సిండికేట్ అంటేనే సక్సెస్!

ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఒంటరిపోరాటాలకంటే, ఒక నలుగురైదుగురు లైక్‌మైండెడ్ కలిసి చేసే సినిమాలే బాగా సక్సెస్ అవుతాయని వందలసార్లు ప్రూవ్ అయింది. 

ఒక్క సినిమాలోనే కాదు, ఏ ఫీల్డులో అయినా సరే, "సిండికేట్" అంటేనే సక్సెస్. 

ఒంటరి పోరాటంలో రిస్క్ ఫాక్టర్ ఎక్కువగా ఉంటుంది.   

ఒకటే బుర్ర కంటే, నాలుగు బుర్రలు యాక్టివ్‌గా పనిచేస్తూ, పవర్‌ఫుల్ నిర్ణయాలు తీసుకోగలుగుతాయి. డబ్బు భారం కూడా ఒక్కరి మీద కాకుండా, నలుగురిమీద ఉన్నప్పుడు పెద్ద బరువనిపించదు.    

ఇప్పుడు హేమాహేమీలుగా టాప్ పొజిషన్లలో ఉన్న ప్రొడ్యూసర్లలో ఎక్కువ మంది ప్రొడ్యూసర్లు ప్రారంభంలో ఇలా ఒక సిండికేట్‌గా ఏర్పడి సినిమాలు చేసినవాళ్ళే.

అప్పుడయినా సరే, ఇప్పుడైనా సరే, వీరికి ఒంటరిగా చేసే సత్తా లేక కాదు. అదంతే. ఒక పెద్ద పనిని ఒక్కరే చేయటం కంటే, నలుగురు కలిసిచేయడం అన్నివిధాలా సులభంగా ఉంటుంది. 

ఇప్పటికీ మీరు చూడండి... దాదాపు ప్రతిసినిమాలో మెయిన్‌గా ఒక ప్రొడ్యూసర్ ఉన్నా కూడా, దాని సమర్పణ ఒకరు చేస్తారు. నిర్వహణ ఇంకొకరుంటారు. సహనిర్మాత ఇంకొకరుంటారు. వీళ్లంతా ఆ సినిమా నిర్మాణంలో భాగస్వాములే అన్నమాట. 

కట్ చేస్తే -

మంచి కంటెంట్‌తో ఒక చిన్న బడ్జెట్ సినిమా చెయ్యాలంటే ఒక రెండు కోట్లు అవుతుందనుకుంటే, దాన్ని ఒక్కరే చేయనవసరం లేదు. ఒక నలుగురు లైక్‌మైండెడ్ ఇన్వెస్టర్లు కలిసిచెయ్యొచ్చు. రిస్క్-ఫ్రీ ప్రాజెక్టుతో అత్యధికస్థాయిలో లాభాలు పొందొచ్చు.   

నిజంగా ఈ ఫీల్డువైపు ప్యాషన్ ఒక్కటే కాకుండా, ఒక బిజినెస్‌గా కూడా ఆసక్తి ఉన్న ఇన్వెస్టర్లు ఆలోచించవచ్చు. "సిండికేట్" అవొచ్చు. ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ మీడియేటర్స్ కూడా వారికి మంచి బెనిఫిట్స్ ఉండే ఈ "సిండికేట్" ఇన్వెస్ట్‌మెంట్స్ గురించి ఆలోచించవచ్చు. 

Want to know more? DM me.

- మనోహర్ చిమ్మని   

The Danger of Dependency

Dependency often feels comfortable. When someone promises support, guidance, or partnership, we tend to relax. We believe things will move forward because someone else is there with us. But the truth is harsh: dependency is always fragile.

No matter how strong the relationship or how sincere the promise, you can never know what the last word from the other side will be. People change. Priorities shift. Circumstances interfere. The support you counted on yesterday may disappear tomorrow.

When that happens, the shock is not just about losing help—it’s about realizing that your progress was tied to someone else’s decision.

That’s why the wiser path is self-reliance.

It may be ten times tougher, slower, and lonelier. But when you depend on your own effort, discipline, and persistence, your path becomes far more stable.

A lone wolf walks a harder road, but it walks with certainty and control. And in the long run, that independence becomes your greatest strength.

Build your own path. Do the hard work. Make things happen—even if you must walk like a lone wolf. 

-            Manohar Chimmani

"బియాండ్ కాఫీ" లాంటి కాఫీ బార్ ఇంకెక్కడైనా ఉందా?

జూబ్లీ హిల్స్, రోడ్ నంబర్ 36 లో "బియాండ్ కాఫీ"ని నాకు పరిచయం చేసింది మా ప్రదీప్. 

ముందు "ఏంట్రా ఇది" అనుకున్నాను. ఒక గంట తర్వాత "ఇదే కదా మనకు కావల్సింది" అనిపించింది. 

ఆ తర్వాత డజన్లసార్లు వెళ్ళాను ఈ క్రియేటివ్ పీపుల్స్ అడ్డాకు. ఆఫీసులో జరిగే కొన్ని మీటింగ్స్‌ను కూడా అక్కడ పెట్టుకొనేవాళ్ళం. 

కాఫీలు, టీలు, సాఫ్ట్ డ్రింక్స్, స్నాక్స్ అన్నీ బయట దొరికేవే. ఇటాలియన్, అమెరికన్, కాంటినెంటల్, బెవెరేజెస్, డెజెర్ట్స్... అన్నీ చాలా బాగుండేవి. ప్రజెంటేషన్, యాంబియెన్స్ ఇంకా బాగుంటాయి. ఫిలిం ఫ్రీక్స్, క్రియేటివ్ పీపుల్ కదా... బయటి ఓపెన్ సిట్టింగ్స్‌లో ఎక్కడైనా సిగరెట్స్ తాగొచ్చు. 

కట్ చేస్తే - 

ఎందుకో తెలీదు గాని, రోడ్ నంబర్ 36లో బియాండ్ కాఫీ మూసేసి చాలారోజులైంది. అలాంటి యాంబియెన్స్ ఉన్న కాఫీబార్-కమ్-క్రియేటివ్ స్పాట్ ఇంకెక్కడైనా ఉందా? 

మా కొంపల్లి, సికింద్రాబాద్ వైపు కూడా ఇలాంటివి తప్పక ఉండి ఉండాలని నా గట్టి నమ్మకం. తెలిస్తే ఎవరైనా చెప్పండి. థాంక్స్ ఇన్ అడ్వాన్స్!

- మనోహర్ చిమ్మని 

ఈ డిసిప్లిన్ పాటించడం అంత ఈజీ కాదు!

కపిల్ శర్మ షోలో షారుక్ ఖాన్ ఒకసారి ఒక మంచి మాట చెప్పాడు:

"నా ఇన్నేళ్ళ కెరీర్‌లో నేను మొదటి నుంచీ ఒక రూల్ చాలా ఖచ్చితంగా పాటిస్తున్నాను. ఏంటంటే... నేను ఎవ్వరి పర్సనల్ వ్యవహారాల్లో, ప్రేమ వ్యవహారాల్లో, డబ్బుల వ్యవహారాల్లో, బిజినెస్ వ్యవహారాల్లో, ప్రొఫెషనల్ వ్యవహారాల్లో అస్సలు వేలు పెట్టను. కల్పించుకోను. 

ఇది నేను అనుభవం మీద నాకు నేను నేర్చుకుని పాటిస్తున్న డిసిప్లిన్. ఈ ఒక్క డిసిప్లినే నన్ను ఇండస్ట్రీలో ఈరోజు నేను ఈ స్థాయికి రావటంలో నాకు బాగా ఉపయోగపడింది.

ఈ డిసిప్లిన్ వల్ల నాకు జరిగిన ఇంకో మంచి ఏంటంటే... నేనెలా ఉంటానో ఎదుటివాళ్ళంతా నాతో అలాగే ఉంటారు!" 

దటీజ్ షారూక్ ఖాన్! 

వినటానికి చాలా సింపుల్‌గా ఉంది. కాని, ఈ డిసిప్లిన్ పాటించడం అంత ఈజీ కాదు. అందరివల్ల కాదు.  

వడపావ్, పావ్ బాజీలతో ఆకలి తీర్చుకొంటూ, షెల్టర్ లేనప్పుడు ముంబై రైల్వే స్టేషన్లలోని బెంచీల మీద పడుకొంటూ సినిమా అవకాశాల కోసం తిరిగిన నేపథ్యం ఉన్న షారుక్ ఖాన్ అంత ఈజీగా, జస్ట్ అలా ఊరికే, బాలీవుడ్ కింగ్ కాలేదు. 

షారుక్ ఖాన్ ఫస్ట్ నాన్-సినిమా పేమెంట్ 50 రూపాయలు. ఫస్ట్ సినిమా అడ్వాన్స్ 11,000 రూపాయలు. ఇప్పుడు బాలీవుడ్ టాప్ హీరోగా షారుక్ నెట్‌వర్త్ 11,000 కోట్లు! 

The film industry is a strange place where dreams are sold, talent is tested, and only persistence survives.

కట్ చేస్తే - 

కన్సిస్టెన్సీ కోసం అప్పటికప్పుడు అనుకొని ఏదో ఓ కొత్త హాబీ మొదలెడుతుంటాను. అలా మొదలెట్టిన ఎన్నో హాబీల్లో ఈ "మనోహరమ్" డిజిటల్ బులెటిన్ కూడా ఒకటి. కాని, ఇప్పుడు నేను పూర్తిస్థాయిలో సినిమాలు చేసే పనిలో బిజీ అయిపోతున్నాను కాబట్టి ఈ బులెటిన్ కోసం సమయం కెటాయించటం ఇంక కుదిరేలా లేదు. సో, రేపటి నుంచి బులెటిన్ రాదు.   

బులెటిన్ లేకపోయినా, నా ఆర్టికిల్స్ రెగ్యులర్‌గా నా బ్లాగ్‌లో చదవొచ్చు. అవే ఆర్టికిల్స్ నా సోషల్ మీడియాలో కూడా పోస్ట్ చేస్తుంటాను. మీరు అక్కడ కూడా చదవొచ్చు. 

థాంక్యూ.   

- మనోహర్ చిమ్మని   

ఇండిపెండెంట్ సినిమాలకు ఆఫీస్ అవసరమా?

ప్రతిరోజూ, ప్రతి క్షణం ఇక్కడ ఏదో ఒక టెంప్టేషన్ ఉంటుంది. ఈ టెంప్టేషన్‌ను గెలవటం అంత ఈజీ కాదు. అది గెల్చినవాడు నిజంగా తోపు. 

"ఇక అయిపోయిందిరా పని" అనుకుంటాం. కాని, కాదు. అయ్యేదాకా చెప్పలేం. ఎప్పుడవుతుందో ఎవరికీ తెలీదు.      

అందుకే, "మనం ఎప్పుడూ ఒక దట్టమైన అడవిలో ఉన్నట్టు ఫీలవుతూ, ప్రతి నిమిషం అలర్ట్‌గా ఉండాలి. ఏ మూల నుంచి ఏ జంతువు వచ్చి మనల్ని ఎలా ఎటాక్ చేస్తుందో తెలీదు" అంటాడు పూరి జగన్నాధ్.    

కట్ చేస్తే - 

సినిమా టీమ్ అంతా ఎక్కడ కలిస్తే అదే ఆఫీస్ అని చెప్తూ ఆ మధ్య నేనొక బ్లాగ్ పోస్టు రాశాను. 

కేఫే మిలాంజ్. బియాండ్ కాఫీ.  

ఇరానీ హోటల్. కాఫీడే. 

కేబీఆర్ పార్క్. నెక్లెస్ రోడ్డు. 

ఐమాక్స్ లాబీలు. ట్యాంక్ బండ్. 

యాత్రి నివాస్. సినీ ప్లానెట్... 

ఈ డిజిటల్ సోషల్ మీడియా యుగంలో... ఇండిపెండెంట్ మైక్రో బడ్జెట్ సినిమాలకు ఇప్పుడు ఇవే నిజమైన ఆఫీసులు. 

ఒకప్పట్లా నాలుగ్గోడల మధ్యనే కూర్చొని పనిచేసే రోజులు పోయాయి. క్రియేటివిటీకి రొటీన్ అంటే అస్సలు నచ్చదు. 

అదలా పక్కనపెడితే - సినిమా ప్రొడక్షన్‌కు సంబంధించిన పనంతా ఒక్క ఫిలిమ్‌నగర్‌లోనే జరగాలన్న రూల్ ఏం లేదు. అలాగే, సినిమావాళ్లంతా కూడా జూబ్లీ హిల్స్, శ్రీనగర్ కాలనీ, మణికొండ చుట్టుపక్కలే ఉండాల్సిన అవసరం కూడా నిజానికి లేదు. 

హాలీవుడ్ సినిమాల్లో పనిచేసేవాళ్ళంతా కాలిఫోర్నియాలోనే ఉండరు. బాలీవుడ్‌లో పనిచేసేవారంతా ఒక్క ముంబైలోనే ఉండరు. అలాగే, మన తెలుగు సినిమాల్లో పనిచేసేవాళ్ళంతా కూడా ఒక్క హైద్రాబాద్‌లోనే ఉండరు. ఒక్క ఫిలిమ్‌నగర్‌లోనో, మణికొండలోనో ఉండరు.     

ప్లానింగ్, ఎగ్జిక్యూషన్ సరిగ్గా చేసుకోగలిగితే చాలు, ఎవరు ఎక్కడి నుంచైనా సినిమాలు తీయొచ్చు. సినిమాల్లో పనిచేయొచ్చు. 

ఫిలిం నెగెటివ్ నుంచి డిజిటల్‌కు మారిపోయాక, ఫిలిమేకింగ్‌లో పోస్ట్ ప్రొడక్షన్ కోసం ఇప్పుడు ల్యాబ్స్ కూడా అవసరం లేదు. ఆఫీసులో రెండు మంచి ఐమాక్ సిస్టమ్స్ చాలు. 

ఇక ఫిలిం చాంబర్లో, ఎఫ్‌డిసిలో, యూనియన్ ఆఫీసుల్లో ఉండే కొద్దిపాటి పేపర్ వర్క్ కోసం - ఒక సినిమా మొత్తానికి పట్టే సమయం కేవలం కొన్ని నిమిషాలే! ఆ కొన్ని నిమిషాల కోసం, ఆ చుట్టుపక్కలే ఆఫీసు తీసుకొని ఉండాల్సిన అవసరమైతే అస్సలు లేదు. 

కలవాలనుకున్నప్పుడు ఎవరు, ఎప్పుడు, ఎక్కడ, ఎవరినైనా, ఎలాగైనా కలుసుకోవచ్చు. 

చిన్న సినిమాలకు బడ్జెటే పెద్ద సమస్య.

ఈ చర్చంతా అందుకే. 

వీటికి ఫిలిం ఆఫీస్ అనేది ఎక్కడైనా ఉండొచ్చు.

"వర్చువల్ ఆఫీస్" అయితే ఇంకా బెటర్.  

- మనోహర్ చిమ్మని  

ఇప్పుడు నిజంగా సీన్ మారింది!

"మా వాడు చదువుకోవట్లేదు. ఉద్యోగం చేయడు. బిజినెస్ చేయలేడు. ఏ పనీ చేతకాదు. ఎందుకూ పనికిరాడు. కొంచెం నీ దగ్గర డైరెక్షన్ డిపార్ట్‌మెంట్‌లో పెట్టుకో!"

ఒకరోజు పొద్దున్నే గురువుగారు "దర్శకరత్న" దాసరి గారికి కాల్ చేసి అలా అడిగాట్ట ఆయన స్నేహితుడు. బయటివాళ్ల దృష్టిలో డైరెక్షన్ డిపార్ట్‌మెంట్ అంటే మరీ అంత పనికిరానిదన్నమాట! 

ఈ జోక్‌ని స్వయంగా గురువుగారు, దర్శకరత్న దాసరి నారాయణరావుగారు అప్పటి తన బంజారాహిల్స్ ఆఫీసులో స్వయంగా నాతో చెప్పారు. ఒక్క డైరెక్షన్ డిపార్ట్‌మెంటే కాదు. టోటల్‌గా సినీఫీల్డులో పనిచేసేవారంతా ఎందుకూ పనికిరానివాళ్లని ఇతర ఫీల్డులవాళ్ల అభిప్రాయం. 

"చదువుకోవడం చేతకానివాళ్లంతా సినీఫీల్డంటారు!" అని కూడా అంటారు కొంతమంది. వాళ్లకి తెలీదు... ఫీల్డులో హైస్కూల్ డ్రాపవుట్స్ నుంచి, ఎమ్ బి ఏ లు, యూనివర్సిటీ డబుల్ గోల్డ్ మెడలిస్టులు, న్యూక్లియర్ ఫిజిక్స్ పీజీలు, పీహెచ్‌డీలు, ఐ ఐ ఎమ్ నేపథ్యాన్ని అలవోగ్గా అలా వదిలేసినవాళ్ల దాకా ఎందరో ఉన్నారని! 

"అబ్బో సినిమావాళ్లా!" అంటారు కొందరు. మిగిలినవాళ్లంతా ఏదో సొక్కమైనట్టు. వీళ్లేదో చేయరాని పని చేస్తున్నట్టు! దేన్నయినా సరే జనరలైజ్ చేసి మాట్లాడే ఇలాంటివాళ్లంతా తెలుసుకోవాల్సిన ఒక నిజం ఎన్నటికీ తెల్సుకోలేరు.

"మ్యాటర్ ఎప్పుడూ ఫీల్డు కాదు. మన మైండ్‌సెట్" అనేది కామన్‌సెన్స్. అన్ని ఫీల్డుల్లో మంచీ చెడు ఉంటుంది. అన్ని ఫీల్డుల్లో కొందరికి వర్కవుట్ అవుతుంది, కొందరికి కాదు.

వేరే ఫీల్డులను ఎవరూ పట్టించుకోరు, ఈ ఫీల్డుని బాగా పట్టించుకుంటారు. ఎందుకంటే... ఇది గ్లామర్ ఫీల్డు కాబట్టి, ఇక్కడ దగ్గినా తుమ్మినా బ్రేకింగ్ న్యూసే కాబట్టి. తెలిసినోడూ, తెలీనోడూ ఈ ఫీల్డు మీద, ఫీల్డులోని మనుషుల మీద ఏ కామెంట్ అయినా చెయ్యగలడు కాబట్టి, ఏ ఉచిత సలహా అయినా ఇవ్వగలడు కాబట్టి.    

సినిమా న్యూస్‌లు, సినిమావాళ్ళమీద టిడ్‌బిట్స్, సినిమా బేస్‌డ్ ప్రోగ్రామ్స్, సినిమావాళ్ల ఫోటోలు, బైట్స్ లేకుండా ఏ పత్రికా, ఏ చానెల్, ఏ సోషల్ మీడియా బ్రతకలేదు. సగటు మనిషి జీవితంలో కూడా సినిమా ఒక అంతర్భాగం. ప్రత్యక్షంగానో, పరోక్షంగానో సినిమావాళ్ళ కొలాబొరేషన్ లేకుండా దాదాపు ప్రపంచంలోని ఏ బిజినెస్, ఏ ప్రొఫెషన్ కూడా ఉండే అవకాశం లేదు.    

ఇప్పుడు నిజంగా సీన్ మారింది. సినిమా ఒక పాష్ అండ్ ప్రీమియమ్ స్థాయి ప్రొఫెషన్ అని, ఇందులో ఎంట్రీ అనేదే చాలా గొప్ప విషయమని రియలైజ్ అవుతున్నారు. అవక తప్పదు.

ఒకప్పడు లక్షల్లో ఉండే అంకెలు... ఇప్పుడు పదుల కోట్లు, వందల కోట్ల దాకా ఎలా వెళ్తున్నది కూడా షాకవుతూ, అంతరాంతరాల్లో అసూయ పడుతూ గమనిస్తున్నారు. మనీకి మనీ, ఫేమ్‌కి ఫేమ్, సెలబ్రిటీ స్టేటస్. ఇంకేం కావాలి?   

- మనోహర్ చిమ్మని  

ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఎదగాలంటే ఏం చెయ్యాలి?

"శివ" ప్రాజెక్టు ఓకే అవ్వడం కోసం ఆర్జీవీ ఎందరినో మేనిప్యులేట్ చేశాట్ట. తనకు అనుకూలంగా రిజల్ట్ రావడం కోసం ఒకరిదగ్గర ఒకలాగా, ఇంకొకరి దగ్గర ఇంకోలాగా మాట్లాడి, చివరికి శివ ప్రాజెక్ట్ ఓకే చేసుకున్నాట్ట. ఈ విషయం ఆర్జీవీనే స్వయంగా ఎన్నో ఇంటర్వ్యూల్లో చెప్పాడు. 

ఆమధ్య ఒక కాలేజి ఫంక్షన్లో స్పీచ్ ఇస్తూ, యస్ యస్ రాజమౌళి కూడా దాదాపు ఇలాంటిదే ఒక "సక్సెస్ మంత్ర" చెప్పాడు: "ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఎదగాలంటే ఎన్నో అబద్ధాలాడాల్సి ఉంటుంది. ఎన్నో మేనిప్యులేషన్స్ చెయ్యాల్సి ఉంటుంది. నీ ప్రొఫెషన్ కోసం అవన్నీ చెయ్యి. కాని, నీకు నువ్వు అబద్ధాలు చెప్పుకోకు... నిన్ను నువ్వు మభ్యపెట్టుకోకు" అని.   

ఇంకొక ఇంటర్వ్యూలో - ఇప్పుడు దేశంలోనే అత్యధిక పారితోషికం తీసుకుంటున్న కథారచయిత విజయేంద్రప్రసాద్ గారు ఒక ప్రశ్నకు సమాధానంగా, "ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో సక్సెస్ సాధించాలంటే మీరు అబద్ధాలు బాగా చెప్పగలగాలి" అన్నారు.  

కట్ చేస్తే - 

ప్రతి ఇండస్ట్రీకి, ప్రతి బిజినెస్‌కు, ప్రతి ప్రొఫెషన్‌కు ఆయా చోట్ల సక్సెస్ సాధించడానికి, నిలదొక్కుకోడానికి కొన్ని ప్రాథమిక సూత్రాలుంటాయి. ఒక వ్యవహారశైలి ఉంటుంది. వ్యక్తిగతంగా ఎవరికి ఎలాంటి ప్రిన్సిపుల్స్ ఉన్నా, ఇండస్ట్రీ బేసిక్ సూత్రాలకు ఎవరి శైలిలో వారు ఎడాప్ట్ అవక తప్పదు. అలా కాగలిగినవారే ఇండస్ట్రీలోని ఏ క్రాఫ్ట్‌లో అయినా సక్సెస్ సాధిస్తారు.    

సింపుల్‌గా చెప్పాలంటే - తాడిచెట్టుకిందకి వెళ్ళినప్పుడు మనం కల్లే త్రాగాలి. కల్లు మండువాలో కూర్చొని నేను కాఫీ త్రాగుతాను అంటే కుదరదు. 

ప్రిన్సిపుల్స్, తొక్క అనే ఈ అంతస్సంఘర్షణలోనే చాలామందికి జీవితం అయిపోతుంది. కొంతమంది మాత్రం నిమిషాల్లో మౌల్డ్ అయిపోతారు.   

కట్ చేస్తే - 

పైన చెప్పిన ఉదాహరణల్లో ఆర్జీవీ, రాజమౌళి, విజయేంద్రప్రసాద్ గారు చెప్పింది కూడా ఇదే. వారు చెప్పిన అబద్ధాలు, మేనిప్యులేషన్స్ అంటే తప్పుచెయ్యమని కాదు. నెగెటివ్ అర్థంలో కాదు. 

ఇండస్ట్రీలో పనులు ముందుకు కదిలేలా ఎదుటివారిని కన్విన్స్ చెయ్యగలగటం. 

మనలో ఏ మూలో ఉన్న కాస్తంత ఈగోని కాసేపు పక్కనపెట్టగలగటం. 

ఒక హాయ్. 

రెండు షేక్ హాండ్స్. 

నాలుగు థాంక్యూలు. 

దట్సిట్. 

యు ఆర్ ఆన్ ద ట్రాక్.

తర్వాతంతా నీ సత్తా. 

Cinema is a powerful creative playground, but to play in it, you must first learn its rules—even the ones that challenge your principles.

- మనోహర్ చిమ్మని   

చార్లీ చాప్లిన్ మంచి బిజినెస్‌మేన్ కూడా!

తలరాత, విధిరాత, ఎలా రాసిపెట్టుంటే అలా జరుగుతుంది... వంటి శాస్త్రాలను నేను నమ్మలేను. నమ్మను. ఎవరైనా ఇలా చెప్తుంటే సరదాగా వింటాను. వారి నమ్మకాల్ని గౌరవిస్తాను. అది వేరే విషయం. 

"మన కృషినిబట్టే ఫలితం ఉంటుంది. మన నిర్ణయాలనుబట్టే కొన్ని కలిసిరావడమో, లేదా కలిసిరాకపోవడమో జరుగుతుంది." ఇది నా వ్యక్తిగత నమ్మకం. ఎన్నెన్నో సందర్భాల్లో నా అనుభవం కూడా. 

    

కట్ టూ చార్లీ చాప్లిన్ - 

తన జీవితకాలంలో సుమారు 80 సినిమాల్లో నటించి, 3 అకాడమీ అవార్డుల్ని అందుకున్న చార్లీ చాప్లిన్ అంటే కేవలం ఒక్క నటుడుగానే అందరికి తెలుసు. కానీ - అతనొక మంచి రైటర్, డైరెక్టర్, ప్రొడ్యూసర్, బిజినెస్‌మేన్ అన్న విషయం చాలామందికి తెలియదు. 

మేరీ పిక్‌ఫోర్డ్, డగ్లస్ ఫెయిర్‌బాంక్స్, డి డబ్ల్యూ గ్రిఫిత్ లనే మరో ముగ్గురు ఆర్టిస్టులతో కలిసి చాప్లిన్ పూనుకోకపోతే, 1919 లో "యునైటెడ్ ఆర్టిస్ట్స్" అనే ప్రొడక్షన్ కంపెనీ అసలు హాలీవుడ్‌లో ఏర్పడేదే కాదు. 

హాలీవుడ్ చరిత్రలో కేవలం ఆర్టిస్టులు మాత్రమే స్థాపించిన మొట్టమొదటి స్టూడియో అదే!  

    

ఇది నా పాత పోస్టే. అయినా, చార్లీ చాప్లిన్ చెప్పిన ఒక మూడు కొటేషన్లను మళ్ళీ ఒకసారి చడవడం కోసం, మరో కోణంలో స్వీయ విమర్శ కోసం మాత్రమే నేనీ బ్లాగ్ పోస్ట్ మళ్ళీ రాస్తున్నాను:

“Nothing is permanent in this world, not even our troubles.”

“I like walking in the rain, because nobody can see my tears.”

“The most wasted day in life is the day in which we had not laughed.”

చాప్లిన్ మార్కు ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ మొత్తాన్ని, ఆయన జీవితాదర్శాన్నీ ఈ మూడు కొటేషన్లలో మనం చూడొచ్చు. అలాంటి చార్లీ చాప్లిన్ తన ఆటోబయోగ్రఫీలో చెప్పుకున్నట్టు... చాప్లిన్ విజయరహస్యం ఏ విధిరాతో కానే కాదు. 

క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్! 

ఈ క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్‌కు అడ్డుపడే చిక్కుల్ని ప్రారంభంలోనే గుర్తించకపోవడం, లేదా అలాంటి చిక్కుల్ని కొనితెచ్చుకోవడం ఎంత తెలివితక్కువతనమో - వాటిల్లోంచి వెంటనే బయటపడకపోవడం అంతకంటే పెద్ద మూర్ఖత్వం.

 

ఈ చిక్కులు వ్యక్తిగతమైనవి కావొచ్చు, సాంఘికమైనవి కావొచ్చు, ఆర్ధికమైనవి కావొచ్చు. అడుగడుగునా మాత్రం అడ్డుపడతాయి. జీవితాన్ని అనుకున్నట్టుగా ముందుకు సాగనీయవు. జీవితంలో అసలు ఎన్నడూ ఊహించని అల్లకల్లోలం సృష్టిస్తాయి.  

    

ఈ లాజిక్ ఒక్క క్రియేటివ్ రంగాల్లో ఉన్నవారికే కాదు, అందరికీ వర్తిస్తుంది. 

ఈ నిజాన్ని ముందే గ్రహించగలిగాడు కాబట్టే - చాప్లిన్ తన క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్‌కు అడ్డుపడే చిక్కులకు ముందే చెక్ పెట్టుకున్నాడు. 1919 లోనే హాలీవుడ్‌లో యునైటెడ్ ఆర్టిస్ట్స్ స్థాపించాడు. తను కోరుకున్న క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్‌ను సాధించుకొన్నాడు. 

"చార్లీ చాప్లిన్" అనగానే పెదాలపైన నవ్వు వికసించేలా ప్రపంచ చలనచిత్ర చరిత్రలో నిల్చిపోయాడు. 

Money is a result. Wealth is a result. Health is a result. Illness is a result. Your weight is a result. We live in a world of cause and effect.

- మనోహర్ చిమ్మని 

రిస్క్ లేకపోతే (ఎపిక్) డైరెక్షన్ లేదు!

సీన్ 1:

ఆదిత్యధర్ మొదటి సినిమా "యూరీ: ది సర్జికల్ స్ట్రైక్". హిట్ సినిమా. దాని ప్రొడ్యూసర్ రోనీ స్క్రూవాలా. 

ఆదిత్యధర్ రెండోసినిమా కోసం బయటి ప్రొడ్యూసర్స్ నుంచి చాలా ఆఫర్స్ వచ్చాయి. అయినాసరే, అత్నే ప్రొడ్యూసర్‌గా తనే రెండో సినిమా తీశాడు. బాలీవుడ్ రికార్డుల్ని తిరగరాసే బ్లాక్‌బస్టర్ హిట్ ఇచ్చాడు. అదే "ధురంధర్". 

సీన్ 2:

సందీప్‌రెడ్డి వంగా తన తన మొదటి సినిమా కథతో చాలామంది హీరోల చుట్టు తిరిగాడు, చాలామంది ప్రొడ్యూసర్స్‌ను కలిశాడు. ఎక్కడా సెట్ అవలేదు. ఓ రెండేళ్ళు ఇలా అగడిచిందనుకుంటాను. 

ఇక లాభం లేదనుకొని సందీప్ వంగా వాళ్ళ అన్నయ్య, పేరెంట్స్ ధైర్యం చేశారు. ఒక మూడు కోట్లు రిస్క్ చేసి తను అనుకున్న స్క్రిప్టుతో సినిమా తీశాడు. బ్లాక్ బస్టర్ హిట్ సాధించాడు. అదే "అర్జున్ రెడ్డి". 

ఇదే సినిమాను బాలీవుడ్‌లో కూడా "కబీర్ సింగ్" పేరుతో రీమేక్ చేశాడు సందీప్ వంగా. అక్కడ కూడా బ్లాక్‌బస్టర్ హిట్టే. 

కట్ చేస్తే -

పై రెండు ఉదాహరణల్లో డైరెక్టర్స్ ఇద్దరూ చాలా పెద్ద రిస్క్ చేశారు. సినిమాలు హిట్ అయ్యాయి కాబట్టి బ్రతికిపోయారు. అదే ఫట్ అయితే?!

అలాగని, ఈ డైరెక్టర్స్ ఇద్దరూ డబ్బు బాగా వస్తుందని ప్రొడ్యూస్ చేశారా? కాదు.

ఆదిత్యధర్ క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్ కావాలనుకున్నాడు. ప్రొడ్యూసర్లు ధురంధర్‌లో కొన్ని సీన్లు ఒప్పుకోకపోవచ్చు. ఏదో ఒక దశలో ఏదో ఒక దగ్గర కాంప్రమైజ్ కావాల్సిరావచ్చు. అందుకే రిస్క్ తనే తీసుకున్నాడు ఆదిత్యధర్. 

వంగా విషయం వేరు. ఆల్రెడీ హీరోలు, ప్రొడ్యూసర్స్ కోసం చాలా తిరిగాడు. ఇంకొన్నాళ్లయితే కాంప్రమైజ్ అయిపోయి, ఇంకోటేదో ప్రొడ్యూసర్స్ వినగానే ఒప్పుకొనే కథతో సినిమా తీసేవాడేమో. ఆ రిస్క్ ఇష్టం లేక, అర్జున్ రెడ్డి కోసం ప్రొడ్యూసింగ్ రిస్క్ తీసుకున్నాడు. 

ఇద్దరూ అనుకున్నది సాధించారు. కాని, ఇలాంటి రిస్క్ తీసుకునే అవకాశం ఎంతమందికి ఉంటుంది? ఒకవేళ అలాంటి అవకాశం ఉన్నా, ఎంతమంది అలాంటి రిస్క్ తీసుకుంటారు? 

సో, అప్పుడప్పుడూ డైరెక్టర్స్ కెరీర్‌లో ఇలాంటి రిస్కీ స్టెప్స్ కూడా తప్పవు. 

మణిరత్నం, పూరి జగన్నాధ్ లాంటి డైరెక్టర్స్ వాళ్ళ సినిమాలను వాళ్ళే ప్రొడ్యూస్ చేసుకుంటున్నారంటే మొదటి కారణం డబ్బు మీద పిచ్చి కాదు. 

క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్. 

వాళ్ళు అనుకున్నట్టుగా సినిమా తీయడం కోసం.

- మనోహర్ చిమ్మని 

Be Water, My Friend!

టీనేజ్‌లో నేను కూడా నాన్‌చాక్ తిప్పాను. కరాటే నేర్చుకున్నాను. అప్పట్లో మా ఇంటిచుట్టూ అందరూ కరాటే మాస్టర్‌లే. కొత్తగా అప్పట్లో అదొక వేవ్ అనుకోవచ్చు. 

ఫోటోలు తీసుకోవాలన్న ఆలోచన అప్పుడు లేదు. మొబైల్స్ కూడా లేని కాలం అది. ఏమాత్రం ఐడియా ఉన్నా ఏదోలా ఒక ఫోటో లాగించేవాణ్ణి. 

ఈ బచ్చాలాట జోక్స్ పక్కనపెడితే... ఇక్కడ పాయింట్ కరాటే, నాన్‌చాక్ కాదు.

బ్రూస్‌లీ!

జస్ట్ 32 ఏళ్లకే తను అనుకొన్న ప్రతి ఒక్కటీ సాధించిన ఒక పెద్ద 'సక్సెస్ స్టోరీ' బ్రూస్లీ. 

కేవలం 32 ఏళ్లకే తన లక్ష్యాలన్నీ సాధించేసి, చెప్పాల్సినవన్నీ చెప్పేసి, ఆర్జీవీ లాంటి డైరెక్టర్స్‌కు కూడా ఇన్‌స్పిరేషన్ అవుతూ, ఏదో కొంపలు మునిగిపోతున్నట్టు ఆదరా బాదరా వెళ్లిపోయాడు. 

కట్ చేస్తే -

ప్రపంచం అంతా 'పర్సనల్ డెవలప్‌మెంట్' అనే ఒక ఫీల్ గుడ్ మాయలో పడికొట్టుకొంటోంది. బుక్స్, క్లాసులు, వర్క్‌షాపులు, రిట్రీట్స్ పేరుతో బిలియన్లకొద్దీ డాలర్ల బిజినెస్‌గా రోజురోజుకీ కొత్తపుంతలుతొక్కుతోంది.

ఇప్పుడు మనదేశంలో కూడా.  

వేళ్లూనుకుపోయిన కొన్ని సోకాల్డ్ శాస్త్రాల్లాగే, సైన్స్‌కు నిలబడని 'సీక్రెట్' ఇది. క్విక్ ఫిక్స్ కోసం నిరంతరం తపించే మనిషి బలహీనతమీద డబ్బు సంపాదించుకొనే పెద్ద మాయ ఈ "పర్సనల డెవలప్‌మెంట్". 

పాయింట్ ఏ నుంచి పాయింట్ బి కి వెళ్ళడానికి ఒక దారి ఉంటుంది. లేకపోతే చేసుకొంటూవెళ్లాలి, నీటి ప్రవాహంలా.

ఎదురయ్యే పరిస్థితులను బట్టి, ఏ పాత్రలోకి చేరితే ఆ పాత్ర ఆకారంలోకి మారిపోయే నీటిగా మారాలి.

మన కోరికలు, మన కృషి సింక్ అయినప్పుడు మాత్రమే ఇది సాధ్యం. సింక్ కాకుండా చెడగొట్టడానికి 101 విధాల రాక్షసులో, పరిస్థితులో నిరంతరం అడ్డుపడుతుంటాయి. అది అత్యంత సహజం.

అయితే, ఫోకస్ చెడకుండా వాటిని ఎదుర్కొంటూ ముందుకెళ్లేవాడే చివరికి విజేత అవుతాడు.

తన అసామాన్యమైన విజయాలతో, 32 ఏళ్లకే, బ్రూస్‌లీ సాధించి చూపించింది అదే.   

"Empty your mind. Be formless, shapeless, like water. You put water into a cup, it becomes the cup. You put water into a bottle, it becomes the bottle. You put it in a teapot, it becomes the teapot. Now water can flow or it can crash. Be water, my friend!" - Bruce Lee 

- మనోహర్ చిమ్మని