సినిమాల్లోకి ఎంట్రీనే ఉంటుంది... ఎక్జిట్ మన చేతుల్లో ఉండదు!

నాకు తెలిసి 'సినిమా కష్టాలు' పడకుండా ఇండస్ట్రీలో పైకివచ్చినవారు లేరు!

ఎంత సినిమా బ్యాగ్రౌండ్ ఉన్నా సరే, ఎంత డబ్బున్నా సరే, ఎంతో టాలెంట్ ఉండి మరెంతో టాప్ రేంజ్‌లోకి వచ్చినా సరే... ఏదో ఒక టైమ్‌లో, ఏదో ఒక రూపంలో ఈ సినిమా కష్టాలనేవి ఈ రంగంలో ఉండేవాళ్లను తప్పక ఎటాక్ చేస్తాయి.

ఈ స్టేట్‌మెంట్‌కు ఎలాంటి రిలాక్సేషన్ లేదు. ఉండదు.

సినిమా కష్టాలకు సక్సెస్, ఫెయిల్యూర్స్ అనేవాటితో అస్సలు సంబంధం ఉండదు అని చెప్పడమే ఇక్కడ నా పాయింట్. 

మరో ముఖ్యమైన పాయింట్ ఏంటంటే -

సినిమాల్లోకి ఎంట్రీనే ఉంటుంది. 

ఎక్జిట్ మన చేతుల్లో ఉండదు!
"వన్ వే" అన్నమాట. 

సినిమా ఎవ్వర్నీ వదలదు, దీన్లోకి ఎంటరయినవాడు సినిమానీ వదల్లేడు!!

దటీజ్ సినిమా.

ఆర్టిస్టులు, టెక్నీషియన్స్ ఇద్దరికీ వర్తిస్తుంది ఇది.  

అయితే, సినిమాను ఒక పక్కా క్రియేటివ్ బిజినెస్‌గా, ఒక ప్రొఫెషన్‌గా మాత్రమే తీసుకొని, ఆ పరిధిలోనే కొన్ని ప్రాథమిక జాగ్రత్తలు, నియమాలు పాటిస్తే మాత్రం ఏ కష్టాలూ ఉండవు. 

బాగా సంపాదించొచ్చు కూడా!  

స్పిరిచువల్‌గా చెప్పాలంటే... ఒక రకమైన 'డిటాచ్‌డ్ అటాచ్‌మెంట్' అన్నమాట.

అయితే ఇది చెప్పినంత సులభం కాదు. అందరివల్ల కూడా కాదు.

ఒక సరైన గైడ్, లేదా మెంటర్ ఉంటే తప్ప. 

- మనోహర్ చిమ్మని      

From Practice to Power — The Hidden Strength of Blogging

“Sometimes I think of blogging as finger exercises for a violinist. Sometimes I think of it as mulching a garden. It is incredibly useful and helpful to my ‘real’ writing.”

— Kate Christensen

Blogging is often where writers sharpen their swords.

For many male bloggers, it becomes a training ground — a space to test arguments, refine ideas, build clarity, and strengthen intellectual muscle.

Post by post, they build authority. Paragraph by paragraph, they build discipline. It is practice — yes — but powerful practice.

And then there are women who blog.

For female bloggers, blogging is not just practice. It is expression. It is reclamation.

It is carving space in a noisy world and saying, My voice matters too.

Where men may use blogging to sharpen thought, women often use it to shape identity — navigating career, relationships, creativity, healing, ambition, and reinvention.

A blog becomes both mirror and window... reflecting who they are, and revealing who they are becoming.

And for women who read blogs, something even more beautiful happens...

They find resonance.

One honest post about self-doubt can feel like companionship. One vulnerable story can dissolve isolation. One courageous opinion can ignite confidence.

Blogging, then, is not “small writing.”
It is soil work.
It is mulching experience into wisdom.
It is practicing scales before playing life’s symphony out loud.

What begins as a simple post can grow into presence.
What begins as rehearsal can become revolution.

- Manohar Chimmani 

సినిమా అంటే జస్ట్ షూటింగ్ మాత్రమేనా?!

Angels dance with those who are already on the dance floor.

ట్రాక్ మీదున్నప్పుడే ఎవరైనా మనల్ని పట్టించుకునేది. ఏ ఫీల్డు అయినా అంతే. 

   

సో, చిన్న సినిమానా పెద్ద సినిమానా అన్నది కాదు పాయింట్. అసలు సినిమా అంటూ ఒకటి చేస్తుండటం చాలా అవసరం. 

ఎవరికోసమో కాదు. మనకోసం.  

కట్ చేస్తే -

మొన్నొక రోడ్ క్రైమ్ సినిమా చేశాను. పోస్ట్ ప్రొడక్షన్ ఇంకా జరుగుతోంది. 

ఇండిపెండెంట్ సినిమా కదా... నానా కష్టాలుంటాయి. ప్రొడ్యూసర్, డైరెక్టర్లకు తప్ప మిగిలినవాళ్ళకు వీటిగురించి అవసరం ఉండదు. అసలు తెలుసుకోరు, పట్టించుకోరు. నిజానికి వాళ్ళకా అవసరం లేదు. కాని, "మన సినిమా" అన్న మమకారం ఎంతో కొంత ఉండాలి.   

విషయం ఏంటంటే - ఈ సినిమా జరిగినన్నాళ్ళూ దాదాపు ప్రతి ఒక్కళ్ళూ నాకు రోజూ గుడ్మార్నింగులూ, పండగలకు-అకేషన్స్‌కు గ్రీటింగ్స్, "ఇంక మిమ్మల్ని వదిలేది లేదు" అన్న రేంజ్‌లో మాటలు, సోషల్ మీడియాలో లైకులు గట్రా... ఓ భలే ఓవర్ యాక్టింగ్ ఉండేది. 

మరి ఇప్పుడు? 
ఒక వాట్సాప్ హాయ్ ఉండదు.
ఒక కాల్ ఉండదు. 

మళ్ళీ ఏదైనా ప్రి-రిలీజ్ ఈవెంట్ అన్నామా... మొత్తం వాలిపోతారు. 

సీన్ రిపీట్. 

గుడ్మార్నింగ్స్, గుడీవెనింగ్స్, గుడ్ నైట్స్. హాప్పీ సంక్రాంతులు, ఉగాదులు, దసరాలు, ఇండిపెండెంట్ డేస్... గట్రా. 

నిజానికి, ఈ డ్రామా అంతా నా మొదటి సినిమా నుంచీ చూస్తూనే ఉన్నాను కాబట్టే ఒక్కొక్కళ్ళ ఓవర్ యాక్షన్ అంతా బాగా ఎంజాయ్ చేశాను.            

ఆర్టిస్టులైనా, టెక్నీషియన్స్ అయినా, 95 శాతం కొత్తవాళ్లకు సినిమా అంటే జస్ట్ షూటింగ్ మాత్రమే.

"ఓస్ ఇంతేనా?!" అనుకుంటారు. 

ఇలాంటి మిడిమిడి జ్ఞానపు అల్ప సంతోషులకు తర్వాత కనిపిస్తుంది అసలు బొమ్మ. 

మిగిలిన ఏ 5 శాతం మంది అయితే సినిమాల్ని సీరియస్‌గా పట్టించుకుంటారో... వాళ్ళ ప్రవర్తన, వాళ్ళ యాటిట్యూడ్ ఇలా ఉండదు. నిరంతరం నేర్చుకుంటూనే ఉంటారు. అది వారి పదవ సినిమా అయినా, మొదటి సినిమాలాగే ఉంటారు.   

ఈ 5 శాతం మందే ఏ కొంచెమైనా సాధించగలుగుతారు... సినిమాల్లో అయినా, జీవితంలో అయినా.  

ఏ డైరెక్టర్ అయినా తన టీమ్ కోసం, సినిమాను సీరియస్‌గా తీసుకొనే ఆ 5%  కోసమే ప్రయత్నిస్తాడు. కాని అదంత ఈజీ కాదు. 

కట్ చేస్తే -

ఇప్పుడు మళ్ళీ ఓ కొత్త ప్రాజెక్టు ప్రారంభం కాబోతోంది. 

కాని, ఈసారి సీన్ రిపీట్ కావడం నాకిష్టం లేదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని      

Even a Long Life is a Short Ride

We plan as if we have endless tomorrows.

We postpone as if time is waiting patiently for us. But life moves quietly — and faster than we realize.

That script you want to write.
That call you want to make.
That apology. 
That risk.
That new beginning.

Small or big... Creative or personal.
Don’t postpone it.

In cinema, the difference between a dreamer and a director is action. The same applies to life.

Ideas are common. Intentions are common. Execution is rare.

You don’t need perfect timing.
You need decision. 

Because one day, “later” becomes “too late.”

Start messy. Start unsure. But start. Just start. 

What is one thing you’ve been postponing? Do it today — and tell me what it is.

- Manohar Chimmani 

సినిమానే పని, ప్యాషన్, ఆక్సిజన్... అన్నీ...

కొన్నాళ్ళు పూర్తిగా సినిమాలకు అంకితం అవుతున్నాను. ఆ జర్నీ ఆల్రెడీ మొదలైంది. 

నిజంగా నాకిప్పుడేం పనిలేదు. సినిమానే పని, ప్యాషన్, ఆక్సిజన్... అన్నీ.

పక్కా కమర్షియల్.  

ఈ జర్నీలో జెర్క్‌లూ, ఎదురు దెబ్బలూ, ఊహించని స్టకప్‌లూ సర్వసాధారణం. భారీ భారీ నిర్మాతలకు, దర్శకులకే ఇలాంటివి తప్పలేదు, తప్పవు. 

దటీజ్ సినిమా. 

పెద్ద ఫరక్ పడదు. 

 

కట్ చేస్తే -

నా సోషల్ మీడియాలో గాని, నా బ్లాగ్‌లో గాని... దాదాపు పూర్తిగా సినిమా కంటెంటే ఉంటుంది. 

 

క్లాస్, మాస్, క్లాసికల్లీ మాస్.

పోస్టులకు, ఫోటోలకు కూడా సంబంధం ఉండకపోవచ్చు. 

నాకు నచ్చిన కంటెంట్. నాకు నచ్చకపోయినా ప్రొఫెషనల్లీ నేను పోస్ట్ చెయ్యాలనుకున్న కంటెంట్. ఔత్సాహికులకు పనికొచ్చే కంటెంట్. పనికిరాని కంటెంట్ అనిపించే పరోక్షంగా పనికొచ్చే కంటెంట్... అన్నీ ఉంటాయి.

నా అశేష మేధావి మిత్రబృందంలో చాలామందికి ఈ కంటెంట్ నచ్చకపోవచ్చు. నా పోస్టుల మీద, నా బ్లాగ్-పోస్టుల మీద, నిర్మాణాత్మక విమర్శలు ఓకే. హిపోక్రసీ రాతలు మాత్రం వద్దని మనవి. దానికంటే నన్ను అన్‌ఫ్రెండో, బ్లాకో చెయ్యటం బెటర్.

పైన నిర్భయంగా పోస్ట్ చేసేవాడు కింద కామెంట్స్ పట్టించుకోవద్దు" అన్న సూత్రం అక్షరాలా పాటిస్తున్నాను. 

Peace.

ఓం నమశ్శివాయ. 

- మనోహర్ చిమ్మని   

హైద్రాబాద్‌లో "తెలుగు బ్లాగర్స్ మీట్" మళ్ళీ ఎప్పుడో?

"లేఖిని" వీవెన్ గారు అనుకుంటాను... ఆ మధ్య నన్ను బ్లాగర్స్ మీట్‌కు పిలిచారు. వెళ్ళాలని అనుకున్నాను. చివరి నిమిషంలో అనుకోని పని తగలటం వల్ల మీట్‌కి వెళ్ళలేకపోయాను. 

బహుశా మొన్న డిసెంబర్ రెండో ఆదివారం, "తెలుగు బ్లాగుల దినోత్సవం" నాడు మళ్ళీ కలిసే వుంటారు. 

కొత్త పరిచయాలు, కొత్త విషయాలు, కొత్త వాతావరణం... అప్పుడప్పుడూ ఇలాంటి మార్పు కొంత అవసరం. 

ఇలాంటి మీట్‌లు సంవత్సరానికి ఒక రెండో మూడో జరుగుతుండాలి. బ్లాగర్ మిత్రులు ఈసారి ఏదైనా ప్లాన్ చేస్తున్నట్లైతే నన్ను తప్పక పిలుస్తారని ఆశిస్తున్నాను. 

Blogging is the art of turning your silent thoughts into timeless footprints.

- మనోహర్ చిమ్మని 

ఆకాశవాణి, కర్నూలు ఎఫ్ ఎం...

చిన్నప్పటినుంచే నాకు బాగా చదివే అలవాటుండేది. అదొక్కటే అప్పట్లో నాకున్న ఇష్టం, ఎడిక్షన్. 

తర్వాత ఇంకో రెండు మూడు ఇలాంటి ఇష్టాలు, ఎడిక్షన్లు యాడ్ అయ్యాయి...  

చందమామ, బాలమిత్ర, సోవియట్ ల్యాండ్, స్పుత్నిక్, సాక్షి వ్యాసాలు, విశ్వనాథ, బుచ్చిబాబు, చలం, లత సాహిత్యం, యధ్ధనపూడి సులోచనారాణి, మాదిరెడ్డి సులోచన, కొమ్మూరి వేణుగోపాలరావు, ఆర్కే నారాయణ్, వట్టికోట ఆళ్వారుస్వామి, దాశరథి రంగాచార్య వంటివారి రచనలు ఎంత బాగా చదివేవాన్నో... విశ్వప్రసాద్, మధుబాబుల డిటెక్టివ్‌లు కూడా అంతే బాగా చదివేవాన్ని. 

రమణి, రసికప్రియ, కాగడా, విజయచిత్ర, ఇల్లస్ట్రేటెడ్ వీక్లీ, స్క్రీన్ పత్రికలు కూడా వదల్లేదు.

    

దాదాపు వీటన్నిటికి పూర్తి వ్యతిరేక ధృవం అయిన కమ్యూనిస్ట్ సాహిత్యం, రష్యన్ సాహిత్యం, అరుణతార, సృజన పత్రికలు కూడా రెగ్యులర్‌గా చదివేవాణ్ణి. దీని ప్రభావమే నా మీద ఎక్కువగా ఉండి తర్వాత ఉస్మానియా యూనివర్సిటీలో పీజీలో చేరినప్పుడు నేను ఆర్ యస్ యు (రాడికల్ స్టుడెంట్స్ యూనియన్) వైపు ఉండటానికి కారణమైంది. 

ఓయూలో పీజీలో చేరడానికి ముందు నేను ఒక మూడేళ్ళపాటు హెచ్ ఎం టి లో మెషినిస్ట్‌గా పని చేశాను. అప్పుడు - సీతాఫల్ మండి నుంచి హెచ్ ఎం టి దాకా కంపెనీ బస్‌లో వెళ్లే ఆ 45 నిమిషాల సమయంలో, బస్ ఎక్కగానే నిద్రపోకుండా, ఇంగ్లిష్ నవలలు చదవడం నాకు బాగా అలవాటయ్యింది.

  

అప్పట్లో సీతాఫల్ మండి, తార్నాకాల్లో ఇంగ్లిష్ నవలలు అద్దెకిచ్చే షాపులుండేవి. రోజూ ఒకే సమయానికి వెళ్ళి, అద్దెకు నవల్స్ తెచ్చుకొని చదవటం అప్పట్లో అదొక క్రేజ్.  

  

సిడ్నీ షెల్డాన్, హెరాల్డ్ రాబిన్స్, ఫ్రెడ్రిక్ ఫోర్సైత్, జెఫ్రీ ఆర్చర్‌ల ఫిక్షన్ బుక్స్ దాదాపు అన్నీ నేను చదివాను అన్న విషయం ఇప్పుడు గుర్తు చేసుకుంటేనే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.

 

తర్వాత ఒక రెండేళ్ళు... నా ఇంకో సెంట్రల్ గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం... నవోదయ విద్యాలయ (గుంటూరు) లో పనిచేశాను. కాని, అది రెసిడెన్షియల్ సెటప్ కాబట్టి ఎక్కువగా చదివే అవకాశం అక్కడ నాకు ఉండేది కాదు. 

అక్కడి కొలీగ్స్, స్టుడెంట్స్, పరిచయాలు, ఏదో ఓ పని, లైబ్రరీ క్లాసులు, సాయంత్రం మద్దిరాల వాగులో ఫిషింగ్... అదంతా వేరే ఇంకో అద్భుత జ్ఞాపకం. 

  

కట్ చేస్తే - 

వీటన్నిటికి దూరంగా... అప్పటివరకు నాకు తెలియని-లేదా- నేను పట్టించుకోని ప్రపంచ సాహిత్యంతో, ప్రపంచస్థాయి నో-హిపోక్రసీ సీరియస్ సాహిత్యంతో నాకు బాగా పరిచయమైంది ఆలిండియారేడియో లైబ్రరీలో!

నా మూడో సెంట్రల్ గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం ఆలిండియా రేడియో, కర్నూలు ఎఫ్ ఎం లో నేను దాదాపు ఒక పదేళ్ళు పనిచేశాను. ఆ టెన్-టూ-ఫైవ్ ఉద్యోగంలో, నాకు జస్ట్ ఒక రెండు మూడు గంటలకంటే అసలు పని ఉండేది కాదు. మిగిలిన టైమంతా లైబ్రరీలోని పుస్తకాలతో గడిపేవాణ్ణి. 

షేక్స్‌పియర్, విక్టర్ హ్యూగో, దస్తయేవ్‌స్కీ, మిల్టన్, జేన్ ఆస్టిన్, జేమ్స్ జాయ్స్, జార్జ్ ఆర్వేల్, నీషే, మిలన్ కుందేరా, కుశ్వంత్ సింగ్, సాల్మన్ రష్దీ, అగాథా క్రిస్టీ, అరుంధతీ రాయ్, నాన్సీ ఫ్రైడే, శోభా డే, డానియెల్ స్టీల్, మారియో పుజో, పావ్‌లో కోయిల్యూ, గోర్కీ, పవుస్తోవ్‌స్కీ, మార్క్ ట్వేన్, బెర్నార్డ్ షా, ఆల్బర్ట్ కామస్, ఐన్ రాండ్, రారా, కొకు, కృష్ణశాస్త్రి, శ్రీశ్రీ, తిలక్, పాలగుమ్మి పద్మరాజు, ఆరుద్ర, డాక్టర్ సినారె, తాపీ ధర్మారావు వంటి ఎంతో మంది రచనల్ని నేను కర్నూల్లోనే చదివాను.

నా జీవితం మొత్తంలో నేను ఎక్కువగా పుస్తకాలను చదివింది కూడా కర్నూలు ఆలిండియా రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే. 

థాంక్స్ టూ ఎస్ పి గోవర్ధన్ గారు... అప్పటి మా స్టేషన్ డైరెక్టర్... ఆయనకు కూడా బాగా చదివే అలవాటుండేది. వొరేషియస్ రీడర్! దాదాపు ప్రతి రెండు నెలలకొకసారి మా లైబ్రరీకి కొత్త బుక్స్ ఆర్డర్ పెడుతుండేవారు.

గోవర్ధన్ గారు నాకు ఎప్పుడూ "ఇది చదువు, అది చదువు" అని అసలేం సజెస్ట్ చేసేవాడు కాదు. కాని, ఆయన పెట్టే పుస్తకాల ఆర్డర్‌లో మాత్రం నా టేస్టును బట్టి కూడా బుక్స్ బాగానే కనిపించేవి. 

అప్పట్లో సికింద్రాబాద్ "బుక్ సెలక్షన్ సెంటర్" నుంచి మాకు రెగ్యులర్‌గా "న్యూ అరైవల్స్" క్యాటలాగ్స్ వచ్చేవి. మా సర్ నన్ను కూడా సెలక్ట్ చెయ్యమనేవారు. ఇంకేముంది... పండగే!  

స్వయంగా నేనే ఎన్ని బుక్స్ సెలక్టు చేశానో, ఎన్ని చదివానో చెప్పలేను.   

అప్పటి మా ఫార్మ్ రేడియో ఆఫీసర్ లక్ష్మి రెడ్డి గారు, మా ఎనౌన్సర్ శ్యామసుందర శాస్త్రి, స్టెనోగ్రాఫర్ లక్ష్మి కూడా... అప్పుడప్పుడూ, వారి ఫ్రీ టైమ్‌లో, ఏదో ఒక పుస్తకం చదువుతుండేవారు. 

గాడ్‌ఫాదర్ నవల్లోని క్యారెక్తర్స్ గురించి శాస్త్రి బాగా చర్చించేవాడు నాతో. 

 

ఇంజినీరింగ్ అసిస్టెంట్ మిత్రుడు అపోలిన్ డిసౌజా మాతృభాష కొంకణి. మంగళూరు నేటివ్ కాబట్టి సహజంగానే అతనికి కన్నడ కూడా తెలుసు. కన్నడ లిపి, తెలుగు లిపి చాలా దగ్గరగా ఉంటాయి. తెలుగు లిపికి సంబంధించి డిసౌజాకు కొన్ని చిన్న చిన్న విషయాలు చెప్పాను. అంతే. తన మాతృభాష తెలుగు కాకపోయినా, తెలుగు నేర్చుకొని, దాదాపు లైబ్రరీలో ఉన్న పాపులర్ తెలుగు నవల్స్ అన్నీ చదివేశాడు! 

ఇక రాయడం విషయానికొస్తే - 

యూనివర్సిటీలో స్టుడెంట్‌గా ఉన్నప్పుడే నేను రాయడం ప్రారంభించాను. బాగా అలవాటయ్యింది కూడా క్యాంపస్‌లోనే. నేను రాసినవి న్యూస్‌పేపర్లు, మ్యాగజైన్స్‌లో అచ్చయ్యేవి. 150, 200, 250... పారితోషికం మనీయార్డర్స్ రూపంలో వచ్చేది.

అయితే - కథలు రాయడం సీరియస్‌గా ప్రారంభించిందీ, ఎక్కువగా రాసిందీ కూడా నేను కర్నూలు ఆలిండియా రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే!

   

ఆ సమయంలోనే నేను రాసిన ఒక కథ పబ్లిష్ అయినప్పుడు, అది అన్నలకు కోపం తెప్పించి, ఒక విరసం రచయిత ద్వారా నాకు మైల్డ్‌గా వార్నింగ్ పంపించేదాకా వచ్చింది. 

ఆంధ్రభూమిలో పబ్లిష్ అయిన నా ఇంకో కథ... నాకు మద్రాస్ నుంచి కాల్ చేయించి, సినిమారంగానికి కనెక్ట్ చేసింది. 

కర్నూల్ ఆలిండియా రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే నేను "సినిమా స్క్రిప్టు రచనాశిల్పం" పుస్తం రాశాను. దానికి ప్రభుత్వం నంది అవార్డు ప్రకటించింది కూడా నేను అక్కడ ఉన్నప్పుడే.  

     

కర్నూలు ఎఫ్ ఎం లో పనిచేస్తున్నప్పుడు నేను కొన్ని ఫీచర్స్, నాటికలు కూడా రాశాను. ప్రసారం అయ్యాయి.  బహుశా ఆ స్పూల్ టేప్స్ ఇంకా అక్కడి టేప్స్ లైబ్రరీలో ఉండే ఉంటాయి. 

ఆమధ్య రెండుమూడుసార్లు నేను బెంగుళూరు నుంచి హైద్రాబాద్‌కు కార్లో వస్తున్నప్పుడు కొన్ని గంటలు కర్నూల్లో ఆగాను. అప్పుడు నేనున్న క్రిష్ణారెడ్డి నగర్‌కు వెళ్ళి, దాదాపు రెండు దశాబ్దాల తర్వాత అప్పటి మా నైబర్స్‌ను కలిశాను. చలపతి దాబాకు వెళ్ళాను. అదొక గొప్ప అనుభూతి.   

మా కర్నూలు ఎఫ్ ఎం రేడియో స్టేషన్‌కు కూడా వెళ్లాలనుకున్నాను కాని, కుదర్లేదు. 

నేను పనిచేసిన కర్నూలు ఆలిండియా రేడియో స్టేషన్‌ను మళ్ళీ ఒకసారి తనివితీరా చూడ్డం కోసమే, ఈసారి స్పెషల్‌గా, ఒక ట్రిప్ ప్లాన్ చేసుకోవాలని చాలా ఏళ్ళుగా అనుకొంటున్నాను. నా అప్పటి కొలీగ్ మిత్రులు... మా  మోహన్ రెడ్డి, కామేశ్‌తో కలిసి అదెప్పుడో ఒకసారి త్వరలోనే జరుగుతుంది.  

మర్చిపోయాను... నేను కర్నూలు రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే మా ఎనౌన్సర్ శ్యామసుందర శాస్త్రితో కలిసి, ఒకసారి యండమూరి వీరేంద్రనాథ్‌ను మా స్టుడియోలో ఇంటర్వ్యూ చేశాను. బహుశా ఆ స్పూల్ టేప్ కూడా ఇప్పటికీ ఉండే ఉంటుందక్కడ. 

ఇలాంటి ఎన్నో మంచి జ్ఞాపకాలనిచ్చిన కర్నూలు ఆలిండియా రేడియో ఎఫ్ ఎం లో నేను పనిచేసిన రోజులను మళ్ళీ గుర్తుచేసుకోడానికి కారణమైన ఇవాళ్టి "వరల్డ్ రేడియో డే" కి థాంక్స్ చెప్పకుండా ఎలా ఉండగలను? 

అప్పటి నా రేడియో కొలీగ్స్‌కు, ఇప్పుడు రేడియోలో పనిచేస్తున్నవారందరికీ... వరల్డ్ రేడియో డే సందర్భంగా నా హార్దిక శుభాకాంక్షలు!

- మనోహర్ చిమ్మని 

        

(#WorldRadioDay సందర్భంగా 2022లో నేను రాసిన బ్లాగ్ పోస్ట్, స్వల్ప మార్పులతో!)   

Be Love, Not Just In Love

“It’s not a question of being in love with someone. It’s a question of being love.”
— Osho

Valentine’s Day is not just about finding the right person. It is about becoming the right presence.

Being in love is beautiful.
But being love is powerful.

When you are love — in your thoughts, in your words, in your silence — every relationship becomes sacred. Not because of who stands beside you, but because of what flows from within you.

This Valentine’s Day, don’t just celebrate a person. Celebrate the love you are capable of being.

Tell me — are you looking for love, or are you becoming it? 

- Manohar Chimmani 

మనకు తెలియకుండా మన చుట్టూనే ఎన్నెన్నో...

ఇవ్వాళ సాయంత్రం ఒక మిత్రున్ని కలిశాను.

చాలా రోజుల తర్వాత ఇంకా చాలా ముఖ్యమైన మీటింగ్. 

కష్టాలు, కన్నీళ్ళు, టెన్షన్లు కాసేపు ఒకరికొకరం చెప్పుకొన్నాం. చెరొక కపచీనో ముందు పెట్టుకొని ఒక రెండు గంటలపాటు మాట్లాడుకున్నాం.

కట్ చేస్తే -

కొన్ని విషయాలు వింటుంటే అసలు మనం ఎక్కడున్నాం అని వొళ్ళు గగుర్పొడుస్తుంది భయంతో. మనకు తెలియకుండా మన చుట్టూనే ఎన్నెన్నో జరుగుతున్నాయి.  

సినిమాల్లో మనం చూస్తున్నది, చూపిస్తున్నది చాలా చాలా తక్కువ.  

We live in society with open eyes, yet move through it blind — seeing everything, understanding nothing.

- మనోహర్ చిమ్మని      

"డబ్బుదేముంది?" అని నీతో ఎవరైనా అన్నారా...

సక్సెస్, మనీ ఉన్నచోటే గుర్తింపు ఉంటుంది, విలువ ఉంటుంది.  

మనీ మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఏ గ్రామర్ తప్పు కనిపించదు. 

నాకు వాళ్ళు తెలుసు, వీళ్ళు తెలుసు కాదు. 

నాకు ఇన్ని తెలుసు, అన్ని తెలుసు కాదు. 

నేను ఇంత చదివాను, అంత చదివాను కూడా కాదు.

నీకు మనీ ఉందా? 

సక్సెస్ ఉందా? 

ఉందా... ఓకే. 

లేదా... చల్ హట్! 

కట్ చేస్తే -  

డబ్బు చాలా ముఖ్యం. అది ఉంటేనే మనకు మర్యాద ఉంటుంది. 

దీనికి వ్యతిరేకంగా, "డబ్బుదేముంది?" అని నీతో ఎవరైనా అన్నారా... వెంటనే అక్కన్నించి పారిపో. 

పచ్చి అబద్ధం.  

ఎందుకంటే, డబ్బు సంపాదించినవాడెప్పుడూ ఆ మాట మాట్లాడడు. సంపాదించలేనివాడే ఈ మాట మాట్లాడుతాడు. లేదా, బాగా సంపాదించి, మనుషుల మనసులతో ఆడుకొంటూ టైమ్ పాస్ చేసేవాడే అలా మాట్లాడతాడు.

దురదృష్టవశాత్తూ, ఇలాంటి మాటలు, ఇలాంటి సాంగత్యం నువ్వు వెళ్ళాల్సిన గమ్యం వైపు నిన్ను తీసుకెళ్ళలేవు. 

సక్సెస్, మనీ ఉన్నచోటే గుర్తింపు ఉంటుంది, విలువ ఉంటుంది.   

99% శాతం మందికి ఇది నచ్చదు. హిపోక్రసీ మాస్కు వేసుకొని ఇది తప్పు అంటారు. నిజం కాదు అంటారు. కాని, ఇదే నిజం.

Money is a major area you absolutely must dominate — especially if you’re in cinema or any creative field.

- మనోహర్ చిమ్మని   

Comfort Is Killing You

According to a widely cited Pew research insight, a large majority of people live very close to where they grew up. Familiar streets, known faces, predictable routines—comfort quietly becomes a lifetime default.

But growth rarely happens in familiar places.

The most defining moves of life often begin the moment we step away from what feels safe. New cities challenge our identity, stretch our skills, and strip away excuses.

Comfort soothes—but it also limits. Obsession, ambition, and reinvention demand friction.

This truth isn’t limited to the U.S. It applies everywhere. Across cultures, countries, and careers, staying too close to comfort keeps potential dormant.

If you want to become dangerous—in thought, creativity, or courage—change your geography.

Sometimes, the fastest way to find yourself is to leave home.

Where did you grow up—and where is life calling you next? 

- Manohar Chimmani 

"సిండికేట్" సినిమా !!

ఇది ఆర్జీవీ ప్లాన్ చేస్తున్న "సిండికేట్" కాదు...  

ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఒంటరిపోరాటాలకంటే, ఒక నలుగురైదుగురు లైక్‌మైండెడ్ కలిసి చేసే సినిమాలే బాగా సక్సెస్ అవుతాయని చెప్పే పోస్టు.   

ఒక్క సినిమాలోనే కాదు, ఏ ఫీల్డులో అయినా సరే, "సిండికేట్" అంటేనే సక్సెస్.  

ఒకటే బుర్ర కంటే, నాలుగు బుర్రలు యాక్టివ్‌గా పనిచేస్తూ, పవర్‌ఫుల్ నిర్ణయాలు తీసుకోగలుగుతాయి.  

ఇప్పుడు హేమాహేమీలుగా టాప్ పొజిషన్లలో ఉన్న ప్రొడ్యూసర్లలో ఎక్కువ మంది ప్రొడ్యూసర్లు ప్రారంభంలో ఇలా ఒక సిండికేట్‌గా ఏర్పడి సినిమాలు చేసినవాళ్ళే.

వీరికి ఒంటరిగా చేసే సత్తా లేక కాదు. అదంతే. ఒక పెద్ద పనిని ఒక్కరే చేయటం కంటే, నలుగురు కలిసిచేయడం అన్నివిధాలా సులభంగా ఉంటుంది. 

ఇప్పటికీ మీరు చూడండి... దాదాపు ప్రతిసినిమాలో మెయిన్‌గా ఒక ప్రొడ్యూసర్ ఉన్నా కూడా, దాని సమర్పణ ఒకరు చేస్తారు. నిర్వహణ ఇంకొకరుంటారు. సహనిర్మాత ఇంకొకరుంటారు. వీళ్లంతా ఆ సినిమా నిర్మాణంలో భాగస్వాములే అన్నమాట. 

కట్ చేస్తే -

మంచి కంటెంట్‌తో ఒక చిన్న బడ్జెట్ సినిమా చెయ్యాలంటే ఒక 2 కోట్లు అవుతుందనుకుంటే, దాన్ని ఒక్కరే చేయనవసరం లేదు. ముగ్గురో నలుగురో లైక్‌మైండెడ్ ఇన్వెస్టర్లు కలిసిచెయ్యొచ్చు. రిస్క్-ఫ్రీ ప్రాజెక్టుతో అత్యధికస్థాయిలో లాభాలు పొందొచ్చు.  

నిజంగా ఈ ఫీల్డువైపు ప్యాషన్ ఒక్కటే కాకుండా, ఒక బిజినెస్‌గా కూడా ఆసక్తి ఉన్న ఇన్వెస్టర్లు ఆలోచించవచ్చు. "సిండికేట్" కావచ్చు. ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ మీడియేటర్స్ కూడా ఈ "సిండికేట్" ఇన్వెస్ట్‌మెంట్స్ గురించి ఆలోచించవచ్చు. 

Want to know more? DM me.

- మనోహర్ చిమ్మని   

కొన్ని విషయాల్లో లాజిక్కుల జోలికి పోవడం వృధా!

"Religion is a man made thing" అన్న మాటను నేను బాగా నమ్ముతాను. దేవుడు అన్న కాన్‌సెప్ట్ అందులో భాగమే.

పై వాక్యాన్ని ఎంత బాగా నమ్ముతానో, అంత కంటే బాగా నేను నమ్మే నిజం ఇంకోటి కూడా ఉంది.

అది... మనకు తెలియని ఏదో ఒక "శక్తి".

ఆ శక్తి లేకుండా మనమంతా లేము. మన చుట్టూ ఉన్న ఈ అద్భుతమైన ప్రకృతీ లేదు.

ఆ శక్తి రూపం మనకు తెలియదు. ఆ శక్తి ఉద్దేశ్యం ఏంటో కూడా మనకు తెలియదు.

ఎవరికి వారు ఏదో ఒక పేరు పెట్టుకొని ఆ శక్తిని నమ్మడంలో తప్పేమీ లేదు. ఇంకొకరిని ఇబ్బంది పెట్టనంతవరకూ నిజంగా అదొక మంచి డిసిప్లిన్.

నేను కన్వీనియెంట్‌గా ఫీలయ్యి, నాకు నచ్చిన ఒక పేరుతో, ఆ శక్తిని నేనూ నమ్ముతున్నాను. అయితే, ఈ పేరు విషయంలో అప్పుడప్పుడూ నేను కూడా పార్టీలు మారుతుంటాను. అది వేరే విషయం. అది నా కంఫర్ట్.  

ఒక్క దేవుడనే కాదు... ఏ విషయంలో ఐనా అంతే. 

మనం కన్వీనియెంట్‌గా ఫీలైన విషయాలతోనే మనం కనెక్ట్ అవుతాం. మనుషుల విషయంలో కూడా అంతే. మనం కంఫర్ట్‌గా ఫీలైన వ్యక్తులే ఎక్కువగా మన జీవితంలో ఉంటారు. 

ఇదంతా ఎలా ఉన్నా... శతాబ్దాలుగా చాలా మంది మహామహులైన చక్రవర్తులు, రాజులు, రచయితలు, తత్వవేత్తలు, శాస్త్రజ్ఞులు, మేధావులమనుకున్నవారి విషయంలో నేను చదివి తెలుసుకొన్నదీ, ఇటీవలికాలంలో వ్యక్తిగతంగా నేను గమనించినదీ అయిన గొప్ప నిజం కూడా ఇంకోటుంది...   

అసలు దేవుడు అన్న కాన్‌సెప్ట్‌నే నమ్మకుండా, జీవిత పర్యంతం విశృంఖలంగా గడిపిన వీరంతా చివరికి ఏదో ఒక ఆధ్యాత్మిక తత్వానికి లొంగిపోయారు. ఆశ్రమాల్లో చేరిపోయారు.   

అంటే - అందులో ఏదో ఆనందమో, ఓదార్పో, ఇంకేదో మనకు అవసరమైన పాజిటివ్ ఫీలింగో ఉంది. 

 

తప్పకుండా ఉంది. 

సో, మళ్లీ మనం కొత్తగా ఒక చక్రాన్ని కనిపెట్టాల్సిన అవసరం లేదు. అనుభవం మీద అన్నీ మనకే తెలుస్తాయి. 

"నాకే అన్నీ తెలుసు" అని ఎగిరెగిరిపడేవాళ్లకి ఇంకొంచెం ఎక్కువగా తెలుస్తాయి. మరింత లోతైన ఆధ్యాత్మికస్థాయికి వెళతారు.    

అందుకే ఈ విషయంలో అనవసరంగా లాజిక్కుల జోలికి పోవడం వృధా. ఆ సమయాన్ని మరోవిధంగా సద్వినియోగం చేసుకోవడం బెటర్... అని నేననుకుంటున్నాను... 

Logic doesn’t always belong to spirituality.
Nor to cinema.
Some things are meant to be felt.
Accept. Enjoy. Live—
because life is one.

- మనోహర్ చిమ్మని   

బ్లాగింగ్ నిజంగా అదృశ్యమైపోతోందా?

సోషల్ మీడియా వచ్చాక ఒక్కొక్కటిగా కొన్ని ఫేడవుట్ అయిపోతున్నాయి. వాటిల్లో మొదటిది వెబ్‌సైట్. రెండోది బ్లాగింగ్. 

ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఇప్పటికీ 600 మిలియన్ల బ్లాగ్స్ ఉన్నాయి. కాని, అంతకుముందు ఉన్నంత క్రేజ్ ఇప్పుడు వీటికి లేదు. 

కేవలం కొంతమంది మాత్రం బ్లాగింగ్‌ను మరింత స్పెషలైజ్డ్‌గా తీర్చిదిద్దుతున్నారు. సోషల్‌మీడియా నుంచి బ్లాగ్‌లకు రప్పించుకుంటున్నారు. 

కట్ చేస్తే -

2012 ఆగస్టులో అనుకోకుండా ప్రారంభమైన నా ఈ బ్లాగింగ్ జర్నీ నాకెంతో ఇష్టం.  

నా స్ట్రెస్‌బస్టర్. నా థెరపీ. నా ధ్యానం. నా యోగా. 

"ఇది రాయటం అవసరమా" అని అనిపించిన విషయాలు కూడా ఎన్నో రాశాను నా బ్లాగులో.

అది వేరే విషయం. 

"ఇది పోస్ట్ చేస్తే అందరూ నన్ను ఏమనుకుంటారో అన్న సంఘర్షణ లేకుండా నా బ్లాగులో నేను ఒక్క పోస్ట్ కూడా పోస్టు చెయ్యలేదు" అంటాడు జేమ్స్ ఆల్టుచర్.

సో, ఈ విషయంలో నాకో సోపతి ఉన్నాడనుకున్నాను. 

బైదివే, ఆల్టుచర్ 'ఎక్స్‌'లో నా ఫాలోయర్ కూడా!

కట్ చేస్తే - 

బ్లాగింగ్ మానెయ్యాలని కనీసం ఒక డజన్ సార్లు అనుకున్నాను. కాని, మానుకోలేకపోయాను. తర్వాత నేనే అనుకున్నాను... ఎందుకు మానెయ్యాలి అని. 

అదేంటో గాని, నేను విచ్చలవిడిగా బ్లాగింగ్ చెయ్యటం తగ్గించాక కూడా ఈ మధ్య నా బ్లాగును చాలామంది చదువుతున్నారు! 

- మనోహర్ చిమ్మని  

చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలే రిస్క్-ఫ్రీ !!

మీరు గమనించారా... దాదాపు ప్రతి పెద్ద ఫిలిం ప్రొడక్షన్ కంపెనీ ఇప్పుడు చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు కూడా రెగ్యులర్‌గా చేస్తోందని? 

ఒకవైపు భారీ బడ్జెట్ సినిమాలు చేస్తూనే, ఇంకోవైపు చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు చేస్తున్నారు. లేదంటే, బయటి నుంచి ఇండిపెండెంట్ ఫిలిం మేకర్స్ చేసిన చిన్న బడ్జెట్ సినిమాల్ని, పెద్ద నిర్మాతలు తీసుకొని, వాళ్ళ బ్యానర్ ద్వారా రిలీజ్ చేస్తున్నారు. 

ఎందుకు?

రొటేషన్. 

భారీ సినిమాలు ఎప్పుడు పూర్తయ్యి, ఎప్పుడు రిలీజ్ అవుతాయో అస్పష్టం. ఈలోగా చిన్న రేంజ్‌లో అయినా మనీ రొటేషన్ కావాలంటే చిన్న సినిమాలే కాపాడతాయి. 

భారీ బడ్జెట్ సినిమాలు గ్యాంబ్లింగ్ అయితే, చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు రిస్క్-ఫ్రీ. 

భారీ బడ్జెట్ సినిమాల్లో పోతే పదులు-వందల కోట్లు పోతాయి. చిన్న సినిమాలు ఫ్లాప్ అయినా, ఓటీటీలు ఇతర రైట్స్ ద్వారా మినిమమ్ గ్యారంటీ ఉంటుంది. ఎందుకంటే, బడ్జెట్ తక్కువ కాబట్టి.   

- మనోహర్ చిమ్మని  

Ayn Rand: From Hollywood Scripts to the Philosophy of the Self

Ayn Rand is often remembered as the fierce philosopher of Objectivism, but before The Fountainhead shook the literary world in 1943, she was already shaping stories in a different arena—cinema and theatre. 

She worked as a screenwriter in Hollywood and even had a play produced on Broadway in 1935–36.

Storytelling was not a detour for Rand. It was her laboratory.

Objectivism—her philosophy of reason, individualism, and creative self-interest—fits cinema like a glove. Films are born from a singular vision fighting odds: producers, markets, trends, fear. Rand believed that the creator must not dilute their truth to please the crowd. In that sense, every filmmaker faces the same choice her heroes did… compromise or conviction.

For artists in films, Rand’s life sends a powerful message. Cinema is not just entertainment. It is a moral statement. A director, writer, or actor who owns their voice, takes responsibility for their choices, and refuses to apologize for ambition is already practicing Objectivism—whether they name it or not.

On her 121st birthday (2nd Feb), Ayn Rand reminds us of this simple, uncomfortable truth... Great films, like great lives, are made by individuals who dare to stand alone.

- Manohar Chimmani 

క్రియేటివిటీపై రాజకీయాల కబ్జా!

ఆ అవార్డు పేరే నాకు నచ్చ లేదు. అతను సినిమాలకు చేసిన సేవ కూడా ఏం లేదు. ఇంక చాలావుంది చెప్పాలంటే కాని, వద్దు.    

కట్ చేస్తే -  

నాకెలాగూ ఆల్రెడీ ఓ నంది అవార్డు ఉంది.

బై మిస్టేక్, మళ్ళీ ఏదైనా అవార్డు గివార్డు తీసుకోవాలనుకుంటే ఫిలింఫేర్, సైమా, ఐఫా లాంటి వాటికోసం పోటీపడతా. 

ఇప్పుడు కొంచెం ఫ్రీ అయిపోయాను. సినిమాలే నా పూర్తి ఫోకస్. కాబట్టి, బాజాప్త కర్చీఫ్ వేసినట్టే. తప్పకుండా వీటిలో కనీసం ఒక్కటైనా తీసుకుంటా. 

అంతే తప్ప, ఈ లోకల్ అవార్డ్స్ లొల్లి నాకు అవసరం లేదు. ఈ రాజకీయాలు కూడా అంత అవసరం లేదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని 

Why Playing Safe Kills Cinema

“I want to risk hitting my head on the ceiling of my talent. I want to really test it out and say, ‘Okay, you’re not that good. You just reached the level here.’ I don’t ever want to fail, but I want to risk failure every time out of the gate.”
— Quentin Tarantino

This quote cuts straight to the heart of cinema — and to the soul of every serious filmmaker.

Most people never discover the ceiling of their talent. Not because they lack ability, but because they never jump high enough to hit it. They stay in the safe zone, repeating what works, choosing comfort over curiosity. Cinema, however, doesn’t grow in safe spaces. It grows where ego is bruised, where experiments fail, and where courage is tested.

Tarantino’s mindset reminds us that real artists don’t fear limits — they chase them. They want to know how far they can go, even if the answer hurts. Especially if it hurts. Because that pain reveals truth. And truth is the raw material of powerful cinema.

For a film director, risking failure is not optional — it’s a professional requirement. Every ambitious script, every unconventional shot, every bold casting choice is a gamble. Some will fall flat. Some will confuse. Some will be rejected. But each attempt stretches the filmmaker’s capacity. That’s how voice is discovered. That’s how originality is born.

Cinema doesn’t reward perfection. It rewards those who dare to find their edges.

So aim high enough to hit your limits. Let failure teach you where your real strength lies. Each risk sharpens your instinct, deepens your craft, and brings you closer to your most authentic work.

In the long run, the only real failure is never testing your talent at all.

If you’re a writer or filmmaker, take one creative risk this week — something that scares you a little. Drop a comment saying “I’m risking it” and let’s move forward together.

- Manohar Chimmani 

The Best Way to Stay Poor is — Start Tomorrow.

Tomorrow is the most dangerous word in a filmmaker’s life.

It feels harmless, even responsible. But in reality, it quietly kills scripts, delays shoots, postpones learning, and turns dreams into excuses.

In the cine field, talent is everywhere. What’s rare is action today. 
Many writers keep “polishing” scripts forever. Many directors wait for the perfect producer, perfect budget, or perfect timing. Meanwhile, someone less talented but more decisive starts now — and moves ahead.

For a film director especially, tomorrow is expensive. 
Every delayed film, every postponed pitch, every unrealized experiment is lost experience.

Cinema doesn’t reward intention. It rewards execution.

The industry respects people who are already in motion, not those who are “planning to start.”

Starting today may mean a small film, a rough cut, a low-budget attempt, or even a failed project. But that failure pays dividends — skills sharpen, networks grow, confidence builds. That’s how directors move from survival to sustainability, and from sustainability to success.

So remember... 
You don’t stay poor because you lack money. 
You stay poor because you keep saying “I’ll start tomorrow.”

If you’re a writer or filmmaker, start something today — write one scene, shoot one frame, make one call. 

Comment “START NOW” if you’re done waiting for tomorrow.

- Manohar Chimmani 

గుమ్మడికాయ అందరూ కొట్టలేరు!

సినిమా షూటింగ్ ప్రారంభించిన రోజు పూజ చేసి కొబ్బరికాయలు కొడతారు. షూటింగ్ పూర్తయిన రోజు గుమ్మడికాయ కొడతారు. ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో ఇదొక సాంప్రదాయం. ఎప్పటినుంచో ఉంది. 

ప్రతి సంవత్సరం వందల సినిమాలు కొబ్బరికాయ కొట్టి ప్రారంభిస్తారు. కాని, వాటిలో ఒక 50 శాతం సినిమాలు మాత్రమే షూటింగ్ పూర్తిచేసుకొంటాయి. గుమ్మడికాయ కొడతారు. 

గుమ్మడికాయ కొట్టిన రోజు టీమ్‌లో చాలామందికి ఎమోషనల్‌గా ఉంటుంది. ముఖ్యంగా "ఈ సినిమా నాది" అని భావించినవారికి.

అప్పటివరకూ కలిసిపనిచేసి, "ఇంక రేపటి నుంచి షూటింగ్ ఉండదు, కలవము" అనుకున్నప్పుడు నిజంగానే ఎవరికైనా ఎమోషనల్‌గా ఉంటుంది. 

టీమ్‌లో ప్రతి ఒక్కరూ ప్రొడ్యూసర్, డైరెక్టర్‌ల దగ్గరికొచ్చి "కంగ్రాట్స్" చెప్తూ షేక్ హాండ్ ఇస్తారు. కొందరు హగ్ చేసుకుంటారు. మాటలు కరువైపోతాయి.  

భారీ బడ్జెట్ ప్రాజెక్టులైనా, చిన్న సినిమాలైనా గుమ్మడికాయ కొట్టినరోజు అక్కడ ఈ ఎమోషనల్ సీన్ తప్పదు.    

ఇలా నా మొదటి రెండు సినిమాలప్పుడు జరిగింది. కొందరు ఆర్టిస్టులు అయితే ఏడ్చేశారు.

"అలా" సినిమా గుమ్మడికాయ కొట్టినరోజున మా హీరోయిన్ విదిశ శ్రీవాస్తవ, వాళ్ళ నాన్న (ఆర్మీ ఆఫీసర్) కూడా దాదాపు ఏడ్చేశారు.  

కట్ చేస్తే -

మొన్నీమధ్య మేం షూటింగ్ పూర్తిచేసిన రోడ్ క్రైమ్ థ్రిల్లర్ సినిమా "ఎర్రగులాబి" గుమ్మడికాయ కొట్టిన రోజు మాత్రం ఏ ఒక్కరిలోనూ ఇలాంటి ఎమోషనల్ ఫీలింగ్ నేను చూళ్ళేదు. 

దాదాపు అందరూ ఎప్పుడెప్పుడు ఈ తతంగం అయిపోతుందా, వెళ్ళిపోదాం అన్నట్టుగా ఉన్నారు. ఈ ఈవెంట్ ప్రాముఖ్యం తెలిసిన కొంతమంది లైట్ మెన్, కెమెరా అసిస్టెంట్స్ లాంటి ఒకరిద్దరు టెక్నీషియన్స్ మాత్రం అదే మూడ్‌లో నాకు కనిపించారు. నాతో అదే ఫీలింగ్‌తో మాట్లాడారు.  

కట్ చేస్తే - 

ఆరోజు నా టీమ్‌లో ఒకే ఒక్కరి ప్రవర్తన మాత్రం నాకు చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది.

కనీసం డైరెక్టర్‌కు షేక్ హాండ్ ఇవ్వలేదు. కారెక్కి వెళ్ళిపోతున్న ఇంకొకరికి షేక్ హాండ్ ఇచ్చి, బాయ్ చెప్పడానికి మాత్రం చాలా తపన పడ్డారా వ్యక్తి. 

ఎవరా వ్యక్తి అన్నది నా టీమ్‌లో దాదాపు అందరికీ తెలుసు. ఎందుకంటే, వాళ్ళే ఇదంతా అబ్జర్వ్ చేస్తూ నాకు చెప్పారు. నేనూ చూశాను. 

మార్పు మానవ సహజం కదా? కాని, అది మార్పా... లేదంటే, "ఇంకేముంది పనయిపోయింది కదా" అనుకొని ఆరోజు బయటపడ్డ ఒరిజినాలిటీనా?   

- మనోహర్ చిమ్మని  

సినిమా ఇప్పుడొక కార్పొరేట్ బిజినెస్

వందల కోట్లు పెట్టి తీసే భారీ బడ్జెట్ సినిమాలను పక్కనపెడితే, సినిమాల్లో ఇన్వెస్ట్ చేయడాన్ని గ్యాంబ్లింగ్ అనే రోజులు ఎప్పుడో పోయాయి. 

సినిమా ఇప్పుడొక కార్పొరేట్ బిజినెస్. 

అంతకంటే ఎక్కువ.

ఒక బిగ్ బిజినెస్. 

కార్పొరేట్ బిజినెస్‌లో డబ్బులే వస్తాయి. సినిమాల్లో డబ్బులతో పాటు ఓవర్‌నైట్‌లో ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఫేమ్ వస్తుంది. 

అదే స్థాయిలో పర్సనల్ కాంటాక్ట్స్, బిజినెస్ కాంటాక్ట్స్ రాత్రికిరాత్రే మిమ్మల్ని వెతుక్కుంటూ వస్తాయి. 

మీరు సినిమాలు చేస్తూ, ఈ "షో బిజినెస్"లో ఉన్న నేపథ్యంలో - ఈ ప్లాట్‌ఫామ్ ఆధారంగా, మీ ఇతర ఎన్నో బిజినెస్‌లకు సంబంధించిన భారీ ఆర్థిక లావాదేవీలు, అడ్జస్ట్‌మెంట్లు, ఇతర పెద్దపెద్ద పనులెన్నో మీకు అత్యంత సులభంగా అవుతాయి.             

కట్ చేస్తే -

సినిమా ప్రొడక్షన్, సినిమా ఫీల్డు, సెలెబ్రిటీ స్టేటస్ పట్ల ఆసక్తి ఉండి - సినిమాల్లో ఇన్వెస్ట్ చెయ్యాలనుకునే కొత్త ఇన్వెస్టర్లు, ప్రొడ్యూసర్స్‌కు ఇది సరైన సమయం. ఇప్పుడు మీరు ధైర్యంగా మీ మొదటి స్టెప్ వెయ్యొచ్చు. 

చిన్న స్థాయి బడ్జెట్‌తోనే ఒక పైలట్ ప్రాజెక్టులా, కొత్త ఆర్టిస్టులు-టెక్నీషియన్స్‌తో ఒక సినిమా చెయ్యొచ్చు. అన్నీ ఫస్ట్ హ్యాండ్ ఎక్స్‌పీరియెన్స్‌తో స్టడీ చెయ్యచ్చు. మీరూహించని స్థాయిలో లాభాలు సాధించవచ్చు. 

ఓటీటీలు, మల్టిపుల్ లాంగ్వేజెస్ రైట్స్ వంటివి వచ్చాక, చిన్న బడ్జెట్ సినిమా ఇన్వెస్ట్‌మెంట్‌లో రిస్క్ ఫాక్టర్ అనేది దాదాపు పూర్తిగా అదృశ్యమైపోయింది.

 

మినిమమ్ టెన్-ఫోల్డ్ ప్రాఫిట్స్ ఒక్క చిన్న బడ్జెట్ సినిమాల్లోనే సాధ్యం.

- మనోహర్ చిమ్మని 

PS: మీకు సినిమాలు, సినీఫీల్డు ఇష్టమా? సినిమా బిజినెస్‌లోకి ప్రవేశించాలనుకుంటున్నారా? మీకు సినిమాల్లో ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ చేసే ఆసక్తి ఉందా? ఇన్వెస్ట్ చేయించగలరా? వెంటనే నాకు DM చెయ్యండి.  

మన కోసం కూడా మనం ఆలోచించుకోవాలి

నన్ను "మనూ" అని ప్రేమగా పిలిచే సాదిక్ ఇప్పుడు లేడు. 

సాదిక్ ఓయూలో నాకు సీనియర్. 

మేమిద్దరం కలిసినప్పుడల్లా కనీసం ఒక రెండుమూడు గంటలపాటు ఎన్నో విషయాల మీద చర్చించుకొనేవాళ్ళం. ఇలా మేం చర్చించుకున్నపుడల్లా నాకు కొన్ని విషయాలు కొత్తగా అర్థమయ్యేవి. జ్ఞానోదయం అయినట్టుగా ఫీలయ్యేవాణ్ణి.  

సాదిక్ చనిపోయినపుడు నేను అతన్ని చూడ్డానికి వెళ్ళలేకపోయాను. నాకెందుకో ఆ నిజం నచ్చలేదు. అబద్ధమయితే బాగుండుననిపించింది. 

అంతకుముందు కొన్నిరోజుల క్రితమే మేం దస్పల్లాలో కలిశాం. ఆ తర్వాత బహుశా ఒక వారంలోనే సాదిక్ మరణవార్త విన్నాను. 

కట్ చేస్తే -

ఇప్పుడు సాదిక్ గురించి ఈ బ్లాగ్ రాయడానికి ఒక కారణముంది.    

సాదిక్ రెండు విషయాల్లో నాకెప్పుడూ గుర్తుంటాడు. 

ఒకటి -

ఓ పదేళ్ళ క్రితం నేనొక రొమాంటిక్ హారర్ సినిమా చేస్తున్నప్పుడు, ఒక విషయంలో నేనే షాక్ అయ్యేంతగా అతని నిర్మొహమాటపు నిజాయితీ. అతని మాట తప్పని గుణం. ఇది నాజీవితంలో నేను ఎన్నటికీ మర్చిపోలేని విషయం.  

రెండోది -

ఆ తర్వాత కలిసినప్పుడు ఒకరోజు నాతో ఒక మాట అన్నాడు సాదిక్. 

"మనూ, నేనిప్పుడు ఒకరి మీద పెడుతున్న నా సమయంలో కేవలం ఒక పది శాతం సమయం నా మీద నేను పెట్టుకుంటే సీన్ వేరేలా ఉంటుంది" అన్నాడు సాదిక్. "నువ్వే చూస్తావుగా" అన్నాడు. 

అన్నట్టుగానే - కేవలం కొన్ని నెల్లల్లోనే సాదిక్ తను చెప్పింది చేసి చూపించాడు. 

ముందే నాకు చెప్పి, చేసి చూపించిన సాదిక్ నాకు ఈ విషయంలో పెద్ద ఇన్‌స్పిరేషన్.

ఈ విషయాన్ని నా అతిదగ్గరి మిత్రులు కొందరితో చాలాసార్లు షేర్ చేసుకున్నాను. ఇది కూడా నేను అసలు మర్చిపోలేని విషయం. 

ఇప్పుడు నేను సాదిక్ చెప్పిన ఆ సూత్రం పాటిస్తున్నాను.  

సమయం తిరిగిరాదు. మన కోసం కూడా మనం ఆలోచించుకోవాలి. అది తప్పేం కాదు. 

Love yourself like your life depends on it. 

- మనోహర్ చిమ్మని 

#SSR61 చూసిన తర్వాత...

95 ఏళ్ళ క్లింట్ ఈస్ట్‌వుడ్ ఈమధ్యే ఒక సినిమాకు దర్శకత్వం వహించారు. ఆ సినిమా పేరు జ్యూరర్ #2. మొన్న నవంబర్ 1 నాడు రిలీజ్ అయింది.

79 ఏళ్ల స్టీవెన్ స్పీల్‌బర్గ్ ఇంకా సైన్స్‌ఫిక్షన్/యు-ఎఫ్-ఓ సినిమాలు చేస్తున్నారు. 

71 ఏళ్ళ జేమ్స్ కెమెరాన్ అవతార్-4 ను 2029లో రిలీజ్ చెయ్యడానికి, అవతార్-5ను 2031లో రిలీజ్ చెయ్యడానికి డైరెక్షన్ వర్క్‌లో ఫుల్ బిజీగా ఉన్నారు. 

దేశంలోనే అత్యధికస్థాయి రెమ్యూనరేషన్ కోట్లల్లో తీసుకొంటున్న ప్రముఖ కథారచయిత విజయేంద్రప్రసాద్ గారి వయస్సు 82.    

చిన్న గ్యాప్ తర్వాత, ఇప్పుడు రెండు హిందీ సినిమాలు, ఒక హాలీవుడ్ ప్రాజెక్టు చేస్తున్న శేఖర్ కపూర్ వయస్సు 80. 

మణిరత్నం (69), ఆర్జీవీ (63) ఇంకా యాక్టివ్‌గా సినిమాలు తీస్తున్నారు. 

అమితాబ్ బచ్చన్‌కు 83, చిరంజీవికి 70, నాగార్జునకి 66, వెంకటెష్‌కు 65. అందరూ యమ యాక్టివ్‌గా సినిమాలు చేస్తున్నారు.

కట్ చేస్తే -

ఇప్పటికే 60 సినిమాలు చేసిన ప్రఖ్యాత దర్శకులు సింగీతం శ్రీనివాసరావు గారు ఇప్పుడు తాజాగా తన 61వ సినిమాను వైజయంతీ మూవీస్ బ్యానర్లో చేస్తున్నట్టు ఇవ్వాళే ప్రకటన వచ్చింది.

"సెల్యులాయిడ్ సైంటిస్టు" సింగీతం గారి వయస్సు ఇప్పుడు 94. 

కట్ చేస్తే -

50, 60 కే "అంతా అయిపోయింది... ఇంకేముంది" అనుకొనేవాళ్ళంతా కొంచెం ఆలోచించాలి.  

అంతే కాదు, 30 ల్లోనే ఎప్పుడూ "నాకు అది లేదు... ఇదిలేదు" అంటూ నిరంతరం సాకులతోనే సమయం వెల్లదీస్తున్న అపర వృద్ధాగ్రేస యువకులు కూడా ఒకసారి వారి మైండ్‌సెట్ గురించి ఆలోచించాలి.

వయస్సు కాదు, మనసు ముఖ్యం. 

పట్టుదల, తపన, కసి ముఖ్యం. 
పనిచేస్తూవుండటం ముఖ్యం. 
వయ్యస్సనేది జస్ట్ ఒక అంకె మాత్రమే.   

అన్నిటికంటే ముఖ్యమైన పాయింట్ - 

"50 దాటినవాళ్ళు ఫిలిం డైరెక్షన్‌కు పనికిరారు" అంటున్న టాలీవుడియన్స్ కొందరు వెంటనే మంచి సైకియాట్రిస్టును కలవటం మంచిది. 

Experience Has No Expiry Date. 

There’s No Deadline on Dreams.

Start Now. Any Age.
     

- మనోహర్ చిమ్మని    

What is Your Productive Purpose in Cinema?

“The man without a purpose is a man who drifts at the mercy of random feelings or unidentified urges… In order to be in control of your life, you have to have a purpose—a productive purpose.”
— Ayn Rand, Playboy Interview

In cinema, purpose is everything. A film career without a clear purpose drifts—from trend to trend, from one borrowed voice to another. When a filmmaker doesn’t know why they are making films, decisions get ruled by fear, envy, or validation. The result is noise, not cinema.

A productive purpose gives a director control. It sharpens choices—what stories to tell, what projects to refuse, how to lead a team, and how to survive failure without losing direction. Purpose turns chaos into craft. It keeps ego in check and channels ambition into creation, not destruction.

History proves this again and again… filmmakers with purpose build bodies of work. And those without it burn bridges. In an industry full of temptations and shortcuts, purpose is the only compass that doesn’t fail. It doesn’t guarantee success—but without it, nothing meaningful lasts.

What is your productive purpose in cinema—and does your daily work reflect it?

- Manohar Chimmani 

Focus Is the Real Currency of Life

“If we turn just ten percent of the attention we waste on others back toward ourselves, that alone is enough. Time stops slipping away. We grow stronger—financially, emotionally. And life… life starts flowing cool.”

— Sadiq Bhai

Miss you Sadiq Bhai !! 

Life doesn’t collapse because we lack talent. It collapses because our focus leaks—into opinions, comparisons, noise, egos, hidden intentions, and enigmatic people.

When reciprocity is missing, in the smallest moments or in everything, there’s no meaning in forcing it—or waiting years and decades hoping it will arrive.

Cut to -

Ten percent focus on self is not selfishness. 

It’s survival. It’s discipline. It’s self-respect.

When focus returns home, time stops bleeding. Money finds structure. Emotions find balance. And life—once chaotic—begins to move with rhythm, like a well-edited film.

No drama. No rush. 
Just clarity. And a cool, steady flow.
And... Love is in the air. 

What’s one area of your life where you’ll reclaim that 10% focus starting today?
Comment below—let’s talk.

- Manohar Chimmani 

From Film to War to Miracle

Making a film is easy today.
Technology is accessible, tools are everywhere, and barriers are lower than ever. Anyone can say "Action!" and call it a film.

But making a good film is a war.
A war against time, budgets, egos, compromises, and self-doubt. Every decision costs something. Every day tests your patience, leadership, and belief in the story.

And then there are very good films.
Those are miracles. They happen when preparation meets courage, when the team aligns, when instinct beats fear—and when honesty survives every compromise. Miracles can’t be planned, but they can be earned.

That’s why cinema is not a hobby. It’s a lifelong battle—with the rare reward of magic. 

Which stage are you in right now—film, war, or miracle?

- Manohar Chimmani 

Success Belongs to Those Who Can Sit with Uncertainty

The most successful people in the world share one invisible trait... a high tolerance for uncertainty.

They move forward without guarantees, without clear outcomes, and often without applause. This truth applies even more strongly to creative people—especially those working in the cinema field.

For a film director, uncertainty is not a phase... it’s the environment.

From writing to casting, from production to release, nothing is ever fully under control. Scripts change, budgets shift, audiences surprise you. Directors who constantly seek safety, validation, or perfect clarity rarely last long.

What separates working directors from dreamers is the ability to stay calm in the unknown. To take decisions without complete information. To trust instinct when data is missing.

Cinema doesn’t reward those who wait for certainty—it rewards those who act despite it.

Every meaningful film is born in doubt and completed through courage. If you can tolerate uncertainty, you can tolerate the journey. And if you can tolerate the journey, success eventually follows.

How comfortable are you with uncertainty—does it scare you, or does it sharpen you?

- Manohar Chimmani 

Resolve It. Then Execute.

“I want to do it.”
“I am going to do it.”
Both sound good. Both feel safe. 

But “I resolved to do it” is different.

That sentence carries guts. It means the decision is already made. In your mind, it’s no longer the future—it’s the past.  

Once something is resolved, there’s no debate left. No overthinking. No emotional bargaining.

Action becomes inevitable.  

Every real achievement—personal or professional—starts right here. Not with motivation. Not with planning.

But with a gutsy resolve that says: this is happening, no matter what. 

That inner decision is the real beginning.
Everything else is just execution.

- Manohar Chimmani 

Authority, Ambition, and the Truth About Hindi Cinema

There’s a popular narrative doing the rounds—that Hindi cinema has become purely money-oriented, lacking authority in filmmaking. Veteran actor Prakash Raj recently echoed this sentiment. While the concern comes from a place of love for cinema, it paints an incomplete picture of what’s really happening on the ground.

As Karan Johar rightly pointed out, Hindi cinema today is witnessing authority with ambition. Films like Dhurandhar and Border 2 (and several others in recent times) are not just box-office juggernauts... they carry a strong directorial voice, clear intent, and cinematic conviction.

Commerce and content are not enemies—when aligned, they elevate each other.

Cinema evolves. Industries expand, audiences diversify, and formats change.

To dismiss Hindi cinema as only money-driven is to ignore the filmmakers who are shaking the system with scale and soul.

Authority filmmaking hasn’t vanished—it has simply learned to speak the language of today’s audience. 

What’s your take—has Hindi cinema lost authority, or evolved with it? Share your view. 

- Manohar Chimmani 

Not Everyone Has the Same 24 Hours

During his lifetime, legendary filmmaker "Darshakaratna" Dasari Narayana Rao garu—a Guinness World Record holder—directed 151 films.

In 1980, 1981, and 1982, for three consecutive years, he made 10 films per year.

And no, these weren’t rushed or careless productions. Nearly 80% of them became hits, super hits, or Silver Jubilee films.

Classics like Swapna, Srivari Muchatlu, Circus Ramudu, Sardar Paparayudu, and Seetaramaulu belong to that list. Even Hindi films like Yeh Kaisa Insaaf and Jyoti Bane Jwala came out during the same period.

Cut to today.

If it was possible to make so many films in the era of film negatives, why is it so hard to make even one film a year in this digital age?

Cinema rewards courage, not comfort. 

— Manohar Chimmani 

Why Paulo Coelho’s Writing Mechanism Speaks to Me

I like Paulo Coelho not just for what he writes, but how he writes.

His stories don’t try to impress the intellect. They quietly walk straight into the soul. In a world obsessed with complexity, Coelho dares to be simple—and that itself is a radical act.

One of the biggest reasons I admire him is his writing mechanism. He writes first in his native language, Portuguese, where his emotions are rooted. Only later does the work travel into English and other languages through careful translation.

This tells me one important truth...
Universality is born from authenticity, not from language choice.

Coelho’s prose feels effortless, but it’s deeply intentional. He strips language down to its essence, almost like a spiritual parable. There is no ornamental writing, no intellectual showmanship—only clarity, symbols, and timeless human questions.

That simplicity makes his work translatable, adaptable, and eternal.

Another aspect that draws me to him is his trust in intuition. He observes life, reflects deeply, and writes in focused bursts. He believes that if a story is honest, it doesn’t need excessive explanation. The reader will meet the writer halfway.

Most importantly, Coelho writes for meaning, not approval. That courage—to stay rooted in one’s inner truth while speaking to the whole world—is what I aspire to as a storyteller.

Coelho mechanism reminds me that stories don’t become global by sounding global... They become global by feeling human.

- Manohar Chimmani 

ఒకే ఒక్క నిర్ణయానికి కట్టుబడి ఉండే రోజులు కావివి !!

మనిషి జీవితంలో ఇప్పుడున్నన్ని డిమాండ్స్ ఇంతకుముందెన్నడూ లేవు. 

ఈనేపథ్యంలో - ఒకే ఒక్క నిర్ణయానికి కట్టుబడి ఉండే రోజులు కావివి. 

మనిషి పూర్తిగా మరమనిషి అయ్యాడు. ది మెల్టింగ్ మ్యాన్ సినిమా క్లయిమాక్స్‌లో హీరో కొవ్వొత్తిలా కరిగిపోయినట్టు, తన ప్రమేయం లేకుండానే ఇప్పటి మనిషి మనసు అలా కరిగిపోయి ఎప్పుడో నేల మీద అలుక్కుపోయింది.    

పాడ్‌కాస్ట్ ప్రారంభించే ఆలోచనతో, ప్రాక్టీసు కోసం ఈమధ్య కొన్నిరోజులు యూట్యూబ్ వీడియోలు చేశాను. తర్వాత, పాడ్‌కాస్ట్ కోసం నేను ఎంచుకున్న టాపిక్కే "అసలు వద్దు" అనిపించింది. వెంటనే యూట్యూబ్ వీడియోలు ఆపేశాను. 

ఫేస్‌బుక్, ఎక్స్ నిజంగా బోర్ కొడుతున్నాయి. ఇన్‌స్టాగ్రామ్‌కు వచ్చేశాను. నా సోషల్ మీడియా ప్రజెన్స్‌కు ఇదొక్కటి చాలు. బ్లాగ్ ఎలాగూ ఉంది. నా బ్లాగ్ పోస్టులు ఇన్‌స్టాలో కూడా పోస్ట్ చేస్తున్నాను.  

 పనికిరాని విషయాల మీద ఒక్క నిముషం కూడా వృధాచేయడం ఇప్పుడు నాకిష్టం లేదు.  

కట్ చేస్తే - 

ఇంతకుముందులా ఇప్పుడు నాలుగైదు పడవల మీద కాళ్ళు పెట్టి పనిచేయాల్సిన అవసరం నాకిప్పుడు లేదు. 

ఇప్పుడు నాకోసం నేను బ్రతుకుతున్నాను. నాకోసం నేను పనిచేసుకుంటున్నాను. నా విలువైన సమయాన్ని తినేసే ప్రయోజనం లేని పనుల్ని నిర్దాక్షిణ్యంగా అలా పక్కకి తోసేస్తున్నాను. 

ఏది ఇష్టంగా చేయగలనో, అది మాత్రమే చేస్తున్నాను. అదిప్పుడు నాకు అవసరం కూడా. 

Confidence comes from crossing thresholds. That’s it.

- మనోహర్ చిమ్మని          

In a world full of noise, she is my peace

Meet 🐶#Lucky, our beautiful, silky Pomeranian.

Lucky is my stress-buster and my love. In a world full of noise, she is my peace and my best friend. June 23rd is her birthday.

Recently, she went through a major surgery and showed incredible courage during her spay. For her bravery, she received a Bravery Award from Seven Oaks Pet Hospital.

Lucky is highly disciplined and full of grace. We all love Lucky deeply—but Lucky loves us even more than we love her. 🐾❤️
- Manohar Chimmani 

Small Budgets. Big Numbers. A New Cinema Mindset.

I am on a mission to deliver a ₹100 Crore hit from the small-budget independent cinema space.

The belief is simple...
Cinema doesn’t fail because of limited budgets, it fails because of weak ideas and unclear execution. In today’s market, scale alone no longer guarantees success.

Big budgets come with big risks. Audiences now reward relevance, authenticity, and strong storytelling over spectacle. Independent cinema has the advantage of speed, flexibility, and creative courage—qualities that matter more than ever in a streaming-first world.

When budgets are tight, focus becomes sharp and creativity turns fearless. My goal is clear: Make Films That Make Money without losing their soul. Cinema can be artistic, rooted, and commercially powerful at the same time. 

This is not just ambition—it’s a mindset and a method.

Let’s work together. Let’s grow together.

- Manohar Chimmani 

Age is Just a Number !!

సీరియస్ సినిమాల దర్శకుడు ఆదూరి గోపాళకృష్ణన్, మలయాళ సినిమాల మెగాస్టార్ మమ్ముట్టి... వీళ్ళిద్దరూ కలిసి ఇప్పుడొక సినిమాకు శ్రీకారం చుట్టారు. 

అంతకుముందు వీరిద్దరి కోంబోలో అనంతరం, మతిలుకళ్, విధేయన్ అని మూడు అద్భుతమైన సినిమాలు వచ్చాయి. మళ్ళీ వీరిద్దరూ కలిసి చేస్తున్న సినిమా - 'పాదయాత్ర.' 

కట్ చేస్తే - 

ఈ సినిమాకు పెద్దగా ప్రమోషన్ అవసరం లేదు. ఎందుకంటే...

32 ఏళ్ళ తర్వాత మళ్ళీ వీరిద్దరి కోంబోనే ఒక పెద్ద సెన్సేషన్. 

ఆదూరి గోపాళకృష్ణన్‌కు ఇప్పుడు 84 ఏళ్ళు.

మమ్ముట్టికి 74. 

That's the spirit.

Age is just a number.

- మనోహర్ చిమ్మని  

సినిమాలు = బిజినెస్ ప్రపోజల్స్, ప్యాటర్న్స్, డీల్స్

తెలుగులో ఒక టాప్‌స్టార్-టాప్ డైరెక్టర్ సినిమా ఒకటి పూర్తయ్యి రిలీజ్ కావడానికి 7 ఏళ్ళు పట్టింది. అది గ్రాఫిక్స్ లేని కాలం!

టాప్ స్టార్స్ నుంచి కొత్త హీరోల సినిమాల వరకు, ఏదో ఒక కారణం వల్ల సినిమాలు మధ్యలో ఆగిపోతాయి. ముఖ్య కారణం డబ్బు అయ్యుంటుంది. ఇంకో కారణం ఎవరో ఒకరి ఈగో సమస్య వల్ల!!

చాలా సినిమాలు ఎనౌన్స్‌మెంట్‌తోనే ఆగిపోతాయి. వీటిలో 80% సినిమాలు అనుకున్న బడ్జెట్ అందకపోవడం వల్ల ఆగిపోతాయి. ప్రొడ్యూసరో, డైరెక్టరో మనసు మార్చుకోవడం వల్ల కొన్ని ఆగిపోతాయి. ఊహించని పరిస్థితులు, గొడవల వల్ల ఇంకొన్ని ఆగిపోతాయి.   

అనుభవం ఉన్నదా లేదా అన్నదానితో సంబంధం లేకుండా, ఎప్పటికప్పుడు కొత్తరకం సమస్యలు ఎదుర్కోవటం అన్నది ప్రతి ఫిలిం డైరెక్టర్‌కు ఒక రెగ్యులర్ ఛాలెంజ్. 

కట్ చేస్తే -

ప్రతి సినిమా ఒక బిజినెస్ ప్రపోజల్. ఒక బిజినెస్ ప్యాటర్న్. ఒక బిజినెస్ డీల్. 

వీటిల్లో ఎప్పుడూ ఒక 5% డీల్స్ మాత్రమే గమ్యం చేరుతాయి. సక్సెస్ అవుతాయి. 

- మనోహర్ చిమ్మని  

Minimalism in the Age of Social Media

Life feels lighter after saying goodbye to Facebook and X, and choosing to live fully on Instagram.

Less noise, fewer distractions, more mental space to think and create.

Minimalism isn’t about losing reach. It’s about gaining focus. When attention is scattered, creativity leaks. When it’s concentrated, magic happens.

Instagram is now my only digital stage—and that limitation is a strength.

Time is the most expensive currency we spend without noticing. By protecting it, we protect our energy, ideas, and intent. 

Less scrolling. More creating.

That’s where real growth begins.

- Manohar Chimmani 

సినిమా రిలీజైన 17 రోజులకే ఓటీటీలో వేసుకుంటాం !!

సాంకేతికంగా వస్తున్న ఎన్నెన్నో కొత్త మార్పులు ప్రేక్షకుల ఆలోచనా విధానాన్ని ఎప్పటికప్పుడు మార్చేస్తాయి.

కోవిడ్ తర్వాత, సినిమాల విషయంలో అసలు మనిషి జీవనశైలే చాలా మారిపోయింది. 

కట్ చేస్తే -

ఇక్కడ టాలీవుడ్‌లోనే కాదు, హాలీవుడ్‌లో కూడా ఏవో అరుదైన కొన్ని భారీ బడ్జెట్ విజువల్ వండర్ సినిమాలకు తప్ప, ఎవ్వరూ థియేటర్‌కు వెళ్ళి సినిమా చూడాలనుకోవటం లేదు. ఈ ధోరణి ఇంకా పెరిగిపోతుంది. 

భారీ సినిమాలు ఇక మీదట వర్కవుట్ కావు. 

మీరు గమనించారో లేదో, ప్రతి పెద్ద బ్యానర్ కూడా ప్యారలల్‌గా ఇప్పుడు చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు కూడా చేస్తోంది. 

ఎందుకంటే వీటికి రిస్క్ లేదు. హిట్ అయినా, ఫట్ అయినా పెద్ద ఫరక్ పడదు. ఓటీటీలో వచ్చే డబ్బు సరిపోతుంది. లాభాల్లో ఉంటారు. 

ఈ నేపథ్యంలో - అసలు ఇంకో అయిదారేళ్ళకంటే థియేటర్స్‌కు మనుగడ లేదు. 

"ప్రేక్షకులెవ్వరూ థియేటర్‌కు వెళ్ళి సినిమా చూడాలనుకోవడం లేదు" అని నెట్‌ఫ్లిక్స్ సీఈవో ఆల్రెడీ చెప్పాడు. అందుకే సినిమా రిలీజైన 17 రోజులకే ఓటీటీలో వేసుకుంటాం అని డీల్స్ చేసుకుంటున్నాడు. 

ఒప్పుకోక తప్పదు కదా? 

చిన్న సినిమాలవాళ్ళు కూడా ఒక రెండుమూడేళ్ళలో తట్టాబుట్టా సర్దుకోవాల్సిందే. ఆల్రెడీ కొందరు ఆ పనిచేసేసి, బిల్డర్స్ అయిపోతున్నారు!

ఈ కోణంలో 2026, 2027 చిన్న బడ్జెట్ సినిమాల ద్వారా ఫిలిం బిజినెస్‌కు బెస్ట్ ఇయర్స్.   

- మనోహర్ చిమ్మని 

When Big Budgets Became the Biggest Risk

“They no longer want to go to the cinema, and would rather watch movies on streaming services… That they’d like to watch movies at home.”

— Netflix CEO Ted Sarandos

This single statement quietly explains the biggest shift cinema has ever faced.

Today, the theatre is no longer the default destination—it’s an exception. Except for a few big-budget, superstar-driven, visual-graphic spectacle films, audiences hesitate to step out.

High budgets now mean high risk, longer recovery, and heavier pressure on opening weekends.

The old formulas are cracking under new viewing habits.

In this changing landscape, scale is no longer safety. 

Instead, small and micro-budget films are finding unexpected freedom.

They demand less, risk less, and experiment more. Strong ideas, honest emotions, and rooted storytelling suddenly matter more than spectacle.

When the budget is small, courage becomes big. 

Ironically, the future of cinema may be written not by excess—but by restraint. 

- Manohar Chimmani 

ఇది నెగెటివిటీ కాదు. రియాలిటీ.

సినీ ఫీల్డు ఒక అద్భుత మాయాలోకం. ఇక్కడ లేనిది లేదు!

 

ఇండస్ట్రీలో కొందరికి నచ్చని ఇంకో రియలిస్టిక్ కోణంలో చూస్తే - ఇదొక హెవీ గ్యాంబ్లింగ్ స్పేస్. 

ఈ గ్యాంబ్లింగ్ అనేది ఇక్కడ కేవలం క్రియేటివిటీ,  డబ్బుతోనే కాదు, జీవితాలతో కూడా ఉంటుంది. 

ఫీల్డులో అంతా బానే ఉన్నట్టుంటుంది. కానీ, నిజంగా ఎప్పుడు బావుంటుందో ఎవరికీ తెలీదు. చూస్తుంటే నెలలూ, సంవత్సరాలూ ఇట్టే గడిచిపోతుంటాయి. ఓ అయిదేళ్ల తర్వాతో, దశాబ్దానికో, ఊహించని విధంగా "ఓవర్‌నైట్" సక్సెస్ వరిస్తుంది. రాత్రికి రాత్రే జాతకాలు మారిపోతాయి.

సక్సెస్ వరించని 95 శాతం మంది ఆర్టిస్టులు, టెక్నీషియన్ల సినీ ప్రయాణం మాత్రం అనుక్షణం మారిపోయే అగమ్యాలవైపు ఇంకా కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. 

బార్‌లోకెళ్లినవాడు ఏ బీరో తాగాలి తప్ప, కొబ్బరినీళ్లకోసం వెతక్కూడదు. ఇక్కడ తీసుకోవాల్సిన నిర్ణయాలు ఇక్కడి స్టైల్లోనే తీసుకోవాలి. వ్యక్తిత్వాలూ, వంకాయలూ అంతా బుల్‌షిట్. 

సినిమా ఈజ్ సినిమా.

చిక్కంతా ఇక్కడే వస్తుంది. కొన్ని వెన్నతో పెట్టిన విద్యలు కావాలి. క్రాష్ కోర్స్ పెట్టినా అది అందరికీ రాదు.  

సినిమా ఒక్కటే లోకం కావాలి. ఆలోకపు ప్రాథమిక సూత్రాలే నీ జీకే కావాలి. ఆలోకపు లౌక్యమే నీ శ్వాస కావాలి. అప్పుడే నువ్వు కోరుకున్నవన్నీ అవే కలిసివస్తాయి. నువ్వు అనుకున్నది నిజమయ్యే చాన్స్ నీకు దగ్గరవుతుంది. ఏ ఓవర్‌నైట్‌లోనో నువ్వు వద్దన్నా అది నిన్ను వరిస్తుంది.   

సినిమా పుట్టినప్పటినుంచి ఇప్పటిదాకా, ఇకముందు కూడా .. హాలీవుడ్ నుంచి టాలీవుడ్ దాకా, ఎక్కడయినా.. ఈ ఫీల్డులో సక్సెస్ రేట్ ఎప్పుడూ 5 నుంచి 10 శాతం దాటదు. చెప్పాలంటే, ఇంకా తక్కువే.

అవకాశం దొరకడమే ఇక్కడ చాలా కష్టం. అలా దొరికిన అవకాశాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోడానికి ఎందరో ఎంతో ఖర్చు చేస్తారు. ఖర్చయిపోతారు. 

డబ్బొక్కటే కాదు. జీవితం కూడా. 

ఇది నెగెటివిటీ కాదు. రియాలిటీ. 

గట్స్. 

ప్యాషన్. 

నీడ్. 

కంపల్షన్.  

గోవాలో కేసినోకి వెళ్ళినట్టు, ఇది తెలిసి ఆడే జూదం. ఒక క్రియేటివ్ గ్యాంబ్లింగ్. ఒక కల్చరల్ ఫేంటసీ. ఒక క్రియేటివ్ కాసినో.

ఇక్కడ 5 శాతమే సక్సెస్ అనుకుంటే,
ఆ 5 లో మనం ఉండాలి.
అది అసాధ్యమేం కాదు.  

- మనోహర్ చిమ్మని