Sunday, 3 November 2019

జీవితంలో ఏం జరిగినా జాంతానై

మనల్ని అన్‌కండిషనల్‌గా సరెండర్ చేయించగలిగే శక్తి ఈ ప్రపంచంలో రెండే రెండు విషయాలకు ఉంది:

ఒకటి దేవుడు.

రెండోది డబ్బు.

జీవితంలో ఏం జరిగినా జాంతానై... డబ్బు డబ్బే!

ఈ ఒక్కవిషయంలో ఎలాంటి ఫీలింగ్స్‌కు తావులేదు. బంధువులైనా, మిత్రులైనా, శత్రువులైనా, శ్రేయోభిలాషులైనా.

ఎవరైకైనా సరే, అనుభవిస్తేనేకానీ తెలీని నిజం మన జీవితంలో ఇదొక్కటే.

డబ్బుదగ్గర ఏ లాజిక్కులూ, ఏ నమ్మకాలూ, ఏ వ్యక్తిత్వాలూ, ఏ రిలేషన్లు పనిచేయవు. నిలవవు.

మన అనుభవంలోకి వచ్చేవరకూ ఈ నిజాన్ని మనం అస్సలు నమ్మలేం.

అద్భుతమైన స్నేహసంబంధాలు, బంధుత్వాలు, ప్రేమలూ, వ్యామోహాలు కూడా కేవలం డబ్బుదగ్గరే చిన్న పరీక్షకు కూడా నిలబడవు. నిలువునా కూలిపోతాయి.

ఈ రేంజ్‌లో మనుషుల మధ్య పరీక్షలు పెట్టే శక్తి ఒక్క డబ్బుకి మాత్రమే ఉంది. 

'డబ్బుదేముందిరా బై' అంటారు కొందరు.

చాలా ఉంది.

దేవుడి గుడికి వెళ్లాలన్నా డబ్బు కావాలి. ఆధ్యాత్మికానందంలో మునిగితేలాలన్నాడబ్బు కావాలి.  ప్రశాంతంగా ఒక స్థాయిలో జీవితం గడపాలన్నా డబ్బు కావాలి. కప్పు చాయ్ త్రాగాలన్నా డబ్బు కావాలి. తీసుకున్న అప్పు తిరిగి ఇవ్వాలన్నా డబ్బుకావాలి.

దటీజ్ ద పవరాఫ్ డబ్బు!

ఈ వాస్తవాలు తెలుసుకొనేటప్పటికి చాలామంది విషయంలో చాలా లేటయిపోతుంది.

జీవితంలో తనకు కావాల్సిన డబ్బుకు సంబంధించి ఒక స్పష్టమైన నిర్వచనం, ప్రయోజనం, పరిథి ఉన్నప్పుడే మనిషి మనిషిగా ఉంటాడు.

అలా కానప్పుడే, మనిషి యంత్రమవుతాడు. 

విచిత్రమేంటంటే - ఇలా ఒక యంత్రంగా మారిన మనిషికి కూడా, పొద్దునలేస్తే దండం పెట్టుకోడానికి ఒక దేవుడు కావాలి!   

అందుకే ఈ రెండుచోట్లా అన్‌కండిషనల్‌గా సరెండరైపోతాడు మనిషి.   

Saturday, 2 November 2019

ఎడిక్టెడ్ టూ బ్లాగింగ్

బ్లాగింగ్ బంద్ చేద్దామని ఒక అయిదారుసార్లు ఇంతకుముందు అనుకున్నాను.

లేటెస్టుగా ఈమధ్యే మొన్న ఆగస్టులో కూడా అనుకున్నాను. ఈ బ్లాగ్‌కు గుడ్‌బై చెప్తూ ఒక బ్లాగ్ పోస్ట్ కూడా పెట్టాను.

అయితే... అప్పటి నా ఆలోచన, నా నిర్ణయం తర్వాత విరమించుకున్నాను. కనీసం ఇంకో సంవత్సరం వరకూ నా ఈ బ్లాగింగ్ హాబీని కొనసాగించాలనుకొంటున్నాను. ఆ తర్వాత విషయం ఇప్పుడే చెప్పలేను.

ఇప్పుడయితే, రోజుకో పదిహేను నిమిషాలయినా ఇట్లా రాయకుండా ఉండలేను.

పనికొచ్చేదో, పనికి రానిదో... ఏదో ఒకటి రోజూ కాసేపు ఇలా రాయడం చాలా అవసరం నాకు. అంతలా ఎడిక్టయ్యాను.

ఏదో రాసి ఎవర్నో ఉధ్ధరించాలన్నది కాదు ఇక్కడ విషయం. నన్ను నేను ఉధ్ధరించుకోవడం కోసం మాత్రం నాకు నిజంగా తప్పనిసరి.

రాయడం అనేది నాకు సంబంధించినంతవరకు... ఒక థెరపీ. ఒక యోగా. ఒక ఆనందం. ఒక స్పిరిచువల్ ఎక్సర్‌సైజ్.

ఇంకో కొత్త బ్లాగ్ కూడా ప్రారంభించాను. నిన్నటివరకూ కొన్ని పోస్టులు కూడా రాశాను అందులో. కాని, నాకెందుకో నచ్చలేదు. ఇందాకే డిలీట్ చేసేశాను.

మనోహర్ చిమ్మని రాసే బ్లాగ్ ఒక్కటే ఉండాలి.

నగ్నచిత్రం.

Friday, 1 November 2019

ఆ శక్తిని నేనూ నమ్ముతున్నాను!

"Religion is a man made thing" అన్న మాటను నేను బాగా నమ్ముతాను. దేవుడు అన్న కాన్‌సెప్ట్ అందులో భాగమే.

ఈ మాటల్ని ఎంత బాగా నమ్ముతానో, అంత కంటే బాగా నేను నమ్మే నిజం ఇంకోటి కూడా ఉంది.

అది... మనకు తెలియని ఏదో ఒక "శక్తి".

ఆ శక్తి లేకుండా మనమంతా లేము. మన చుట్టూ ఉన్న ఈ అద్భుతమైన ప్రకృతీ లేదు.

ఆ శక్తి రూపం మనకు తెలియదు. ఆ శక్తి ఉద్దేశ్యం ఏంటో కూడా మనకు తెలియదు.

ఎవరికి వారు ఏదో ఒక పేరు పెట్టుకొని ఆ శక్తిని నమ్మడంలో తప్పేమీ లేదు. ఇంకొకరిని ఇబ్బంది పెట్టనంతవరకూ నిజంగా అదొక మంచి డిసిప్లిన్.

నేను కన్వీనియెంట్‌గా ఫీలయ్యి, నాకు నచ్చిన ఒక పేరుతో, ఆ శక్తిని నేనూ నమ్ముతున్నాను.

నీ నమ్మకమే నీ బలం. కొన్ని బలహీన క్షణాల్లో అదే నిన్ను కాపాడుతుంది. కార్యోన్ముఖున్ని చేస్తుంది.

నీ నమ్మకం నీ ఇష్టం. అది ఇంకొకరిని అనుసరించి ఉండాల్సిన పనిలేదు. దాన్ని ఇంకొకరు ఎండార్స్ చెయ్యాల్సిన అవసరం అసలు లేదు. 

ఇదంతా ఎలా ఉన్నా .. శతాబ్దాలుగా చాలా మంది మహామహులైన రచయితలు, తత్వవేత్తలు, శాస్త్రజ్ఞులు, మేధావులమనుకున్నవారి విషయంలో నేను చదివి తెలుసుకొన్న, ఇటీవలికాలంలో వ్యక్తిగతంగా గమనించిన పచ్చి నిజం కూడా ఇంకోటుంది.

అసలు దేవుడు అన్న కాన్‌సెప్ట్‌నే నమ్మకుండా, జీవిత పర్యంతం విశృంఖలంగా గడిపిన ఎందరో చివరికి ఏదో ఒక ఆధ్యాత్మిక ఆశ్రమంలో చేరిపోయారు!

సో, మళ్లీ మనం కొత్తగా ఒక చక్రాన్ని కనిపెట్టాల్సిన అవసరం లేదు. అనుభవం మీద అన్నీ మనకే తెలుస్తాయి.

అందుకే ఈ విషయంలో అనవసరంగా లాజిక్కుల జోలికి పోవడం వృధా.

ఆ సమయాన్ని మరోవిధంగా సద్వినియోగం చేసుకోవడం బెటర్. 

Saturday, 17 August 2019

ఈ మత్తు, ఈ హై, ఈ కిక్ .. నాకిష్టం!

యూనివర్సిటీరోజుల నుంచి కథానికలు బాగా రాసేవాన్ని నేను.

అవన్నీ ఆంధ్రభూమి, స్వాతి మొదలైన వీక్లీల్లో ఎక్కువగా వచ్చేవి. దినపత్రికల ఆదివారం అనుబంధం పుస్తకాల్లో కూడా వచ్చేవి. విపుల, రచన వంటి మాసపత్రికల్లో కూడా బాగానే అచ్చయ్యాయి.

నాకు రష్యన్ భాష వచ్చు. రష్యన్ భాష నుంచి నేను నేరుగా తెలుగులోకి అనువదించిన ఎన్నో రష్యన్ కథలు కూడా నావి ప్రచురితమయ్యాయి. అవి ఎక్కువగా విపుల, ఆంధ్రజ్యోతి వీక్లీల్లో వచ్చేవి.

ఆంధ్రభూమిలో కొందరు సీనియర్ రచయితలతో కలిసి ఒక 'చెయిన్ సీరియల్' కూడా రాశాను.

బోలెడన్ని వ్యాసాలు, ఫీచర్లు, నాటికలు వంటివి కూడా రేడియోకు, పత్రికలకు రాశాను.

కొన్ని మాసపత్రికల్లో 'కాలమ్' కూడా రాసాను.

చాలా తక్కువే అయినా కొన్ని కవితలు కూడా రాశాను. అన్నీ వివిధ పత్రికల సాహితీపేజీల్లో వచ్చాయి.

వాటిల్లో ఒకటి, నా ఎమ్మే రోజుల్లో, ఓయూ ఆర్ట్స్‌కాలేజ్ మేగజైన్ లో కూడా అచ్చయింది.

రెండు పుస్తకాలు జర్నలిజం మీద రాశాను. అందులో ఒకటి కాకతీయ యూనివర్సిటీలో ఎమ్మే స్థాయిలో విద్యార్థులకు రికమండెడ్ బుక్స్ లో ఉంది. ఈ విషయం, అదే యూనివర్సిటీలో పీహెచ్ డీ ఇంటర్వ్యూ కోసం నేను వెళ్లినప్పుడు, నన్ను ఇంటర్వ్యూ చేసిన ప్రొఫెసర్స్ లో ఒకరు చెబితే తెలిసింది.

సినిమా స్క్రిప్ట్ రైటింగ్ మీద ఒక పుస్తకం రాశాను. దానికి నంది అవార్డు వచ్చింది.

ఒక ఇంగ్లీష్ కోచింగ్ సెంటర్ కు సుమారు 700 పేజీల స్పోకెన్ ఇంగ్లీష్ కోర్స్ రాశాను.

నాకు బాగా తెలిసిన ఇంకో ఫిల్మ్ ఇన్స్ టిట్యూట్ కు కొన్ని ఫిల్మ్ మేకింగ్ కు సంబంధించిన కోర్సులు రాసిచ్చాను.

ఘోస్ట్ రైటర్ గా సినిమాలకు కనీసం ఒక ఇరవై స్క్రిప్టులు రాశాను. నా సినిమాలకోసం ఇంకో డజన్ స్క్రిప్టులు రాసుకున్నాను.

ఇవన్నీ నేను ఏమాత్రం శ్రమపడకుండా ఆడుతూ పాడుతూ చేశాను.

24 గంటల డెడ్ లైన్ లో కూడా ఒక పూర్తి స్క్రిప్ట్ వెర్షన్ రాత్రికి రాత్రే రాసిచ్చాను. ఎలాంటి వత్తిడి లేదు.

అప్పుడు నాతోపాటు పనిచేసిన కొందరు ఘోస్ట్ రైటర్ మిత్రులు ఇప్పుడు నాలాగే ఫిల్మ్ డైరెక్టర్లుగా కూడా పనిచేస్తున్నారు, అప్పుడప్పుడూ, పార్ట్ టైమర్లుగా.   

ఇదంతా.. పూర్తిగా నా 'రాత'కు సంబంధించిన రాత.

బైదివే, నా బ్లాగింగ్ హాబీ కూడా రాయడమే! అయితే .. తాత్కాలికంగా ఇప్పుడు బ్లాగింగ్ నుంచి కూడా కొన్నాళ్ళు శెలవ్ తీసుకొనే ఆలోచనలో ఉన్నాను.

బహుశా నా తర్వాతి బ్లాగ్ పోస్టు దాని గురించే ఉండొచ్చు .. 

ఇంక లిస్టు చాలా ఉంది కానీ, ఈ శాంపుల్ చాలు నాకు.

ఏం రాశామన్నది కాదు. ఏం సాధించావన్నది ఇక్కడ పాయింటు.

ఎప్పుడైనా, ఎక్కడయినా చర్చకు నిలిచే పాయింట్ ఇదొక్కటే.

ఒక ఇంట్రాస్పెక్షన్.
ఒక సెల్ఫ్ రియలైజేషన్.
ఒక అంతర్మధనం.
ఒక అవలోకనం ..

కట్ టూ మై ఎడిక్షన్ -

రాయడం నాకిష్టం. చాలా ఇష్టం.

ఎంత ఇష్టమంటే .. ఒక ఎడిక్షనంత ఇష్టం.

ఒక మాండ్రెక్స్ మత్తంత ఇష్టం.

అంత వ్యామోహం. అంత పిచ్చి. అంత ఆనందం.

నేను రాస్తున్నది టిడ్ బిట్స్ లాంటిది కావొచ్చు. ఎందుకూ పనికిరాని చెత్తాచెదారం కావొచ్చు. ఎక్కడో ఏ కొంచెమో కాస్త పనికొచ్చే ఏదైనా మంచి విషయం కూడా కావొచ్చు.

కానీ, అలా రాస్తున్నంత సేపూ నన్ను నేను మర్చిపోతాను. నా పీకలమీదున్న ఎన్నో కష్టాల్ని, వత్తిళ్లని కూడా పూర్తిగా మర్చిపోతాను.

ఒక మత్తులో మునిగిపోతాను.

ఆ మత్తు అలాగే ఉండిపోతే బాగుండు అనిపించేంత ఆనందంలో మునిగిపోతాను...

దురదృష్టవశాత్తు, ఈ ఆనందాన్ని నేనెప్పుడూ సీరియస్ గా తీసుకోలేదు. అదే నేను చేసిన పెద్ద పొరపాటు. ఈ పొరపాటు చేయకపోయుంటే తప్పకుండా నేనొక మంచి పాపులర్ రైటర్ అయ్యుండేవాన్ని.

కానీ, ఎందుకో అలా అనుకోలేదెప్పుడూ.

కట్ టూ మై ఫస్ట్ లవ్ -

నాకెంతో ప్రియమైన ఈ రాసే అలవాటుని నేను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కానీ, ఈ అలవాటు మాత్రం నన్నెప్పుడూ కంటికిరెప్పలా చూసుకొంది.

ఒక నిజమైన స్నేహితునిలా, ఒక ప్రేయసిలా, ఒక తల్లిలా.

కనీసం ఓ రెండు సార్లు .. చావు అంచులదాకా వెళ్లిన నన్ను కాపాడి బ్రతికించింది.

అనుక్షణం నా వెంటే ఉంది.

ఇప్పటికీ.

Friday, 16 August 2019

ఎలైట్ సోషల్ మీడియా .. ఏం రాసినా 280 క్యారెక్టర్స్‌లోనే!

నేను టీవీ చూడక, న్యూస్‌పేపర్ చదవక దాదాపు అర్థ దశాబ్దం దాటింది.

దీనివల్ల ఇప్పటివరకు నేనేదీ నష్టపోలేదని నాకు ఖచ్చితంగా తెలుసు.

నిజంగా అంత అవసరమైన న్యూస్ గాని, ఇంకేదైనా ముఖ్యమైన సమాచారం గానీ ఉంటే, అది ఏదోవిధంగా సరైన సమయానికి నాకు వెంటనే చేరుతోంది.

క్రెడిట్ గోస్ టూ సోషల్ మీడియా!

నాకున్న పరిమిత నాలెడ్జి ప్రకారం ఇప్పుడెవ్వరూ టీవీ, న్యూస్‌పేపర్‌లను గతంలోలాగా పెద్దగా పట్టించుకోవడం లేదు. అంత టైమ్ ఎవ్వరికీ ఉండటంలేదు.

టీవీ, న్యూస్‌పేపర్‌లను ఇప్పటికీ కంటిన్యూ చేస్తున్నవారిలో కూడా ఎక్కువశాతం మంది వాటిని ఎక్కువగా మొబైల్స్‌లోనే చూస్తున్నారు, చదువుతున్నారు.   

సో, ఇప్పుడంతా అరచేతిలో ఉన్న మొబైల్‌లోనే...

ఆ మొబైల్‌లో ఉన్న సోషల్ మీడియా ప్రపంచంలోనే.

కట్ చేస్తే -

ఫేస్‌బుక్, ట్విట్టర్, ఇన్స్‌టాగ్రామ్... నాకు తెలిసి ఈ మూడే సోషల్‌మీడియాలో టాప్.

ఫేస్‌బుక్ మొదట్లో ఎంతో కొంత ఇష్టంగానే అనిపించేది నాకు. రోజుకి ఓ ఇరవై, ముప్పై నిమిషాలు ఎఫ్ బీ మీద గడిపేవాణ్ణి.

ఇప్పుడది నాకొక ఫిష్‌మార్కెట్‌లోని కాకిగోలలా అనిపిస్తోంది.

గత అక్టోబర్ నుంచి FB వైపు వెళ్లటంలేదు నేను.

ట్విట్టర్ బాగుంది...

'ట్వీటిన'తర్వాత మళ్లీ అటువైపు మనం చూడాలనుకొంటేనే  చూస్తాం. లేదంటే లేదు.

మనం ఏ చెత్త రాసినా, ఏ మంచి రాసినా 280 క్యారెక్టర్స్‌లోనే రాయాలి.

మెదడుకి మేత...

అన్నిటినీ మించి, నిజంగా మనలో సత్తా ఉంటే... ప్రపంచంలో ఏ రంగంలోనయినా, ఏ స్థాయి వ్యక్తితోనయినా ట్విట్టర్ ద్వారా కాంటాక్ట్ చాలా సులభం.

ఎక్కువ సమయం వృధా కాదు.

ఓ పది ట్వీట్లు పెట్టినా పది నిమిషాలకంటే పట్టదు.

ఇలాంటి కొన్ని ప్రత్యేకతలున్నాయి కాబట్టే ట్విట్టర్‌ను "ఎలైట్ సోషల్ మీడియా" అన్నారు.

ఇన్నిరోజులూ పట్టించుకోలేదుగానీ, ట్విట్టర్ నాకు బాగా నచ్చింది.     

Thursday, 15 August 2019

మట్టితో గద్దెకట్టిన నాటి పంద్రాగస్టురోజులేవీ?

నా చిన్నతనంలో పంద్రాగస్టు అంటే నిజంగా ఒక పండగే.

కనీసం ఒక మూడు రోజులు వరంగల్‌లోని మా ఇంటిచుట్టూ పెద్ద సందడి.

చెప్పలేనంత హడావిడి ..

జెండాగద్దె సరిగ్గా మా ఇంటిముందే!

పంద్రాగస్టుకు, చబ్బీస్ జనవరికి ప్రతి సంవత్సరం రెండుసార్లు ఫ్రెష్‌గా రాగడిమట్టి తెచ్చి తడితడిగా గద్దె కట్టాల్సిందే.

తర్వాత ఎర్రమట్టితో అలకాల్సిందే ..

సలేందర్, ప్రతాప్, స్వామి, శంకర్, భిక్షపతి .. ఇంకో పదిమంది ఆనాటి యువతరం ఒక గ్రూప్. వయసులో వీళ్లకంటే కొంచెం చిన్నవాడయినా.. మా అన్న దయానంద్ కూడా ఇదే గ్రూపు.

ఈ గ్రూపంతా కలిసి వారం ముందునుంచే చందాలు వసూలుచేసేవాళ్లు.

రాత్రి పొద్దుపోయేవరకూ మా ఇంటిముందున్న అరుగులపైన కూర్చుని - కనీసం వారం పదిరోజుల ముందునుంచే "ఈసారి జెండావందనం కొత్తగా ఎలా చేయాలి" అన్నదానిమీద ఈ గ్రూపంతా చర్చలు జరిపేవాళ్లు.

నేనూ, నా చిన్న గ్రూపు కూడా అక్కడే వాళ్ల చుట్టూ నిల్చుని అవన్నీ ఆసక్తిగా వింటూవుండేవాళ్లం.

మా వీధి మొత్తంలో అప్పుడు మా ఇల్లే చాలా పెద్దది.

జెండాను ఎగురవేసే గద్దె కూడా సరిగ్గా మా ఇంటిముందే ఉండటంతో దానికి సంబంధించిన ప్రతి పనీ, ప్రతి సడీ మాకూ తెలిసేది.

జెండావందనం కోసం కొనుక్కొనివచ్చిన రంగురంగుల జెండా కాగితాలు, ఇతర వస్తువులన్నీ తెచ్చి మా ఇంట్లోనే పెట్టేవాళ్లు. కొబ్బరికాయలు, పండ్లు, చాక్లెట్లతోసహా! 

వీధి ఈ చివరినుంచి ఆ చివరిదాకా - ఎన్నో వరుసలు సుతిలితాడు కట్టి, మైదాపిండితో చేసిన "లై"తో, చిన్నపిల్లలం మేము అందిస్తుంటే, ఈ పెద్దవాళ్లు జెండాలు అతికించేవాళ్లు. తర్వాత ఈ జెండాల్నే వీధంతా తోరణాలుగా కట్టేవాళ్లు.

జెండావందనం రోజు నిజంగా పెద్ద పండగే.

ముందురోజు రాత్రే ఫ్రెష్‌గా తెచ్చిన మట్టితో అప్పటికప్పుడు మూడు అంచెల్లో గద్దె తయారయ్యేది. ఎర్రమట్టితో దానికి కోటింగ్ కూడా!

తెల్లవారకముందునుంచే మైకులో గ్రామఫోన్ రికార్డ్ పాటలు. దేశభక్తి పాటలు, భగవద్గీత.

గ్రూపులో ఒక్కో సంవత్సరం ఒక్కోరు జెండా ఎగురవేసేవారు.

తర్వాత స్వీట్లు, కొబ్బరి, చాక్లెట్లు అక్కడున్న మా అందరికేకాదు..ఇంటింటికి వెళ్లి మరీ పంచేవాళ్లు.

కట్ టూ ప్రెజెంట్ - 

అప్పటి ఆ యువతరం గ్రూపులో కొందరు ఇప్పుడు లేరు. ఉన్నవాళ్లు ముసలివాళ్లయిపోయారు.

ఆనాటి ఆ మట్టి జెండాగద్దె ప్లేస్‌లో ఇప్పుడు ఒక పర్మనెంట్ సిమెంట్ గద్దె ఉంది.

ఎలా చేస్తున్నారో, ఎవరు చేస్తున్నారో తెలియదు. ఆనాటి సీరియస్‌నెస్ ఇప్పుడు లేదని మాత్రం ఖచ్చితంగా చెప్పగలను.

అప్పటి దేశభక్తి వేరు. అప్పటి స్వఛ్ఛత వేరు. అప్పటి ఆసక్తులు, ఇష్టాలు, ప్రాధాన్యతలు.. అన్నీనిజంగా వేరే.

ఎన్నో ఏళ్లతర్వాత, ఈరోజు, ఇలా .. వరంగల్లోని నా చిన్ననాటి పంద్రాగస్టు గురించి ఇట్లా నెమరేసుకుంటున్నానంటే .. నిశ్చయంగా క్రెడిట్ గోస్ టూ కేసీఆర్ ..

మన పిల్లలకు మనం ఇవ్వాల్సింది ఆస్తులు, అంతస్తులు మాత్రమే కాదు. మంచి వాతావరణం, మంచి జ్ఞాపకాలు కూడా! 

Wednesday, 14 August 2019

ఒక సంచలన నిశ్చలత్వం

కొన్ని ఊహించం మనం.

నిజంగా.

ఏదో చిన్న అసైన్‌మెంట్ అనుకున్నదీ, అంతకు ముందు ఎన్నోసార్లు అలవోగ్గా చేసిందీ ... ఏకంగా ఓ రెన్నెళ్ళపాటు ఇలా సాగుతుందని నిజంగా ఎన్నడూ అనుకోలేదు నేను.

అదీ ఇంటికి దూరంగా.

హైదరాబాద్‌కు దూరంగా.

వ్యక్తిగతం, వృత్తిగతం, భౌతికం, సామాజికం, ఆర్థికం, ఆధ్యాత్మికం ... అన్నిటినీ ప్రభావితం చేస్తూ, ఒక రెండునెలలపైనే.

ఎంత రొటీన్ జాబ్ అయినా, నా వృత్తిలో భాగమే అయినా ..  ఏరకంగా చూసినా, ఇదంత చిన్న విషయం కాదు.

గత ఏడెనిమిది నెల్లలోనే, ఇలాంటి ఊహించని ఆలస్యాలు జరగటం ఇది మూడోసారి అంటే .. నేనే నమ్మలేనంత ఆశ్చర్యంగా ఉంది నాకు.       

కట్ చేస్తే - 

ఇదంతా నాణేనికి ఒకవైపే.

రెండోవైపు ఇంకో పెద్ద ఊహించని సెన్సేషన్ ...

ఇన్ని దశాబ్దాల నా అనుభవంలో ఎన్నడూ ఎదుర్కోని ఓ అతి చిన్న సాంకేతిక సమస్యలో కదల్లేనంతగా నేను ఇరుక్కుపోవడం!

నాకు నేను ఏం చెప్పుకొన్నా, నమ్మలేని విధంగా రోజులు, వారాలు గడుస్తుండటం ..

ఇలా .. ఇంత నిస్తేజంగా .. ఇంత చలనరహితంగా .. వస్తూ పోతూ .. వందల కిలోమీటర్లు ప్రయాణం చేస్తూ .. ఒక 70 రోజులు నింపాదిగా, నిస్తేజంగా గడచిపోవడం అనేది నిజంగా ఒక జీర్ణించుకోలేని నిజం.

మరోవైపు, ఇంకో 41 రోజుల్లో నా కొత్త ప్రాజెక్టు ప్రారంభం కాబోతోంది. ప్రస్తుతం ఆ పనులు చకచకా ముందుకు కదుల్తున్నాయి. ఆ ప్రిప్రొడక్షన్ పనుల్లోనే నేనూ, నా టీమ్ తలమునకలై ఉన్నాము.

ఇంక మిగిలిన పనులు అవే ఊపందుకొంటాయి.

ఈరోజునుంచీ ... 

సో, వాటిగురించి ఎలాంటి బెంగలేదు.

కట్ టూ జీవితం -

ప్రవాహం దాని సహజ లక్షణాన్ని ఎప్పుడూ మర్చిపోదు ..

మనమే ఎక్కడో పొరపాటుపడతాం. మన నిర్ణయాలే ఎక్కడో తడబడతాయి.

ఎక్కడో ఏదో చిన్న లాజిక్ మిస్ అవుతుంది.

అదే జీవితం.

ఏకోణంలో చూసినా, అప్పుడప్పుడూ ఇలాంటి ఇంట్రాస్పెక్షన్, సెల్ఫ్ రియలైజేషన్ చాలా అవసరం.

ముఖ్యంగా నాలాంటివాడికి ... 

Wednesday, 5 June 2019

బ్లాగర్స్ బ్లాక్‌ను బ్రేక్ చేయడం ఎలా?

వైజాగ్‌లో ఉన్న నాకత్యంత ప్రియమైన ఒక ఫ్రెండ్‌కు పొద్దున్నే "ఈద్ ముబారక్" మెసేజ్ పెట్టాను. ఏదో ఒక సందర్భంలాంటి సాకు దొరికింది కాబట్టి.

బ్లూ టిక్ వచ్చింది.

"సేమ్ టూ యూ లేదు" లేదు. రిప్లై లేదు.

ఇది అనుకున్నదే.

జీవితంలోని ఏదో ఒక దశలో ఇలాంటి జెర్క్‌లు ఎవరికైనా తప్పవనుకుంటాను...

కట్ టూ రైటర్స్ బ్లాక్ - 

వ్యక్తిగతమయిన, వృత్తిగతమైన అనేక టైమ్‌బౌండ్ కమిట్‌మెంట్‌ల వత్తిడిలో అస్సలు సమయం లేక, సమయం మిగుల్చుకోలేక .. ఈమధ్య నేను నా బ్లాగ్‌ని దాదాపు పూర్తిగా మర్చిపోయాను.

ఎప్పుడైనా ఏదో ఒకటి రాద్దామని లాపీ ఓపెన్ చేసినా, అసలేం కదలట్లేదు. 

'రైటర్స్ బ్లాక్' లాగా 'బ్లాగర్స్ బ్లాక్' అన్నమాట! 

థాంక్స్ టూ మై ఫ్రెండ్ .. ఈ బ్లాగర్స్ బ్లాక్‌ను బ్రేక్ చేయడంకోసమే పైన ఈద్ ముబారక్ టాపిక్‌తో ఈ పోస్టు రాయడం మొదలెట్టాను.

ఇప్పుడు కదిలింది...

బ్యాక్ టూ మై బ్లాగింగ్ -

ఎప్పుడో ఒకటీ అరా బ్లాగ్ పోస్ట్ తప్ప అసలేమీ రాయలేదీ మధ్య.

ఇది పెద్ద నేరం. నా దృష్టిలో.

రాయగలిగివుండీ, రకరకాల కారణాలను వెతుక్కొంటూ రాయకుండా ఉండటం, అలా ఉండగలగటం .. నిజంగా పెద్ద నేరం.

ఏదో రాసి ఎవర్నో ఉధ్ధరించాలన్నది కాదు ఇక్కడ విషయం. నన్ను నేను ఉధ్ధరించుకోవడంకోసం మాత్రం ఇది నాకు నిజంగా తప్పనిసరి.

రాయడం అనేది నాకు సంబంధించినంతవరకూ .. ఒక థెరపీ. ఒక యోగా. ఒక ఆనందం. ఒక కళ. ఒక గిఫ్ట్.

నిజానికి ఇదేమంత గొప్ప విషయం కాదు. అనుకుంటే ఎవరైనా రాయగలరు. కానీ, అందరూ అనుకోరు. అందరివల్లా కాదు.

ఇలాంటి గొప్ప అదృష్టాన్ని వినియోగించుకోకపోవడం నాకు సంబంధించినంతవరకు నిజంగా నేరమే.

ఈ నిజాన్ని నేను పదే పదే రిపీటెడ్‌గా రియలైజ్ అవుతుంటాను.

అదో పెద్ద జోక్.

అయితే - జీవితంలో ఏవైనా ఊహించని జెర్క్‌లు వచ్చినప్పుడు నిజంగా నన్ను కాపాడేది ఈ థెరపీనే. ఈ యోగానే.

ఇది మాత్రం జోక్ కాదు... 

Tuesday, 4 June 2019

ఇంకేం కావాలి?

గత 48 గంటల్లో సుమారు 20 గంటలు ప్రయాణం చేశాను.

మళ్లీ పొద్దున్నే 6 గంటలకు అలార్మ్ పెట్టుకొని లేచి బయటపడ్డాను.

చాలా ముఖ్యమైన పని. ఎన్నోరోజులుగా సాగుతోంది. ఎదుటివారెవ్వరూ నమ్మలేనంత సిల్లీగా, అసహ్యకరంగా, అతి చెడ్డగా ఆ పని అలా సా....గు...తూ....నే ఉంది.

ఇవ్వాళ ఖచ్చితంగా ఆ పనికి ఫుల్‌స్టాప్ పడుతుందని తెలుసు. అయితే - గత కొద్దినెలల రొటీన్ ప్రకారం, చివరి నిముషంలో రాకూడని ట్విస్ట్ ఏదో ఒకటి వచ్చి, పని ఆగిపోవచ్చునని కూడా తెలుసు.

నేను రెండింటికీ ప్రిపేర్ అయి ఉన్నాను.

సో నో వర్రీస్. 

ఇవాళ కాకపోతే రేపు.

రేపు రంజాన్ హాలిడే కాబట్టి ఇంకొక్కరోజు. బస్, అంతే.

ఈ పనికి ఖచ్చితంగా ఫుల్‌స్టాప్ పెడుతున్నాను.

ఇంకో రెండుమూడురోజుల్లో ఇంకెన్నో పనికిమాలిన, కోరితెచ్చుకొన్న, నానారకాల తలనొప్పులన్నిటికీ పూర్తిగా గుడ్‌బై చెప్తున్నాను. 

కట్ చేస్తే - 

నేను. నా ఇష్టం.

ఎలాంటి డిజిటల్ డిస్టర్బెన్సులు లేని సింపుల్ లైఫ్. 

ముఖ్యంగా నో వాట్సాప్. నో ఫేస్‌బుక్.

ఇంకేం కావాలి?  

Monday, 13 May 2019

ఒక నిర్ణయం విలువెంత?

నాకత్యంత ప్రియమైన ప్రపంచస్థాయి నవలారచయితల్లో బుచ్చిబాబు ఒకరు.

ఆయన రాసిన ఒకే ఒక్క నవల .. "చివరకు మిగిలేది".

"గడ్డిపోచ విలువెంత?" అన్న సింపుల్ వాక్యంతో ఆ నవల ప్రారంభమవుతుందని  నాకింకా గుర్తుంది. అదిక్కడ కోట్ చేయడం ఎంతవరకు కరెక్ట్ నిర్ణయమో చివర్లో చూద్దాం.

కట్ టూ మన నిర్ణయాలు - 

జీవితంలోని ప్రతిదశలోనూ ఎప్పటికప్పుడు వందలాది నిర్ణయాలు తీసుకుంటూవుంటాం మనం.

ఇష్టమైన పెన్ కొనుక్కోవడం నుంచి, పెళ్లిదాకా.
ఏదో ఓ కోర్స్ చదివి, మరేదో ఉద్యోగంలో చేరేదాకా.
ఏదో ఓ లోపల్లోపలి అతిచిన్న గోల్‌తో మరేదో ఇష్టంలేని ప్రొఫెషన్‌లో చేరి, అందులోంచి బయటికి రావాలనుకొన్నా రాలేనంత 'పీకల లోతు' ఇరుక్కునేదాకా.

జీవితమంతా ఎన్నో నిర్ణయాలు.

చిన్నవీ, పెద్దవీ.

కానీ, మనం తీసుకొన్న ఒక నిర్ణయం తప్పని తర్వాత తెలిసినా .. వెంటనే దాన్ని సరిచేసుకొనే మరో కొత్త నిర్ణయం తీసుకోలేనప్పుడే అసలు చిక్కంతా!

కట్ బ్యాక్ టూ మన గడ్డిపోచ - 

ఎవరో ఏదో అనుకుంటారనో, అందరి దృష్టిలో బాగుండాలనో, ఇంకెవరిలాగానో ఉండాలనో .. ఇష్టం లేకపోయినా, ఈగో అడ్డొచ్చినా, ఎంత కష్టమయినా .. ముందు తీసుకున్న ఒకానొక నిర్ణయానికే కట్టుబడి ఉండటం అనేది ఓ పెద్ద తప్పుడు నిర్ణయం!

విషయం చిన్నది కావొచ్చు, పెద్దది కావొచ్చు. ఫలితాల్నిబట్టి ఎప్పటికప్పుడు తమ నిర్ణయాల్ని మార్చుకోలేనివారు ఎవరైనా సరే వారి జీవితంలో చాలా కోల్పోతారు. లేదా జీవఛ్చవంలా బ్రతుకుతుంటారు. పరోక్షంగా మరెందరి జీవితాలో ప్రభావితం కావడానికి కారణమవుతారు.
ఈలోగా జీవితం తెల్లారిపోతుంది.

ఇలా జీవితాల్ని తెల్లార్చుకొనేవారు సమాజంలో 99% ఉంటారు. మిగిలిన ఆ ఒక్క శాతం మంది మాత్రమే ఎప్పటికప్పుడు నిర్ణయాల్ని మార్చుకొంటూ సిసలైన గట్స్‌తో ముందుకెళ్తుంటారు. అనుకున్న జీవితాన్ని అనుభవిస్తుంటారు.

అదీ తేడా.

ఈలెక్కన మనం తీసుకొనే ఒక నిర్ణయం విలువెంత?

ఒక గడ్డిపోచంత.