అపజయాలు కలిగినచోటే గెలుపు పిలుపు వినిపిస్తుంది...

జేమ్స్ ఆల్టుచర్ అంటాడు: "ఇది పోస్ట్ చెయ్యాలా వద్దా అన్న మానసిక సంఘర్షణ లేకుండా నేను ఇంతవరకు ఒక్క పోస్ట్ కూడా నా బ్లాగ్‌లో పోస్ట్ చెయ్యలేదు" అని. 

ఇప్పుడు నేనూ అలాంటి ఫీలింగ్‌తోనే ఉన్నాను. 

ఈ బ్లాగ్ రాయటం కరెక్టో కాదో నాకు తెలియదు. కాని, రాస్తున్నాను. 

కట్ చేస్తే -

సరిగ్గా ఒక మూడేళ్ళ క్రితం వరకు, నాకు బాగా తెలిసిన మిత్రుడొకరికి, మెయిన్ రోడ్డుకే ఉన్న ఒక కమర్షియల్ కాంప్లెక్స్‌లో అక్షరాలా 7 ఆఫీసులుండేవి. కనీసం ఒక 30-40 మంది స్టాఫ్‌తో ఎప్పుడూ కళకళలాడుతూవుండేవి ఆయన ఆఫీసులన్నీ. 

అతను చేస్తున్నది రియల్ ఎస్టేట్ బిజినెస్. 

నేను చూస్తుండగానే సీన్ మారిపోయింది. 

చకచకా 6 ఆఫీసులను మూసేశాడు. ఒకే ఒక్క ఆఫీసు మాత్రం ఉంచుకున్నాడు మొన్నటివరకూ. 

సుమారు రెండువారాల క్రితం అనుకుంటాను, నాకు ఫోన్ చేశాడు నా మిత్రుడు. "బ్రో, నీ బుక్స్ కొన్ని గిఫ్ట్ ప్యాక్ చేసినవి నా బీరువాలో ఉంటే మన వెంకటేష్‌కు ఇచ్చాను. అటువైపు వెళ్ళినప్పుడు కలెక్ట్ చేసుకో" అని చెప్పాడు. 

తర్వాత ఎప్పట్లాగే మామూలుగా ఏవేవో విషయాలు మాట్లాడుకున్నాము.

అప్పుడప్పుడూ వాట్సాప్‌లో హాయ్ చెప్పుకుంటున్నాము. 

కాని, నేను నా మనసులో బాధపడుతూనే ఉన్నాను. నా మిత్రుడు ఆ చివరి ఆఫీసు కూడా తీసెయ్యడం నాకు నచ్చలెదు. ఆయనకి కూడా ఇష్టం లేదు. కాని, ఎంతకాలం భరిస్తాడు? 

కొన్ని వాస్తవాల్ని ఒప్పుకొని తీరాలి. తప్పదు.   

కట్ చేస్తే - 

ఆయనేం చీటర్ కాదు. 

చీటర్ అయితే డబ్బు, ఆస్తులు బాగా సంపాదించుకొనేవాడు.

ఇలా దివాలా తీసేవాడు కాదు. 

కాని ఆయన కొన్ని పొరపాట్లు చేశాడు...

మనుషుల్ని నమ్మటం. 

ముఖ్యంగా ఆయన వెనుక ఆయన్ని తిట్టేవారినీ, 

ఆయన్ని విమర్శించేవారినీ బాగా నమ్మటం. 

పైగా, వాళ్ల ఎదుగుదలకు ఈయన తోడ్పడటం.

ఇంకా ముఖ్యంగా, నమ్మకూడని కొందరు వ్యక్తుల్ని మరీ గుడ్డిగా నమ్మటం.

ఎన్నో తెలిసినా, చూసీచూడనట్టు వాటిని పట్టించుకోకపోవటం.   

"మా మధ్య ఎన్నో ఉంటాయి. కాని, కలిసి ఏడెనిమిదేళ్ళుగా పనిచేస్తున్నాం కదా. అవ్వన్నీ పెద్దగా పట్టించుకోవద్దు, బ్రో" అని స్వయంగా నాతోనే చాలాసార్లు చెప్పాడు నా మిత్రుడు. 

లెక్కల విషయంలో, జరగాల్సిన పనుల విషయంలో... ఎప్పటికప్పుడు పాటించాల్సిన ఖచ్చితత్వం అసలు పాటించలేదు నా మిత్రుడు.

అదే పెద్ద పొరపాటు. 

మనం డౌన్‌లో ఉన్నప్పుడు, అవతలివాడు ఏది చెప్తే అదే నిజం అని ఎవరైనా నమ్ముతారు. 

కొత్తగా ఒక నాలుగు రిజిస్ట్రేషన్స్ చేస్తే, మళ్ళీ అదే నోరుతో, "రెడ్డి గారు చాలా మంచి మనిషి" అని చాలా సింపుల్‌గా అదే వ్యక్తి తన మాట మార్చగలుగుతాడు. 

ఇది బిజినెస్. 

బిజినెస్‌లా చెయ్యాలి.

జాగ్రత్తగా చెయ్యాలి. 

ఇంత భోళాతనం పనికిరాదు. 
ఇంత ఓవర్ కాన్ఫిడెన్సు కూడా పనికిరాదు.  

అంతా బాగుంది అనుకుంటాం. 

కాని, అలా ఉండదు. 

దెబ్బ తిన్నాకే అన్నీ రియలైజ్ అవుతాం.

ఇది అనుభవం మీదే తెలుస్తుంది.

అనుభవించినవారికే తెలుస్తుంది. 
చేతులు కాలాకే తెలుస్తుంది.  

నా మిత్రుడి విషయంలో కూడా జరిగింది ఇదే. 

ముందుచూపు లేకుండా, భోళాగా, అతను తీసుకున్న నిర్ణయాలు కొన్ని ఈరోజు అతన్ని "బ్రోక్" చేశాయి. 

కాని, అతన్ని నమ్మి ఇన్వెస్ట్ చేసిన కస్టమర్స్‌కు అతనే సంపూర్ణ జవాబుదారీ కదా? 

ఇక్కడే అతను ఇరుక్కుపోయాడు. 

ఇప్పటికీ ఒకరిద్దరు కస్టమర్స్‌కు రిజిస్ట్రేషన్ చేయించాల్సిన బాధ్యత ఆయనమీదుంది. ఆయన ఎలాగైనా చేయగలడని నాకు తెలుసు. కాని, టైమ్ ఫాక్టర్ అనేది ఒకటుంటుంది. 

నా మిత్రున్ని నమ్మి డబ్బు ఇన్వెస్ట్ చేసిన కస్టమర్ల డబ్బు డబ్బే కదా? వాళ్లెంత బాధపడుతూవుంటారు? 

డబ్బు దగ్గర ఎలాంటి కొత్త సమస్యలయినా వస్తాయి. 

వాటిని ఎదుర్కోగలగాలి. 

ఎవాల్వ్ అవ్వాలి. 

దటీజ్ లైఫ్. 

అయితే, ఇదంతా నేను నా మిత్రున్ని సమర్థించడానికి రాయటం లేదు. అతని బాధను అర్థం చేసుకోవడంలో నన్ను మించిన అర్హులు ఇంకొకరు ఉండరు. ఉండే అవకాశం లేదు. 

ఇవ్వాళ సాయంత్రం అనుకోకుండా నేను వెంకీకి కాల్ చేశాను.

"నేను మనిషిని పంపిస్తాను, మొన్న రెడ్డిగారు నీకిచ్చిన నా బుక్స్ గిఫ్ట్ ప్యాక్స్ అతనికివ్వు" అని చెప్పాను. 

"సరే, సార్" అన్నాడు వెంకీ. 

నేను "వెంకీ" అని పిలిచే ఈ వెంకటేష్, నా మిత్రుడి ఆఫీసులున్న కమర్షియల్ కాంప్లెక్సుకి వాచ్‌మేన్.

నేనింకేం అతన్ని అడగలేదు. కాని, అతనే చెప్పసాగాడు...  

"మొన్న సార్ వచ్చారు. బీరువాల్లోని ఫైల్స్ అన్నీ నాలుగైదు కార్టన్ డబ్బాల్లో సర్దుకొన్నారు. ఆటో మాట్లాడుకొన్నారు. డబ్బాల్ని ఆటోలో వేసుకొని, అదే ఆటో ఎక్కి ఒక్కడే కామ్‌గా వెళ్ళిపోయారు. అంతమంది స్టాఫ్‌కు జీతాలిచ్చిన సార్‌కు ఇలాంటి రోజున కనీసం తోడుకైనా ఒక్కరు లేరే అని నాకే చాలా బాధనిపించింది సార్" అని వెంకీ బాధపడుతూ నాతో చెబుతుంటే, నా నోటి నుంచి మాట రాలేదు.    

బీరువాలు, ఫర్నీచర్ అంతా వదిలేసి, ఆ కాంప్లెక్సులో తన చివరి ఆఫీసుకి కూడా అలా గుడ్ బై చెప్పాడు నా మిత్రుడు అని తెలిసి నేను చాలా బాధపడ్డాను.

ఇలా వెళ్తున్నాను... అని కనీసం నాకో కాల్ కూడా చెయ్యలేదు నా మిత్రుడు. 

నా మిత్రుడి గురించి నేనెంతో బాధపడకపోతే, అతని గురించి నేనీ బ్లాగ్ పోస్టుని, ఇలా, ఇంత సమయం కెటాయించి రాసేవాన్నే కాదు.  

వరంగల్లో ఒక సేల్స్ మేనేజర్ స్థాయి నుంచి, హోటల్ బిజినెస్, పాలిటిక్స్, ఎడ్యుకేషన్ రంగం, మార్కెటింగ్ ఏజెన్సీలు... ఇలా ఎన్నెనో రంగాల్లో దాదాపు దేశమంతా విస్తరించి పనిచేసిన నా మిత్రుడి ప్రొఫెషనల్ అండ్ పర్సనల్ లైఫ్‌లోని జయాపజయాల మీద ఒక మంచి బ్లాగ్ రాయాలని గతంలో చాలాసార్లు అనుకున్నాను. ఎందువల్లో అది కుదరలేదు. 

కాని, చివరికి ఇప్పుడు ఇలా రాస్తానని మాత్రం అనుకోలేదు. 

డెస్టినీ అంటే అదే. 

కాని, ఇలాంటివాళ్లే ఒక పెద్ద స్వింగ్‌తో బౌన్స్ బ్యాక్ అవుతారని చరిత్రలో ఎన్నో ఉదాహరణలున్నాయి.  

అలా నా మిత్రుడు కూడా వెంటనే బౌన్స్ బ్యాక్ అవ్వాలని మనస్పూర్తిగా ఆశిస్తున్నాను. 

అన్నట్టు, మా ఇద్దరి బర్త్‌డే ఒకే రోజు... నవంబర్ 26.  

Never underestimate a determined entrepreneur who has gone broke. They have lost money, but gained experience, wisdom, resilience, and clarity. And that is often enough to come back stronger than ever.

- మనోహర్ చిమ్మని 

ఇదొక యజ్ఞం

సినిమా అంత ఈజీ కాదు. 

అంత కష్టం కూడా కాదు. 

అంతా మన మైండ్‌సెట్.

మనం ఎన్నుకొనే మన టీమ్. 

మనం ఎక్కడైనా ఫెయిల్ అయ్యాము అంటే కారణం ఎప్పుడూ ఇండస్ట్రీ కాదు. మన మైండ్‌సెట్. మనం క్రియేట్ చేసుకొన్న టీమ్. 

మిగిలిందంతా జస్ట్ మనం చెప్పుకొనే సాకులు. 

జస్ట్ బుల్‌షిట్. 

కట్ చేస్తే - 

ఇంకా అప్పుడే ఏం కాలేదు... 

కాని, నేను చాలా అత్మవిశ్వాసంతో చెప్పగలుగుతున్నాను. 

ఏంటంటే, ఇప్పుడు నేనూ మా ప్రొడ్యూసర్ కలిసి క్రియేట్ చేస్తున్న టీమే అసలైన టీమ్. ఇప్పుడు మేము కలిసి చేస్తున్న పనులూ ప్రయత్నాలే అసలైన ప్రాసెస్.  

ఫిలిం ఇండస్ట్రీకి, అందులో పనులు కావడానికి, మనం అనుకున్నట్టుగా ఎదగడానికీ... ఒక సిస్టమ్ ఉంటుంది. 

ఇప్పుడంతా ఆ సిస్టమ్ ప్రకారమే జరుగుతోంది. 

ఎలాంటి మొహమాటాల్లేవ్.

ఏ చిన్న ప్రామిస్‌నూ అమాయకంగా మేం నమ్మట్లేదు.

కోతలు కోసేవాళ్ళనూ, పనయ్యాక హ్యాండ్ ఇచ్చే బ్యాచ్‌నూ అసలు దగ్గరికి రానివ్వట్లేదు.

ఇదొక యజ్ఞం.
టెన్షన్స్ ఉంటాయి.

కాని, మేం అనుకున్నది సాధిస్తాం. 

ఈసారి ఇంకా సులభంగా సాధిస్తాం. 

వేగంగా సాధిస్తాం.  

నేను అప్పుడప్పుడూ ఇదే బ్లాగ్‌లోనూ, నా సోషల్ మీడియా పోస్టుల్లోనూ కోట్ చేస్తుంటాను: 

"తాడిచెట్టు కిందకి వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ కల్లే త్రాగాలి... కాఫీ కాదు." 

- మనోహర్ చిమ్మని  

The Myth of Originality

"Originality is often just undetected plagiarism."

At first glance, the statement sounds shocking.

But if we think deeply, there is an interesting truth hidden inside it.

Every creator is influenced by something.

A writer is influenced by books.

A filmmaker by films.

A musician by melodies.

An entrepreneur by ideas.

A thinker by other thinkers.

Nothing emerges from a vacuum.

What we call originality is often the result of thousands of influences blending together inside one human mind and eventually taking a new shape.

The greatest creators in history borrowed, learned, absorbed, experimented, and reinvented.

The difference is that they did not merely copy.

They transformed.

They added their own experiences, emotions, perspectives, and insights.

That is where true creativity begins.

Perhaps originality is not about creating something from nothing.

Perhaps it is about seeing familiar things through unfamiliar eyes.

And then expressing them in a way that only you can.

Because in the end, the world may have seen the idea before.

But it has never seen your version of it.

— Manohar Chimmani 

The Quiet Turning Points

Not every life-changing moment arrives with noise.

Some arrive quietly.

A friendship that changed the way you see people.

A relationship that taught you something about yourself.

A love that disappeared without explanation.

A dream that never came true.

A lonely night.

A sleepless night.

Certain experiences enter our lives without permission and leave without warning. Yet they continue to live inside us, silently shaping our thoughts, choices, fears, strengths, and understanding of life.

Years pass.

Life moves on.

People smile again.

Work continues.

New chapters begin.

And they should.

Because life is not asking us to remain trapped in old stories. It is asking us to grow through them.

The truth is, every meaningful experience leaves a mark. Not always visible. Not always immediate. But real.

Slowly, without our noticing, we begin becoming who we are meant to become.

Not the version others expect.

Not the version society demands.

But the deeper, quieter, more authentic self within.

The inner you.

And perhaps that is what life is doing all along—gently guiding us back to ourselves.

Be you.

— Manohar Chimmani 

ఇది పక్కా బిజినెస్

సినిమాను ఒక పక్కా బిజినెస్‌గా, ఒక ప్రొఫెషన్‌గా మాత్రమే తీసుకొని, ఆ పరిధిలోనే కొన్ని ప్రాథమిక జాగ్రత్తలు, నియమాలు పాటిస్తే ఎలాంటి నష్టం ఉండదు. ఏ కష్టాలూ రావు. బాగా సంపాదించొచ్చు కూడా.

స్పిరిచువల్‌గా చెప్పాలంటే, ఒక రకమైన 'డిటాచ్‌డ్ అటాచ్‌మెంట్.' 

అయితే ఇది చెప్పినంత సులభం కాదు. అందరివల్ల కూడా కాదు.

ఎందుకంటే క్రియేటివిటీ వేరు, బిజినెస్ వేరు. 

99 శాతం మంది టెంప్ట్ అవుతారు. అక్కడే సమస్య. 

కట్ చేస్తే -

అన్ని బిజినెస్‌లలో లాగే ఫిలిమ్మేకింగ్‌లో కూడా అన్నీ మన కంట్రోల్లో ఉన్నట్టే ఉంటుంది. అంతే. టెంప్ట్ అయిపోతాం. అన్నీ మనకు తెలుసుకదా అనుకుంటాం. మితిమీరిన ఆత్మవిశ్వాసంతో ముందుకు ఉరుకుతాం.  

పడాల్సిన దెబ్బ పడుతుంది.  

ఇది ఒక్క మనీ మ్యాటర్స్ విషయంలోనే కాదు. ఊహించని ఇంకేదో విషయంలో ఏదో అడ్దంకి వస్తుంది. స్టకప్ అయిపోతాం. ఆ పాయింట్ దగ్గర నుంచి మళ్ళీ నార్మల్ ట్రాక్ మీదకి రావడం అంత ఈజీ కాదు.  

అందుకే... అది ప్రొఫెషన్ అయినా, బిజినెస్ అయినా, పర్సనల్ విషయం అయినా సరే... టెంప్ట్ కావద్దు. 

కాని, అవుతాం. 

అదే జీవితం. 

సో... క్రియేటివిటీ వేరు, బిజినెస్ వేరు. 
క్రియేటివ్ బిజినెస్ వేరు. 

ఈ బేసిక్ పాయింట్ రియలైజ్ కావడానికి మాత్రం తాతలు దిగొస్తారు. ఈలోగా జరక్కూడని నష్టం జరిగిపోతుంది.     

అయినా సరే, ఇది పక్కా బిజినెస్ అన్నది ఒకసారి సంపూర్ణంగా రియలైజ్ అవగలిగితే చాలు. ఇంక మిమ్మల్ని ఎవరూ ఆపలేరు.  

- మనోహర్ చిమ్మని 

Cinema Needs Courage

Cinema is, first and foremost, a business.

Entertainment comes next.

Lately, I often hear people saying:
"Cinema is gambling."
"We faced too many problems."
"We lost money."
"The film got delayed."
"Nothing went as planned."

Frankly, such hardships are not unique to cinema.

They are part of every business.

Every entrepreneur faces uncertainty.
Every business owner faces delays, setbacks, wrong decisions, financial pressure, and unexpected challenges.

Cinema is no exception.

In fact, not only independent filmmakers, but even some of the biggest heroes, producers, and directors have experienced delays stretching over years.

Yes, some problems come from a lack of money and resources. But many others come from unexpected turns that nobody can foresee or control. That's the nature of filmmaking—and of life itself.

Cut to—

Today, I read an excellent post by filmmaker Madhura Sreedhar Reddy garu on this very subject.

The message was simple and powerful.

Don't lament the hardships. 
Expect them.

Challenges are part of the journey.

If you enter cinema, enter with courage.
If you choose filmmaking, embrace both the art and the business.

Enjoy the process.
Learn from the setbacks.
Keep moving.

Let's not paint cinema as something negative in the eyes of common people.

Cinema is a beautiful profession.

It demands passion.
It demands patience.
And above all, it demands guts.

— Manohar Chimmani 

క్లాడ్ నాకు నచ్చలేదు...

నాకు క్లాడ్ నచ్చలేదు. అది కోడర్స్‌కి, ఘోస్ట్ రైటర్స్‌కు ఎక్కువగా ఉపయోగపడొచ్చు. 

క్లాడ్ నాకు నచ్చలేదు అనేకంటే, క్లాడ్ నన్ను ఇంప్రెస్ చెయ్యలేకపోయింది అనటం సరైందేమో. 

చాట్ జీపీటీ...
ది బెస్ట్. 

నేను ఫీలైనంతవరకు.

నేను దాన్ని ఉపయోగించుకున్న అనుభవం పరిధి మేరకు.

ఇది నా ఫీలింగ్.  

కట్ చేస్తే -

క్లాడ్ అయినా, చాట్ జీపీటీ అయినా, జెమినీ ఏఐ అయినా, ఇంకేదైనా... అవన్నీ మనకు సపోర్టే ఇవ్వగలుగుతాయి. మన టైం చాలా సేవ్ చెయ్యగలుగుతాయి. 

కాని, చివరకు, అంతా రీ-చెక్ చేసుకోవాల్సింది మనమే. మనకు కావల్సిన "హ్యూమన్-టచ్" ఇచ్చుకోవాల్సిందీ మనమే. 

Technology should help us move faster, think better, and live easier. But no advancement is truly progress if it slowly removes the human touch from humanity.

- మనోహర్ చిమ్మని 

బాధే సౌఖ్యమనే భావన రానీవోయ్

"నువ్వు సినిమాల్లోకి రావాలని డిసైడ్ అయినప్పుడే బాధ, అవమానం అనే మాటలు విడిచి పెట్టాలి. ఎందుకంటే, ఇక్కడ నీకు అవి అడుగడుగున ఎదురవుతాయి"

- మణిరత్నం

"When people ask me how to become a director, I ask: "How much humiliation can you take?" 

- Shekhar Kapur  

కట్ చేస్తే -

సినీఫీల్డులో ఎంతో సాధించిన హేమాహేమీలైన శేఖర్ కపూర్, మణిరత్నం లాంటి దర్శకులకే తప్పలేదు... కష్టాలు, అవమానాలు. 

మనమెంత?

Be water, my friend!

- మనోహర్ చిమ్మని  

The One Person

Sometimes, only once in life, you meet someone who completely changes your world.

Not casually.
Not temporarily.
But deeply.

They enter your life and suddenly your thoughts, emotions, routines, dreams, and even your understanding of yourself begin to change.

Some people transform us in beautiful ways.
They heal us, inspire us, awaken creativity, courage, love, or meaning within us.

And some people break us open through pain, confusion, loss, or emotional storms.

But whether positive or painful, certain people arrive with unusual intensity.

Perhaps life sends them for a reason.

To teach something.
To awaken something.
To redirect something inside us.

Not every connection is ordinary.
Some become turning points.

And maturity begins when we stop fighting reality and start understanding the lesson hidden inside the experience.

Because sometimes, one human being can quietly change the entire direction of a life.

— Manohar Chimmani 

The Freedom Money Gives

Let us be honest.

Money matters.

Not because money alone creates happiness — but because lack of money quietly limits freedom, peace, dignity, choices, and even relationships.

Society often measures people through visible success.
How much they earn.

How much they own.

How powerful they appear.

Sometimes even friends, relatives, and social circles unconsciously evaluate people through the lens of financial success.

That is reality.

There is no need to become bitter about it.

And no need to blindly chase validation either.

But one thing is important:

financial freedom.

The kind of money that allows you to:

* think clearly,

* create peacefully,

* say “no” when necessary,

* protect your self-respect,

* and live life on your own terms.

Money should not become your master.

But poverty should not become your prison either.

The real goal is balance:

inner peace with outer stability.

Because true freedom is not only spiritual.

It is also practical.

— Manohar Chimmani