The Power of Less

There comes a phase in life when you slowly stop trying to be everywhere.

Not out of arrogance.

Not out of withdrawal.

But out of clarity.

Time is limited.

Energy is sacred.

Attention is life itself.

And so, you begin simplifying.

Less noise.

Less scattered presence.

Less unnecessary movement.

More focus.

More depth.

More meaningful creation.

Perhaps maturity is not about adding more things into life.

Perhaps it is about removing what quietly drains us.

In the end, creativity needs space.

Silence needs space.

And the soul needs space too.

Sometimes, less presence outside…

creates more presence within.

— Manohar Chimmani 

Winning Is a Habit. Unfortunately, So Is Losing.

Life quietly repeats whatever we repeatedly practice.

Not once.

Not occasionally.

But daily.

Winning is rarely a sudden event.

It is usually a mindset built slowly through discipline, consistency, resilience, and the refusal to mentally surrender.

And losing works the same way.

Negative thinking becomes a habit.

Excuses become a habit.

Delay becomes a habit.

Self-doubt becomes a habit.

Over time, people unknowingly train themselves for defeat.

That is the real danger.

Most victories happen first inside the mind long before they appear outside in the world.

The good news?

Habits can be rewritten.

One decision.

One disciplined day.

One small victory at a time.

Because eventually, the life we live is often the result of the habits we silently repeat.

— Manohar Chimmani 

పాజిటివ్ పాలిటిక్స్‌కు పాలిటిక్స్‌లో స్థానం లేదు!

ఈమధ్య ఈ సబ్జెక్ట్ టచ్ చెయ్యలేదు నేను. కాని, ఎందుకో రాయాలనిపించింది. మిత్రులు కొందరికి కోపం రావచ్చు. 

కట్ చేస్తే -   

ఇవ్వాళ ఫేస్‌బుక్‌లో ఒక పోస్టు చూశాను. 

అది వందశాతం కరెక్టు. 

"ఇప్పటి ముఖ్యమంత్రి మీద వ్యతిరేకతతో, వచ్చే ఎలక్షన్లల్లో మేం ఎలాగైనా గెలుస్తాం" అనుకోవడం నిజంగా ఆత్మహత్యాసదృశం. 

రాజకీయాల్లో అఫెన్సివ్ స్ట్రాటెజీ & రాక్ సాలిడ్ కాన్‌ఫిడెన్స్ ముఖ్యం. 

ఈ రెండూ లోపించాయి ఇవతలివైపు. 

అందుకే అతను "మళ్ళీ నేనే ముఖ్యమంత్రిని" అని పదే పదే చెప్తున్నాడు. 

ఇక్కడి వీక్‌నెస్‌లను అతను స్టడీచేసినంతగా ఎవ్వరూ చెయ్యలేదు.      

చదువుకి, సక్సెస్‌కు అసలు సంబంధం లేదు అన్నది ఎందరో ఆల్రెడీ ప్రూవ్ చేశారు. ఇప్పటి ప్రధానమంత్రి, ముఖ్యమంత్రి కూడా. 

ఆయనకో పక్కా స్ట్రాటెజీ & స్టయిల్ ఉంది. 

ఇక్కడ అది లోపించింది. 
అది కూడా రాష్ట్రంలో ఎన్నెన్నో సాధించి...

Maybe I’m wrong, but this is how I feel about Telangana politics right now.

- మనోహర్ చిమ్మని 

The Butterfly Effect Inside

Sometimes, life does not change through big events.

It changes through one silent thought at midnight.

A small spark.

A sudden realization.

A quiet inner shift nobody else can see.

And slowly, everything begins to move in another direction.

My plans were different once.

My priorities were different.

Even my idea of success was different.

But life has its own mysterious intelligence.

Somewhere along the journey, something changed within me. Not dramatically. Not overnight. Quietly.

Now I find myself evolving toward a different space — slower, calmer, more aware.

Into what I call “monk mode.”

Not the kind that leaves the world behind.

But the kind that learns to move through the world with more clarity and less noise.

I still love creativity.

Cinema. Writing. Art. Music. Ambition.

But now, I want all of it to move toward a more peaceful and meaningful inner destination.

Perhaps that is the real butterfly effect in life:

One small thought…

that changes the entire direction of the soul.

— Manohar Chimmani 

కోఠి ఉమెన్స్ కాలేజీలోని ఈ దర్బార్ హాల్ ఇంకా ఉందా?

1988లో ఇండియాలో సంవత్సరం పాటు సోవియట్ ఫెస్టివల్ జరిగింది. అప్పటి సోవియట్ యూనియన్ నుంచి వందలాది మంది డెలిగేట్స్ ఇండియా వచ్చారు.

అందులో సోవియట్ రచయితలు, కవులు, బాలే నృత్య కళాకారులు, చిత్రకారులు, ఫిలిమ్మేకర్స్, నటీనటులు... ఇలా ఎందరో ఉన్నారు. 

అప్పటి రష్యన్ పాప్ ఆర్టిస్ట్ అల్లా పుగచేవా కూడా వచ్చింది. మన లలితకళాతోరణంలో ప్రదర్శన కూడా ఇచ్చింది. నేనామెతో మాట్లాడాను. కొన్ని గంటలపాటు ఆమెకు ఇంటర్‌ప్రీటర్‌గా పనిచేశాను. ఆమె నాకు ఆటోగ్రాఫ్‌తో పాటు, తన పాప్ సాంగ్స్ క్యాసెట్, గ్రాంఫోన్ రికార్డ్స్ ఇచ్చింది. అవి ఇంకా నాదగ్గర ఉన్నాయి. 

సుమారు 37 ఏళ్ల క్రితం, అల్లా పుగచేవా నాకిచ్చిన ఆ క్యాసెట్లోని రష్యన్ పాట "మిలియోన్ మిలియోన్ ఆలిహ్ రోజ్" నాకింకా గుర్తుంది. 

కట్ చేస్తే -   

ఈ సోవియట్ డెలిగేట్స్ అంతా, అప్పుడు మన దేశంలోని సుమారు 162 పట్టణాలు, నగరాల్ని సందర్శించారు. ఎన్నో సమావేశాలు, ప్రదర్శనలు జరిగాయి. 

థాంక్స్ టు రాజీవ్ గాంధి & గోర్బచేవ్. 

అప్పుడు అదొక పెద్ద పండుగ.   

అప్పుడే, సోవియట్ ఫెస్టివల్లో భాగంగా, ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ రష్యన్ డిపార్ట్‌మెంట్ నుంచి డిప్లొమా విద్యార్థులం మేమొక నాటిక ప్రదర్శించాము. 

నేటివ్ రష్యన్ డిలిగేట్స్ ముందు మేము ప్రదర్శించి, మెప్పించిన ఆ నాటికలో నేనూ ఉన్నాను. ఆ నాటికను ఆరోజు మేం ప్రదర్శించింది, ఈ కోఠి వుమెన్స్ కాలేజీలోని దర్బార్ హాల్లో. 

కోఠి ఉమెన్స్ కాలేజీ క్యాంపస్ లోని ఈ దర్బార్ హాల్ ఇంకా అలాగే ఉందా?
ఉంటే, సందర్శించే అవకాశం ఉంటుందా?   

- మనోహర్ చిమ్మని    

ఏది ఎప్పటివరకు అనేది నిర్ణయించేది కాలం

మన ఆలోచన కావచ్చు.

మన నిర్ణయం కావచ్చు.

మన చేస్తున్న పని కావచ్చు.

మన సాంఘిక స్పృహ కావచ్చు.

ఈ ఒక్కటే అని గిరి గీసుకొని కూర్చోలేం. 
ఇది వద్దు అని కూడా ఖచ్చితంగా అనుకోలేం. 

సినిమాలా ఇంకొకటా అన్నది అసలు ప్రశ్నే కాదు. 

పని చేసుకుంటూ ఉండటం ముఖ్యం. 

ఏది ఎప్పటివరకు అనేది నిర్ణయించేది కాలం. 

దాని గురించి నీ నిరంతర ఆలోచన, సంఘర్షణ అనవసరం. వ్యర్థం.

వాతావరణంలా మనసు మారుతుంటుంది. 

మన ఆలోచనలు, నిర్ణయాలు మారిపోతుంటాయి. 

మనం మనుషులం. 

ఇది సహజం. 

కట్ చేస్తే -

ఒక మనిషి మీదనో, ఒక పరిస్థితి మీదనో, మనకు లేని ఒక అంశం మీదనో నిందవేస్తూ, బ్లేమ్ గేమ్ ఆడటం మన సమస్యల్ని తీర్చదు. 

అది ఉంటే ఇది చేసేవాణ్ణి అనుకోవడమంత మూర్ఖత్వం లేదు.  

అన్నిటికీ "నేనే కారణం" అన్న బాధ్యత స్వీకరించగలిగినప్పుడు క్రమంగా అంతా బాగుంటుంది. కాని, ఇందుకు మన ఈగో ఒప్పుకోదు. 

అయినా సరే, మనకున్న సమయం తక్కువ. 

ఈ నిజం ముందు ఏ ఈగోలకూ విలువ లేదు.

- మనోహర్ చిమ్మని 

Feel Better in One Minute

Life does not always have to defeat your mood.

Sometimes, peace is much closer than we think.

Sometimes, all it takes is one conscious minute.

Pause.

Take a deep breath.

Feel your lungs expand with life.

Hold it gently for a few seconds.

Then slowly release it —

like letting go of invisible weight.

Again.

One more time.

Notice the shift.

The body remembers peace before the mind does.

Breathing deeply releases more than air.

It releases tension, heaviness, anxiety, emotional noise — the moods silently stuck inside us.

That is the secret.

Not every problem disappears in one minute.

But your energy can change in one minute.

And sometimes, that is enough to begin again.

— Manohar Chimmani 

Think Beyond Borders

Most people dream locally and then wonder why their growth remains limited.

The world has changed.

Today, a writer in Hyderabad can reach a reader in New York.

An artist in India can sell to a collector in Europe.

A filmmaker can emotionally connect with someone sitting alone in Tokyo or California.

Technology has quietly removed geography from creativity.

Yet many creative people still think only within local circles, local validation, and local markets.

That mindset itself becomes the limitation.

If you truly want larger success — financially and creatively — begin thinking globally.

Not by losing your roots.

But by expanding your perspective.

Human emotions are universal:

love, loneliness, ambition, heartbreak, spirituality, longing, transformation.

Speak honestly about those things, and the world may listen.

Global thinking is not about becoming westernized.

It is about becoming universally relatable.

Create with depth.

Communicate with clarity.

Think beyond borders.

Sometimes, the biggest shift in life begins with one question:

“What if my audience is much larger than I imagined?”

— Manohar Chimmani 

Live Life to the Fullest

Whatever I am today, much of it has been shaped by cinema.

Cinema gave me experiences, lessons, relationships, challenges, victories, failures, and a deeper understanding of creativity itself. It shaped my journey in ways I will always respect.

And yet, I must honestly admit something:

I was never fully consumed by cinema.

Some part of me always remained elsewhere — quietly waiting.

That part was writing.

Writing was my first love. My first inner calling. But somewhere along the way, cinema demanded its own time, energy, noise, and movement. And in serving that world, my deeper relationship with writing often had to wait.

That is the irony of life.

Sometimes, what gives us identity also delays our true return to ourselves.

But every life reaches a moment of clarity.

And I feel that moment now.

I want to spend more time with what calls me inward — writing, art, music, and spirituality.

This is not an escape from cinema.

It is a slow and conscious transformation.

Cinema will remain part of my journey — as livelihood, as movement, as creative commerce, and as a space for larger dreams.

But beyond that, I now seek quieter forms of creation.

The kind that demand silence instead of noise.

Depth instead of speed.

Presence instead of performance.

To be spiritual does not mean leaving everything behind.

It means bringing awareness into everything we do.

Create deeply.

Live consciously.

Remain true to yourself.

Be creative.

Be spiritual.

Be you.

And above all —

live life to the fullest.

— Manohar Chimmani 

Returning to the Page

Cinema and writing — both are acts of creativity.

Both demand imagination, emotion, discipline, and the courage to begin with nothing.

But they are also very different worlds.

Cinema is collective energy.

It moves through producers, actors, technicians, markets, budgets, schedules, approvals, expectations, and countless creative negotiations. Every frame is a collaboration. Every decision passes through many hands.

That is the beauty of cinema.

And also its chaos.

Writing, on the other hand, is intimate freedom.

Just one person.

One mind.

One silence.

One page.

No permissions.

No waiting.

No noise around the core emotion.

Both cinema and writing carry risk. Success is uncertain in both. But writing has one rare advantage: inner control. The freedom to move at the speed of thought and soul.

Perhaps that is why I now feel slowly drawn back toward writing again.

Not as an escape from cinema.

But as a return to something quieter, deeper, and more personal.

Maybe this next phase of my life is not about creating bigger noise…

but about creating deeper resonance.

And for me, that journey begins with words.

— Manohar Chimmani 

We Mature with Damage, Not Time

No regrets.

No hard feelings.

No complaints.

No blame game.

Just a record.

A silent record of storms survived,

people lost,

dreams broken,

expectations dissolved,

and versions of ourselves quietly buried with time.

Life does not mature us through calendars.

It matures us through impact.

Through heartbreak.

Through loneliness.

Through betrayal.

Through the long nights nobody knows about.

And yet, somewhere in that damage,

wisdom enters softly.

We begin to speak less.

Judge less.

Expect less.

And understand more.

Perhaps that is growth.

Not becoming harder —

but becoming deeper.

So, reinvent yourself.

Again and again.

And despite everything,

celebrate life.

Every single day.

— Manohar Chimmani 

This Profile Is Private

Some people leave.

But they never really leave.

They remain somewhere deep within us — like unfinished waves returning to the same shore again and again.

We were once impossibly close.

A rare kind of friendship.

Almost like two tides understanding each other without language.

Then came silence.

Misunderstanding.

Distance.

And life moved like a reluctant ship into darker waters.

But the strange thing about the sea is this:

No matter how far you walk away from it, the sound remains inside you.

Sometimes I think she became the sea itself.

Untouchable.

Mysterious.

Restless.

Infinite.

And perhaps that is why I still feel we will meet again someday — not as who we were, but as who we have become after storms, solitude, and time.

Closer.

Quieter.

Deeper.

Because the sea is never just water.

The sea is love.

The sea is creativity.

The sea is spirituality.

And some connections are simply too oceanic to end.

- Manohar Chimmani 

Reconnecting with the Soul

There comes a stage in life when creativity stops being ambition and starts becoming meditation.

Writing.

Art.

Cinema.

For years, they were my tools of expression. Now, they are slowly becoming my path inward.

Every meaningful creative act reconnects us with something deeper within ourselves — silence, awareness, presence… soul.

And perhaps that is why many creative people eventually move toward spirituality. Not because they are escaping life, but because they are trying to understand it more honestly.

My focus too is gradually shifting toward spirituality. But spirituality, to me, does not mean abandoning the world, wearing a robe, or walking away from creativity.

There is no rule that we must leave everything behind to become spiritual.

We can write spiritually.

Create spiritually.

Live spiritually.

A book can be spiritual.

A conversation can be spiritual.

Even silence can be spiritual.

The goal is not withdrawal from life.

The goal is deeper connection with it.

And sometimes, creativity itself becomes the bridge back to the soul.

— Manohar Chimmani 

The Little Mentor

There comes a point in life when age stops deciding who teaches whom.

Sometimes wisdom comes from experience.

Sometimes it comes from clarity.

I had a long call with my younger son today—my little mentor. And somewhere between conversations about life, work, time, and technology, one truth became clearer:

We all have too much to do and too little time to do it.

Previous generations accepted this imbalance as normal.

This generation is trying to redesign it.

That’s where AI becomes interesting.

Not as a replacement for human intelligence, but as a support system for human life. A tool that can reduce noise, save time, organize chaos, and perhaps give us back what we are slowly losing: mental space.

But only if used wisely.

Technology alone never changes life.

Awareness does.

And sometimes, that awareness arrives through a conversation with someone younger than you.

That’s the beautiful part.

- Manohar Chimmani 

సినిమాను థియేటర్లో చూడ్డం అనేది ఇప్పుడు...

సినిమాల్లో పనిచేస్తూ, సినిమాల్లో కోట్లు ఖర్చుపెట్టేవాళ్ళకు, కోట్లు పోగొట్టుకొని రోడ్డునపడేవాళ్ళకు తెలుస్తాయి నిజానిజాలు. నాలుగు గోడల మధ్య కూర్చుని, ఇలా చెయ్యాలి అలా చెయ్యాలి అని జడ్‌మెంట్లు ఇచ్చేవాళ్లకు ఏం తెలుస్తుంది? 

ప్రపంచవ్యాప్తంగా వస్తున్న ఎన్నెన్నో మార్పులను అధ్యయనం చెయ్యాలి. అప్‌డేట్ అవ్వాలి.

సినిమా ప్రమోషన్ గురించి నిన్న నేను రాసిన ఒక పోస్టుకు ఇండస్ట్రీ మిత్రుల నుంచి కూడా మంచి స్పందన వచ్చింది. ఎవరో ఒకరిద్దరు సినిమా బిజినెస్‌తో సంబంధం లేని మిత్రులకు మాత్రం నా పోస్ట్ చాలా కష్టం కలిగించినట్టుంది.  

అటూఇటూ తిప్పి ఏదేదో రాసి ఆనందపడుతూ, చివరికి నేను చెప్పిన పాయింట్సే వాళ్ళూ చెప్పారన్నది గమనించి నవ్వుకోవడం తప్ప ఏం చేయగలం? 

ఈ అనవసరమైన ఖర్చంతా కూడా చివరికి ప్రేక్షకుని మీదనే మీదనే పడుతుందన్నది కామన్ సెన్స్. 

కట్ చేస్తే -

సినిమా ప్రమోషన్ అంటూ రకరకాల ఇంటర్వ్యూలు, చాట్స్, ప్రొగ్రాములు చేస్తూ ప్రేక్షకులకు ఇస్తున్న ఎంటర్‌టైన్మెంటుని వాళ్ళు నిజంగా బాగా ఎంజాయ్ చేస్తున్నారు. 

కాని, ప్రమాదం అక్కడే ఉంది. 

ఇదంతా సినిమా మీద ఆసక్తిని డైల్యూట్ చేస్తుంది.
టీజర్, ట్రయలర్లు ఇచ్చిన ఎఫెక్టు ఏ మూలకో పోతోంది. 

ప్రొడ్యూసర్లు, డైరెక్టర్స్, హీరోహీరోయిన్స్... వీళ్లందరి వ్యక్తిగత విషయాలు, ఆసక్తులు, వాళ్ళ డ్రెస్సులు, వాళ్ళ మధ్య సంబంధాలు... ఇలా ఏవేవో ఆసక్తికరంగా మారుతున్నాయి. ఈ షిఫ్ట్‌లో అసలు 'సినిమా మీద ఆసక్తి' అనేది ప్రయారిటీలో ఎక్కడో అడుక్కుపోతోంది.  

  

నిజంగా ఇలాంటి ప్రమోషన్‌ను ఎంజాయ్ చేస్తున్నవారందరిలో కనీసం 5% మంది అయినా సినిమాకు వెళ్తున్నారా అన్నది బిగ్ కొశ్చన్. 

నిజంగా అలా వెళ్తే గనుక, ప్రతి సినిమా హిట్టే. 

కాని అలా జరగదు.

ఎందుకంటే, "మనిషి జీవనశైలే మారిపోయింది. థియేటర్‌కు వెళ్ళి సినిమా చూడటం అనేది ఇప్పుడు ఒక అవుట్‌డేటెడ్ కాన్సెప్ట్ అన్న నిజాన్ని హాలీవుడ్ తెలుసుకోవాలి" అని నెట్‌ఫ్లిక్స్ సీఈవో Ted Sarandos ఈమధ్యనే అన్న విషయం చాలామందికి తెలియకపోవచ్చు. 

- మనోహర్ చిమ్మని  

The First Home We Ever Had

Before the world knew our name, she did.

Before we learned confidence, she gave us comfort.

Before we learned language, we learned love—from her.

Mothers rarely ask for attention.

They simply keep giving.

Time.

Patience.

Sleep.

Dreams.

Quietly.

We grow up thinking strength is loud.

Then one day, we realize the strongest people are often the gentlest ones.

A mother’s love is not performance.

It’s presence.

And perhaps the saddest thing is this:

we keep waiting for the “right moment” to express our love. We postpone the call, the hug, the conversation… and time quietly moves on.

One day, when the heart finally realizes how deeply it loves her, she may no longer be there to hear it.

So do it now.

Sit with her.

Call her.

Hold her hand a little longer.

Say, “I love you, Amma.”

Because no success in the world feels complete if the person who first believed in you feels forgotten.

Happy Mothers Day.

- Manohar Chimmani 

(10th May'2026... Mother's Day.)

సినిమాకు ప్రమోషన్ అవసరమే కానీ...

ఈమధ్య నటుడు, దర్శకుడు రవిబాబు ఇంటర్వ్యూ ఒకటి అక్కడక్కడా బైట్స్ చూశాను. కుండ బద్దలు కొట్టినట్టు బాగా చెప్పాడు రవిబాబు. 

ఒక్క ముక్కలో రవిబాబు మాటల్లో చెప్పాలంటే:

"మొత్తం పెంట పెంట చేసేశారు వీళ్ళంతా!"

కట్ చేస్తే - 

ఇప్పుడు సినిమా ప్రమోషన్ కోసం ఎన్ని కథలు పడుతున్నారంటే:

ఫస్ట్ లుక్

మోషన్ పోస్టర్

ఫస్ట్ గ్లింప్స్

ఫస్ట్ లిరికల్

సెకండ్ లిరికల్ (ఇలా ఎన్ని పాటలుంటే అన్ని)

హీరో బర్త్‌డే గ్లింప్స్

హీరోయిన్ బర్త్‌డే గ్లింప్స్

ఫస్ట్ టీజర్

సెకండ్ టీజర్ (అనుకుంటే మూడో టీజర్)

ప్రి-ప్రిరిలీజ్

ప్రిరిలీజ్ గ్లింప్స్

ప్రిరిలీజ్ ఈవెంట్ 

ట్రయలర్ 

100 ఇంటర్వ్యూలు, చాట్స్, బైట్స్

సక్సెస్ మీట్ (ఇది రిలీజ్ కంటే ముందే ప్లాన్ చేస్తారు)

మళ్ళీ ఇంకో 100 ఇంటర్వ్యూలు, చాట్స్, బైట్స్

ఇంక బయట పోస్టర్లు, ఫ్లెక్సీల పబ్లిసిటీ మామూలే.

... ... ... 

నేను రాసింది అన్నీ కాదు. ఇంకొన్ని కూడా ఉంటాయి. 

ఐడియా వచ్చిందే ఆలస్యం... దానికో పేరు పెట్టి చేసెయ్యడమే. 

ఇవన్ని చేసినా 95% సినిమాలు ఫెయిల్ అవుతాయి. 5% లోపు సినిమాలు మాత్రమే సక్సెస్ అవుతాయి.

నిజంగా ఈ "పెంట ప్రమోషన్" ఎఫెక్ట్ అంటూ ఏదైనా ఉంటే, అన్ని సినిమాలూ సక్సెస్ అవ్వాలి కదా? 

సినిమాకు ప్రమోషన్ అవసరమే కానీ... 

ఇంత నాన్సెన్స్ అనవసరం.

ప్రేక్షకులకు నచ్చితేనే ఏ సినిమా అయినా హిట్ అయ్యేది. 

వాళ్లకు నచ్చేలా, నచ్చి థియేటర్‌కు వచ్చేలా చెయ్యగలిగే ఒక్క ట్రయలర్ చాలు. ఆ ట్రయలర్‌ను ఆన్‌లైనంతా స్ప్రెడ్ చెయ్యగలిగే సోషల్ మీడియా & యూట్యూబ్ స్ట్రాటెజీ చాలు. 

మిగిలిందంతా వృధా. 

అంత వృధా ఖర్చుతో, 

ఏకంగా ఒకటో రెండో చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు 

చాలా ఈజీగా చెయ్యొచ్చు.     

- మనోహర్ చిమ్మని  

అనుకోకుండా ఒక ఉదయం

అప్పట్లో నేను మద్రాసు (ఇప్పుడు చెన్నై) ఎక్కువగా వెళ్తుండేవాణ్ణి. ఇది దాదాపు పాతికేళ్ళ క్రితం మాట. నా ఘోస్ట్ రైటింగ్, ఇతరత్రా పనులు అయిపోయిన తర్వాత, సినీఫీల్డులోని ఎవరో ఒకరిని తప్పకుండా కలిసి, మాట్లాడి వచ్చేవాణ్ణి.  

కర్నూలు-టు-మద్రాసు, మద్రాసు-టు-కర్నూలు. 

ఇదంతా నేను కర్నూలు ఆలిండియా రేడియో (ఎఫ్ ఎమ్) లో పనిచేస్తున్నప్పటి నేపథ్యం. 

ఇలాంటి ఒక సందర్భంలోనే, నేను చెన్నై వెళ్ళినప్పుడు దర్శకులు బాపు గారిని, సింగీతం శ్రీనివాసరావు గారిని కూడా కలిసి మాట్లాడాను. వారితో మాట్లాడినదంతా, ఒక ఇంటర్వ్యూలా నా వాక్‌మన్‌లో రికార్డ్ చేశాను. ఆ టేప్స్ ఇంకా నా దగ్గరున్నాయి. వాటిని త్వరలో డిజిటలైజ్ చెయ్యాలి.  

అప్పుడే, ఎన్నో వందరోజుల చిత్రాలకు కథలు అందించిన సినీరచయిత సత్యమూర్తి గారిని కూడా వాళ్ళింట్లో రెండురోజులు వరుసగా కలిశాను. వాళ్ళింట్లో భోజనం చేస్తూ, నా తొలిసినిమా స్క్రిప్టు గురించి కూడా చర్చించాము. అప్పటికి నేనింకా డైరెక్టర్ అవలేదు.  

సత్యమూర్తి గారి అబ్బాయే మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ దేవీశ్రీప్రసాద్. 

దేవిశ్రీప్రసాద్‌ను కూడా మొదటిసారిగా మద్రాసులోని వాళ్ళింట్లోనే కలిశాను, అది వేరే ఎపిసోడ్.        

ఇలాంటి ఇంకో సందర్భంలో చెన్నైలో వి ఏ కే రంగారావు గారిని కూడా కలిశాను. వారి దగ్గరున్న వేలాది గ్రామఫోన్ రికార్డుల కలెక్షన్‌ చూసి నాకు మతిపోయింది. పుస్తకాలైతే లెక్కే లేదు. డజన్ల కొద్దీ రాక్స్.

బ్రిటిష్ ఫిలిం ఈన్‌స్టిట్యూట్ బుక్స్, "వెరైటీ" మ్యాగజైన్ స్పెషల్ ఇష్యూస్ మొట్టమొదటిసారిగా నేను వీ ఏ కే గారి దగ్గరే చూశాను. 

వీ ఏ కే గారిని రెండోసారి వాళ్ళింట్లో కలిసినప్పుడు... అక్కడే లాయర్, కాలమిస్టు, వీ ఏ కే గారి లాగే సినిమా చరిత్రను మునివేళ్ల మీద చెప్పగలిగే "రాండార్ గై" గారిని కూడా కలిశాను.    

అసలు వీ ఏ కే గారి లోకం వేరే. 

ఆయన దగ్గరికి కలవడానికి వచ్చే మనుషులు వేరే. 

అక్కడ నేనున్నప్పుడే ఒకసారి ఒక క్లాసికల్ డాన్సర్ అమెరికా నుంచి వచ్చారు. మద్రాసులో ఆమె డాన్స్ ప్రోగ్రాం కోసం వీ ఏ కే గారి సలహాలు తీసుకున్నారు. 

అన్నట్టు వీ ఏ కే గారు క్లాసికల్ డాన్సర్ కూడా.  

"మనోహర్, నన్ను తాతగారూ అని పిలవ్వోయ్!" అన్నారొకసారి... ఇద్దరం కలిసి వాళ్ళింట్లో భోజనం చేస్తుండగా. 

మా మధ్య ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు కూడా బాగానే నడిచాయి అప్పట్లో. 

చెన్నైలో, మాజీ కేంద్రమంత్రి చిదంబరం ఇంటికి సరిగ్గా ఎదురుగా విశాలంగా ఉండే వీ ఏ కే గారి ఇంటి పేరు... "రామ్ మహల్" అని నాకింకా గుర్తుంది.

బహుశా ఇప్పుడక్కడ ఆ ఇల్లు ఉండకపోవచ్చు. 
వీ ఏ కే గారు ఇప్పుడు చెన్నైలోనే ఇంకోచోట ఉంటున్నట్టు తెలిసింది.    

కట్ చేస్తే -                

"ఒక సినీ విజ్ఞాన సర్వస్వం జీవనశైలి" అన్న శీర్షికతో దాదాపు 15 ఏళ్ల క్రితం వి ఏ కే రంగారావు గారి మీద ఒక పెద్ద వ్యాసం నేను రాశాను. నా చేతి వ్రాతలో సుమారు 20 పేజీలుంటుంది.  

"ఇండియా టుడే" స్పెషల్ ఇష్యూలో గాని, "వార్త" సండే ఎడిషన్లో గాని పబ్లిష్ చేయించాలని నా ఆలోచన. కాని, ఎప్పటికప్పుడు "నెక్స్‌ట్ వీక్ చూద్దాం" అనుకొంటూ, అదలా పక్కన పడిపోయింది. క్షమించరానంత ఆలస్యం జరిగింది.

ఈ మధ్యే వీ ఏ కే గారిని సంప్రదించి, ఇటీవలి విషయాలు కూడా కనుక్కొని, నా వ్యాసాన్ని మళ్ళీ కొత్తగా, తాజాగా పూర్తిచేశాను.

మొన్నీమధ్యే, వీ ఏ కే గారి మీద నా వ్యాసాన్ని నా మిత్రుడు, "పాలపిట్ట" ఎడిటర్ గుడిపాటికి పంపించాను. త్వరలో పాలపిట్టలో ఈ వ్యాసం వస్తుంది. 

దీని కోసం, నేను వీ ఏ కే గారితో తీసుకొన్న ఒకే ఒక్క ఫోటో కోసం ఇవ్వాళ ఉదయం వెతుకుతుండగా, నా కళ్ళముందు కనిపించిన ఎన్నెన్నో ఫోటోలు నన్ను చాలా బాధపెట్టాయి. ప్రశ్నించాయి. 

అప్పటి నేను వేరే. 

ఇప్పుడు నేను ఏంటి అనేది నాకే తెలీదు. 

- మనోహర్ చిమ్మని  

బార్ వన్ రూల్

చాలా నెలల నుంచి పెండింగ్‌లో పెడుతూవస్తున్న ఒక పని కోసం ఇవ్వాళ మొదటి అడుగు వేశాను. 

కట్ చేస్తే -

మా ప్రదీప్, నేనూ అప్పట్లో అవసరమైనప్పుడు ఎలాంటి తొణుకూ బెణుకూ లేకుండా ఒక రూల్ పాటించేవాళ్ళం. 

బార్ వన్ రూల్.

ఒక రిస్కీ స్ట్రాటెజీకి మేము అప్పట్లో సరదాగా పెట్టుకున్న పేరు ఇది. ఇప్పుడూ అదే రూల్ పాటిస్తూ ఈ ఫస్ట్ స్టెప్ వేశాను. 

ఫినిషంగ్ టచ్ ఏంటంటే, 

బార్ వన్ రూల్ పాటించిన ప్రతిసారీ నేను గెలిచాను. 

మేము గెలిచాం. 

ఇప్పుడు కూడా ఇది పూర్తిచేస్తాను.

మేము గెలుస్తాం.  

బై ది వే, అసలీ "బార్ వన్ రూల్" ఏంటో మీకు తెలుసా? Guess...

- మనోహర్ చిమ్మని  

Don’t Wait for Inspiration—Train It

I write only when inspiration strikes.
Fortunately it strikes every morning at nine o’clock sharp. 
― W. Somerset Maugham

Inspiration is romantic.

Routine is effective.

Most people wait to feel ready.

Professionals decide to begin.

Nine o’clock is not magic.

It’s a signal.

A signal that says:

“This is when I show up.”

Not because the mood is perfect.

But because the work matters.

When you show up daily, something shifts.

The blank page becomes familiar.

Resistance becomes smaller.

Output becomes inevitable.

Inspiration doesn’t lead to work.

Work leads to inspiration.

Set your hour.

Protect it.

And watch the muse learn your schedule.

-Manohar Chimmani 

Protect Your Peace

Letting go isn’t weakness. It’s clarity.

We hold on to people, habits, and expectations long after they’ve stopped serving us. Not because they’re right—but because they’re familiar. And familiarity feels safe, even when it quietly drains us.

Peace doesn’t come from controlling everything. It comes from choosing what deserves your energy.

Not every conversation needs closure.

Not every relationship needs saving.

Not every path needs to be continued.

Some things and people are meant to be released so better things can find space.

When you let go of what weighs you down, you don’t lose—you create room. Room for growth, for calm, for better decisions, for a stronger version of yourself.

Protecting your peace is not selfish.

It’s necessary.

-Manohar Chimmani 

Happy Directors' Day!

ఫిలిం నెగెటివ్ వాడిన ఆ రోజుల్లోనే (1980ల్లో)... సంవత్సరానికి 10 సినిమాలు చొప్పున వరుసగా మూడేళ్ళు చేసి హాట్రిక్ కొట్టారు గురువుగారు. వాటిలో 80% హిట్స్, సూపర్ హిట్స్. మొత్తం ఆయన జీవితకాలంలో 151 సినిమాలు చేశారు.

ఇక్కడ విషయం అన్ని సినిమాలు అన్న అంకె ఒక్కటే కాదు. 24 క్రాఫ్టులను లీడ్ చేసే దర్శకత్వ శాఖ మీద ఎంతో గ్రిప్ ఉంటే తప్ప ఫిలిం మేకింగ్‌లో ఇంత వేగం సాధ్యం కాదు.  

కట్ చేస్తే -

ఇప్పటి డిజిటల్ ఫిలిం మేకింగ్ యుగంలో సంవత్సరానికి ఒక్క సినిమా చెయ్యడమే కష్టంగా ఉంది. దీనికి వంద కారణాలు చెప్తారు. నిజానికి అవి కారణాలు కావు. సాకులు.  

గురువుగారి జయంతి సందర్భంగా వారికి నా వినమ్ర నివాళులు.

Happy Directors' Day!

- మనోహర్ చిమ్మని 

దేనికి రిస్క్ ఎక్కువ? ఏది రిస్క్-ఫ్రీ?

Netflix CEO Ted Sarandos claimed in an interview that audiences are telling Hollywood, "They no longer want to go to the cinema, and would rather watch movies on streaming services."

Citing the recent drop in cinema attendance Ted Sarandos said “What is the consumer telling us? That they’d like to watch movies at home.” 

అదీ విషయం. 

నెట్‌ఫ్లిక్స్ సీఈవో ఈ మాట అనడం వెనుక ఎంతో అధ్యయనం ఉంటుంది. ఏదో తోచింది అనడానికి ఈయనేదో థర్డ్ గ్రేడ్ క్రిటిక్ కాదు. ఒక పెద్ద ఎంటర్‌టైన్మెంట్ బిజినెస్ సామ్రాజ్యానికి సారథి.

సో, సినిమా థియేటర్లకు ప్రేక్షకుల డ్రాప్ అనేది ఒక్క ఇండియాలోనే కాదు. ప్రపంచమంతా ఉంది.

అన్నిచోట్లా ఇదే మార్పు. 

మామూలు ల్యాండ్‌లైన్ ఫోన్ నుంచి మొబైల్ ఫోన్‌కు, మొబైల్ ఫోన్ నుంచి స్మార్ట్ ఫోన్‌కు ఎలా అయితే మారుతూవచ్చామో, ఇదీ అలాంటిదే. 

సాంకేతిక అభివృద్ధి నేపథ్యంగా, ప్రతి కోణంలో, మనిషి జీవనశైలిలో వస్తున్న మార్పును ఎవరైనా సరే ఆహ్వానించక తప్పదు. 

కట్ చేస్తే - 

ఓటీటీలకు ప్రేక్షకులున్నారు. కంటెంట్ కావల్సినంత ఉంది. వెబ్ సీరీస్‌లు, ఒరిజినల్స్ రూపంలో కొత్త కంటెంట్ వాళ్లే సొంతంగా క్రియేట్ చేసుకొంటున్నారు. 

సినిమాలు వాళ్లకిప్పుడు ఒక ఆప్షన్ మాత్రమే. 

మరోవైపు, అంతకుముందు థియేటర్‌కు వెళ్ళి సినిమా చూడటం ఒక్కటే  సగటు మనిషికి నంబర్ వన్ వినోదసాధనంగా ఉండేది. ఇప్పుడు మొబైల్, మాల్స్, ఫుడ్ కోర్టులు, లాంగ్ డ్రైవ్‌లు, విహార యాత్రలు, రిసార్ట్స్, పబ్బులు, క్లబ్బులు... ఇలా చాలా చాలా ఎంటర్‌టైన్మెంట్స్ అలవాటులోకి వచ్చాయి. వీటన్నిటి ముందు అసలు సినిమా చూడ్డం అనేది ప్రాధాన్యతా క్రమంలో అడుక్కి వెళ్ళింది.   

అది థియేటర్లోనా, ఓటీటీలోనా అన్నది తర్వాత విషయం. కొంతమంది పెద్ద హీరోల ఫ్యాన్స్‌కు తప్ప, అసలు సినిమా చూడ్డం అనేది ప్రయారిటీలోంచి మరింతగా కిందకి దిగిపోతోంది. 

బహుశా మీరూ గమనించే ఉంటారు... ఏదో పాజిటివ్ టాక్ వచ్చిన ఒకటిరెండు సినిమాలకు తప్ప, దాదాపు థియేటర్స్ అన్నీ ఖాళీగానే ఉంటున్నాయి. సింగిల్ స్క్రీన్ థియేటర్స్ అయితే క్రమంగా అంతరించిపోతున్నాయి.   

ఈ నేపథ్యంలో - భారీ బడ్జెట్ సినిమాలు, ప్యానిండియా సినిమాలు తీయడం అనేది తెలిసి ఆడే ఒక పెద్ద గ్యాంబ్లింగ్ అయిపోయింది.

5 శాతం లోపే సక్సెస్ రేట్ ఉన్నచోట, వందల కోట్లు పెట్టి భారీ సినిమాలు తీయడం కరెక్టా? కథే హీరోగా చిన్న బడ్జెట్లో సినిమాలు తీయడం కరెక్టా? 

దేనికి రిస్క్ ఎక్కువ?

ఏది రిస్క్-ఫ్రీ?

వందల కోట్లు పెట్టి తీసే సినిమాల లెక్కలు తప్పుతాయి. పరిమిత బడ్జెట్‌లో నిర్మితమయ్యే ఇండిపెండెంట్ సినిమాలకు లెక్కలు తప్పినా పెద్ద ఫరక్ పడదు.

- మనోహర్ చిమ్మని   

ఈయనకు అవార్డులెందుకు? - 1

137 సంత్సరాలుగా వెలువడుతున్న "నేషనల్ జాగ్రఫిక్" మ్యాగజైన్ కూడా 2024 లో మొత్తం స్టాఫ్‌ని తీసేసింది. న్యూస్ స్టాండ్ సేల్స్, షాప్ సేల్స్ లేవు. చందాదారులకు మాత్రమే అని చెప్తూ, ఎప్పుడు మూసేద్దామా అని చూస్తోంది, అన్ని వనరులు ఉండి కూడా!

ఇక మన తెలుగులో -

తెలుగు వెలుగు పత్రిక ఆగిపోయింది.    

ఇండియా టుడే ఆగిపోయింది.

నవ్య వీక్లీ, 

ఆంధ్రభూమి వీక్లీ, మంత్లీ,

ఆంధ్రపదేశ్ మంత్లీ,

చినుకు మంత్లీ,

ఆదివారం ఆంధ్రప్రభ... 

ఆగిపోయాయి. 

అంత పెద్ద సామ్రాజ్యం, అన్ని వనరులూ ఉన్న రామోజీరావు కూడా, దేశంలో ఇప్పటివరకు ఎవ్వరూ ఆలోచించని విధంగా ఆలోచించి, ఎంతో అభిరుచితో ప్రారంభించి, మరెంతో కాలం లాభాపేక్ష లేకుండా నడిపిన చతుర, విపుల మాసపత్రికలు కూడా ఆపేశారు.  

కట్ చేస్తే - 

ఒక సాహితీ ప్రేమికుడు.
తెలుగు భాషా ప్రేమికుడు. 

16 ఏళ్లక్రితం "పాలపిట్ట" సాహిత్య మాసపత్రిక ప్రారంభించాడు. 

ఫిబ్రవరి 2010 లో పాలపిట్ట ప్రారంభమైంది. ఇప్పుడు మీరు పైన చూస్తున్నది ఫిబ్రవరి 2026 పాలపిట్ట సంచిక.

దీంతో "16 ఏళ్ళుగా దిగ్విజయంగా నడుస్తున్న ఏకైక సాహితీ మాసపత్రిక"గా దీనికి చాలా రికార్డులున్నాయి. బహుశా ఆ రికార్డులు ఈ పత్రిక ప్రారంభించిన ఈ సాహితీ ప్రేమికుడికి కూడా తెలిసే అవకాశం లేదు. ఎందుకంటే ఆయన ఇవన్నీ పట్టించుకోడు.

21వ శతాబ్దంలో ఇంత సుదీర్ఘ కాలంగా నడుస్తున్న ఏకైక సాహిత్య మాసపత్రిక పాలపిట్ట మాత్రమే.

అది కూడా ఒకే ఒక్క మనిషి నడిపిస్తున్న పత్రిక.

వన్ మ్యాన్ ఆర్మీ. 

మామూలుగా మంత్లీ అయినా, వీక్లీ అయినా... పత్రిక అంటే ఏదో చీప్ క్వాలిటీ న్యూస్ ప్రింట్‌తో అచ్చువేస్తారు. ఇది అందరికీ తెలిసిందే. కాని, మంచి క్వాలిటీ పేపర్‌తో (మ్యాప్‌లితో పేపర్ అనుకుంటాను) తొలి సంచికను ఎలా ప్రచురించాడో, ఇప్పుడు 16 ఏళ్ల తర్వాత కూడా ఆ పేపర్ క్వాలిటీ మారలేదు, తగ్గించలేదు. 

మాసపత్రిక ఒక్కటే కాకుండా, పాలపిట్ట బుక్స్ పేరుతో ఇప్పటికి వందల్లో మంచి మంచి బుక్స్ కూడా పబ్లిష్ చేశాడు.  

"కొంచెం కమర్షియల్‌గా వెళ్ళవయ్యా బాబూ... ఇంత ఖర్చు ఎందుకు?" అని ఎన్నోసార్లు నాలాంటివాళ్ళు చెప్పారు. ఆయన వినడు.

"నన్ను మార్కెటింగ్ & ప్రమోషన్స్ ఇంచార్జిగా పెట్టుకో. పత్రిక పేరుతో కార్యక్రమాలు చెయ్యి. సాహితీ అవార్డులివ్వు. లిటరరీ ఫెస్టివల్స్ చెయ్యి. ఆ సెక్షనంతా నేను చూసుకుంటాను. సంవత్సరానికో కోటో అరకోటో సంపాదించుకో. నీకోసం ఇదంతా ఫ్రీగా చేసి పెడతాను" అని నేనే స్వయంగా ఎన్నోసార్లు చెప్పాను. ఆయన వినడు. చిరునవ్వే ఆయన సమాధానం. 

ఇదంతా ఆయన్ని పొగడ్డానికి రాయటం లేదు నేను. ఏక వ్యక్తి సైన్యంలా ఆయనొక్కడే ప్రారంభించి నడిపిస్తున్న పాలపిట్ట పత్రిక అప్పుడే 16 ఏళ్ళు పూర్తిచేసుకున్న విషయం తెలిసి, నా ఆనందం ఇలా పంచుకోవాలనుకుని ఇప్పటికిప్పుడు రాస్తున్నాను. 

అంతే కాదు, మొన్నీ మధ్యే ఆయనకు వాళ్ళ సొంతూరు సూర్యాపేటలో ప్రేమగా ఒక అవార్డు ఇచ్చారు. కవిరాజ్ అవార్డు. 

బహుశా మా రాందాస్ బలవంతం మీద ఆయన ఒప్పుకొని ఉంటాడు. 

నాకు తెలిసి, ఇది ఆయన తీసుకున్న మొట్టమొదటి అవార్డు.  

నిజానికి, తెలుగు భాష-సాహిత్యం-సాహితీ విమర్శ విషయంలో, ఒంటరిగా ఆయన చేస్తున్న కృషిని గుర్తించి ఆయనకు రాష్ట్రస్థాయి, జాతీయస్థాయి అవార్డులివ్వాలి. అవార్డులు ఆయన్ని వెతుక్కొంటూ రావాలి. 

దురదృష్టవశాత్తూ అలా జరగదు. 

అవార్డుల వల్ల ఆయనకేదో వస్తుందని కాదు. ఆయన చేస్తున్న కృషి ఇంకో వందమందికో వెయ్యిమందికో తెలుస్తుంది. ఇంకొంతమంది తెలుగు ప్రేమికులు పత్రికకు పరిచయమవుతారు. ఆయన ఇంకొంత ఆనందిస్తాడు. 

అంతే తప్ప, ఆయనెప్పుడూ అవార్డుల కోసం తపించలేదు. ప్రయత్నించలేదు. ప్రాధేయపడలేదు. అసలు అవార్డుల గురించి ఆలోచించలేదు. 

16 ఏళ్ళుగా నిరాఘాటంగా, వన్ మ్యాన్ ఆర్మీలా ఈ పాలపిట్ట సాహితీ మాసపత్రికను నడిపిస్తున్న ఈయన మరెవరో కాదు...

సీనియర్ జర్నలిస్టు, రచయిత, విమర్శకుడు, ఉస్మానియా యూనివర్సిటీలో నా బ్యాచ్‌మేట్, నా హాస్టల్‌మేట్, నాకత్యంత ప్రియమైన మిత్రుడు... గుడిపాటి. 

గుడిపాటి ఎమ్మే పొలిటికల్ సైన్స్ చేశాడు. గోల్డ్ మెడలిస్టు. నేను రెండు పీజీలు చేశాను. రెండు గోల్డ్ మెడల్స్. 

గుడిపాటి పొలిటికల్ సైన్స్ చదివి సాహితీ సేవ చేస్తున్నాడు. నేను తెలుగు సాహిత్యం చదివి ఆవైపు విస్మరించాను. 

అదంతా ఇంకో పోస్టులో రాస్తాను.  

"ఆదరిస్తున్న పాఠకులకు, రచయితలకు, సహకరిస్తున్న అభిమానులకు ధన్యవాదాలు" అని చిరునవ్వుతో సింపుల్‌గా చెప్పేసి తనకిష్టమైన పనిలో మునిగిపోయిన నా మిత్రుడు "గుడిపాటి" పాలపిట్ట మాసపత్రిక అత్యంత విజయవంతమైన 16 ఏళ్ల జర్నీ సందర్భంగా నా హార్దిక శుభాకాంక్షలు.  

- మనోహర్ చిమ్మని    

Writing Is Also a Business

Writing begins as expression—but it survives as discipline.

Ideas are everywhere.
Execution is rare.

The difference is treating writing not just as art, but as a system.

Show up when you don’t feel like it.

Finish what you start.

Edit without ego.

Publish without fear.

Because in the real world, writing competes—for attention, for time, for relevance.

Consistency builds voice.

Clarity builds trust.

Value builds an audience.

You don’t need permission to write.

But if you want impact, you need structure.

Treat your words like work.

And your work will start working for you.

- Manohar Chimmani