిగారు. అదే ఫోకస్ కొనసాగించినవాళ్ళు ఇండస్ట్రీలో కంటిన్యూ అయ్యారు. ఇంకా ఇంకా సాధించారు. 

కట్ చేస్తే -

ఇప్పుడు నిజంగా అంత ఫోకస్, అంత ఏకాగ్రత, అంత కమిట్మెంట్, అంత ఓపిక ఎవరికుంది? 

అన్నీ ఇన్‌స్టంట్‌గా అయిపోవాలి! తెల్లారేసరికల్లా సినిమా ఎనౌన్స్ చెయ్యాలి, సెలబ్రిటీ అయిపోవాలి!! 

ఇలాంటి మిరాకిల్ వెయ్యిలో ఏ ఒక్కరికో కావచ్చు. కాని, అందరికీ అది సాధ్యం కాదు. 

ఒక డైరెక్టర్‌గా సినిమా చేయాలంటే ప్రొడ్యూసర్ కావాలి నిజమే. కాని, ఎంతమంది కాబోయే డైరెక్టర్స్ ఆ స్థాయి స్క్రిప్టులు రాసుకొని రెడీగా ఉన్నారు? 

"నా దగ్గర బ్లాక్ బస్టర్ కథ ఉంది" అని మాటల్లో చెప్పడం వేరు. నిజంగా ఆ స్థాయి కథని స్క్రిప్ట్ ఫార్మాట్‌లో ఒక మంచి స్క్రిప్టుగా రాసుకొని సిద్ధంగా ఉండటం వేరు. 

నిజంగా ఇది చేయగలిగే వాళ్ళు ఆతర్వాత ఏం చెయ్యాలో అది కూడా చెయ్యగలుగుతారు. సినిమా తప్పకుండా డైరెక్ట్ చేస్తారు.    

-మనోహర్ చిమ్మని