డిజిటల్ యుగంలో కూడా... (7 ట్వీట్లు)

అందుకే నేను న్యూస్‌పేపర్స్‌కు నా ఆర్టికిల్స్ పంపించడానికి ఇష్టపడను. 

మనమేదో ఉత్సాహంలో హాట్-హాట్‌గా రాస్తాము. వాళ్ళు ఎప్పుడో తప్పకుండా వేస్తారు. 

వాళ్ళ పాలసీలు వాళ్లకుంటాయనుకోండి. కాని, మనం రాసిన సంతోషం మనకుండదు. ఎప్పుడో వాళ్ళు వేసేటప్పటికి దాని ప్రభావం పోతుంది. మనం మర్చేపోతాం!

***

హాయిగా ఫేస్‌బుక్‌లో పోస్ట్ చేశామా... హాప్పీగా ఫీలయ్యామా... అంతే!

ఇలాంటి పరిస్థితివల్ల అసలు రాయాలన్న ఉత్సాహం కూడా పోతుంది. అది అసలు ప్రమాదం. 

న్యూస్‌పేపర్స్... కనీసం "ఫలానా డేట్‌కు మీది ప్రింటవుతుంది" అని చిన్న మెసేజ్‌తో చెప్పగలగాలి. 

ఇంత డిజిటల్ యుగంలో కూడా ఇంత అస్పష్టతా?!

***

మొన్నటి ప్రెస్‌మీట్‌లో కేసీఆర్ ప్రస్తావించిన లీక్వాన్ యూ, డెంగ్ సియాపింగ్ ల గురించి ఉదాహరిస్తూ, కేసీఆర్ గారి మీద 10 రోజుల క్రితమే నేనొక ఆర్టికిల్ రాసి, పంపించాను. 

2, 3 సార్లు కాల్ చేశాను. వాళ్ల బాధలు వాళ్ళు చెప్పారు. తప్పక వేస్తున్నాం అన్నారు. వేస్తారు కూడా.

***

అంతకుముందు నావి ఎన్నో వచ్చాయి. అలా వేసుకునే స్థాయిలోనే నేను రాస్తాను.  

నిజంగానే ప్రింట్ చేస్తారు. 

కాని, ఎప్పుడు అన్నది తెలియదు. 

ఇలాంటి అస్పష్టత నాకు ఇష్టముండదు. సో, ఇకనుంచీ... ఏం చేస్తానో... నాకే తెలీదు. 🙏

***

నిజానికి దీంతో మనకు కొత్తగా వచ్చే పేరు ఏమీ ఉండదు. మరే లాభాలుండవు. పారితోషికం అసలుండదు. రాసేది కూడా వాటికోసం కాదు. 

బాధ్యతగా ఫీలయ్యి కొన్ని సార్లు, మన సంతోషం కోసం కొన్నిసార్లు ఏదేదే రాస్తుంటాం. 

***

జనరల్ నాన్సెస్‌ కోసం ఎలాగూ మన ఫేస్‌బుక్కులు, బ్లాగులున్నాయి.

ఎడిట్ పేజి స్థాయి ఆర్టికిల్స్ రాసి పోస్ట్ చేసినప్పుడే... ఎవరో ఒకరు పెద్దవాళ్ళు కాల్ చేసి చెప్తారు... "అలా పోస్ట్ చెయ్యొద్దు. ఫలానా న్యూస్ పేపర్‌కు పంపండి. అందరికీ రీచ్ అవుద్ది కదా" అని. 

***

వారన్నది నిజం. చెప్పినట్టే చేస్తాం. మంచి ఉత్సాహంతో ఇంకోటి రాసి ఈసారి డైరెక్ట్‌గా న్యూస్‌పేపర్‌కే పంపిస్తాం.  

కాని, తర్వాత జరిగేది ఇలా వుంటుంది! 🙏🙂

పుల్వమా విధ్వంసం మూలాలెక్కడ?

చాలామందికి తమకిష్టమైన నాయకుల మీద ఇష్టం ఉంటుంది, ప్రేమ ఉంటుంది. కాని అది గుడ్డి ప్రేమ కాకూడదు. 

చరిత్రను పక్కనపెట్టే ప్రేమ, నిజాల్ని పట్టించుకోలేని ప్రేమ కాకూడదు. 

కట్ చేస్తే -

అప్పుడు భారత సైన్యం పాకిస్తాన్ సైన్యాన్ని చితక్కొడుతోంది. అడుగడుగునా గెలుస్తూ ముందుకెళ్తోంది. ఇంకొంచెం ఓపిక పడితే పని పూర్తయ్యేది. కాశ్మీర్ భూభాగాన్ని ఆక్రమించుకొన్న పాక్ పూర్తిగా చావుదెబ్బ తిని లొంగిపోయేది. ఆక్రమించుకొన్న కాశ్మీర్ మన అధీనంలోకి వచ్చేది. 

యుధ్ధంలో స్పష్టంగా మనదే పైచేయిగా ఉంది. మరోవైపు - అప్పటి రెండు అగ్రరాజ్యాలు అమెరికా, సోవియట్ యూనియన్ కూడా మనవైపే మాట్లాడాయి, మద్దతు పలికాయి. 

మనకు స్వతంత్రం ఇచ్చిన బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం మాత్రం పాక్ వైపు మాట్లాడింది. గవర్నర్ జనరల్ మౌంట్ బాటన్‌ను అడ్డం పెట్టుకొని, అప్పటి ప్రధాని నెహ్రూ మీద ఒత్తిడి పెంచింది. మౌంట్ బాటన్ మాట కాదనలేకపోయాడు నెహ్రూ. 

కాశ్మీర్ సమస్యను తీసుకెళ్ళి ఐక్యరాజ్యసమితి ముందు పెట్టాడు...

కేవలం మౌంట్ బాటన్, బ్రిటిష్ గవర్నమెంట్, ప్రపంచం దృష్టిలో మంచి పేరు కోసం. 

1 జనవరి 1948 నాడు, మనకు చేతకాదు అన్నట్టుగా ఐక్యరాజ్యసమితికి పెత్తనం ఇస్తూ ఎప్పుడైతే కాశ్మీర్ వివాదాన్ని నెహ్రూ ఐక్యరాజ్యసమితి ముందు పెట్టాడో, ఆ రోజునుంచీ, పాకిస్తాన్ ప్రేరేపిత ఉగ్రవాదమూకలతో భూతలస్వర్గం కాశ్మీర్ ఈనాటికీ రగులుతూనే ఉంది.

1947 నుంచి, మొన్నటి 14 ఫిబ్రవరి '2019 పుల్వామా టెర్రరిస్ట్ ఎటాక్ దాకా, ఈ రావణకాష్టం ఇట్లా రగులుతూ ఉండటానికి మూలకారణం నెహ్రూనే అని ఒప్పుకోడానికి మనలో చాలామంది ఏమాత్రం ఇష్టపడకపోవచ్చు. కాని, కాశ్మీర్ విషయంలో అప్పటి తన నిర్ణయం తప్పు అని తర్వాత స్వయంగా నెహ్రూనే తన పశ్చాత్తాపం వ్యక్తం చేశాడు. 

ఇది చరిత్ర చెప్తున్న నిజం. ఫిక్షన్ కాదు. 

ఈ నిజం చాలామందికి ఇష్టం ఉండదు. నెహ్రూ మీద, ఆ కుటుంబం మీదున్న అభిమానం అడ్డొస్తుంది. 

ఆ తర్వాత సుమారు అర్థ శతాబ్దం పైగా ఈ దేశాన్ని పాలించిన కాంగ్రెస్ పార్టీ అధికార వ్యామోహం, అధికారంలో ఉండటం కోసం ఎప్పటికప్పుడు ఆ పార్టీ ప్రభుత్వాలు, ప్రధానులు తీసుకొన్న మరిన్ని తప్పుడు నిర్ణయాలు, రూపొందించిన పాలసీలు, చట్టాలు కాశ్మీర్‌ను ఎప్పటికప్పుడు ఒక అశాంతిమయమైన రాష్ట్రంగానే మిగిల్చాయి తప్ప ఒక పరిష్కారం దిశగా తీసుకెళ్లలేకపోయాయి.

ఫలితంగా - అప్పటి నుంచీ ఇప్పటి దాకా బలయ్యింది మాత్రం సుమారు 40 వేలమంది సైనికులు, వారి కుటుంబాలు. 

సరిగ్గా మూడేళ్ళ క్రితం నాటి పుల్వామా టెర్రరిస్ట్ ఎటాక్ కూడా అలాంటిదే. 

ఇంకో 40 మంది వీరజవాన్ల ప్రాణ త్యాగం. 

ఊ అంటే అటు చైనా, ఇటు పాకిస్తాన్ బూచిని చూపిస్తూ ఓట్లు కొల్లగొట్టుకొని, తిరుగులేని మెజారిటీతో ఢిల్లీ గద్దెనెక్కిన నరేంద్రమోదీ కూడా ఈ ఎనిమిదేళ్లలో ఈదిశలో కూడా ఏమీ సాధించి చూపించలేకపోవడం అనేది వారి మాటలకు, చేతలకు అసలు సంబంధం లేదు అన్నది స్పష్టం చేసింది. 

శాశ్వత శాంతి కోసం స్వల్పకాలిక విధ్వంసం కొన్నిసార్లు తప్పదు. ఆ ధ్వంసరచన ఇప్పటికే జరిగి ఉండాల్సింది. అలాంటి అవకాశాలు మనకు ఎన్నోసార్లు వచ్చాయి. కాని కేవలం మాటలు, వాటివెనుక ఏమీ చేయలేని ఒక అసమర్థపు నిరాసక్తతే మనవాళ్ల నిర్ణయమైంది. ఇప్పటివరకు ఢిల్లీలో కూర్చొని ఏలినవారి రొటీన్ పాలసీ అయింది. 

ఈ రొటీన్‌ను మార్చగలిగే సత్తా ఉన్న ప్రభుత్వం, ప్రధానమంత్రి ఢిల్లీలో వచ్చినప్పుడే దశాబ్దాలుగా పట్టించుకోని ఎన్నో సమస్యలతో పాటు, ఇలాంటి సమస్యలు కూడా పరిష్కారమవుతాయి. 

ఇప్పుడు దేశంలో అలాంటి లక్షణాలున్న ఏకైక రెనగేడ్ రాజకీయ నాయకుడు ఎవరు?       

అందరూ ప్రత్యక్ష రాజకీయాల్లోకే వెళ్ళాలన్న రూలేం లేదు. కాని...

ఇవ్వాటి ప్రెస్‌మీట్‌లో కేసీఆర్ ప్రస్తావించిన లీక్వాన్ యూ, డెంగ్ సియాపింగ్ ల గురించి ఉదాహరిస్తూ, కేసీఆర్ గారి మీద నాలుగురోజుల క్రితమే నేనొక ఆర్టికిల్ రాశాను.

బహుశా అది త్వరలోనే ఒక న్యూస్‌పేపర్లో పబ్లిష్ కావచ్చు. 

కట్ చేస్తే -

అందరూ ప్రత్యక్ష రాజకీయాల్లోకే వెళ్ళాలన్న రూలేం లేదు. అలా సాధ్యం కాదు. కాని, మన దైనందిన జెవితంలోని ప్రతి అంశాన్ని ప్రభావితం చేస్తున్న రాజకీయాలను తప్పకుండా పట్టించుకోవాల్సిన అవసరం మాత్రం ఇప్పుడుంది. 

నాలాంటి క్రియేటివ్ పీపుల్‌కి మరీ ఎక్కువగా ఉంది. ఎందుకు అన్నది నా తర్వాతి బ్లాగుల్లో, ఆర్టికిల్స్‌లో వివరంగా చర్చిస్తాను. 

మొన్నటివరకూ ఈ విషయంలో కొంతకాలం నిశ్శబ్దంగా ఉన్న నేను, మళ్ళీ ఈవైపు యాక్టివ్ కావడానికి వెనకున్న కారణం ఇది కూడా. 

కేసీఆర్ కంటే బెటర్ పొలిటీషియన్ తెలంగాణలో ఇంకొకరు నాకయితే కనిపించడం లేదు. ఉంటే వారే తెలంగాణ సాధించడానికి ఉద్యమించేవారు. తెలంగాణ సాధించేవారు. తెలంగాణలో ఇప్పుడు కేసీఆర్ చేసి చూపిస్తున్న అభివృద్ధిని గత 60 ఏళ్లలో వారే చేసి చూపించేవారు. కాని అలా జరగలేదు. కనీసం అలాంటి ఆలోచనలేదు. 

రాజకీయాల్లో ఎవరికిష్టమైన పార్టీకి వారు మద్దతునివ్వొచ్చు. ఎవరికి నచ్చిన లీడర్‌కు వారు సపోర్ట్ చేయవచ్చు. అది వ్యక్తిగతం.

కాని, "ఎవడెటన్నా పోనీ... మనం తటస్థంగా ఉందాం, తమాషా చూద్దాం" అనుకోవడం వల్ల లాభం కంటే నష్టమే ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఆ నష్టం తెలంగాణకు మంచిది కాదు. 

వ్యక్తిగతంగా, ఒక తెలంగాణ పౌరుడిగా అది నాక్కూడా మంచిది కాదు. 

ఆకాశవాణి, కర్నూలు ఎఫ్ ఎం...

చిన్నప్పటినుంచే నాకు బాగా చదివే అలవాటుండేది. అదొక్కటే అప్పట్లో నాకున్న ఇష్టం, ఎడిక్షన్.

తర్వాత ఇంకో రెండు మూడు ఇలాంటి ఇష్టాలు, ఎడిక్షన్లు యాడ్ అయ్యాయి...  

చందమామ, బాలమిత్ర, సోవియట్ ల్యాండ్, స్పుత్నిక్, సాక్షి వ్యాసాలు, విశ్వనాథ, బుచ్చిబాబు, చలం, లత సాహిత్యం, యధ్ధనపూడి సులోచనారాణి, మాదిరెడ్డి సులోచన, కొమ్మూరి వేణుగోపాలరావు, ఆర్కే నారాయణ్, వట్టికోట ఆళ్వారుస్వామి, దాశరథి రంగాచార్య వంటివారి రచనలు ఎంత బాగా చదివేవాన్నో... విశ్వప్రసాద్, మధుబాబుల డిటెక్టివ్‌లు కూడా అంతే బాగా చదివేవాన్ని. 

రమణి, రసికప్రియ, కాగడా, విజయచిత్ర, ఇల్లస్ట్రేటెడ్ వీక్లీ, స్క్రీన్ పత్రికలు కూడా వదల్లేదు.    

వీటన్నిటికి పూర్తి వ్యతిరేక ధృవం అయిన కమ్యూనిస్ట్ సాహిత్యం, రష్యన్ సాహిత్యం, అరుణతార, సృజన పత్రికలు కూడా రెగ్యులర్‌గా చదివేవాణ్ణి. దీని ప్రభావమే నా మీద ఎక్కువగా ఉండి తర్వాత ఉస్మానియా యూనివర్సిటీలో పీజీలో చేరినప్పుడు నేను ఆర్ యస్ యు (రాడికల్ స్టుడెంట్స్ యూనియన్) వైపు ఉండటానికి కారణమైంది. 

ఓయూలో పీజీలో చేరడానికి ముందు నేను ఒక మూడేళ్ళపాటు హెచ్ ఎం టి లో మెషినిస్ట్‌గా పని చేశాను. అప్పుడు - సీతాఫల్ మండి నుంచి హెచ్ ఎం టి దాకా కంపెనీ బస్‌లో వెళ్లే ఆ 45 నిమిషాల సమయంలో, బస్ ఎక్కగానే నిద్రపోకుండా, ఇంగ్లిష్ నవలలు చదవడం నాకు బాగా అలవాటయ్యింది.  

అప్పట్లో సీతాఫల్ మండి, తార్నాకాల్లో ఇంగ్లిష్ నవలలు అద్దెకిచ్చే షాపులుండేవి. రోజూ ఒకే సమయానికి వెళ్ళి, అద్దెకు నవల్స్ తెచ్చుకొని చదవటం అప్పట్లో అదొక క్రేజ్.    

సిడ్నీ షెల్డాన్, హెరాల్డ్ రాబిన్స్, ఫ్రెడ్రిక్ ఫోర్సైత్, జెఫ్రీ ఆర్చర్‌ల ఫిక్షన్ బుక్స్ దాదాపు అన్నీ నేను చదివాను అన్న విషయం ఇప్పుడు గుర్తు చేసుకుంటేనే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. 

తర్వాత ఒక రెండేళ్ళు... నా ఇంకో సెంట్రల్ గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం... నవోదయ విద్యాలయ (గుంటూరు) లో పనిచేశాను. కాని, అది రెసిడెన్షియల్ సెటప్ కాబట్టి ఎక్కువగా చదివే అవకాశం అక్కడ నాకు ఉండేది కాదు. 

అక్కడి కొలీగ్స్, స్టుడెంట్స్, పరిచయాలు, పని, సాయంత్రం మద్దిరాల వాగులో ఫిషింగ్... అదంతా వేరే ఇంకో అద్భుత జ్ఞాపకం.   

కట్ చేస్తే - 

వీటన్నిటికి దూరంగా... అప్పటివరకు నాకు తెలియని-లేదా- నేను పట్టించుకోని ప్రపంచ సాహిత్యంతో, ప్రపంచస్థాయి నో-హిపోక్రసీ సాహిత్యంతో, సీరియస్ సాహిత్యంతో నాకు బాగా పరిచయమైంది... ఆలిండియారేడియో లైబ్రరీలో!

ఆలిండియా రేడియో, కర్నూలు ఎఫ్ ఎం లో నేను దాదాపు ఒక పదేళ్ళు పనిచేశాను. ఆ టెన్-టూ-ఫైవ్ ఉద్యోగంలో, నాకు జస్ట్ ఒక రెండు మూడు గంటలకంటే అసలు పని ఉండేది కాదు. మిగిలిన టైమంతా లైబ్రరీలోని పుస్తకాలతో గడిపేవాణ్ణి. 

షేక్స్‌పియర్, విక్టర్ హ్యూగో, దస్తయేవ్‌స్కీ, మిల్టన్, జేన్ ఆస్టిన్, జేమ్స్ జాయ్స్, జార్జ్ ఆర్వేల్, నీషే, మిలన్ కుందేరా, కుశ్వంత్ సింగ్, సాల్మన్ రష్దీ, అగాథా క్రిస్టీ, అరుంధతీ రాయ్, నాన్సీ ఫ్రైడే, శోభా డే, డానియెల్ స్టీల్, మారియో పుజో, పావ్‌లో కోయిల్యూ, గోర్కీ, పవుస్తోవ్‌స్కీ, మార్క్ ట్వేన్, బెర్నార్డ్ షా, ఆల్బర్ట్ కామస్, ఐన్ రాండ్, రారా, కొకు, కృష్ణశాస్త్రి, శ్రీశ్రీ, తిలక్, పాలగుమ్మి పద్మరాజు, ఆరుద్ర, డాక్టర్ సినారె, తాపీ ధర్మారావు వంటి ఎంతో మంది రచనల్ని నేను కర్నూల్లోనే చదివాను.

నా జీవితం మొత్తంలో నేను ఎక్కువగా పుస్తకాలను చదివింది కూడా కర్నూలు ఆలిండియా రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే. 

థాంక్స్ టూ ఎస్ పి గోవర్ధన్ గారు... అప్పటి మా స్టేషన్ డైరెక్టర్... ఆయనకు కూడా బాగా చదివే అలవాటుండేది. వొరేషియస్ రీడర్! దాదాపు ప్రతి రెండు నెలలకొకసారి మా లైబ్రరీకి కొత్త బుక్స్ ఆర్డర్ పెడుతుండేవారు.

గోవర్ధన్ గారు నాకు ఎప్పుడూ "ఇది చదువు, అది చదువు" అని అసలేం సజెస్ట్ చేసేవాడు కాదు. కాని, ఆయన పెట్టే పుస్తకాల ఆర్డర్‌లో మాత్రం నా టేస్టును బట్టి కూడా బుక్స్ బాగానే కనిపించేవి. 

అప్పట్లో సికింద్రాబాద్ "బుక్ సెలక్షన్ సెంటర్" నుంచి మాకు రెగ్యులర్‌గా "న్యూ అరైవల్స్" క్యాటలాగ్స్ వచ్చేవి. మా సర్ నన్ను కూడా సెలక్ట్ చెయ్యమనేవారు. ఇంకేముంది... పండగే!  

స్వయంగా నేనే ఎన్ని బుక్స్ సెలక్టు చేశానో, ఎన్ని చదివానో చెప్పలేను.   

అప్పటి మా ఫార్మ్ రేడియో ఆఫీసర్ లక్ష్మి రెడ్డి గారు, మా ఎనౌన్సర్ శాస్త్రి, స్టెనోగ్రాఫర్ లక్ష్మి కూడా... అప్పుడప్పుడూ, వారి ఫ్రీ టైమ్‌లో, ఏదో ఒక పుస్తకం చదువుతుండేవారు. 

ఇంజినీరింగ్ అసిస్టెంట్ మిత్రుడు అపోలిన్ డిసౌజా మాతృభాష కొంకణి. మంగళూరు నేటివ్ కాబట్టి సహజంగానే అతనికి కన్నడ కూడా తెలుసు. కన్నడ లిపి, తెలుగు లిపి చాలా దగ్గరగా ఉంటాయి. తెలుగు లిపికి సంబంధించి డిసౌజాకు కొన్ని చిన్న చిన్న విషయాలు చెప్పాను. అంతే. తన మాతృభాష తెలుగు కాకపోయినా, తెలుగు నేర్చుకొని, దాదాపు లైబ్రరీలో ఉన్న పాపులర్ తెలుగు నవల్స్ అన్నీ చదివేశాడు!

ఇక రాయడం విషయానికొస్తే - 

యూనివర్సిటీలో స్టుడెంట్‌గా ఉన్నప్పుడే నేను రాయడం ప్రారంభించాను. బాగా అలవాటయ్యింది కూడా క్యాంపస్‌లోనే. నేను రాసినవి న్యూస్‌పేపర్లు, మ్యాగజైన్స్‌లో అచ్చయ్యేవి. 150, 200, 250... పారితోషికం మనీయార్డర్స్ రూపంలో వచ్చేది.

అయితే - కథలు రాయడం సీరియస్‌గా ప్రారంభించిందీ, ఎక్కువగా రాసిందీ కూడా నేను కర్నూలు ఆలిండియా రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే!   

ఆ సమయంలోనే నేను రాసిన ఒక కథ పబ్లిష్ అయినప్పుడు, అది అన్నలకు కోపం తెప్పించి, ఒక విరసం రచయిత ద్వారా నాకు మైల్డ్‌గా వార్నింగ్ పంపించేదాకా వచ్చింది. 

పబ్లిష్ అయిన నా ఇంకో కథ... నాకు మద్రాస్ నుంచి కాల్ చేయించి, సినిమారంగానికి కనెక్ట్ చేసింది. 

కర్నూల్ ఆలిండియా రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే నేను "సినిమా స్క్రిప్టు రచనాశిల్పం" పుస్తం రాశాను. దానికి నంది అవార్డు ప్రకటించింది కూడా నేను అక్కడ ఉన్నప్పుడే.      

కర్నూలు ఎఫ్ ఎం లో పనిచేస్తున్నప్పుడు నేను కొన్ని ఫీచర్స్, నాటికలు కూడా రాశాను. ప్రసారం అయ్యాయి.  బహుశా ఆ స్పూల్ టేప్స్ ఇంకా అక్కడి టేప్స్ లైబ్రరీలో ఉండే ఉంటాయి. 

మొన్న డిసెంబర్‌లో బెంగుళూరు నుంచి హైద్రాబాద్‌కు కార్లో వస్తున్నప్పుడు కొన్ని గంటలు కర్నూల్లో ఆగాను. అప్పుడు నేనున్న క్రిష్ణారెడ్డి నగర్‌కు వెళ్ళి, దాదాపు రెండు దశాబ్దాల తర్వాత అప్పటి మా నైబర్స్‌ను కలిశాను. అదొక గొప్ప అనుభూతి. 

మా రేడియో స్టేషన్‌కు కూడా వెళ్లాలనుకున్నాను కాని, కుదర్లేదు. కేవలం కర్నూలు ఆలిండియా రేడియో స్టేషన్‌ను మళ్ళీ ఒకసారి తనివితీరా చూడ్డం కోసమే, ఈసారి స్పెషల్‌గా, ఒక ట్రిప్ ప్లాన్ చేసుకోవాలనుకున్నాను. 

మర్చిపోయాను... నేను కర్నూలు రేడియోలో పనిచేస్తున్నప్పుడే మా ఎనౌన్సర్ శ్యామసుందర శాస్త్రితో కలిసి, ఒకసారి యండమూరి వీరేంద్రనాథ్‌ను మా స్టుడియోలో ఇంటర్వ్యూ చేశాను. బహుశా ఆ స్పూల్ టేప్ కూడా ఇప్పటికీ ఉండే ఉంటుందక్కడ. 

ఇలాంటి ఎన్నో మంచి జ్ఞాపకాలనిచ్చిన కర్నూలు ఆలిండియా రేడియో ఎఫ్ ఎం లో నేను పనిచేసిన రోజులను గుర్తుచేసుకోడానికి కారణమైన ఇవాళ్టి "వరల్డ్ రేడియో డే" కి థాంక్స్ చెప్పకుండా ఎలా ఉండగలను? 

అప్పటి నా రేడియో కొలీగ్స్‌కు, ఇప్పుడు రేడియోలో పనిచేస్తున్నవారందరికీ... వరల్డ్ రేడియో డే సందర్భంగా నా హార్దిక శుభాకాంక్షలు!        

FUNDING PARTNER SUCCESS WEEK

శుక్రవారం. 

ఫిలిం ఇండస్ట్రీలో శుక్రవారానికి చాలా పవరుంది. 

వారం వారం జాతకాలు మారిపోయేరోజు. సినిమాలు రిలీజయ్యే రోజు. డబ్బులు బాగా వచ్చే రోజు.

ఏదైనా ప్రారంభించడానికి కూడా, ఇండస్ట్రీలో దాదాపు అందరూ ఒక సింటిమెంట్‌గా ప్రిఫర్ చేసే రోజు. 

11th Feb to 18th Feb' 2022. 

అంటే - ఈరోజు నుంచి, వచ్చే శుక్రవారం 18 ఫిబ్రవరి వరకు, నాతో అసోసియేట్ అయ్యే ఒక లైక్‌మైండెడ్ ఫండింగ్ పార్ట్‌నర్ కోసం ఈ వారం మొత్తం అగ్రెసివ్ క్యాంపెయిన్ చేస్తున్నాను.

ఈ విషయంలో వంద శాతం సక్సెస్ అవుతానని నమ్మకం ఉంది. 

ఇంతకు ముందు కొన్ని ప్రపోజల్స్ వచ్చాయి కాని, వారి టర్మ్స్ ఫిలిం ఇండస్ట్రీ బిజినెస్‌కు కుదిరేవి కావు. 

సినిమాల పట్ల, సినీఫీల్డు పట్ల కూడా కొంతైనా ఆసక్తి ఉన్న లైక్‌మైండెడ్ ఫండింగ్ పార్ట్‌నర్ దొరకడం నాకు ముఖ్యం. 

ఒక అవగాహనతో ప్లాన్ చేసుకుంటే, ఇప్పుడు ఫిలిం ప్రొడక్షన్ బిజినెస్‌లో చాలా మంచి అవకాశాలున్నాయి. మంచి లాభాలున్నాయి.  ఓటీటీల కోసమే చేసే సినిమాలు, వెబ్ సీరీస్‌లు కూడా మంచి లాభాలనిస్తున్నాయి.

మార్చి చివరివారం, లేదా, ఏప్రిల్ మొదటివారం నుంచి షూటింగ్‌కు వెళ్లాలంటే ఇవన్నీ ఈవారంతో పూర్తిచేసుకోవాలి. సో, ఇంకా ఆలస్యం జరగకుండా ఉండటం కోసమే - నాకు నేనుగా పూర్తిగా దీనికోసం ఒక్క వారం సమయం పెట్టుకున్నాను.

ఈనెల 18 శుక్రవారం నాటికి కనీసం ఒక్క డీల్ అయినా పాజిటివ్‌గా క్లోజ్ చేయబోతున్నాను. 

ఈ ప్రపోజల్‌కు సంబంధించిన పూర్తి సమాచారాన్ని మీరు ఈ లింక్‌లో చదవ్వొచ్చు:  

https://nagnachitram.blogspot.com/2022/02/blog-post.html    

మిత్రులు, శ్రేయోభిలాషులు ఈ విషయంలో నాకు 3 విధాలుగా సహాయపడవచ్చు:

1. ఆసక్తి వుంటే మీరే, మీకు వీలైన చిన్న ఇన్వెస్ట్‌మెంట్‌తో ఫండింగ్ పార్ట్‌నర్‌గా నాతో అసోసియేట్ అయిపోవచ్చు. 

2. మీకు తెలిసినవారిలో ఈవైపు ఆసక్తి ఉన్నవారికి... లేదా, ఈ పని చేసిపెట్టగల సమర్థులైన మీడియేటర్లకు ఈ లింక్‌ను ఫార్వార్డ్ చేయడం ద్వారా కూడా మీరు నాకు సహాయపడవచ్చు.

3. మీరే స్వయంగా ఎవరైనా ఇన్వెస్టర్‌ను కనెక్ట్ చేసి, డీల్ సక్సెస్ చేయవచ్చు. మీకు అఫీషియల్ కమిషన్ ఉంటుంది. తెరపైన మీ పేరుకొక థాంక్స్ కార్డ్ కూడా గ్యారంటీ. 

Thanks in advance.    

ఈ విషయంలో వేగంగా, పాజిటివ్‌గా పని పూర్తికావడానికి మీ విలువైన సలహాలకు స్వాగతం.

Whatsapp & Call: +91 9989578125

ఎందరో మిత్రులు, శ్రేయోభిలాషులు. అందరికీ వందనాలు.  

మీ,

మనోహర్ చిమ్మని 

ఎమ్మే-పీహెచ్‌డీలు చదివిన వ్యక్తులు కూడా...

"Religion is a man made thing" అన్న మాటను నేను బాగా నమ్ముతాను. దేవుడు అన్న కాన్‌సెప్ట్ అందులో భాగమే.

పై వాక్యాన్ని ఎంత బాగా నమ్ముతానో, అంత కంటే బాగా నేను నమ్మే నిజం ఇంకోటి కూడా ఉంది.

అది... మనకు తెలియని ఏదో ఒక "శక్తి".

ఆ శక్తి లేకుండా మనమంతా లేము. మన చుట్టూ ఉన్న ఈ అద్భుతమైన ప్రకృతీ లేదు.

ఆ శక్తి రూపం మనకు తెలియదు. ఆ శక్తి ఉద్దేశ్యం ఏంటో కూడా మనకు తెలియదు.

ఎవరికి వారు ఏదో ఒక పేరు పెట్టుకొని ఆ శక్తిని నమ్మడంలో తప్పేమీ లేదు. ఇంకొకరిని ఇబ్బంది పెట్టనంతవరకూ నిజంగా అదొక మంచి డిసిప్లిన్.

నేను కన్వీనియెంట్‌గా ఫీలయ్యి, నాకు నచ్చిన ఒక పేరుతో, ఆ శక్తిని నేనూ నమ్ముతున్నాను. అది వేరే విషయం. 

ఒక్క దేవుడనే కాదు... ఏ విషయంలో ఐనా అంతే. 

మనం కన్వీనియెంట్‌గా ఫీలైన విషయాలతోనే మనం కనెక్ట్ అవుతాం. మనుషుల విషయంలో కూడా అంతే. మనం కంఫర్ట్‌గా ఫీలైన వ్యక్తులే ఎక్కువగా మన జీవితంలో ఉంటారు. 

ఇదంతా ఎలా ఉన్నా .. శతాబ్దాలుగా చాలా మంది మహామహులైన రచయితలు, తత్వవేత్తలు, శాస్త్రజ్ఞులు, మేధావులమనుకున్నవారి విషయంలో నేను చదివి తెలుసుకొన్న, ఇటీవలికాలంలో వ్యక్తిగతంగా గమనించిన పచ్చి నిజం కూడా ఇంకోటుంది.

అసలు దేవుడు అన్న కాన్‌సెప్ట్‌నే నమ్మకుండా, జీవిత పర్యంతం విశృంఖలంగా గడిపిన ఎందరో చివరికి ఏదో ఒక ఆధ్యాత్మిక ఆశ్రమంలో చేరిపోయారు! 

అంటే - అందులో ఏదో ఆనందమో, ఓదార్పో, ఇంకేదో మనకు అవసరమైన పాజిటివ్ ఫీలింగో ఉంది.  

సో, మళ్లీ మనం కొత్తగా ఒక చక్రాన్ని కనిపెట్టాల్సిన అవసరం లేదు. అనుభవం మీద అన్నీ మనకే తెలుస్తాయి. అందుకే ఈ విషయంలో అనవసరంగా లాజిక్కుల జోలికి పోవడం వృధా. ఆ సమయాన్ని మరోవిధంగా సద్వినియోగం చేసుకోవడం బెటర్. 

కట్ చేస్తే - 

ప్రపంచంలోని చాలా అభివృధ్ధిచెందిన దేశాల్లో - మతం గురించి పెద్దగా పట్టించుకోవడం అనేది అత్యంత వేగంగా తగ్గిపోతోంది. 

ఈమధ్యే నేను ఎక్కడో చదివిన ఒక స్టాటిస్టిక్స్ ప్రకారం - అత్యధికశాతం అభివృధ్ధి చెందిన దేశాల్లో మతాన్ని పట్టించుకొనేవారి సంఖ్య సరాసరి 40 శాతానికి పడిపోయింది అంటే నమ్మశక్యం కాదు. (It was also tweeted by: @ValaAfshar, Boston, couple of months back.).   

మనం గమనించాల్సిన ఇంకో నిజం ఏంటంటే - మతం నేపథ్యంలో ఇప్పటికీ గొడవల్లో ఉన్న దేశాల్లో, దాదాపు అన్ని దేశాలు అన్నివిధాలుగా వెనుకబడి ఉన్నవే. ఇంకా వెనక్కిపోతున్నవే.  

మతం ఒక నమ్మకం. పూర్తిగా వ్యక్తిగతం. 

అది మనిషి ఎదుగుదలకు ఉపయోగపడే సాధనం కావాలి కాని, ఇంకొకరిని బాధించే ఆయుధం కాకూడదు. 

దురదృష్టవశాత్తు, మన చుట్టూ జరుగుతున్నది మాత్రం అలా లేదు. 

నాకు వ్యక్తిగతంగా తెలిసిన కొందరు ఎమ్మే-పీహెచ్‌డీలు చదివిన వ్యక్తులు కూడా కనీసం ప్రాథమికస్థాయి ఆలోచన లేకుండా, చాలా గుడ్డిగా, ఏవేవో వాట్సాప్ మెసేజ్‌లు ఫార్వార్డ్ చేస్తుంటే నేను నమ్మలేకపోతున్నాను. 

ఇలాంటివి కళ్ళముందు చూస్తుంటేనే అనిపిస్తుంది... మన దేశానికి ఫ్రీడం వచ్చి 74 ఏళ్ళు దాటినా, మనం ఇంకా ఒక 'అభివృధ్ధి చెందుతున్న దేశం' గానే ఉన్నామంటే అందులో ఎలాంటి ఆశ్చర్యం లేదు.          

మిస్టర్ ప్రవచన్!

ఒక మీటింగ్ కోసం వెయిట్ చేస్తూ, ఇంకో గంట టైమ్ పడుతుందని తెలిసి, నేనూ నా మిత్రుడు రోడ్డుమీద అలా నడవసాగాం. 

పక్కనే ఉన్న ఆడిటోరియం దగ్గర - అడ్డంగా ఉన్న మైకు రాడ్డు పట్టుకున్న ఒక పెద్దమనిషి ఫోటోతో ఒక ఫ్లెక్సీ బ్యానర్ కనిపించింది.

'కొంపమునిగిందిరా అయ్యా' అనుకున్నాను. 

మావాడు ప్రవచనాల బ్యాచ్... చూసేశాడు. అంతే.

కట్ చేస్తే - 

కిక్కిరిసివున్న ఒక హాల్లోకి నన్ను దాదాపు లాక్కెళ్ళాడు నా మిత్రుడు. 

మావాడితో ఇలాంటి అనుభవాలు నాకు ఇంతకు ముందు కూడా ఉన్నాయి కాబట్టి, నేను చెయ్యగలిగింది ఇంక ఏం లేక, మావాడి పక్కనే కూర్చున్నాను. 

వాడు ప్రవచనాల్లో లీనమైపోయాడు. నేను ఏం తోచక - ఎవరెవరొచ్చారు, ఎలాంటివారొచ్చారు, ఏ వయస్సువాళ్లెక్కువున్నారు గట్రా స్టడీ చేయసాగాను. 

నేను ఇష్టపడే 'ఫేసినేటింగ్ సెగ్మెంట్' అక్కడ ఒక్కరు కూడా కనిపించలేదు. కొంచెం సంతోషమేసింది. 

వాళ్లకు కూడా ఇలాంటివి అంటుకుంటే ఇంక మన నిత్యజీవితంలో ఎట్రాక్షన్ ఏం మిగుల్తుంది?  

ఏమైనా, ఈ సాయంత్రం నా టైమ్ ఇలా వృధా అవుతున్నందుకు మాత్రం కాస్త బాధ అనిపించింది.

సరే, పక్కన నా మిత్రుడు మైకులో మాట్లాడుతున్న ఆ పెద్దమనిషి మాటల్ని బాగా ఎంజాయ్ చేస్తున్నాడు కాబట్టి, వాడి ఆనందం కోసం నేనూ అలాగే కూర్చుని అడ్జస్టయిపోయాను. 

ఏదైనా మితిమీరితే చీప్ అయిపోతుంది. ఈయన ఉపదేశాలు నా బచ్‌పన్ నుంచి చూస్తున్నాను. నా అంచనా ప్రకారం - ఆయన బుర్రలో ఉన్న ఆ కంటెంట్ ఎప్పుడో స్టాగ్నేట్ అయిపోయింది. 

తన ఎదురుగా కూర్చున్న అమాయక ప్రాణులను ప్రతి రెండో వాక్యానికి నవ్వించాలి కాబట్టి... ఈ మధ్య ఊ అంటే సినిమాలు, ఉ ఊ అంటే సినిమావాళ్ల ఉదాహరణలు తీసుకొని, నాన్-స్టాప్‌గా ఉపన్యాసాలు బాగా దంచికొడుతున్నాడు. 

జీవితంలో ఏదో జరిగిపోద్ది, ఏమో అయిపోతాం అని వచ్చి, అక్కడ ఆయన ఎదురుగా కూర్చొనే ఆ అమాయక ప్రాణులకు కూడా ఈ ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ చాలా బాగుందనుకుంటాను. అలవాటైపోయారు. 

వేదవేదాంగాలు, ఉపనిషత్తులు, అనేక ఉద్గ్రంధాలు, వాటి సారం, సారాంశం... అన్నీ అయిపోయాయి. ఇప్పుడు ఆయనకు ప్రవచనాలంటే జస్ట్ ఏదో ఒక ముచ్చట చెప్పి నవ్వించామా లేదా అన్నదే పాయింట్. 

ఇంకా చెప్పాలంటే - ఊళ్ళల్లో పనిలేనోళ్ళంతా ఓ రచ్చబండ దగ్గర చేరినప్పుడు, వాళ్ళల్లో కొంచెం నాన్-స్టాప్ అతివాగుడు ఉన్నోడు ఏదో ఒక చెత్త చెప్తూనే ఉంటాడు... చుట్టూ చేరినవాళ్ళు ఆ చెత్తను ఎంజాయ్ చేస్తూ వింటూనే ఉంటారు...  అది అంతకు ముందు పది సార్లు చెప్పిందైనా సరే! 

ఈ మేధావి పుణ్యమా అని ఒక మంచి కార్యక్రమం చివరికి ఇలా తయారైంది. 

ప్రభుత్వం ఈయన సేవలకు మెచ్చి ఏదో గుర్తింపు కూడా ఇచ్చినట్టుంది ఈమధ్యే.

ఇలా ఆలోచించుకొంటూ, ఎప్పుడు లేద్దామా అని టైమ్ చూసుకుంటున్నాను. ఇంతలో మిస్టర్ మహోపన్యాసకుడు తన పిట్టకథల మధ్య కొత్తగా ఇంకో సినిమా టాపిక్ తెచ్చాడు. 

ఈసారి - బాలీవుడ్‌లో కూడా బ్లాక్ బస్టర్ అయ్యి, వందల కోట్లు కలెక్ట్ చేస్తున్న లేటెస్ట్ తెలుగు సినిమాను ఒకదాన్ని పిక్ చేశాడు మిస్టర్ టైమ్‌పాస్. 

ఆయన సువచనాల ప్రకారం ఆ సినిమా సినిమా కాదు... సినిమా అలా తీయకూడదు... విలన్‌ను హీరో చేయడమేంటి?..."తగ్గేదేలే" అని ఆ హీరోకు ఆ డైలాగ్ ఎట్లా పెడతారసలు?... ఆ హీరో, ఆ డైరెక్టర్ నాకు కనిపిస్తే చెప్తాను ఉండండి... అంటూ మిస్టర్ పూనకం అయిపోయాడు.   

అమాయక భక్తులు నవ్వులే నవ్వులు. 

మిషన్ ఎకంప్లిష్‌డ్!... మిస్టర్ వాగ్గాయ్‌లో పిచ్చి సంతృప్తి!! 

పక్కకి తిరిగి చూశాను. ఆయన డైహార్డ్ ఫ్యాన్ అయిన నా ఫ్రెండ్ నవ్వటం లేదు, ఆశ్చర్యంగా!

నేను వాడినే చూస్తున్నది చూసి, మరింత సీరియస్ అయిపోతూ లేచాడు. 

ఇద్దరం బయటకు నడిచాం.    

"ఏంట్రా తొందరగా లేచావ్... ఇంకో అరగంటుందిగా?!" నా మిత్రున్ని అడిగాన్నేను.

"ఆ తొక్కలే... ఆయనేంట్రా సినిమాలెట్లా తియ్యాలో చెప్తున్నాడు?" 

"గొర్రెల్లా మనం వినటానికి రెడీగా ఉంటే, ప్రతివాడూ చెప్పేవాడేగా!... ఆ లిస్టులో ఈయన కూడా చేరిపోయాడు" అన్నాను. 

"ఆల్రెడీ ఏ వర్గం ఏమనుకుంటుందో, ఎవడు ఏ కేసు పెడ్తాడో అని సినిమాలకు కథలు రాసుకోడానికి చస్తున్నాం... టైటిల్ పెట్టుకోడానికీ చస్తున్నాం!... ఇప్పుడీయనొచ్చి హీరో ఎలా ఉండాలో చెప్తున్నాడు, ఆడికి ఏ డైలాగ్ ఉండాలో, ఏ డైలాగ్ ఉండకూడదో చెప్తున్నాడు!... ఎట్లా చచ్చేదిరా వీళ్లతో?!"      

"అంటే మనం, మన ప్రొడ్యూసర్లు ఇల్లూ-జాగలు అమ్ముకొని, అప్పులు చేసి డబ్బు తెచ్చుకొని... ఈయన దగ్గరకెళ్ళి, "సినిమా ఎలా తీయమంటారు" అని, ఈయన సలహా తీసుకొని, సినిమాలు తీయాలా ఇకనుంచీ?!" 

"అలాగే ఉంది" అన్నాను. 

నన్ను కిందామీదా కోపంగా చూశాడు మావాడు... అదేదో నేనే మిస్టర్ ప్రవచన్ అన్నట్టుగా.

"ముందు కొంచెం బానే ఉండేది ఈయన చెప్పేది. పోను పోను మన డైరెక్టర్స్ స్టాగ్నేట్ అయినట్టు, ఈయన కూడా స్టాగ్నేట్ అయిపోయాడు" అన్నాన్నేను. 

"స్టాగ్నేట్ అయిపోతే మాత్రం... మనమే దొరికామా?! ఏ పాలిటిక్సో, క్రికెట్టో తీసుకోవచ్చుగా ఏదో ఓ సొల్లు చెప్పి నవ్వించడానికి?!" దాదాపు అరిచినంత పని చేశాడు మావాడు. 

"అవును" అన్నాను, ఇంకేమనాలో తోచక.  

"అంటే... ఈయన థియరీ ఆఫ్ ప్రవచన్స్ ప్రకారం... సినిమా పుట్టినప్పట్నుంచి ఇప్పటిదాకా... దాదాపు ఏ ఒక్క సినిమా రిలీజ్ కావడానికి వీళ్లేదు కదరా?!" తను ఆల్రెడీ ఓ హిట్ ఇచ్చిన డైరెక్టర్ అన్న విషయం మర్చిపోయి, అమాయకంగా లాజిక్ మాట్లాడాడు మావాడు. 

"అంతే కదరా" నేనూ అన్నాను.

"అంతే మరి... హీరో లాంటి విలన్ లేకుండా, విలన్ లాంటి హీరో లేకుండా... అసలు హీరో విలనా, విలన్ హీరోనా అన్న కన్‌ఫ్యూజనే లేని హీరోలు విలన్లు లేకుండా... ఎవరైనా, ఎప్పుడైనా, ఎక్కడైనా సినిమాలు తీశారా?... వాళ్ళకు ఊతపదాలు, పంచ్ డైలాగుల్లేకుండా సినిమాలు ఎప్పుడైనా ఆడినయా?" ఆవేశంతో ఊగిపోతున్నాడు మావాడు. 

"కరెక్టే" అన్నాను వినిపించీ వినిపించనట్టు. 

"ఇంకా నయం... అప్పట్లోనే ఈయనుంటే - వాల్మీకి, వ్యాసుడు, నన్నయ్య, తిక్కన్న, పెద్దన్న... అసలు వీళ్లంతా ఏమైపోయేవాళ్ళురా?" 

"ఏమైపోయేవాళ్ళు?"  

"వాళ్ళు ఆ తాళపత్రాలు బయటికి తీసెటోళ్లు కాదు, ఆ గంటం పట్టుకొని ఏం రాసెటోళ్ళు కూడా కాదు!.... ఇంక ఈయనే గాని అప్పట్లో లండన్‌లో పుట్టుంటేనా... షేక్స్‌పియర్ అనే పేరే వినెటోళ్లం కాదు!!... అసలు లిట్రేచర్, డ్రామా, ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ అనేదే ఉండేది కాదు" ఊగిపోతున్నాడు మావాడు.

"మరీ అంత తీసెయ్యకురా... నీ ఫేవరేట్ గురువు, మొన్నీ మధ్యే ధర్మశ్రీ కూడా వచ్చింది..." అంటూ ఏదో లైటర్వీన్‌లో వాడి ఆవేశం తగ్గించబోయాను. 

"చాల్లే... రేపు ఆ సినిమా 2.0 'ద రూల్' కథాచర్చల్లో, రోజూ ఈయన్ని గుర్తుకుతెచ్చుకొని తిట్టుకోవాల్సిందేగా పాపం ఆ డైరెక్టరూ, ఆయన టీమ్!?" ఆవేశంతో ఊగిపోతున్నాడు నా ఫ్రెండు.  

"ఒక్క ఆ డైరెక్టరే కాదు... అందరు డైరెక్టర్లూ అంతే! స్టోరీ సిట్టింగ్స్‌లో ఈయన్ని రోజూ గుర్తుకుతెచ్చుకుంటారు... 'మిస్టర్ ప్రవచన్ దీనికేమంటాడో, దానికేమంటాడో' అని!" నవ్వాన్నేను.  

"అరేయ్... నువ్వట్లా నవ్వి, నాకింకా ఎక్కియ్యకురా బై! నాకసలే మండుతోంది" అని వార్నింగ్ ఇస్తూ ఓ పక్కకెళ్ళి, జేబులోంచి క్లాసిక్ మైల్డ్స్ బయటికి తీసి వెలిగించాడు నా ఫ్రెండు. 

గట్టిగా ఒక పఫ్ పీల్చి, మెల్లిగా అలా రెండు రింగులు వదిలాడు. 

తర్వాత, కాసేపు పఫ్ మీద పఫ్‌ గుంజాక..."ఉఫ్" అని నిట్టూర్చి కొంచెం రిలీఫ్ ఫీలైపోతూ, మళ్ళీ నావైపు చూశాడు. 

"రెండేళ్ళ కరోనా లాక్‌డౌన్ల స్టకప్ తర్వాత... ఏదో ఇంక రెగ్యులర్‌గా సినిమాలు చేద్దాం అనుకొంటూ నానా తిప్పలు పడుతుంటే... ఇట్టాంటోళ్ళు బయదేరారేంట్రా?" అన్నాడు వాడు.  

వాడి బాధలో న్యాయముందనిపించింది నాకు. 

సడెన్‌గా వాడి మైండ్‌లో ఏం మెరిసిందో... ఉన్నట్టుండి టక్కున పైకి ఆకాశంలోకి చూశాడు.

ఏముందా అక్కడ అని, నేనూ పైకి చూశాను. 

"ఇప్పుడు... ఈయన కాన్‌స్టిట్యూషన్ ఆఫ్ ప్రవచన్స్ ప్రకారం... అక్కడ చచ్చి స్వర్గంలో ఉన్న ఎన్టీఆర్ 'దానవీర శూర కర్ణ' సినిమా తీసినందుకు ఏమైపోవాలి? విలన్ దుర్యోధనున్ని హీరోగా చేసి, బ్లాక్‌బస్టర్ హిట్ కొట్టినందుకు ఇంకేమైపోవాలి? ఆ దుర్యోధనునికి "అయ్యారే" అని డైలాగ్ పెట్టిన పాపానికి ఎంత బాధపడాలి?... అదే దుర్యోధనునికి 'చిత్రం, భలారే విచిత్రం' అని ఒక డ్యూయెట్ కూడా పెట్టినందుకు ఇంకెంత కుమిలిపోవాలి?!" 

తన డౌటనుమానాన్ని పైకే అనేసి, అలాగే పైకి చూస్తూ పఫ్ మీద పఫ్ లాగుతున్నాడు నా ఫ్రెండు.

వాడికి సమాధానం ఏం చెప్పాలో అర్థం కాక... నా జీన్స్ ప్యాంటు రెండు జేబుల్లో చేతులు పెట్టుకొని, అలా నడుస్తూ ముందుకెళ్ళిపోయాను. 

***

డిస్‌క్లెయిమర్:

ఈ కథానిక ఎవ్వర్నీ ఉద్దేశించి గాని, దృష్టిలో పెట్టుకొని గాని రాసింది కాదు. పూర్తిగా కల్పితం. 

- మనోహర్ చిమ్మని

నా మొదటి సినిమా లేటెస్ట్ జ్ఞాపకం!

మొదటి సినిమా అంటే ఎవరికైనా కొంచెం ఎక్కువ మమకారం ఉంటుంది. నాకు మరీ ఎక్కువ. ఎందుకంటే - దానితో నాకున్న జ్ఞాపకాలు అలాంటివి.  

4 జూన్ 2004 నాడు, అప్పటి అవిభక్త ఆంధ్రప్రదేశ్ అంతటా భారీగా థియేటర్స్‌లో రిలీజ్ అయింది. నాకు మంచి పేరు తెచ్చింది. ఇండస్ట్రీలో కొన్ని మంచి పరిచయాలు పెరిగాయి. అదంతా ఓకే. 

నాకూ, మా ప్రొడ్యూసర్‌కూ అది మొదటి సినిమా. మా టీమ్‌లో నాతో పనిచేసిన సీనియర్లు ఒకరిద్దరు మాకు కొన్ని జాగ్రత్తలు చెప్పకపోవడం వల్ల కొన్ని పొరపాట్లు జరిగాయి. 

అతి పెద్ద పొరపాటు ఏంటంటే, ఆ సినిమా కాపీ ఫిలిం ప్రింట్ కాని, బేటా టేప్స్ కాని మేము ఒక్క కాపీ కూడా మాతో పెట్టుకోలేదు. ప్రొడ్యూసర్ దగ్గర బేటా టేప్స్ ఉన్నాయనుకున్నాను. అక్కడ కూడా లేవు. 

జెమిని చానెల్లో 100+ సార్లు వచ్చినప్పుడు కూడా కనీసం రికార్డు చేసుకోలేదు. 

ఇప్పటికీ తరచూ జెమినీలో వస్తోంది. కాని, రికార్డ్ చెయ్యలేను. అదో పెద్ద పని. 

రియల్ ఎస్టేట్ లాగా, మా సినిమా శాటిలైట్ రైట్స్‌ను ఎవరో 'థర్డ్ పార్టీ' అప్పట్లోనే ఇద్దరికి అమ్మారట! ఆ ఇష్యూ ఇంకా తెగలేదు. తెగదు. 

అందుకని మా సినిమా డీవీడీలు మార్కెట్లోకి రాలేదు. ఈ ఇష్యూ వల్లనేనేమో, మా సినిమా యూట్యూబ్‌లోకి కూడా అప్‌లోడ్ కాలేదు.  

అప్పట్లో ఒకసారి నా మిత్రుడు, నటుడు దశరథ్ జెమిని వాళ్లకు కాల్ చేసి స్పెషల్‌గా ఈ సినిమా టెలికాస్ట్ చేయించాడు... రికార్డ్ చేద్దామని. 

సినిమా టెలికాస్ట్ అయింది. ఎక్కడో బళ్ళారిలో రికార్డ్ చేశారు. ఎందుకో మాకు మాత్రం కాపీ రాలేదు. కారణం నా మిత్రుడికి కూడా తెలీదనుకుంటాను.         

కట్ చేస్తే - 

మొన్నొక రోజు పాత డీవీడీలు తిరగేస్తుంటే 'క్యామ్ ప్రింట్' అని మాత్రం రాసి ఉన్న ఒక కవర్ కనిపించింది.    

ప్లే చేసి చూశాను.

అది, నా మొదటి సినిమా... కల.  

ఆ సినిమా విడుదలైన మొదట్లో ఒకసారి సారథిలో ఎవరికోసమో వేసినప్పుడు పక్కనుంచి ఈ ప్రింట్ కూడా తీశారని తర్వాతెప్పుడో ఎవరో అంటూంటే విన్నాను. ఆ డీవీడీలు నాదగ్గరికి ఎలా వచ్చాయో నాకు తెలీదు. 

క్యామ్ ప్రింట్ కదా... క్లారిటీ లేదు. అయినా సరే, మొత్తానికి ఒకటంటూ అవశేషం దొరికింది.

నాలుగు పార్ట్‌లు గా ఉంది. దాన్ని ఒకే ఫైల్ చెయ్యమని ఇప్పుడే పంపాను.

బిగ్ కొశ్చన్ ఏంటంటే, రైటర్-డైరెక్టర్‌గా ఇప్పుడు నా మొదటి సినిమా క్యామ్ ప్రింట్‌ను నేను యూట్యూబ్‌లో అప్‌లోడ్ చేస్తే చట్టరీత్యా నేరమా?  

అయితే అయింది. మీరంతా ఉన్నారుగా... నాకేమన్నా అయితే బయటికి తేవడానికి!😊   

When Politics Decides Your Future...

రెండురోజుల క్రితం ముఖ్యమంత్రి కేసీఆర్ గారి సెన్సేషనల్ ప్రెస్‌మీట్ చూసిన తర్వాత వెంటనే ఏదో ఒక పోస్ట్ పెట్టాలనిపించింది.

కాని, ఎందుకో ఆ పని వెంటనే చేయలేకపోయాను. 

ఈమధ్య న్యూస్‌పేపర్ల ఎడిట్ పేజేలకు పొలిటికల్ ఆర్టికిల్స్ గాని, సోషల్ మీడియాలో పొలిటికల్ పోస్టులుగానీ అసలు రాయటం లేదు నేను. 

గత కొంతకాలంగా ప్రొఫెషనల్‌గా ఒక నమ్మశక్యం కాని స్టకప్‌లో ఉండిపోయి, ఊపిరాడని స్ట్రెస్‌లో గిలగిలా కొట్టుకొంటూ చాలా పనులు చేస్తున్నాను. దానికి తోడు, కరోనా కూడా ఇంకో రెండేళ్ళు మింగేసింది. 

కొంచెం ఫ్రీ అయి, ఏదో ఒక చిన్న ప్రాజెక్ట్ ప్రారంభించి, ఫ్రీ మైండ్‌తో మళ్ళీ ఈవైపు పూర్తిస్థాయిలో వద్దామనుకొన్నాను. అందుకే పొలిటికల్ కంటెంట్ ఏదీ ఈమధ్య అసలు రాయలేదు నేను. 

అయితే - మొన్నటి తన ప్రెస్‌మీట్ ద్వారా కేసీఆర్ గారు ఒక చాలెంజ్ విసిరినట్టనిపించింది... "రాయకుండా ఉండగలవా?" అని.

కట్ చేస్తే - 

రాత్రికి రాత్రే లేచి కూర్చొని సింగిల్ ఫ్లోలో ఓ ఆర్టికిల్ రాసేసి పడుకొన్నాను. మధ్యాహ్నం ఎప్పుడో నా ఫేస్‌బుక్ వాల్ మీద పోస్ట్ చేశాను. కొన్ని గంటల తేడాతో, అదే వ్యాసం ఇవాళ నమస్తే తెలంగాణలో పబ్లిష్ అయ్యింది. 

ఆర్టికిల్‌ను మెచ్చుకొంటూ సౌతాఫ్రికా నుంచి, యూయస్ నుంచి, యూకే నుంచి, ఢిల్లీ నుంచి, జైపూర్ నుంచి, ఔరంగాబాద్ నుంచి, షోలాపూర్ నుంచి, ఏపీలోని కొన్ని జిల్లాల నుంచి, తెలంగాణ నలుమూలల నుంచి కాల్స్ వచ్చాయి. లోకల్‌గా హైద్రాబాద్, వరంగల్ నుంచి కూడా... నేను ఊహించని కొందరు పెద్దవారి నుంచి, అంతకుముందు నాకెప్పుడూ వ్యక్తిగతంగా పరిచయం లేని ఇంకొందరు స్పెషల్ పీపుల్ నుంచి, తెలిసిన మిత్రులనుంచి... "చాలా బాగా రాశావు" అంటూ అభినందనలు వచ్చాయి. 

Credit goes to KCR!

వివిధ కారణాల వల్ల వీరిలో చాలామంది పేర్లు ఇక్కడ నేను ప్రస్తావించడం సాధ్యం కాదు. సో, నేనా పని చేయటం లేదు.  

అయితే - మాజీ ప్రధాని చౌదరి చరణ్ సింగ్ మిత్రులు, 78 ఏళ్ల వెటరన్ ఒకరు మిర్యాలగూడ నుంచి కాల్ చేసి నాతో ఒక 20 నిమిషాలు మాట్లాడ్దం ఒక గొప్ప అనుభూతి. అలాగే, కరీంనగర్ నుంచి ఒక రిటైర్డ్ ఎయిర్‌ఫోర్స్ అధికారి కాల్ చేసి మాట్లాడ్డం నన్ను బాగా ఇన్‌స్పయిర్ చేసింది. 

వీరందరికీ కేసీఆర్ గారి తర్వాతి స్టెప్ పట్ల ఒక క్లియర్ విజన్ ఉంది. అది నాకు బాగా నచ్చింది.

అందరికీ ధన్యవాదాలు. 

పనులు పనులే. సినిమాలు సినిమాలే. 

మెడమీదున్న ఒకటీఅరా ప్రొఫెషనల్ టెన్షన్స్ నుంచి కూడా చాలా చాలా త్వరలో ఫ్రీ అవదల్చుకున్నాను. అవుతాను. 

Mission will continue till the goal is reached. 

రాస్తూ ఉంటాను. 

ఎందుకంటే - కేసీఆర్ గురించి రాస్తే వచ్చే ఆ కిక్కే వేరప్పా!

ఒక్క కేసీఆర్, వంద వ్యూహాలు!

అమెరికాలోని సి ఐ ఏ వంటి సంస్థల దగ్గర 5, 10, 20, 25... ఆఖరికి 100 సంవత్సరాల ప్లాన్స్ కూడా ఉంటాయట! 

అమెరికాలో పార్టీలు, ప్రభుత్వాలు మారతాయి. కాని, ఈ ప్లాన్స్ మారవు. పార్టీలకతీతంగా - దేశం, దేశ భద్రత, దేశాభివృద్ధి వారికి అన్నిటికన్నా ప్రధానం. 

అంతే కాదు. ప్రపంచ రాజకీయపటం పైన ఒక పెద్దన్నగా, ఒక గాడ్‌ఫాదర్‌గా అమెరికా పవర్ ఏ స్థాయిలో ఉంటుందో, ఏ స్థాయిలో ఉండాలో కూడా సి ఐ ఏ రూపొందించే ఈ ప్లాన్స్ నిర్దేశిస్తాయి. 

   

ఒకనాటి సూపర్ పవర్స్‌లో ఒకటైన సోవియట్ యూనియన్ ముక్కలవ్వటానికి కారణం ఆ దేశ అంతర్గత సమస్యలు, ఆర్థిక సమస్యలు, సోషలిజం గట్రా అని ప్రపంచం అంతా అనుకుంటారు. కాని, అవన్నీ అలా కలిసిరావడానికి, కమ్ముకురావడానికి తగిన ప్లాన్ చేసి వెనుక నుంచి ఆ ప్లాన్‌ను పక్కాగా నడిపించింది అమెరికా. 

అలాగే, యూరప్‌లోని ఈస్టర్న్ (కమ్యూనిస్ట్) బ్లాక్ అంతా ఒక్కసారిగా మాయమైపోయి, ఆ దేశాలన్నీ డెమొక్రాటిక్ కంట్రీలుగా మారడానికి, రెండు జర్మనీల మధ్య గోడ కూలడానికి కూడా కారణమైన సీక్రెట్ బ్లూప్రింట్స్ అమెరికాలోని సి ఐ ఏ రహస్య సమావేశాల్లో రూపొందినవే. 

ప్రపంచంలోని కొన్ని దేశాల్లో ఎవరు దేశాధినేత కావాలో కూడా పరోక్షంగా నిర్ణయించేది అమెరికా, సి ఐ ఏ వంటి ఆ దేశపు అత్యంత శక్తివంతమైన వ్యవస్థలు అంటే నమ్మశక్యం కాదు. కాని, నిజం.

దీనికోసం ప్రపంచ రాజకీయాలు, అమెరికన్ పాలిటిక్స్ చదవాల్సిన అవసరం లేదు. సిడ్నీ షెల్డాన్ "విండ్‌మిల్స్ ఆఫ్ ది గాడ్స్" వంటి మామూలు పల్ప్ ఫిక్షన్ చదివినా ఇది నిజం అన్న విషయం అర్థమైపోతుంది. 

కట్ చేస్తే - 

తెలంగాణ ప్రజల కోసం, తెలంగాణ అభివృద్ధి కోసం, తెలంగాణ భవిష్యత్తు కోసం ఇలాంటి ఎన్నో శక్తివంతమైన బ్లూప్రింట్స్‌ను అనేక రకాల కార్యక్రమాలు, పథకాల రూపంలో రూపొందిస్తున్నారు... మన తెలంగాణ ఉద్యమ నేత, మన ముఖ్యమంత్రి కేసీఆర్. 

కేసీఆర్ ప్లాన్ చేసి రూపొందిస్తున్న ఈ బ్లూప్రింట్స్‌ను ఇంకో పదేళ్ల తర్వాతో, పాతికేళ్ల తర్వాతో మరే ఇతర రాజకీయ పార్టీ అధికారంలోకి వచ్చినా మార్చలేదు. మార్చడానికి వీలుకాదు. వాటికి అంత శక్తి ఉంది. 

కాదు, కూడదు అని ఎవరైనా మార్చాలనుకుంటే, తెలంగాణ ప్రజలు వారిని మార్చేస్తారు. అంత పటిష్టమయిన పద్ధతిలో ప్రతి ఒక్కటీ పక్కాగా సెట్ చేస్తున్నారు కేసీఆర్.  

24 గంటల నాణ్యమైన కరెంటు, రైతులకు ఉచిత కరెంటు, మిషన్ భగీరథ, కాళేశ్వరం ప్రాజెక్టు, కళ్యాణ లక్ష్మి, షి టీమ్స్, పేకాట క్లబ్బుల నిషేధం, కేసీఆర్ కిట్, కంటివెలుగు, డిగ్నిటీ హౌజింగ్ స్కీమ్, రైతు బంధు, దళిత బంధు వంటి 101+ కార్యక్రమాలు, పథకాలు ఈ బ్లూప్రింట్‌లో భాగమే. 

రాజనీతికి సంబంధించిన తెలియని ప్లాన్లు, వ్యూహాలు ఇంకెన్నో ఉంటాయి. అది పూర్తిగా వేరే విషయం.  

తెలంగాణ కోసం, తెలంగాణ శ్రేయస్సు కోసం ఏదైనా చేయటానికి సిద్ధం అని టీఆరెస్ పార్టీ స్థాపించిన రోజు నుంచి, తెలంగాణ రాష్ట్ర ఆవిర్భావం దాకా, ఆ తర్వాత తెలంగాణ ముఖ్యమంత్రి అయ్యేదాకా... ఒక్కో దశలో ఒక్కో స్థాయిలో తన పవరేంటో నిరూపించుకొన్నాడు కేసీఆర్. 

ఇది అర్థం కావాలంటే - తెలంగాణ మీద స్వచ్చమైన ప్రేమ ఉండాలి. తెలంగాణలోని అణువణువు తెలిసిన కేసీఆర్ ఆలోచనలను ఆవగింజంతయినా అర్థం చేసుకోగల మనసుండాలి. మానవీయ కోణం ఉండాలి. 

     

తెలంగాణ విషయంలో కేసీఆర్ అంటే - ఒక వాకింగ్ ఎన్‌సైక్లోపీడియా. ఒక వ్యవస్థ. ఒక వారియర్. ఒక లోడెడ్ గన్, ఒక గైడెడ్ మిసైల్. 

తెలంగాణకు ఎవరితోనయినా ఏదైనా సమస్య ఉంది, ఉంటుంది అనుకుంటే... కేసీఆర్ వేయగల ఎత్తులను ఎవ్వరూ అసలు ఊహించలేరు. 

ఒక టి ఎం సి అంటే ఏమిటి, ఒక మెగావాట్ అంటే ఎంత, తెలంగాణలో ఏ చెరువులు ఎక్కడున్నాయి, ఏ కాలువలు ఎటుపోతున్నాయి, ఏ నది ఏవైపు పారుతోంది, ఎన్ని ఎకరాల్లో పంట పండుతోంది, ఏ పంట దిగుబడి ఎంతుంది, దేశంలో దాని స్థానం ఎక్కడ... ఇలాంటి మైక్రో ఇన్‌ఫర్మేషన్‌ను అలవోకగా ఆశుకవిత్వం చెప్పినట్టు, డెసిమల్ నంబర్స్‌లో, కేసీఆర్ చెప్పగలిగినట్టుగా ఈ రాష్ట్రంలోనే కాదు, ఈ దేశంలో కూడా ఇంకో నాయకుడెవరైనా చెప్పగలడని నేననుకోను.  

ఇలా చెప్పాలంటే తెలంగాణను అమితంగా ప్రేమించగలగాలి. తెలంగాణే శ్వాసగా బ్రతకడం రావాలి. తెలంగాణ పదమే ఒక జీవనవిధానంగా జీవించగలగాలి. మొత్తంగా తన ఉనికే తెలంగాణకు ఒక పర్యాయపదం కావాలి. 

మూడంటే మూడు అక్షరాల్లో ఈ శక్తి ఉంది... 

కే. సీ. ఆర్. 

జలదృశ్యంలో పార్టీ స్థాపన నుంచి, పార్లమెంట్‌లో తెలంగాణ బిల్లు పాసయ్యేదాకా... తెలంగాణ ముఖ్యమంత్రి అయి, ఏదేది మనవల్ల కాదు అని ఎగతాళి చేశారో వాటి జేజమ్మల్ని కూడా చాలెంజ్ చేస్తూ చేసి చూపించేదాకా... గత ఇరవై ఏళ్ళ నా జీవిత కాలంలో నా కళ్ళారా నేను చూసిన ఒక అద్భుతమైన ప్రపంచస్థాయి సక్సెస్ స్టోరీ అయిన కేసీఆర్‌కు నేను ఫ్యాన్‌ను అని చెప్పుకోడానికి నేనేమాత్రం వెనుకాడను.    

 

ప్రతి ఒక్కరూ ప్రత్యక్ష రాజకీయాల్లోకే వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు. కాని, మన జీవితంలోని ప్రతి చిన్న పార్శ్వాన్ని ప్రభావితం చేస్తున్న రాజకీయాలను మనం పట్టించుకోవడం ఇప్పుడు చాలా అవసరం. అలా పట్టించుకోకుండా నిరాసక్తంగా ఉండిపోవడమంటే, మన పిల్లలకు, మన భవిష్యత్ తరాలకు మనం అన్యాయం చేస్తున్నట్టే అనుకోవచ్చు. 

కట్ చేస్తే - 

చెదలుపట్టిన చెత్తగా మారిన సోషల్ మీడియాలోని కొంత భాగం, కనిష్ట స్థాయి ప్రామాణికత పాటించలేని కొన్ని యూట్యూబ్ చానల్స్... కేసీఆర్‌కు వ్యతిరేకంగా చేస్తున్న అత్యంత ఘోరమైన ప్రాపగాండాలో వాడుతున్న భాష, పెడుతున్న థంబ్‌నెయిల్స్ కేసీఆర్‌ను గాని, టీఆరెస్ పార్టీని గాని, తెలంగాణను కాని ఏమీ చేయలేవు. 

ఈ ప్రాపగాండా వెనకున్న కుట్రల సారాంశం మొత్తాన్ని కేవలం రెండే రెండు పదాల్లో చెప్పవచ్చు... కేసీఆర్‌ను దించాలి!   

మొన్నటి రెండున్నర గంటల ప్రెస్‌మీట్‌ ద్వారా కేసీఆర్ మెరిపించిన మెరుపులకి దిమ్మతిరిగిన ఈ నెగెటివ్ ప్రాపగాండా శక్తులు ఏం చేయలేక మరింతగా రెచ్చిపోతాయి. అంటే, వారి అధమాధమ స్థాయినే కొనసాగిస్తూ, మరింత పాతాళంలోకి వెళ్తాయన్నమాట!    

 

అంతే తప్ప, ఆ రెండున్నర గంటల ప్రెస్‌మీట్‌లో - కేంద్ర బడ్జెటా్‌ను ఉతికి ఆరేస్తూ, కేసీఆర్ లేవనెత్తిన నూటొక్క పాయింట్స్‌లో ఏ ఒక్క పాయింట్‌కైనా వీళ్ళు సరైన సమాధానం ఇవ్వగలరా? 

వారివల్ల కాదు. వారికేం తెలియదు.  

ఇంకేం చేయగలరు? షరా మామూలే. (మమ్మల్ని) కుక్కలు అన్నాడు, ఊర కుక్కలన్నాడు, పిచ్చి కుక్కలన్నాడు. దిమాక్ లేదన్నాడు. ఎట్సెట్రా ఎట్సెట్రా. అసలు సబ్జెక్టు మాత్రం శూన్యం. 

కేసీఆర్ అభిమానులు, నిఖార్సయిన తెలంగాణవాదులు, తెలంగాణ బిడ్దలు, తెలంగాణ ప్రేమికులు... రాష్ట్రంలోని రాజకీయాలతో పాటు, దేశంలోని రాజకీయాలను కూడా కొంతయినా పట్టించుకోవల్సిన సమయం వచ్చేసింది. 

ముఖ్యంగా ఒక భారీ లక్ష్యంతో, ఢిల్లీలో జెండా ఎగురవేసే దిశగా, మన కేసీఆర్ అడుగులు ముందుకు కదులుతున్న ఈ తరుణంలో - నిరాసక్తంగా ఉన్న తెలంగాణ ప్రేమికుల కలాలు, గళాలు అన్నీ మేల్కొని, ఏకమై, జూలు విదిలించాల్సిన అవసరం చాలా ఉంది.  

When politics decides your future, decide what your politics should be. 

జాగో తెలంగాణ!

***

(Published in Namasthe Telangana on 4th Feb 2022)