Thursday, 31 December 2015

2015 .. ఇప్పుడొక జ్ఞాపకం!

చాలా గ్యాప్ తర్వాత డైరెక్టర్‌గా మళ్లీ  ఒక సినిమా తీసి రిలీజ్ చేశాను. అదీ - ఇండియా, యు కె ల్లో.

స్విమ్మింగ్‌పూల్!

శ్రీ శ్రీ మూవీ క్రియేషన్స్, శ్రీ శ్రీ ఇంటర్నేషనల్ అధినేత అరుణ్ కుమార్ గారి సంకల్పం, సహకారం నాకు ఈ విషయంలో బాగా తోడ్పడ్డాయి.

స్విమ్మింగ్‌పూల్ రిలీజ్ తేదీని 40 రోజులముందే ప్రకటించాను. మాకున్న పరిమిత రిసోర్సెస్‌తోనే - ఆ తేదీకే - తెలంగాణ, ఆంధ్రప్రదేశ్‌లలో భారీగానే రిలీజ్ చేశాను. ఇది చిన్న సినిమాల విషయంలో అంత ఈజీ కాదు. ఆమాటకొస్తే, కోట్లు పెట్టి తీసిన  సినిమాలు కూడా ఎన్నో అసలు రిలీజ్‌కు నోచుకోక ఇంకా అలా పడిఉన్నాయి. అది వేరే విషయం.

ఈ అనుభవంతో నా తర్వాతి సినిమా రిలీజ్ డేట్‌ను షూటింగ్ ప్రారంభం రోజే ప్రకటించగల ఆత్మవిశ్వాసం నాలో మరింతగా పెరిగింది.

సినిమా హిట్టా, ఫట్టా అన్నది ఓ పెద్ద సబ్జెక్టు. దాన్ని గురించి ఇక్కడ చర్చించడంలేదు. దాని వెనక ఎన్నో కారణాలుంటాయి. ఎప్పుడూ ట్రాక్‌మీద లైవ్‌గా లైమ్‌లైట్‌లో ఉండటం అనేది చాలా ముఖ్యం. అది ఈ సినిమాతో నేను సాధించగలిగాను.

కట్ టూ ది అదర్ సైడ్ ఆఫ్ సినిమా - 

వ్యక్తిగతంగా, వృత్తిపరంగా, ఆర్థికంగా .. సమస్యలూ, సంఘర్షణ సమాంతరంగా 2015 అంతా వెంటాడాయి. షోబిజినెస్ కాబట్టి అంతా బాగున్నట్టే ఉండాలి. ఉన్నాను. దటీజ్ సినిమా! ఈ విషయంలో కొందరు స్నేహితులు, శ్రేయోభిలాషులకు ఇబ్బంది కలిగించాను. సినీఫీల్డులో ఎప్పుడూ ఉండే అనిశ్చితి వల్లనే తప్ప ఇది కావాలని చేసింది కాదు అని వారికీ తెలుసు. అయినా - బాధ్యత బాధ్యతే.

జీవితంలో ఏ తప్పైనా చేయొచ్చు కానీ, అప్పు మాత్రం చేయకూడదన్న వాస్తవాన్ని 2015 లో మరింత బాగా అర్థం చేసుకోగలిగాను. కానీ, భారీ సక్సెస్‌లు ఇచ్చిన పెద్ద పెద్ద స్టార్ డైరెక్టర్లకే ఇది తప్పలేదు. నేనెంత!

కట్ బ్యాక్ టూ సినిమా - 

స్విమ్మింగ్‌పూల్ సినిమా విషయంలో నా సినిమాటోగ్రాఫర్ మిత్రుడు వీరేంద్రలలిత్, హీరో అఖిల్ కార్తీక్, ఇతర ఆర్టిస్టులు, టెక్నీషియన్లంతా నాకు బాగా సహకరించారు.

ప్రదీప్‌చంద్రను స్విమ్మింగ్‌పూల్ చిత్రం ద్వారా మ్యూజిక్ డైరెక్టర్‌గా పరిచయం చేయడం వ్యక్తిగతంగా నాకెంతో సంతృప్తినిచ్చిన విషయం.

మా రష్యన్ ప్రొఫెసర్ మాధవ్ మురుంకర్, కామేశ్వర రావు, కె జె దశరథ్, శీను6ఫీట్, ఐశ్వర్య, బ్రాహ్మిణి లతోపాటు హీరోయిన్ ప్రియ వశిష్టను ఈ చిత్రం ద్వారా వెండితెరకు పరిచయం చేశాను. రష్యన్ ఇంటర్నేషనల్ మోడల్ కాత్య ఐవజోవాను ఈ చిత్రం ద్వారా ఐటమ్ డాన్సర్‌గా పరిచయం చేశాను.

ఈ సినిమాలో నటించిన మిత్రుడు 'జబర్దస్త్' రచ్చ రవి, ఈ సినిమా రిలీజ్ తర్వాతవరకు కూడా ఇచ్చిన కోపరేషన్ గురించి కూడా ఇక్కడ ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించడం నా బాధ్యత.

అలాగే, యు ఎస్ లో నా ఆత్మీయ మిత్రుడు సదానందం భరత నా కోసం, ఈ సినిమాకోసం చాలా శ్రమ తీసుకోవడం మరో గొప్ప విశేషం.    

దాదాపు ఒక దశాబ్దం క్రితం నేను కోల్పోయిన క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్‌ను తిరిగి సంపాదించుకొనే క్రమంలో మొన్నటి స్విమ్మింగ్‌పూల్ సినిమా నా ఫస్ట్ స్టెప్ గా భావిస్తున్నాను. 2016 లో ఈ పరంపర ఇక మరింత వేగంగా కంటిన్యూ అవుతుంది.

అయితే - సినిమా ఒక్కటే జీవితం కాదు. సినిమా అవతల కూడా లైఫ్ ఉంది. ఆ లైఫ్ కూడా చాలా ముఖ్యం అన్న వాస్తవం ఎప్పుడూ వాస్తవమే. ఈ వాస్తవాన్ని నేను అశ్రధ్ధ చేయదల్చుకోలేదు. మర్చిపోదల్చుకోలేదు.  

Wednesday, 23 December 2015

ఫేస్ లేని ఫేస్‌బుక్ ఫ్రెండ్స్!

జకెర్‌బర్గ్ పెట్టిన లిమిట్ 5000 టచ్ అయ్యాక గానీ తెలియలేదు .. ఫేస్‌బుక్ లో ఫ్రెండ్స్ ఎంత తక్కువుంటే అంత మంచిదని!

ఏదో .. యాడ్ రిక్వెస్ట్ పెట్టినవాళ్లెందరినీ ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా, వారిని డిసప్పాయింట్ చెయ్యలేక, యాడ్ చేసుకున్నాను.

కానీ, చాలా చిత్రమైన ఎక్స్‌పీరియన్స్ అది.

కొన్ని ఫ్రెండ్ రెక్వెస్టులొస్తాయి. సమ్ సుబ్బారావ్ అని పేరుంటుంది. అక్కడ ప్రొఫైల్ ఫోటోలో, కవర్ ఫోటోలో మాత్రం ఏ ప్రభాసో, పవన్ కల్యాణో ఉంటాడు! కొందరి పేర్లు అసలు ఉండటమే చిత్రంగా ఉంటాయి. న్యూటన్, టింగ్ టాంగ్, టఫ్ గై, బులెట్ కిక్ .. ఇలా ఉంటాయి. ప్రొఫైల్ ఫోటోలో ఏ విప్లవకారుడో, ఇంకే అర్థంలేని ఫోటోనో, అసలు ఫేస్ కనిపించని ఫోటోనో ఉంటుంది.

ఇక కొందరు ఆడాళ్లు, అమ్మాయిల విషయం మరీ గమ్మత్తుగా ఉంటుంది. వీరిలో దాదాపు 90% పేర్లు నిజం కావనిపిస్తుంది. హరి హరిణి, సిని హాసిని, సుని సునీత, ఆ పండు, ఈ పండు .. ఇలా ఉంటాయి పేర్లు. ప్రొఫైల్ పిక్చర్లో సమంత, నందిత, రకుల్‌ప్రీత్ ఉంటారు!

తమ ఐడెంటిటీని ఓపెన్‌గా చెప్పుకోలేని ఇలాంటి ఎఫ్ బి ఫ్రెండ్స్ "ఎబౌట్"లో కూడా ఏముండదు. జస్ట్ శూన్యం!

ఎవరో ఏంటో తెలీని ఇలాంటి ఫోర్స్‌డ్ ఎడాలిసెంట్స్ అసలు మన ఫేస్‌బుక్‌లో అవసరమంటారా?

5000 టచ్ అయ్యాకగానీ ట్యూబ్‌లైట్ వెలగలేదు .. :) 

Saturday, 12 December 2015

తెలుగు ఇండస్ట్రీ, 2 స్కూళ్లు!

ఓ గుప్పెడు టాప్‌స్టార్స్, ప్రొడ్యూసర్లు, డైరెక్టర్లు .. వారి కుటుంబాలు, వారసులు. ఇదొక స్కూలు. ఈ స్ఖూల్లో ఎవరికి వాళ్లకే ఫిక్స్‌డ్‌గా లాబీలుంటాయి. ఆ లాబీలు దాటుకొని ఓ కొత్త డైరెక్టర్ ఈ స్కూళ్లోకి ప్రవేశించడం చాలా అరుదు. అసాధ్యం. ఈ స్కూల్‌తో సంబంధం లేకుండా బయట ఏదయినా పెద్ద హిట్ ఇచ్చినప్పుడే ఇక్కడ కొత్తవాళ్లకు ఎంట్రీ సాధ్యమౌతుంది.

ఇది పక్కా ట్రెడిషనల్ స్కూల్.

రెండో స్కూల్ పూర్తిగా ఇండిపెండెంట్ స్కూల్. ఆర్‌జివి, శేఖర్ కమ్ముల లాంటి డైరెక్టర్లు ఈ కేటగిరీలోకొస్తారు. ఎవరినో దృష్టిలో పెట్టుకొని కాకుండా, అనుకున్నట్టుగా సినిమా తీస్తూ వీళ్లకంటూ ఒక బ్రాండ్ క్రియేట్ చేసుకుంటారు.

ఇది పూర్తిగా ఒక అన్‌ట్రెడిషనల్ స్కూల్.

వీళ్లు క్రియేట్ చేసుకున్న బ్రాండ్‌ని బట్టి వీళ్లకు అప్పుడప్పుడూ ట్రెడిషనల్ స్కూల్లోని హీరోలు, నిర్మాతలతో సినిమాలు తీసే అవకాశముంటుంది.

కట్ టూ నా స్కూల్ -

హీరోలకోసం ప్రత్యేకంగా రాసుకొన్న బౌండెడ్ స్క్రిప్టులు చంకలో పెట్టుకొని, ఎలాంటి గ్యారంటీలేని ఈ ట్రెడిషనల్ స్కూళ్ల చుట్టూ ఏళ్లతరబడి తిరగడం నాకు కుదరని పని. ఎందుకంటే సినిమానే నా జీవితం కాదు. దాన్ని మించిన జీవితం బయట ఎంతో ఉంది.

సినిమాలపట్ల అమితమైన ప్యాషన్ ఉన్న కొత్త ఆర్టిస్టులు, టెక్నీషియన్లు, నిర్మాతలను నేనే క్రియేట్ చేసుకుంటాను. వారికోసం నా అన్వేషణ నిరంతరం కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. అలా అన్నీ కుదిరినప్పుడే సినిమా తీస్తాను.

తక్కువ బడ్జెట్‌లో, అతి తక్కువ షూటింగ్ డేస్‌లో సినిమా తీసి క్లిక్ కావడమే నాకిష్టం. చెప్పాలంటే - కొంచెం అంట్రెడిషనల్, కొంచెం అగ్రెసివ్ కూడా.

ఇదే నా స్కూల్ ..   

Friday, 11 December 2015

9 మినిట్ బ్లాగింగ్!

ఇకనుంచీ నా బ్లాగ్‌పోస్టుల్లో అనవసరపు "ఇంట్రో"లుండవు. "కట్ టూ"లుండవు. ఉంటే గింటే ఒకే ఒక "కట్ టూ" ఉంటుంది. దాంతర్వాత ఒకే ఒక్క వాక్యంలో బ్లాగ్ పోస్ట్ ముగుస్తుంది. అంటే - ఓ రకంగా - అది "కట్ టూ ఫినిషింగ్" అన్నమాట!

అరుదుగా ఎప్పుడో ఒకసారి భారీ సైజులో నేనేదైనా బ్లాగ్ పోస్ట్ రాయొచ్చుగానీ, ఇకనుంచీ నా బ్లాగ్ పోస్టులన్నీ సుమారు 10-12 లైన్లలోనే  "టిడ్‌బిట్స్" సైజులో ఉంటాయి.

మినీ బ్లాగ్ పోస్టులన్నమాట!

నేను సినిమాల్లో ఉన్నంతకాలం, "నగ్నచిత్రం"లో పోస్టులన్నీ దాదాపు సినిమాలకు, క్రియేటివిటీకి సంబంధించినవే అయ్యుంటాయి.

ఈ 9 మినిట్ బ్లాగింగ్ గురించి అప్పట్లో అనుకున్నానుగానీ, కొనసాగించలేకపోయాను. కానీ, ఇప్పుడు నేనే దీన్ని తప్పనిసరి చేసుకుంటున్నాను.

ఏదో ఒకటి రాసే నాకత్యంత ప్రియమైన హాబీని నేనే కిల్ చేసుకోదల్చుకోలేదు.

రాయడం అనేది ఒక ఎడిక్షన్ నాకు. ఒక రిలాక్స్. ఒక రిలీఫ్. ఒక మెడిటేషన్. ఒక ఆనందం.

సో, బ్యాక్ టూ మై 9 మినిట్ బ్లాగింగ్ ..  

Wednesday, 11 November 2015

నా బ్లాగింగ్ ఎందుకు స్లో అయ్యింది?

ఏదో కొంచెం స్లో అవుతుందనుకున్నాను కానీ, మరీ ఇంతలా నెలకు కేవలం ఓ 5, 6 పోస్టుల స్థాయికి పడిపోతుందనుకోలేదు!

నా కొత్త సినిమాల ప్లానింగ్, మీటింగ్స్, అగ్రిమెంట్లు, కమిట్‌మెంట్లు వంటి అన్నో అతిముఖ్యమైన పనుల్లో పూర్తిగా మునిగిపోయి పిచ్చి బిజీగా ఉంది లైఫ్.

కట్ టూ నాణేనికి మరోవైపు - 

పైన చెప్పిన బిజీ షెడ్యూల్ కారణంగానే నిజంగా ఏమీ రాయలేకపోతున్నానా? నాకెంతో ఇష్టమైన ఒక హాబీని, థెరపీని నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నానా?

దీన్ని కేవలం ఒక 10 శాతం కారణంగానే నేను ఒప్పుకుంటాను.

ఎన్ని వ్యక్తిగతమైన, ఆర్థిక, వృత్తిపరమైన వత్తిళ్లు ఉన్నా - ఒక మెడిటేషన్ ప్రక్రియలా కనీసం ఓ పది నిమిషాలు ఏదో ఒకటి రాయగల శక్తి, ఓపిక, ఇష్టం నాకున్నాయి.

అయినా ఆ పని చేయటంలేదు, చేయలేకపోతున్నాను అంటే ఇంకేదో కారణం ఉండాలి.

ఉంది.  

2016 చివరివరకు, ఎన్ని వీలైతే అన్ని ఫీచర్ ఫిలిం ప్రాజెక్టులను సెట్ చేసుకుంటున్నాను. వచ్చే 365 రోజులూ చాలా చాలా బిజీగా ఉండేట్టు చూసుకుంటున్నాను.

ఈ స్టేజ్‌లో ఇప్పుడిది చాలా అవసరం నాకు.

నాకున్న అతికొద్దిమంది ఆత్మీయ మిత్రులలో ఒకరిద్దరితో నాకున్న ఒకటిరెండు కమిట్‌మెంట్‌లు, నా కుటుంబం, నా బాధ్యతలు, నా వ్యక్తిగత క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్ - ఇప్పుడు ప్రతి క్షణం నా ఫోకస్ అంతా ఇదే.

వీటి మీదే.

ఇదే ఆర్డర్‌లో.

ఈ ఫోకస్‌ను పక్కనపెట్టి ఒక పది నిమిషాలు బ్లాగ్ రాసినా, దానికొక ప్రయోజనం ఉండాలి. ఆ ప్రయోజనం నా ఫోకస్‌తో కనెక్ట్ అవ్వాలి. అందుకే ఈ మధ్య నేను బ్లాగ్ రాయడం చాలా స్లో అయ్యింది.

నా ఫేస్‌బుక్ టైమ్‌లైన్‌లో చాలా కొటేషన్లు, పోస్ట్‌లు నాకోసం నేను పోస్ట్ చేసుకున్నట్తే .. ఈ బ్లాగ్ పోస్ట్ కూడా నాకోసం నేను రాసుకున్నది.

ఇది సంజాయిషీ కాదు. స్వీయ అంతరంగ విశ్లేషణ.  

Thursday, 29 October 2015

ఆడిషన్స్ క్లారిటీ! చివరిసారిగా ..

ఒక మైక్రో బడ్జెట్ సినిమా అంటే దానికి 101 లిమిట్స్ ఉంటాయి. ప్రొడక్షన్ ఖర్చులపరంగా, క్రియేటివిటీపరంగా కూడా.

భారీ మనీ వగైరా అన్నీ టైమ్‌కు సమకూర్చుకోవడం అన్న భారీ టెన్షన్‌ల గురించి అసలింక చెప్పలేం.

అదో మాయ.

ఇలాంటి చిన్న సినిమాల జోనర్ ఏదయినా కావచ్చు - ప్రేమకథ, యూత్ ఎంటర్‌టైనర్, కామెడీ, హారర్ .. ఏదైనా కానీండి. ఒక సినిమాలో హీరో హీరోయిన్లు, ఇతర ప్రధానపాత్రలు అన్నీ కలిపి కేవలం ఒక 10-12 కు మించి ఉండే అవకాశం లేదు. కొన్ని సీన్లలో ఇంకో రెండో మూడో చిన్నా చితకా కేరెక్టర్స్ కూడా ఉండే అవకాశముంటుంది.

అంటే - ఈ సినిమాలో మొత్తం కలిపి ఒక 15 కేరెక్టర్లను మించి ఉండే అవకాశం లేదు. ఉండదు.

ఈ 15 కేరెక్టర్లలో కనీసం 50% కొద్దిగా తెలిసిన ఫేస్ లున్న అప్‌కమింగ్ ఆర్టిస్టులను, మిగిలిన 50% పూర్తిగా కొత్తవాళ్లను తీసుకోనే ప్రయత్నం చేస్తాము. మార్కెట్ అవసరాల దృష్ట్యా ఇది మాకు తప్పనిసరి.

ఈ లెక్కన - కేవలం ఒక 6 లేదా 7 కేరక్టర్లకోసం మాత్రమే ఆడిషన్స్ ఉంటాయి. ఇది మీరంతా గమనించి అర్థం చేసుకోవాల్సిన వాస్తవం.

కట్ టూ అసలు పాయింట్ - 

"నాకు చాన్స్ ఇవ్వండి," "ఇంకా ఆడిషన్స్ ఎప్పుడు", "నాకు చాలా కష్టాలున్నాయి మీరెలాగయినా చాన్సివ్వాలి" .. వంటి నానా రకాల మెసేజ్‌లు నా ఫేస్‌బుక్ లో రోజుకి కనీసం 100 కి పైగా వస్తున్నాయి. ఇలా పెట్టవద్దని నేను ఇంతకుముందు ఎన్నిసార్లు విన్నవించినా ఇదే జరుగుతోంది.

అసలు తప్పంతా నాదేనని అర్థమయ్యిందిప్పుడు. "కొత్తవాళ్లను ఇంట్రొడ్యూస్ చేస్తున్నాము..ఆడిషన్స్ ఉంటాయి" అని ఒక్కసారి చెప్పడం పొరపాటయిపోయింది.

సినిమా చిన్నది కావొచ్చు. పెద్దది కావొచ్చు. అందులో ఒక చిన్న పాత్ర వేయడానికయినా "చాన్స్ దొరకడం" అన్నది మాత్రం అంత చిన్న విషయం కాదు. పైన చెప్పిన ఎన్నో తలనొప్పులు, టెన్షన్స్ మాకుంటాయి. ఔత్సాహికులకు ఎంతో కాంపిటిషన్ ఉంటుంది.

ఇదంతా ఎందుకు చెప్తున్నానంటే - ఇక మీరు ఆడిషన్స్ విషయం పూర్తిగా మర్చిపోండి. దానికి సంబంధించి ఎలాంటి మెసేజ్‌లు నాకు పెట్టకండి. దీనికి సంబంధించి నేను స్వయంగా ఏదయినా యాడ్ పోస్ట్ చేసినప్పుడే ఆడిషన్స్ ఉన్నట్టు లెక్క. అప్పుడు ఆ యాడ్ ను ఫాలో కండి. అన్ని వివరాలూ అందులోనే ఉంటాయి.

కట్ టూ మరో ముఖ్యమైన పాయింట్ - 

నాకు మెసేజ్ లు పెట్టినంత మాత్రాన మీరు సెలెక్ట్ అవరు. స్క్రిప్ట్ లో ఉన్న పాత్రకు మీరు బాగా సరిపోవాలి. ఆ రేంజ్ టాలెంట్ మీలో ఉండాలి.

అంతే.

మిగిలిన ఏ విషయాలూ కౌంట్ కావు. ఇదే వాస్తవం.

సో, ఇంక మెసేజ్ లు పెట్టడం పూర్తిగా మర్చిపోండి. దీనివల్ల ముఖ్యమైన నా మెసేజ్‌లెన్నిటినో నేను మిస్ అయిపోతున్నాను. చాలా సమయం వృధా అయిపోతోంది.

అయినా అలాగే పంపిస్తే, నాకున్నది ఒక్కటే దారి.

జస్ట్ అన్‌ఫ్రెండ్ చెయ్యడం! 

Sunday, 4 October 2015

చివరాఖరికి స్పిరిచువాలిటీ!

నిన్న సాయంత్రం ఓ 20 నిమిషాలపాటు ప్రముఖ రచయిత, కవి .. కొనకంచి గారితో ఫోన్లో మాట్లాడాను.

హిపోక్రసీ లేని ఆయన "ఎ కె 47 టైప్" రైటింగన్నా, టాకింగన్నా నాకిష్టం.

నిన్న మా ఫోన్ టాక్ సబ్జెక్ట్: స్పిరిచువాలిటీ!  

1926 లో చలం "మైదానం" రాశాడు. నా ఫేవరేట్ ప్రపంచస్థాయి రచయితల్లో చలం ముందు వరసలో ఉంటాడు. ఆకాలంలోనే ఆయన రాయగలిగిన ఆ అందమైన తెలుగు శైలిని ఇప్పుడు 2015 లో కూడా ఎవ్వరూ రాయడం లేదన్నది నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయం.

అలాంటి చలం .. ఆరోజుల్లోనే .. ఎంత అగ్రెసివ్, ఎంత అన్‌ట్రెడిషనల్ టాపిక్స్ పైన రచనలు చేశాడో అందరికీ తెలిసిందే. ఆ టాపిక్స్ అప్పుడే కాదు, ఇప్పటి మన హిపోక్రసీ నేపథ్య సమాజంలో కూడా సంచలనాత్మకమైనవే!

అలాంటి రచయిత కూడా చివరికి స్పిరిచువాలిటీ అంటూ రమణ మహర్షి ఆశ్రమం చేరాడు.

ఇలాంటి ఉదాహరణలు కనీసం ఒక వంద ఇవ్వగలను నేను.

లైఫ్ అంతా ఉవ్వెత్తు కెరటాల్లా రకరకాలుగా ఎగిసిపడి, మిడిసిపడి, యుధ్ధాలు చేసి, దేన్నీ లెక్కచేయకుండా ఎన్నోరకాలుగా ఎంజాయ్ చేసి, చివరాఖరికి వచ్చేటప్పటికి స్పిరిచువాలిటీ అంటారెందుకు అన్నది నా హంబుల్ కొష్చన్!  

దానికి కొనకంచి గారిచ్చిన సమాధానం నాకు బాగా నచ్చింది. అదేంటన్నది ఇక్కడ బ్లాగ్ లో రాయడం కొంచెం కష్టం.

అయితే, కొనకంచి గారు ఈ మధ్యే, ఇదే టాపిక్ పైన తన ఫేస్‌బుక్ లో ఏదో పోస్ట్ చేశారట. వీలయితే చూడండి. నేనూ చూస్తాను. షేర్ చేస్తాను.

కట్ టూ 1001 ఉదాహరణ -

ఇప్పటిదాకా అనుకున్న ఈ స్పిరిచువల్ "ట్రాన్స్‌ఫార్మేషన్" కేవలం క్రియేటివ్ రంగాలవారిలోనే వస్తుందని కాదు. చరిత్రలో అలెక్జాండర్ వంటి రారాజు నుంచి, సాధారణ రొటీన్ మనుషుల విషయంలోనూ జరుగుతుంది.

ఈ లెక్కన నేనిందాక న్నట్టు 100 ఉదాహరణలు కాదు. 1000 ఉదాహరణలు కూడా ఇవ్వగలను. వెయ్యిన్నొక్క ఉదాహరణ కూడా నాదగ్గర రెడీగా ఉంది.

అది ఎవరని మాత్రం ఇప్పుడే నన్నడక్కండి ప్లీజ్ ..

Tuesday, 22 September 2015

ఒక సంవత్సరంలో 10 సినిమాలు డైరెక్ట్ చేసి రిలీజ్ చేయగలరా?

అవును. చేయొచ్చు అని 1980 లోనే నిరూపించారు దర్శకరత్న దాసరి నారాయణరావు గారు.

అంటే నెలకి ఒక సినిమా కంటే ఎక్కువే!

అలాగని ఏదో చుట్టచుట్టి అవతపడేసిన సినిమాలు కావవి. వాటిల్లో కనీసం 80% సినిమాలు హిట్లు, సూపర్ హిట్లు, సిల్వర్ జుబ్లీలు.

స్వప్న, శ్రీవారి ముచ్చట్లు, సర్కస్ రాముడు, సర్దార్ పాపారాయుడు, సీతారాములు మొదలైనవి ఆ లిస్ట్ లోనివే!

ఇంకో విశేషం ఏంటంటే - ఈ 10 సినిమాల్లో 2 హిందీ సినిమాలు కూడా ఉన్నాయి!

జ్యోతి బనే జ్వాల, యే కైసా ఇన్సాఫ్.

నిజంగా గురువుగారికి వందనం .. అభివందనం!

ఆయన రికార్డుల గురించి, ఆయన గురించి ఒక పుస్తకమే రాయొచ్చు.

కట్ టూ 2015 - 

ఫిలిం నెగెటివ్ తో సినిమాలు చేసిన ఆ రోజుల్లో - ఎడిటింగ్ నుంచి, ప్రతి ఒక్క శాఖలో పని చాలా ఎక్కువే. ఒక్కొక్క ఫిలిం ముక్క చేత్తో పట్టుకొని చూస్తూ, అతికించాల్సిన రోజులవి. ప్రతి చిన్న ట్రాన్సిషన్స్‌కు కూడా గంటలకి గంటలు, రోజులకి రోజులు మాన్యువల్‌గా పని చేసిన రోజులవి.

అలాంటి రోజుల్లోనే, నెలకో సినిమా చేసి రిలీజ్ చేయగలిగినప్పుడు .. ఇంత అడ్వాన్స్‌డ్ డిజిటల్ టెక్నాలజీ వచ్చిన ఈ రోజుల్లో ఒక్కో సినిమాకు సంవత్సరాలు పడుతుండటం నిజంగా విచారకరం.

గ్రాఫిక్ వర్క్‌లతో తీసే మాగ్నమ్ ఓపస్ ల గురించి నేను మాట్లాడ్డం లేదు. మామూలు మెయిన్ స్ట్రీమ్ కమర్షియల్ సినిమాల గురించి మాట్లాడుతున్నాను.

అదంతే. దీనికి వంద రీజన్స్ చెప్తారు.

ఈ పాయింటాఫ్ వ్యూలో .. నాకు తెలిసినంతవరకు, ఇప్పటి తెలుగు దర్శకుల్లో టెక్నికల్‌గా మంచి క్వాలిటీతో, వెరైటీ సబ్జెక్ట్స్‌తో, సూపర్ టైటిల్స్‌తో, ఫాస్ట్ గా సినిమాలు చేస్తున్న దర్శకులు ఇద్దరే ఇద్దరు.

పూరి జగన్నాధ్. ఆర్ జి వి.

హిట్లూ, ఫ్లాపులూ అందరికీ ఉంటాయి. టెక్నాలజీతోపాటు మనం ఎంత ఫాస్ట్‌గా మూవ్ అవుతున్నామన్నదే ఇక్కడ పాయింట్.   

Monday, 21 September 2015

క్రాస్‌రోడ్స్‌లో సినిమా పడితేనే సినిమానా?

"..మన చిన్న సినిమాల దౌర్భాగ్యం ఎమిటంటే మనకింతకంటే మంచి థియేటర్లు రెగ్యులర్ షోస్ కి దొరకవు. అందుకని చిన్న సినిమాలు రెగ్యులర్ షోస్ కాన్సెప్ట్ మానుకోవాలి. మల్టిఫ్లెక్స్ లల్లొ ఒక షొ దొరికినా చాలు, వీలైనన్ని ఎక్కువ మల్టిఫ్లెక్స్ లల్లో విడుదల చేసుకోవడం మంచిది!" -- రామ్‌కుమార్ భరతం

"అసలు క్యూబ్ వాళ్లు ఏం చేస్తున్నట్టు?" అని మొన్న నేను రాసిన ఒక బ్లాగ్ కి కామెంట్ చేస్తూ - ఫిల్మ్ లవర్, ఫిల్మ్ క్రిటిక్ రామ్‌కుమార్ గారు రాసిన కామెంట్‌లోని చివరి ముక్కనే కోట్ చేస్తూ ఇది రాస్తున్నాను.

దాదాపు ఓ రెండువారాల క్రితం అనుకుంటాను. ఇదే పాయింట్ మీద నేనూ, మా మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ ప్రదీప్ చాలాసేపు మాట్లాడుకున్నాము.

క్రాస్‌రోడ్స్‌లో థియేటర్ దొరకటం లేదు అనో, రెంట్లు కట్టలేమనో బాధపడుతూ చేసిన తప్పుల్నే మళ్ళీ మళ్ళీ చేయడం వృధా. వీలైనన్ని ఎక్కువ సెలెక్టెడ్ సెంటర్లలోని మల్టిప్లెక్స్‌లలో కేవలం రోజుకి ఒక్క షో చొప్పున ఏర్పాటుచేసుకొని సినిమా రిలీజ్ చేసుకున్నా చాలు అన్నది నా ఉద్దేశ్యం.

ఈ పని చేయడం కోసం ప్రత్యేక దళారులో, తలారులో ఎవ్వరూ అవసరం లేదు. ఎవ్వరి మాయమాటలకో తెలిసీ లొంగిపోవాల్సిన అవసరం అంతకన్నా లేదు. ప్రొడ్యూసర్, డైరెక్టర్ స్వయంగా మల్టిప్లెక్స్‌లను కాంటాక్ట్ చేసి బుక్ చేసుకోవచ్చు. అంత సింపుల్.

941 సీట్ల పురాతన కాలపు గోడౌన్ థియేటర్లకంటే ఇవి చాలా చాలా బెటర్.

ప్రేక్షకులకు లేటెస్ట్ టెక్నాలజీ సినిమా అనుభూతినివ్వొచ్చు. ఆ తర్వాత, సినిమాలో ఏమాత్రం స్టఫ్ ఉన్నా ప్రేక్షకులు ఆదరిస్తారు. థియేటర్లు అవే పెరుగుతాయి. పైగా, ఇలా చేయడం ద్వారా చిన్న సినిమాల అతి ప్రధాన సమస్య ఒకటి సులభంగా పరిష్కారమవుతుంది.

మార్కెట్‌లో ఒక బ్రాండ్ క్రియేట్ చేసుకొనేవరకూ ఏ చిన్న సినిమా ప్రొడ్యూసర్‌కయినా, డైరెక్టర్‌కయినా ఈ శ్రమ తప్పదు.

రామ్‌కుమార్ గారి లాంటి సీనియర్‌లు ఇంత మోడర్న్‌గా ఆలోచిస్తోంటే, యూత్ అనుకున్నవాళ్లు మాత్రం ఇంకా పాత కాలపు ఆలోచనలకే అతుక్కుపోయి ఉండటం నిజంగా బాధాకరం.  

Wednesday, 16 September 2015

అసలు క్యూబ్ వాళ్లు ఏం చేస్తున్నట్టు?

నా సినిమా థియేటర్లో నడుస్తుండగా ఈ టాపిక్ పైన బ్లాగ్ రాస్తానని అసలు నేను అనుకోలేదు.

కానీ రాయక తప్పడం లేదు.

ఈ సమస్య వల్ల నేరుగా సఫర్ అయినవాణ్ణయి ఉండీ .. నేను దీని గురించి రాయకపోతే .. అంతకంటే ఫూలిష్‌నెస్ ఇంకోటి ఉండదు. అందుకే రాస్తున్నాను.

కనీసం, దీన్ని చదివిన మా సినిమావాళ్లు కొందరయినా ముందు ముందు జాగ్రత్తపడతారనీ, పడాలనీ నా ఉద్దేశ్యం.

డిజిటల్ ఫిలిం మేకింగ్ వచ్చాక, సినిమా థియేటర్లకు ఫిల్మ్ రీళ్ల డబ్బాలు వెళ్లే పాతరాతియుగానికి తెరపడింది. అయినా - మనవాళ్ళు ఇంకా ఆ భ్రమలోనే ఉన్నారు. ఆ వాసనలు వదళ్లేదు. అప్పటి పధ్ధతిలోనే పని చేస్తున్నారు. లేదా, అప్పటి పధ్ధతిలోనే పని తప్పించుకుంటున్నారు.

కోట్లు కుమ్మరించి సినిమాలు తీసి, తమ సినిమాలను థియేటర్లకు  పంపుతున్న నిర్మాతల, డైరెక్టర్ల, ఆర్టిస్టుల జీవితాలతో ఆడుకుంటున్నారు!

కట్ టూ క్యూబ్ -

డిజిటల్ ఫిల్మ్ మేకింగ్ పధ్ధతి వచ్చాక, ఇప్పుడు థియేటర్లకు ఫిలిం రీళ్ల డబ్బాలు వెళ్లవు. క్యూబ్, యు ఎఫ్ వో, పి ఎక్స్ డి, స్క్రాబుల్ వంటి డిజిటల్ ఫార్మాట్స్ ద్వారా సినిమా హాల్స్‌లో సినిమాలు ఆడతాయి. వీటిగురించి ఇంతకంటే వివరంగా చెప్పడం అనేది ఇప్పుడు మనం చర్చిస్తున్న టాపిక్ కు అనవసరం. సో, డైరెక్టుగా పాయింటుకొస్తున్నాను.

తెలంగాణ, ఆంధ్ర ప్రదేశ్ లలో ఉన్న థియేటర్లలో ఎక్కువ భాగం క్యూబ్, యు ఎఫ్ వో సిస్టమ్‌ల ద్వారానే నడుస్తున్నాయి.

మొన్న మేము రిలీజ్ చేసిన స్విమ్మింగ్‌పూల్ చిత్రం నడుస్తున్న మెయిన్ థియేటర్ ఆర్ టి సి క్రాస్ రోడ్స్ లో ఉన్న శ్రీ మయూరి. అలాగే - సిటీలో, ఉప్పల్ లో ఉన్న సినీ స్క్వేర్ మల్టీప్లెక్స్ లో కూడా స్విమ్మింగ్‌పూల్ రిలీజయింది. ఈ రెండు థియేటర్లలోనూ ఉపయోగిస్తున్న ప్రొజెక్టర్ సిస్టమ్ ఒక్కటే.

క్యూబ్.

శ్రీ మయూరిలో సినిమా కనీసం ఒక 30% డిమ్‌గా కనిపిస్తుంది. డిటిఎస్ సిస్టమ్ కూడా పరమ చెత్తగా కేవలం ఒక్కవైపే పనిచేస్తోంది. ఇందులో ఎంత కొత్త సినిమా వేసినా - దాన్ని చూస్తున్న ప్రేక్షకులకు "ఇది ఏ కాలం నాటి సినిమారా బాబూ" అనిపిస్తుంది.

మరోవైపు, అదే క్యూబ్ సిస్టమ్ ద్వారా నడుస్తున్న ఉప్పల్ లోని సినీ స్క్వేర్ మల్టిప్లెక్స్ లో మాత్రం - సినిమా ఒక ఆడియోవిజువల్ ట్రీట్ లా అద్భుతంగా ఉంటుంది!

స్విమ్మింగ్‌పూల్ సినిమాను పై రెండు థియేటర్లలో చూసిన తర్వాత - సదరు క్యూబ్ కంపనీ వాళ్లను మా కలరిస్ట్ ఇంజినీర్ రత్నాకర్ రెడ్డి "ఎందుకిలా?" అని కారణం అడిగారు.

అక్కడా ఇక్కడా, రెండుచోట్లా మా ప్రొజెక్టరే పనిచేస్తోంది. ఇంకా చెప్పాలంటే - శ్రీ మయూరిలో ఇంకా మంచి ప్రొజెక్టర్ ఉంది అన్నారు.

"మరెందుకిలా గుడ్డి గుడ్డిగా సినిమా కనిపిస్తోంది?" అన్న మా హంబుల్ కొశ్చన్‌కు క్యూబ్ వాళ్ల సమాధానం విని షాకయ్యాం.

"సినీస్క్వేర్ లో వాళ్లు మేము ఇచ్చిన స్టాండర్డ్ బల్బులు వాడుతున్నారు. వీళ్లు చైనా బల్బులు వాడుతున్నారు!"

ఇదెంతవరకు నిజమోగానీ, ఇదేగాని నిజమయితే, ఇంతకంటే ఘోరం ఇంకోటి ఉండదు.

ఇలా ఎన్నిచోట్ల జరుగుతోందో?! 

ఇలాంటి ఘోరాలు జరుగుతోంటే - కోట్లు ఖర్చుపెట్టి సినిమాలు తీస్తున్న నిర్మాతల మండలులు, దర్శకుల సంఘాలు ఏం చేస్తున్నట్టు? అసలు తమ కంపనీ ప్రమాణాలు పాటించనందుకు ఇలాంటి థియేటర్లను క్యూబ్ వాళ్లు ఎందుకని చూసీ చూడనట్టు వదిలేస్తున్నారు?

సినీ ఫీల్డు ఇనుప తెర వెనుక మీకు కనిపించని నగ్నసత్యాలు ఇలాంటివి ఎన్నో ఉన్నాయి. వాటిలో ఇది కేవలం ఒకే ఒక్క ఉదాహరణ.

జస్ట్ మీతో షేర్ చేసుకుందామని.

అంతే.